Πατμιάς του Γένους Εκκλησιαστική Σχολή

Η Θεία Κοινωνία

2012-02-03T11:09:00.000+02:00

Περὶ συμμετοχῆς τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θ. Κοινωνίαν

π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος

Κατά τὰς τελευταίας δεκαετίας ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι πολλοὶ πιστοί, ἐν ὄψει τῶν ἁγίων ἡμερῶν τοῦ Πάσχα καὶ τῶν Χριστουγέννων, συνωθοῦνται τὴν παραμονὴν αὐτῶν πρὸ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, διαγκωνιζόμενοι νὰ λάβουν τὴν Θείαν Κοινωνίαν καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἔχουν παρακολουθήσει τὸ Μυστήριον, ἴσως δὲ κάποιοι καὶ χωρίς τὴν δέουσαν προετοιμασίαν. Γεγονός εἶναι ἀκόμη ὅτι οἱ πλεῖστοι τούτων τὸν ὑπόλοιπον χρόνον ἀπέχουν τῆς Θείας Μεταλήψεως, προφανῶς ἀπὸ ἄγνοια τῶν «κεκανονισμένων» ἤ παραπληροφόρησιν.

Διὰ νὰ ἐκλείψῃ ἡ διαμορφωθεῖσα αὐτὴ λατρευτικὴ ἀταξία ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔκρινε σκόπιμον νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν καὶ δι’ ὑμῶν εἰς τὸν Κλῆρον καὶ εἰς ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς καθ’ ὑμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τὰ κατωτέρω :Βασικὴ πεποίθησις κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν ἦλθεν εἰς τὴν γῆν μας διὰ νὰ μᾶς δώσῃ μόνον τὴν ὑπέροχον διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ Σώματός Του καὶ τοῦ αἵματός Του. Ἡ θυσία Του αὐτὴ μάλιστα πρέπει νὰ διαιωνίζεται, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτὸν νὰ κοινωνοῦν αὐτὸ τὸ σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάληξις τῆς θείας διδασκαλίας Του καὶ ὁ πυρὴν τῆς Ἐκκλησίας Του.

Διὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα ἔχουμε τὴν μαρτυρίαν τῶν Εὐαγγελιστῶν καὶ Ἀποστόλων Του. Τόσον οἱ τρεῖς πρῶτοι Εὐαγγελισταί (Ματθαῖος Κεφ 26, Μᾶρκος Κεφ. 14, Λουκᾶς Κεφ. 22), ὅσον καὶ ὁ Παῦλος στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴν (Κεφ. 11) διηγοῦνται λεπτομερῶς τὸ γεγονός τῆς ἱδρύσεως καί τῆς παραδόσεως τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Μυστηρίου κατὰ τὴν ἑσπέραν τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου.

Μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα αὐτῶν προβάλλουν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου σαφεῖς καί ἡ ἐντολή Του κατηγορηματική. Οἱ μαθηταὶ θὰ πρέπει νὰ τελοῦν τὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας ἤ κλάσεως τοῦ ἄρτου ἐπαναλαμβάνοντας τὰ λόγια Του : «λάβετε, φάγετε … κ.τ.λ.» εἰς ἀνάμνησιν τῆς λυτρωτικῆς Του θυσίας, καὶ νὰ κοινωνοῦν τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του. Ἡ παραγγελία αὐτὴ τοῦ Σωτῆρος δὲν σημαίνει τήν τέλεσιν μιᾶς ἀλληγορικῆς ἢ εἰκονικῆς πράξεως, ὅπως ἰσχυρίζονται μερικοὶ αἱρετικοί, ἀλλὰ δηλώνει τό ἱερὸν μυστήριον τῆς μεταβολῆς καί μετουσιώσεως τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, ἡ ὁποία λαμβάνει χώραν, κατὰ τοὺς Πατέρας, «ἀληθῶς καὶ οὐσιωδῶς», ὁ δὲ Χριστός εἶναι πράγματι παρών, προσφέρων καί προσφερόμενος, θυσιάζων καί θυσιαζόμενος.

Ἐκτενὴς ἀνάπτυξις τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ ἔγινε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριον, πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν παράδοσίν του τὴν ἑσπέραν ἐκείνην. Τὸ ὑποδήλωσε διὰ τῶν παραβολῶν τοῦ Μεγάλου Δείπνου καὶ τῆς Ἀμπέλου, πρὸ πάντων ὅμως διὰ τῆς Διδασκαλίας Του κατὰ τὴν ἐπαύριον τοῦ μεγάλου θαύματος τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων (Ἰωάννης Κεφ. 6), ὅπου ἐπὶ λέξει εἶπεν : «ἐγὼ εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβὰς • ἐὰν τίς φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὅν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μου ἐστίν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (στίχ. 51). Τὸ τελευταῖο τοῦτο τὸ ἐπαναλαμβάνει τρεῖς φορὲς ὁ Κύριος τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Αὐτὴ τὴν σαφῆ ἐντολὴν καὶ παράδοσιν, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐνεπιστεύθη εἰς τοὺς μαθητὰς Του, ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία τὴν διαφύλαξιν πιστῶς καὶ τὴν μετέδωσεν εἰς τὰς ἑπομένας γενεὰς ἀπαραχάρακτον. Κατὰ τὴν μεταποστολικὴν ἐποχὴν οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων τονίζουν, τόσον τὴν διδασκαλίαν αὐτὴν, ὅσον καὶ τὴν πρᾶξιν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας καὶ «ἡ Διδαχὴ τῶν Ἀποστόλων» καὶ ὁ μάρτυς Ἰουστίνος τονίζουν τὴν ἀλήθειαν, ὅτι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον κοινωνοῦμε, εἶναι «τροφὴ καὶ ποτό» καὶ πρέπει νὰ τὰ μεταλαμβάνουμε, διότι μᾶς ἐνώνουν μετὰ τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος καὶ μᾶς χαρίζουν τὴν αἰώνιον ζωὴν. Τὴν ἀνάγκην τῆς μεταλήψεως αὐτῆς, τῆς Θείας Κοινωνίας, ἐπαναλαμβάνει καὶ τὸν ἑπόμενον αἰῶνα, τόσον ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεὺς ,ὅσον καὶ ὁ Κυπριανὸς Καρχηδόνος.

Πολὺ περισσότερον ὅμως ἐπιμένουν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ οἱ τρεῖς μεγάλοι Ἱεράρχαι Βασίλειος, Γρηγόριος καὶ Χρυσόστομος, οἱ ὁποῖοι διὰ πολλῶν παραδειγμάτων ἐπισημαίνουν τὴν σπουδαιότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ μοναδικοῦ μυστηρίου τῆς θείας «μετουσίας». Τὸ ἴδιο ἐπαναλαμβάνουν οἱ Ἅγιοι Κύριλλος Ἱεροσολύμων καὶ Μάξιμος Ὁμολογητής, καθὼς καὶ ὁ Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν συγκλονιστικὲς ἐκφράσεις. Βραδύτερον δὲ οἱ δυὸ κορυφαῖοι Βυζαντινοὶ θεολόγοι, Γρηγόριος Παλαμᾶς καὶ Νικόλαος Καβάσιλας τονίζουν ὅτι τὸ Μυστήριόν της Θείας Κοινωνίας εἶναι ἀληθὴς βρῶσις καὶ πόσις, διὰ τῆς ὁποίας ἑνωνόμεθα μετὰ τοῦ Χριστοῦ, γινόμενοι σύσσωμοι Αὐτοῦ.

Τὴν μεγάλην αὐτὴν ἀλήθειαν ἀνακαλύπτουν καὶ πάλιν ἐν καιρῷ Τουρκοκρατίας οἱ δύο φωτισμένοι ἅγιοι Μακάριος Νοταρᾶς καὶ Νικόδημος Ἁγιορείτης καὶ τὴν ἀναπτύσσουν εἰς τὸ βιβλίον τους «Περὶ τῆς συνεχοῦς μεταλήψεως τῶν ἀχράντων του Χριστοῦ Μυστηρίων» (1783), παραθέτοντας πολλὰς μαρτυρίας ἁγίων Πατέρων. Καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐπὶ Πατριάρχου Γρηγορίου Ε´, τοῦ Ἐθνομάρτυρος, ἐπιβεβαίωσεν τὰς θέσεις αὐτὰς τὸ 1819, τονίζον ὅτι ἔχουν χρέος «οἱ εὐσεβεῖς ἐν ἑκάστῃ ἱερᾷ μυσταγωγίᾳ νὰ προσέρχωνται καὶ νὰ μεταλαμβάνωσι…».

Τὴν αὐτὴν γραμμὴν ἀκολούθησαν καί οἱ Θεολόγοι ποιηταὶ τοῦ Βυζαντίου ὑμνολογοῦντες τὴν συμμετοχὴν τῶν πιστῶν εἰς τὴν ὄντως θείαν κοινωνίαν.

Τέλος ἄξιο ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι ὅτι καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας τονίζουν τὸν μεγάλον σκοπὸν τῆς Λειτουργίας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὄντως κοινωνία καί συμμετοχὴ τῶν πιστῶν εἰς τὸ Μυστήριον, ἡ συχνὴ μετὰ ζέσεως Θεία Κοινωνία. Εἰδικότερον οἱ «Ἀποστολικοὶ Κανόνες», ἐκφρασταὶ τοῦ λειτουργικοῦ ἤθους τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐπικυρώθηκαν ἀπὸ τὴν Πενθέκτην Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, προτρέπουν τοὺς πιστοὺς εἰς συχνὴν Θείαν Κοινωνίαν.

Ὁ δὲ σημαντικώτερος τούτων, ὁ 9ος Ἀποστολικὸς κανὼν, ὁρίζει ρητά : «πάντας τοὺς εἰσιόντας πιστούς, καὶ τῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ παραμένοντας δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει, ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἀφορίζεσθαι χρῆ».

Συναφὴς πρὸς αὐτὸν εἶναι καὶ ὁ 2ος κανὼν τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Ἀντιοχείας (4ος αἴ.), ὁ ὁποῖος λέγει : «πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ, ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατὰ τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας καὶ παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης…».

Ἡ κανονικὴ λοιπὸν παράδοσις καὶ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μία φωνὴ ὁμιλοῦσα, συνιστᾶ καὶ προτρέπει τοὺς πιστοὺς εἰς συχνὴν Θείαν Κοινωνίαν. Τὰ λειτουργικὰ κελεύσματα καί καλέσματα «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος», «Σῶμα Χριστοῦ μεταλάβετε, πηγῆς ἀθανάτου γεύσασθε», ἰσχύουν διηνεκῶς καὶ κανονικῶς εἰς τὴν Εὐχαριστιακὴν σύναξιν τῶν πιστῶν.

Βασιζόμενοι συνεπῶς εἰς τὴν μεγάλην ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ὅλην ἐμπειρία τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας αἰσθανόμεθα χρέος νὰ τονίσωμε τὴν σπουδαιότητα καὶ πρωταρχικότητα τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ Μυστηρίου, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκεται νὰ ἑνωθῇ ὁ πιστὸς μετὰ τοῦ Χριστοῦ, νὰ ζήσῃ τὴν ζωὴν τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀληθινὴν καὶ αἰώνιον ζωὴν, ὅπως τὸ ἐτόνισε ὁ ἴδιος ὁ Λυτρωτὴς μας.

Διὰ τοὺς ἀνωτέρω λόγους ἡ Θεία Εὐχαριστία θεωρεῖται καὶ εἶναι ἡ πηγὴ καὶ τὸ κέντρον τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς ζωῆς, ἡ φανέρωσις τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος Χριστοῦ καί ὡς κοινωνία τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Μὲ τὴν συμμετοχὴν τῶν πιστῶν εἰς αὐτὴν καὶ τὴν μετάληψιν τῶν Τιμίων Δώρων δίδεται ἡ δυνατότης εἰς τοὺς συνειδητά μετέχοντας νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας καὶ νὰ σωθοῦν. Νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν νίκην τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου, νὰ βιώσουν τὴν Ἀνάστασιν, νὰ προγευθοῦν τὰ ἔσχατα, τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς συστάσεώς Της ἕως σήμερον προσέφερε καὶ προσφέρει ἀδιαλείπτως πρὸς τοὺς πιστοὺς τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν, τὸ μυστήριον τῶν μυστηρίων, τὴν δόξαν τοῦ Ἁγίου θυσιαστηρίου.

Μόνη προϋπόθεσις διὰ τὴν οὐσιαστικὴν συμμετοχὴν ἡμῶν τῶν πιστῶν εἰς τὸ μέγα αὐτὸ Μυστήριον εἶναι ἡ κατάλληλος προετοιμασία μας, διὰ τῆς πνευματικῆς μελέτης καί καταλλαγῆς, τῆς προσευχῆς καί τῆς ἐξομολογήσεως, τῆς συμφιλιώσεώς μας μὲ ὅσους μᾶς χωρίζουν, τῆς βοηθείας πρὸς τοὺς ἀναξιοπαθοῦντας ἀδελφοὺς μας. Ἰδιαιτέραν προσοχὴν ὅμως πρέπει νὰ δείξωμεν ὥστε κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θείας Μεταλήψεως νὰ λείψῃ ἡ ἀταξία, ἡ βιασύνη κατὰ τὴν προσέλευσιν, ἡ ἀνευλάβεια, ὁ ἐκνευρισμός καὶ αἱ διεκδικήσεις τῆς προτεραιότητος. Ὅλα αὐτὰ ἀλλοιώνουν τόν μυστηριακόν χαρακτῆρα τῆς ἱερᾶς αὐτῆς στιγμῆς.

Ἀδελφοί μας,

Περισσότερον ὅμως ἀπαξιώνει τὴν κατὰ Χριστὸν ζωὴν μας, ἡ ἐπικρατήσασα συνήθεια νὰ μεταλαμβάνωμε τῶν Τιμίων Δώρων μόνον ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῶν Μεγάλων Ἑορτῶν τοῦ Πάσχα καί τῶν Χριστουγέννων ἤ κάποιων ἄλλων, ἐλαχίστων, ἡμερῶν τοῦ ἔτους. Ἡ ἀπώλεια εἶναι προφανής.

Ἀπότοκος τῆς συνηθείας αὐτῆς εἶναι τὸ σύνηθες δυστυχῶς φαινόμενον, ὁ λειτουργός ἱερεὺς νά ἐξέρχεται τοῦ ἱεροῦ Βήματος ἐκφωνῶν «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε» καὶ νὰ μὴ προσέρχεται κανεὶς νὰ κοινωνήσῃ.

Διὰ τὴν Ἐκκλησίαν μας εἶναι παραφροσύνη καί πνευματικὴ ἀταξία ἡ τέλεσις τοῦ Μυστηρίου τῆς Θ. Εὐχαριστίας, χωρὶς τὴν συμμετοχὴν τῶν πιστῶν εἰς τὴν ἁγίαν Μετάληψιν.

Ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται διὰ νὰ κοινωνήσουμε! Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία καί πρᾶξις καὶ αὐτὴ ἡ διδασκαλία καὶ πρᾶξις ὑπῆρχεν ἀνέκαθεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ αὐτὴν ὀφείλουμε νὰ ἐφαρμόζουμε.

ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr/

Οι Εκπαιδευτικοί μας

2012-02-03T10:45:00.000+02:00

Η ομιλία του κ. Δ. Νατσιού στο εόρτιο βραδυνό

της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

προς τιμήν των Εκπαιδευτικών (video)

(Παρακαλούμε να ανοίξετε την κατωτέρω ιστοσελίδα

και στη συνέχεια το σχετικό σύνδεσμο για να προβληθεί τοVideo)

http://vimeo.com/35946567

"Η Εθνική μας κυριαρχία"

2012-02-02T21:58:00.000+02:00

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος:

"Οι δεσμεύσεις που ζητούνται υποθηκεύουν

την εθνική μας κυριαρχία"

Γραφείο Ειδήσεων Amen.gr,

με πληροφορίες από ανακοινωθέν

της Ι.Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Βαρυσήμαντη επιστολή στον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο απέστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος αναφορικά με τις επιπτώσεις της κρίσης στην ελληνική κοινωνία. "Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας. Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία"

Ακολουθεί η επιστολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου

προς τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο:

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογε-νειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και - αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαϊ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.

Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας.

Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.

Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας.

Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.

Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.

Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν τι τους ξημερώνει η επόμενη ημέρα.

Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας.

Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα.

Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα.

Δυστυχώς όμως !

Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας.

Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας.

Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι.

Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης.

Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.

Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας.

Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας.

Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.

Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/

΄Ωρα Θ. Λατρείας

2012-02-02T20:16:00.000+02:00

Ο π. Ισίδωρος
ΠΗΓΗ: http://lifeinpatmos.blogspot.com/

Η Υπαπαντή του Κυρίου (2 Φεβρουαρίου)

2012-02-01T21:02:00.000+02:00

Απολυτίκιο ήχος α'

ψάλλει ο Αρχων Πρωτοψάλτης της Μ.τΧ.Ε

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ

ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ

ΨΑΛΛΕΙ Ο ΑΡΧΩΝ ΔΟΜΕΣΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΚΥΡΙΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΑΪΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

Ακατάληπτον εστίν το τελούμενον εν σοί

και αγγέλοις και βροτείς, μητροπάρθενε αγνή.

Αγκαλίζεται χερσίν ο πρεσβύτης Συμεών

τον του νόμου ποιητήν και δεσπότην του παντός.

Βουληθείς ο πλαστουργός, ίνα σώση τον Αδάμ,

μήτραν ώκησε την σήν της παρθένοου και αγνής.

Γένος άπαν των βροτών μακαρίζει σε, αγνή,

και δοξάζει σε πιστώς ως μητέρα του Θεού.

Δεύτε ίδετε Χριστόν τον δεσπότην του παντός,

ον βαστάζει Συμεών σήμερον εν τω ναώ.

Επιβλέπις προς την γην και ποιείς τρέμειν αυτήν

και πως γέρων κεκμηκώς σε κατέχει εν χερσί;

Ζήσας έτι Συμεών, έως είδε τον Χριστόν,

και εβόα προς αυτόν νύν απόλυσιν ζητείς.

Η λαβίς η μυστική, ή τον άνθρακα Χριστόν

συλλαβούσα εν γαστρί, σύ υπάρχεις Μαριάμ.

Θέλων ανηνθρώπισας ο προάναρχος Θεός

και ναώ προσφέρεσαι τεσσερακονθήμερος.

Κατελθόντ' εξ ουρανού τον δεσπότην του παντός

υπεδέξατο αυτόν Συμεών ο ιερεύς.

Λάμπρυνόν μου την ψυχήν και το φως το αισθητόν,

όπως ίδω καθαρώς και κηρύξω σε Θεόν.

Μητροπάρθενε αγνή, τι προσφέρεις τω ναώ

νέον βρέφος αποδούσ' εν αγκάλαις Συμεών;

Νύν απόλυσιν ζητώ απ σού του πλαστουργού,

ότι ειδόν σε, Χριστέ, το σωτήριόν μου φως.

Ον οι άνω λειτουργοί τρόμω λιτανεύουσι,

κάτω νυν ο Συμεών αγκαλίζεται χερσίν.

Η τη φύσει μεν μονάς, τοίς προσώποις δε τριάς

φύλαττε τους δούλους σου, τους πιστεύοντας εις σε.

Θεοτόκε η ελπίς πάντων των Χριστιανών,

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε τους ελπίζοντας εις σε.

ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ. ΨΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΜΟΝΑΧΕΣ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ.
Μια ιεραποστολικη προσπαθεια του ΙΔ παρεκκλησιου Αγιου Θεραποντος επισκοπου Κυπρου στις Ερυθρες Αττικης (Κριεκουκι) προς δοξαν Θεου. Ο αναξιος και απολογούμενος Κτητωρ e-mail : agiostherapon@gmail.com

Η Υπαπντή του Κυρίου (2 Φεβρουαρίου)

2012-02-01T20:19:00.000+02:00

Προσεγγίσεις στην εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Πόσο εκπληκτική και όμορφη είναι η εικόνα, ο πρεσβύτερος να κρατά στην αγκαλιά του το βρέφος, και πόσο παράξενα τα λόγια του: «ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…». Συλλογισμένοι αυτά τα λόγια, αρχίζουμε να εκτιμούμε το βάθος αυτού του γεγονότος και τη σχέση που έχει με μας, με μένα, με την πίστη μας. Υπάρχει στον κόσμο κάτι πιο χαρούμενο από μια συνάντηση, μια «υπαπαντή» με κάποιον που αγαπάς; Είναι αλήθεια πως το να ζεις σημαίνει να περιμένεις, να αποβλέπεις σε μια συνάντηση. Δεν είναι άραγε η υπερβολική και όμορφη προσδοκία του Συμεών το σύμβολό της; Δεν είναι η πολύχρονη ζωή του σύμβολο της προσδοκίας, αυτός ο «πρεσβύτης» που περνά ολόκληρη τη ζωή του περιμένοντας το φως που φωτίζει τους πάντες και τη χαρά που πληρώνει τα πάντα; Πόσο δε απροσδόκητο, πόσο άρρητα όμορφο είναι το ότι το πολυαναμενόμενο φως και η χαρά έρχεται στον πρεσβύτη Συμεών με ένα παιδί! Φανταστείτε τα τρεμάμενα χέρια του γέροντα Συμεών καθώς παίρνει στην αγκαλιά του το σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερά και προσεκτικά, ατενίζοντας το μικρό πλάσμα, και πλημμυρίζοντας από δοξολογία: «νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ∙ ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου».Ο Συμεών περίμενε. Περίμενε σε ολόκληρη τη ζωή του, και είναι βέβαιο πως στοχαζόταν, προσευχόταν και βάθαινε καθώς περίμενε έτσι, ώστε στο τέλος ολόκληρη η ζωή του να είναι μια συνεχής «παραμονή» της χαρούμενης συνάντησης.Δεν είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι περιμένουμε; Τι επιμένει η καρδιά μας να μας υπενθυμίζει συνεχώς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία η ζωή μας σε μια αναμονή, καθώς περιμένουμε να συναντηθούμε με τα ουσιώδη; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει η Υπαπαντή. Εδώ, σ’ αυτή τη γιορτή η ζωή του ανθρώπου αποκαλύπτεται ως ανυπέρβλητη ομορφιά μιας ώριμης ψυχής, που έχει απελευθερωθεί, βαθύνει και καθαριστεί από καθετί το μικρόψυχο, το ανόητο και τυχαίο. Ακόμη και τα γηρατειά και ο θάνατος, η γήινη μοίρα που όλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται εδώ τόσο απλά και πειστικά ως ανάπτυξη και άνοδος προς εκείνη τη στιγμή, όταν με όλη μου την καρδιά, στην πληρότητα της ευχαριστίας, θα πω: «νυν απολύεις». Είδα το φως να διαπερνά τον κόσμο. Είδα το «Παιδίον», που φέρνει στον κόσμο τόση θεϊκή αγάπη, και που παραδίδεται σε μένα. Τίποτε δεν προκαλεί φόβο, τίποτε δεν είναι άγνωστο, όλα τώρα είναι ειρήνη, ευχαριστία, αγάπη.Αυτά φέρνει η Υπαπαντή του Κυρίου. Εορτάζει τη συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη, τη συνάντηση μ’ Αυτόν που μας έδωσε τη ζωή, και που μου έδωσε το κουράγιο να τη μεταμορφώσω σε αναμονή.(π. Αλεξάνδρου Σμέμαν,«Εορτολόγιο» σελ. 85-88)
ΠΗΓΗ: http://aktines.blogspot.com/2012/02/blog-post_7028.html
Προσεγγίσεις στην εορτήΣαράντα μέρες μετά τα Χριστούγεννα, οι ενορίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας γιορτάζουν την Υπαπαντή του Κυρίου. Όμως επειδή συνήθως η γιορτή πέφτει σε εργάσιμη μέρα, έχει σχεδόν μισοξεχαστεί. Παρ’ όλα αυτά έρχεται όταν η Εκκλησία ολοκληρώνει «το χρόνο των Χριστουγέννων», αποκαλύπτοντας και συγκεφαλαιώνοντας το νόημα των Χριστουγέννων σ’ ένα ρεύμα καθαρής και βαθιάς χαράς. Η εορτή αναφέρεται σ’ ένα γεγονός που καταγράφεται στο ευαγγέλιο του αποστόλου Λουκά. Σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού Χριστού στη Βηθλεέμ, ο Ιωσήφ και η Μαρία, ακολουθώντας τη θρησκευτική συνήθεια της εποχής, «ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…» (Λουκ. Β΄ 22-23).

Οι Ψείρες

2012-02-01T19:54:00.000+02:00

Τι είναι οι ψείρες του κεφαλιού; Share this

Η Δώρα Μενούνου, Παιδίατρος, D.C.H,

Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού & Γαλουχίας I.B.C.L.C,

εξηγεί στο Υγείαonline.gr, τι είναι οι ψείρες

που εμφανίζονται στο τριχωτό του κεφαλιού

και με ποιο τρόπο μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Η ψείρα του τριχωτού της κεφαλής είναι ένα έντομο που ζει και αναπαράγεται στο κεφάλι σας. Οι ψείρες του κεφαλιού τρέφονται με το δάγκωμα στο τριχωτό της κεφαλής σας.

Ποιος μπορεί να λάβει τις ψείρες του κεφαλιού;

Όποιος έρχεται σε στενή επαφή (κεφάλι με κεφάλι) με κάποιον που έχει ήδη ψείρες μπορεί να πάρει τις ψείρες του κεφαλιού. Οι ψείρες βρίσκονται πιο συχνά μεταξύ των παιδιών ηλικίας μεταξύ 3 - 10 και τις οικογένειές τους.

Πώς μπορώ να ξέρω αν έχω ψείρες;

• Γαργάλημα, αίσθημα ότι κάτι κινείται προς την τρίχα.

• Φαγούρα, που προκαλείται από αλλεργική αντίδραση στα δαγκώματα.

• Ευερεθιστότητα

• Πληγές στο κεφάλι που προκαλούνται από το ξύσιμο. Αυτές οι πληγές μπορεί μερικές φορές να μολυνθούν.

Πώς μπορεί να αποκτήσετε τις ψείρες του κεφαλιού;

• Με στενή επαφή (κεφάλι με κεφάλι) με κάποιον που έχει ήδη ψείρες. Επαφή είναι συχνή στη διάρκεια του παιχνιδιού στο σχολείο και στο σπίτι (αθλητικές δραστηριότητες, σε μια παιδική χαρά, κλπ.).

• Με τη χρήση αντικειμένων όπως καπέλα, κασκόλ, χτένες, βούρτσες, κορδέλες για τα μαλλιά, μαξιλάρια ή πετσέτες που χρησιμοποιήθηκαν πρόσφατα από κάποιον με ψείρες του κεφαλιού.

Με τι μοιάζουν;

Τα έντομα είναι μικροσκοπικά, χωρίς φτερά, κινούνται γρήγορα, και είναι δύσκολο να τα δούμε. Δεν μπορούν να κάνουν άλμα ή να πετάξουν. Πρόκειται για 1 - 2 mm μήκος και γκριζωπό καφετί χρώμα. Κόνιδες είναι τα αυγά των ψειρών. Είναι δύσκολο να τα δει κανείς και συχνά συγχέεται με πιτυρίδα ή σταγονίδια σπρέι μαλλιών. Οι κόνιδες βρίσκονται σταθερά συνδεδεμένες με την τρίχα. Η ενήλικη ψείρα έχει περίπου το μέγεθος ενός σπόρου σουσαμιού και έχει έξι πόδια. Τα θηλυκά γεννούν κόνιδες. Είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Οι ψείρες μπορούν να ζήσουν μέχρι και 30 ημέρες στο κεφάλι ενός ατόμου. Εάν μια ψείρα ξεκολλήσει από το κεφάλι ενός ατόμου, πεθαίνει μέσα σε δύο ημέρες.

Πώς οι ψείρες αντιμετωπίζονται;

• Υπάρχουν πολλά προϊόντα διαθέσιμα για την αντιμετώπιση ψειρών.

• Πριν από την αγορά οποιουδήποτε προϊόντος, μιλήστε με το φαρμακοποιό σας.

• Συζητήστε με το γιατρό σας πριν τη θεραπεία σε παιδιά κάτω των δύο ετών.

• Αγοράστε ένα σαμπουάν ή κρέμα ψειρών

• Εφαρμόστε τις οδηγίες με προσοχή.

• Τα προϊόντα για τις ψείρες του κεφαλιού μπορεί να σκοτώσουν τις ψείρες της κεφαλής και πολλά αυγά, αλλά μια θεραπεία δεν μπορεί να σκοτώσει όλα τα αυγά. Ως εκ τούτου, εφαρμόστε μια δεύτερη θεραπεία 7 - 10 ημέρες μετά την πρώτη θεραπεία για να σκοτώσει τις νεαρές ψείρες.

• Ελέγξτε την κεφαλή για ψείρες καθημερινά μετά τις θεραπείες. Χρησιμοποιήστε ένα φωτεινό φως για να σας βοηθήσει να δείτε. Ελέγξτε προσεκτικά όλα τα τμήματα του κεφαλιού και αφαιρέστε όλες τις κόνιδες, χρησιμοποιώντας λεπτή χτένα. Αν οι ζωντανές ψείρες βρίσκονται τις ημέρες μετά την πρώτη θεραπεία, συμβουλευτείτε τον φαρμακοποιό σας.

Χρειάζεται να καθαρίσω το σπίτι μου;

Θα πρέπει να πλυθούν τα καπέλα, κασκόλ, βούρτσες μαλλιών, χτένες, ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που είναι φθαρμένα ή χρησιμοποιείται στο κεφάλι, καθώς και μαξιλαροθήκες, πετσέτες και σεντόνια μετά την πρώτη και τη δεύτερη θεραπεία σε πολύ ζεστό νερό και σαπούνι. ΠΟΤΕ μην κάνετε χρήση εντομοκτόνων σπρέι. Ελέγξτε τα κεφάλια όλων των μελών της οικογένειας και τους ανθρώπους σε στενή επαφή σε περίπτωση που κάποιος άλλος έχει ψείρες.

• Όλα τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο χρόνο Επίσης, ενημερώστε το δάσκαλο του παιδιού!

Να είστε ευαίσθητοι στα συναισθήματα του παιδιού σας! Η έλλειψη καθαριότητας δεν προκαλεί τις ψείρες του κεφαλιού. Τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες μπορούν να έχουν ψείρες του κεφαλιού. Τα κοντά μαλλιά δεν εμποδίζουν την εξάπλωση των ψειρών. Οι ψείρες του κεφαλιού δεν ζουν σε σκύλους, γάτες ή άλλα ζώα.

Δώρα Μενούνου, Παιδίατρος, D.C.H,

Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού & Γαλουχίας I.B.C.L.C.

http://www.pediatros-thes.gr/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://ygeiaonline.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6208&catid=116

Αμεση αντίδραση...

2012-02-01T19:33:00.000+02:00

Πως σκαβης τον κηπο σήμερα;

O γέρος Άραβας ζει στη Νέα Υόρκη για πάνω από 40 χρόνια. Θέλει να φυτέψει πατάτες στον κήπο του, αλλά είναι μόνος κι αδύναμος. Στέλνει λοιπόν ένα e-mail στο γιο του, που σπουδάζει στο Παρίσι:
Αγαπημένε μου γιε, είμαι πολύ λυπημένος επειδή δεν μπορώ να φυτέψω πατάτες στον κήπο μας.
Είμαι βέβαιος πως, εάν ήσουν εδώ, θα με βοηθούσες να σκάψουμε τον κήπο.
Σε αγαπώ, ο πατέρας σου.

Σε μια ώρα, ο γέρος λαμβάνει e-mail απάντησης από το γιο του:
Αγαπημένε μου πατέρα, παρακαλώ μην αγγίζεις τον κήπο, γιατί ΕΚΕΙ έκρυψα το ΠΡΑΜΑ.
Σ' αγαπώ κι εγώ,
Ahmed.

Σε 15 λεπτά, ο αμερικανικός στρατός, το ναυτικό, το FBI , η CIA και οι Rangers περικυκλώνουν το σπίτι του γέρου, σκάβουν ολόκληρο τον κήπο, ερευνούν το σπίτι, γδύνουν τον γέρο, ΔΕΝ βρίσκουν απολύτως τίποτε και φεύγουν απογοητευμένοι.

Μισή ώρα αργότερα, ο γέρος λαμβάνει ένα άλλο e mail από το γιο του:
Αγαπημένε μου πατέρα, είμαι βέβαιος ότι ο κήπος είναι ήδη σκαμμένος και μπορείς να φυτέψεις τις πατάτες.
Έκανα ό,τι μπορούσα για να σε βοηθήσω από το Παρίσι.
Σ' αγαπώ, Ahmed.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/01/blog-post_4193.html#ixzz1l9UxJ5kg

Στην Πάτμο, μια φορά κι΄ένα καιρό...

2012-01-31T20:42:00.002+02:00

HNΤΑ ΝΑ ΄ΦΕΡΕ ΤΑΧΑΤΕΣ ΤΟ ΚΑΪΚΙ.

ΘΕΟΣΤΡΑΒΕΣ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΤΩΣ

΄Ἠτονε ἡ χρονιὰ ποῦχε φέρει ὁ Θεολόγος ὁ Πασχαλίδης τὸ πρῶτο του λεωφορεῖο στὸ Νησί. Ἐκεῖνο τὸ κοντόγιεμο μὲ τὴ μεγάλη πορτάρα ἀπὸ πίσω. Τόχε πάντοτε παρκαρισμένο μπρος ἄπ΄τὸν ἀναὸ* τῆς Ἀστυνομίας. Τώρα, γιάντα τὸ ‘ραζε ΄κειδὰ ποῦ ἠβρωμοσκύλιαζε* ὁ τόπος; Έν μπορῶ νὰ καταλάβω. Τέλος πάντων.

Τώρα πλειό, ἤτανε εὔκολο γιὰ τοὺς Χωριανοὺς καὶ τοὺς Καμπιῶτες, τὸ πῆεν΄ έλα στὴ Σκάλα. Μερικὲς νοικοκυράδες μάλιστα, ἠκατεβαίνανε ‘απ΄τὸ Χωριό, νὰ ψουνίσουνε ἄπ΄ τοῦ Μπαχᾶ, ποὺ ἐκεῖνο τὸν καιρὸ τάχε οὖλα.΄Ἤτανε μισοσαράκοστο, ὄντες ἠκατεβήκανε μὲ τὸ λεοφωρεῖο στὴ Σάλα, ἡ Θολοοὺ μὲ τὸ Κατερινιό. Μεγάλες γυναῖκες κι΄οἱ δυό τους, χηρευάμενες, γειτόνισες κιόλας, ἠκάνανε παρέα ἡ μία μὲ τὴν ἄλλη, γιὰ νὰ μὴ νοιώθουνε τὴ μοναξᾶ τους. Ἠκουβαλιούσανε μαζὺ τως καὶ δυὸ μεγάλες πάνενες τσάντες, καὶ μία καὶ δυὸ ἢ- πίανε γιὰ ψούνια. ΄Ἤμπανε πρῶτα στοῦ Μπαχᾶ. Ἡ μία ἤπιασε τὸν Παντελῆ κι΄ἄλλη τὸ Μαρίνο.

«Κόψε μου Παντελῆ διακόσα δράμια γαλουφά*».

«Γέμισέ μου Μαρίνο τὸ βαζάκι μὲ ταΐνι*».

«Βάλε μου καὶ λιάκι τρουσὶ* Μαρίνο».

«Βάλε κι΄ἐμένα Παντελῆ δυὸ κουταλιὲς ταραμά».

«Γέμισέ μου Παντελῆ τη μπουρνιὰ* πετρέλαιο».

«Γέμισέ μου κι΄ ἐμένα Μαρίνο αὐτοδὰ τὸ μισογάλονο, λάδι ἄπ΄τὸ καλό….».

Ἀφοῦ ἠπίανε νὰ πλερώσουνε, εἶδε ἡ Θολοοῦ τὰ βάζα μὲ τὶς μέντες, κι΄ἠθυμήθηκε τὴν παραγγελιὰ τοῦ ἄγγου* της.

«Κά, μωρὴ –Κατερινιό, ἠκόντεβα* νὰ ξεχάσω τον εμικρόνε. Βάλε μου Παντελῆ μου νὰ χαρεῖς, κι΄ἕνα χωνάκι μέντες, ἄπ΄αὐτὰ τὰ μούρινα ποὺ ἀρέσουνε τοῦ ἄγγου μου».

«Καλὲ Μαρίνο, βάλε κ΄ἐμένα ἄλλο ἕνα χωνί, ἄπ΄ τὶς ἄλλες ὅμως, τὰ φελλάκια, ποὺ ἀρέσουνε τῆς ἀγγόνης μου».

Ἠπλερώσανε καὶ ἠβγήκανε ὄξω στὴν Πλάζα.

«Μωρὴ Κατερινιό, μιᾶς κι΄εἴμαστε κάτω, νὰ πά΄νὰ πάρω κάνα φρίο κι ἄπ΄τοῦ Γιακουμῆ»;

«Μωρή, κι΄ἐγὼ θέλω νὰ πάρω κάνα χλωροκρόμμυδο γιὰ τὸν ταραμά. Ἐγὼ θὰ πάω ἄπ΄ τοῦ Κάρφα νὰ τὰ πάρω, νὰ μὴν πᾶμε κι΄οἱ δυὸ σὲ ἔνανε….

Φορτωμένες μὲ τὰ ψούνια τους, ἠτραβούσανε σιγά-σιγὰ γιὰ τὸ λεοφωρεῖο. Ἡ Θολοοῦ ἠκοντοστάθηκε.

«Νωρὶς εἶναι ἀκόμα μωρὴ Κατερινιό. Ἀπὸ τώρα θάμπουμε μέσα»;

«Καὶ ἦντα θέλεις νὰ κάμουμε μωρὴ Θολοοῦ δυὸ γριὲς μονάχες μές΄τὴ μέση της Πλάζας; Νὰ ΄μποῦμε στὸ καφενεῖο τ΄Ἀντώνη τοῦ Φωκᾶ νὰ τραβήξουμε ἀργιλέ»;

«’Ἔλα, σάλευε τώρα νὰ μποῦμε στὸ λεοφωρεῖο καὶ θὰ περάσει σιγά-σιγὰ ἢ ὤρα…. «.

΄Ἠνοίξανε μὲ τὸ ζόρι ἐκείνη τὴ θεόρατη πορτάρα ποῦχε ἀπὸ πίσω, ἠβάλανε μέσα τὴν πραμάθειά τους κι΄’ ἠμπήκανε κι΄ἠστρογγυλοκάτσανε μέσα. Πάντως, ΄ἓν ἤτανε μονάχες τους. Πίσω, πίσω, ἠκαθούντατε ἄλλες πέντε Χωριανές. Ἡ Ἀρκοντού, τὸ Λιβιριό, ἡ Κωρονέισα, ἡ Θαμαή καὶ τὸ Μαριγὸ τοῦ Bέστη. Οἱ δυὸ τως, ήκάτσανε ἀπὸ τὴ μερὰ ποὺ ἤτανε ὁ ἀναός, γιὰ νὰ βλέπουνε τὴ θάλασσα, ὠς ποὺ νάρτη ἡ ὥρα νὰ ξεκινήσουνε.

Ἠκαμαρώνανε τὸ «ΣΕΜΙΡΑΜΙΣ» ποὺ ἤτανε φουνταρισμένο καταμεσὶς τοῦ λιμανιοῦ, κι΄ἠβλέπανε τὰ γαζολίνια ποὺ ἠπιενορκούντανε, κι΄ἠκουβαλιούσανε τοὺς τουρίστες.

΄Ἄξαφνα, ἄπ΄τὴ μεριὰ τῆς Ἁγιά-Λεφανούς, ἠμπρόβαλε ἕνα μεγάλο καΐκι. ΄Ἤτανε ἕνα γρί-γρί, μία τρεχαντήρα Κουλουριώτικια, ποὺ ἠρκούντανε ν΄ἀράξει στὸ μεγάλοο μουράγιο. ΄Ὄμορφο σκαρί. Ἀμπάσο καὶ στρωσάδο, μὲ ὡραία ξεκλαδίσματα. Στὴ πρύμη του ἀπάνω, ἤτανε ριχτώμενο τὸ δίχτυ κούμουλο. Ἀπὸ ἀλάργα ὅπως ἠρκούντανε, ἠθάρης πὼς ἤτανε φορτωμένο μὲ κάτι τίς.Τὰ φελλὰ τοῦ ὅλοκαίνουργια στὸ χρῶμα τοῦ κεραμιδιοῦ, στρογγυλὰ καὶ μεγάλα ἴσα, μ΄ἕνα νεράτζι. Εἶχε καὶ μερικὰ μακρουλά, μπομπέ. Σὰ μικρὰ σαλάμια ἠμοιάζανε. Εἶχε ὅμως καὶ ἀρκετὲς γυάλινες μπάλες γιὰ καλαδούρια, ἄπ΄αὐτὲς τὶς παλαιές. ΄Ἄλλες ἤτανε πράσινες, ἄλλες κιτρινωπές, κι΄ἄλλες διάφανο γυαλί. Ἀπὸ ἀλάργα πράματι ποὺ ἠρκούντανε, ἃ δὲν ἤξερες πὼς ἤτανε γρί-γρί, ἓν ἠκαταλάβαινες ἦντα φορτίο κουβαλιεῖ στὴ πρύμη του…. ΄Ὄντως τὸ ΄δανε, τὸ Κατερινιὸ μὲ τὴ Θολοοὺ ποὺ ἠζύγωνε τὴν Ἁγιὰ Παρασκευή, ἠρκινήξανε νὰ γληρώνουνε τὰ μάθια τως, μπᾶς καὶ καταλάβουνε ἦντα ἠκουβάλια. Μάλιστα ἡ Θόλοού, ἤθελε νάβγουνε, νὰ πὰ νὰ δοῦνε ἦντα ἤφερε. Ἀλλὰ τὸ Κατερινιὸ τὴν ἔβαλε πόστα.

«΄ Ἔλα, ἔλα, κάτσε στ΄αὐγά σου. ΄Ἦντα ἄλλα θέλεις νὰ ψουνίσεις, τὰ προυκιά σου; Κάτσε μέσα μὴ χάσουμε καὶ τὸ λεοφωρεῖο».

Κι΄ἡ Θολοού:

«Μωρὴ νὰ δώ θέλω, νὰ δῶ μόνου….».

Ἡ ἀλήθεια ἤτανε, πὼς τὰ μάθια καὶ τῷ δυονόνε, ἤτανε σὲ κακὰ χάλια. Ἡ μία εἶχε καταράχτη προχωρημένο, κι΄ἡ ἄλλη, πτερύγιο καὶ στὰ δυὸ μάθια. Θεόστραβες κι΄οἱ δυὸ δηλαδής. ‘ Ὅμως, τὶς εἶχε φάει ἡ περιέργεια, κι ἠπολεμούσανε ἄπ΄τὰ ζάμια τοῦ λεοφωρείου, νὰ καταλάβουνε ἦντα ἤφερνε τὸ καΐκι. Βέβαια, ΄ἓν ἠξέρανε πὼς ἤτανε ψαράδικο, γρί-γρί. Θωρεῖ μιά τὸ Κατερινιὸ τὶς πράσινες καὶ κίτρινες γυάλινες μπάλες, κ΄ἤβγαλε τὸ συμπέρασμα:

- «Μωρὴ Θολοού, καρπούζα καὶ πιπόνια ἤφερε»!

Κι΄ἡ Θολοού:

- «΄Ὥρα νὰ σ΄εὔρη! Τέθοια ἐποχὴ μωρή, ἔχει τέτοια πράματα»;

Στηλώνει μὲ τὴ σειρὰ της τὰ μάθια της ἀπᾶ στὸ καΐκι καὶ βλέπει ἐκεῖνα τὰ μακρουλὰ φελλὰ καὶ λέει:

«Μωρὴ Κατερινιό! Θαρρῶ πὼς ἤφερε σαλάμια!. Μὰ γιάντα ἐτσὰ πολλά;… καί τάχουνε καὶ χύμα. Νὰ φάεις πιὰ ἄπ΄αὐταδά! Μάντα! ΄Ἀμε γύρευε ἀπὸ ἦντα γαδάρους εἶναι….».

Ξαναθωρεῖ τὸ Κατερινιὸ καλλίτερα, κι΄ἀφοῦ τὴς ΄φὰνει πὼς ἠκατάλαβε ἦντα εἶναι, τῆς λέει:

«Μωρὴ Θολοού, μωρὴ, τουβλάκια εἶναι. Τουβλάκια!

΄Ἄξαφνα τὸ καΐκι ἤστριψε ἀπότομα τὸ τιμόνι του γιὰ ν΄ἀράξει στὸ μουράγιο. Μὲ τὴ στροφὴ ποὺ ἠπῆρε κοντὰ πιὰ στὸ κορδόνι τοῦ Τελωνείου, ἠφανήκανε γιὰ τὰ καλὰ τὰ στρογγυλὰ φελλὰ τοῦ διχτυοῦ.

Βάζει ἡ Θολοοὺ τὰ γέλια, κι΄ἀρκινὰ νὰ κτυπᾶ τὰ χέρια της ἀπᾶ στὰ γόνατά της φωνάζοντας θριαμβευτικά:

«Μωρὴ Κατερινιόοοοο! Πάει! Ἠστραβώθεις κακομοίρα καλά, καλά! Μωρή, κρομμύδια εἶναι. Ξερὰ κρομμύδια…..

Γιάννης Βριβίλλης,

Πάτμος,13-06-2004

Γλωσσάρι:

Αναός = Υπόνομος

Ηβρωμοσκύλιαζε = μύριζε πολύ άσχημα

Γαλουφάς = χαλβάς

Ταΐνι – ταχίνι

Τρουσί = τουρσί

Μπουρνιά = γυάλινο δοχείο = μπουκάλι με μεγάλη κοιλιά

Άγγος = εγγονός

Ηκόντευα = παρά λίγο

΄Αγιον ΄Ορος

2012-01-31T19:25:00.000+02:00

AΛΛΙΩΤΙΚΑ ΙΣΤΟΡΩΝΤΑΣ

Του Βασίλη Χαραλάμπους

=============

Δρασκελίσματα

ανάμεσα στα τόσα φιλύκια*,

τις αριές,

τις δάφνες,

τις κουμαριές,

και μακρυάθε** ο ολοπράσινος τρούλος

στη Σκήτη Μπογορόδιτσα***

σε μια χαράδρα

παρά του χειμάρρου την όχθη

καταμεσίς στο Βατοπαίδι

και του Προφήτη Ηλία τη Σκήτη.

Για λίγο ξαποσταίνω

κείνο το σιωπηλό δείλι

στο πεζούλι πλάϊ στο παμπάλαιο πηγάδι

την ώρα που το νέφαλο

μπλέχτηκε στα θάμνα

και σφιχτοδένει το ακροκόρφι τ’ Άθωνα

αλλιώτικα ιστορώντας και το δικό μας διάβα

στις στιγμές των τόσων λογισμών.

(Από τη συλλογή “Αθωνικό διάβα”)

Η "Τρίτη Ρ'ωμη"

2012-01-31T18:45:00.000+02:00

Η ρώμη της "Τρίτης Ρώμης"

του Καθηγητή Μάριου Μπέγζου,

Κοσμήτορα Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών,

από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

«Τρίτη Ρώμη» αυτοαποκλήθηκε η Μόσχα μετά την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως (1453), η οποία επονομάσθηκε «Νέα Ρώμη» από τον ιδρυτή της Μ. Κωνσταντίνο θεωρώντας βέβαια την «Πρεσβυτέρα Ρώμη» (Roma) ως την «Πρώτη Ρώμη». Στην χριστιανική αυτοσυνειδησία 2000 ετών ο όρος «Ρώμη» αποτέλεσε εμβληματικό ορόσημο συνώνυμο της πίστης που περιβάλλεται την ισχύ, την δύναμη, την ρώμη, κάνοντας ένα ηχητικό λογοπαίγνιο με την ελληνική λέξη «ρώμη» (δύναμη) και το λατινικό τοπωνύμιο Ρώμη (Roma).

Απέναντι στην τουρκοκρατούμενη Νέα Ρώμη (ΚΠολη) αναπτύχθηκε η τσαρική θεοκρατία στο ιδεολόγημα του πνασλαβισμού, δηλαδή της συγκρότησης ενός πολιτικοθρησκευτικού ολοκληρωτισμού με βάση την Ορθοδοξία και ισχυρό βραχίονα τον σλαβικό κορμό της ρωσικής αυτοκρατορίας στην απολυταρχία των τσάρων. Το Αγιον Ορος και τα Ιεροσόλυμα ήταν οι πρωταρχικοί στόχοι της εκάστοτε ρωσικής διείσδυσης τόσο στην τσαρική θεοκρατία όσο και στην μεταπολεμική σταλινική αθεϊα που στην εξωτερική πολιτική της δεν παρέλειπε να υπενθυμίζει το πανσλαβικό ιδεολόγημα σε όλη την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και στην περίοδο Πούτιν («Κύκλος του Στρετένσκυ») αναβιώθηκε εντονότερα ο πανσλαβισμός εξωτερικά («Ρωσία: η νέα βυζαντινή αυτοκρατορία») και ενδυναμώθηκε αρτηριοσκληρωτικά ο σλαβικός φονταμενταλισμός στο εσωτερικό της ρωσικής Κοινοπολιτείας με απηνείς διώξεις φιλελεύθερων θεολόγων ή ρητή κι επίσημη απόρριψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα («νεοβυζαντινισμός» υπό τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, τον Ηγούμενο της Μονής Στρετένσκυ της Μόσχας Τύχωνα κ.ά.).

Αντίβαρο του πανσλαβισμού ήταν πάντοτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως που εξέφραζε την ελληνική Ορθοδοξία με ανοικτότητα κι ετοιμότητα διαλόγων με τον εκάστοτε Άλλο, τον ετερόδοξο (διάλογοι με ρωμαιοκαθολικούς και προτεστάντες), τον αλλόθρησκο (διαθρησκειακοί διάλογοι με μουσουλμάνους, ιουδαίους κ.λπ.), τον άθρησκο (οικολογικά συνέδρια, ειρηνοποιές πρωτοβουλίες κ.λπ.) και γενικά τον ουδετερόθρησκο προβληματιζόμενο άνθρωπο της εποχής μας.

Η Εκκλησία της Ελλάδος παρέπαιε κι αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στην συναισθηματική ρωσοφιλία των ομοδόξων του «ξανθού γένους» που θα απελευθέρωνε το υπόδουλο γένος των Ρωμιών από την ισλαμική υποδούλωση και τον «άθεο» διαφωτισμό της Δύσης καθώς και στην διαφύλαξη της ελληνικότητας με την ανοικτοσύνη του ρωμαίικου στοιχείου έναντι της κλειστότητας του πανσλαβιστών ομοδόξων.

Η εκκλησιαστική επταετία του Ιερωνύμου Α΄ (1967-1973) καθώς και η δεκαετής αρχιεπισκοπεία του μακαριστού Χριστοδούλου αλληθώριζε προς την ρωσική Ορθοδοξία απεμπολώντας την ελληνική Ορθοδοξία του Οικουμενικού Πατριαρχείου ποικιλότροπα και μάλιστα στην κατεύθυνση ενός υπερσυντηρητικού δήθεν «ορθοδόξου τόξου» απέναντι σε άθρησκους, αλλόθρησκους κι ετερόδοξους.

Απομένει σήμερα πια να δούμε προς τα πού θα κατευθυνθεί η Ελλαδική Εκκλησία επί των ημερών του Ιερωνύμου Β΄, εάν δηλαδή θα παρασυρθεί στον πανσλαβικό αλληθωρισμό ή θα μείνει πιστή στην ακραιφνή ελληνικότητα των ανοικτών οριζόντων μιας εκκλησίας με υπευθυνότητα έναντι των κοσμοϊστορικών απαιτήσεων των κρίσιμων καιρών μας.

Ευχόμαστε να συμβεί αυτό το τελευταίο και απευχόμαστε το πρώτο που ιστορικά αποδείχθηκε μοιραίο σφάλμα για την Εκκλησία της Ελλάδος.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=8264

Eλληνας,

2012-01-31T18:30:00.000+02:00

... ..τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι,

όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι

του Χρήστου Γιανναρά

Επιμέλεια-Νίκος Κυριαζής, Τρίτη, Ιανουάριος 31, 2012

ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια,
τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.
H κρίση μάς κρίνει και μας αποδείχνει ελάχιστα σοβαρούς, σαφώς επιπόλαιους και κοντόφθαλμους, για βουλιμικές αποκλειστικά προτεραιότητες πρωτόγονα εγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, αποδεχθήκαμε, ηδονικά και απερίσκεπτα, σαν πρώτιστο στόχο και περιεχόμενο ζωής, την κατανάλωση. H χαρά της προσωπικής δημιουργίας, η σπουδή και η γνώση, η αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας, η εκλογή αρχόντων της πατρίδας, όλα υποτάχθηκαν στον ένα και μοναδικό στόχο (και νόημα) του βίου: τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τη διευρυμένη βουλιμική απόλαυση.
Δουλεύαμε για τον μισθό ή για το περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε για το «χαρτί» και τη «θεσούλα» που θα μας εξασφάλιζε. Kαυχόμασταν όχι για φιλίες, αλλά για «διασυνδέσεις» και «βύσματα». Ψηφίζαμε με κριτήριο ποιος θα μας εξασφαλίσει τις περισσότερες παροχές δίχως κρίση και αξιολόγηση. Eτσι φτιάξαμε μια κοινωνία αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Eνα κράτος που σιτίζει τους υπαλλήλους του και βασανίζει την κοινωνία, κράτος παράνοιας, εντελώς ανίκανο και ανυπόληπτο. Eνα εκπαιδευτικό σύστημα που εκπαιδεύει στην αγλωσσία, στην ακρισία, στις πρακτικές των εκβιαστικών απαιτήσεων και της ηδονής των βανδαλισμών. Eνα πολιτικό σύστημα απολύτως αυτονομημένο από τις κοινωνικές ανάγκες, σύστημα διαπλοκής της φαυλότητας με τη θρασύτερη και αναιδέστερη ανικανότητα.

Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας,
τη διάλυση του κράτους,
την εξευτελιστική κατάρρευση
του πολιτικού συστήματος.
Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Tο συναρπαστικό, για τον ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι στο κοινωνικό πεδίο οι στόχοι, το ήθος, η διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ανυπότακτοι στην αντικειμενοποίηση) αποδείχνονται οι κυρίως συντελεστές επιτυχίας ή αποτυχίας των πιο πρακτικών – υλικών πτυχών του βίου: της οικονομίας, της παραγωγικότητας, της οργανωτικής απόδοσης. H ιδεολογία του Iστορικού Yλισμού (μπαϊράκι του Mαρξισμού αλλά και «αυτοσυνειδησία» του Kαπιταλισμού) διαψεύδεται παταγωδώς στα «υλιστικότερα» πεδία του συλλογικού βίου – χωρίς βεβαίως να πτοούνται, έστω κατ’ ελάχιστον, οι εμπορευόμενοι το αφελές ιδεολόγημα. Tο τι χτίσαμε στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, ποιαν αντίληψη για την παιδεία και την ανθρωπιά, ποια σχέση κράτους και κοινωνίας, ποιαν αίσθηση πατρίδας, ποια κριτηρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπούς απόγνωσης σήμερα στο πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της κρατικής οργάνωσης: Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας, τη διάλυση του κράτους, την εξευτελιστική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.
Mας πήρε τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε ότι ο «προοδευτικός εκσυγχρονισμός» και ο «διεθνιστικός» πατριδομηδενισμός, η «αποδόμηση» και ο «μεταμοντερνισμός» όσο κι αν γοήτευσαν μια λιμασμένη για δημοσιότητα «διανόηση», ήταν απλώς και μόνο γυαλιστερές φούσκες. (Συμβολικά τα ονόματα στοχοθεσίας στην Παιδεία των κυριών Pεπούση και Δραγώνα, καθώς διέπρεψαν με τη N.Δ. η πρώτη, με το ΠAΣOK η δεύτερη, και σήμερα πλαισιώνουν τον κ. Φώτη Kουβέλη). Oι σταθερές της ελληνικής «ευγένειας» (πολιτισμικής καταγωγής και παράδοσης που «υποχρεώνει»), της αναφοράς στόχων και πράξεων σε άξονα «νοήματος» και σε μέτρο «αλήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνική συνοχή και ετερότητα πρότασης πολιτισμού, από την εποχή των Προσωκρατικών, ίσως ώς τη Γενιά του ’30. Kαι λοιδορήθηκαν αυτές οι σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στη μεταπολίτευση, για να οδηγηθούμε στο αβυσσαλέο κενό όπου βυθιζόμαστε ανέλπιδα σήμερα.
Kακά τα ψέματα: Nαι, οφείλουμε χάριτες στη χούντα του ’67 – ’74 που γελοιοποίησε τελεσίδικα το ιδεολόγημα του Eλληνοχριστιανισμού: μας απάλλαξε από μια κούφια, χιλιοφθαρμένη και μόνο ρητορική, επίσημη κρατική ιδεολογία. Eίναι όμως εγκληματικό να ξεχνάμε πως όσο επιδερμικά ψυχολογικός κι αν είχε καταντήσει ο ελληνορθόδοξος πατριωτισμός, ήταν αυτός που γέννησε την έκπληξη στα βουνά της Πίνδου το ’40, ατσάλωσε το λαϊκό κουράγιο για να αντέξει τον εφιάλτη της καταστροφής στη Mικρασία, χάρισε «φρόνημα» στους Eλληνες για να διπλασιάσουν την απελεύθερη γη τους με τους πολέμους του 1912 – 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», που έλεγε ο Mακρυγιάννης, όσο κι αν σκουριάσει και παραφθαρεί, δεν το ατιμάζεις και το πετάς, εσύ ο φωτισμένος. Tο καθαρίζεις από τις παρασιτικές ψευτιές και την ιδιοτέλεια, αποκαθιστάς την αλήθεια του, τον εμπειρικό του πλούτο. «Oτι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα, όχι τα φώτα τον άνθρωπο». O άνθρωπος ψευτίζει την πίστη, το άθλημα της εμπιστοσύνης, της αυθυπέρβασης, και την αλλοτριώνει σε ιδεολόγημα, αλλά ο άνθρωπος και την ξαναβρίσκει, την ξεχώνει χαμένη κάτω από τόνους σκουριάς, μονόπετρο του αρραβώνα τς ανάστασης.
Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών».

Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα,
βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά.
Eίναι επιλογή.
Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι.
H ελληνικότητα είναι έρωτας,
τον κατακτάς,
δεν σου δίνεται επί πληρωμή
όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών».

Iσως λίγοι πια, αλλά υπάρχουν ακόμα Eλληνες (γεννήματα της πάτριας γης, δηλαδή της ελληνίδας γλώσσας και ευσέβειας) που καταλαβαίνουν το «μέγιστον μάθημα»: να ξεχωρίζουν το σιτάρι από το άχυρο. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών». Oποιος ξεχωρίζει το σιτάρι από το άχυρο, ερωτεύεται «νόημα» που φωτίζει το αίνιγμα της ύπαρξης και το σκάνδαλο το ανυπόφορο του θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στη γλώσσα, στην Tέχνη, στο ήθος, σε θεσμούς υπηρετικούς των σχέσεων κοινωνίας.
Aναζητάμε πρωθυπουργό, χαρισματικό ηγέτη, ικανό να μας βγάλει από τον εφιάλτη της κρίσης στο ξέφωτο της ελπίδας. Mοιάζει παραδοξολόγημα (όπως κάθε εκρηκτικής γονιμότητας αλήθεια), αλλά αν το πρώτο είναι να ξαναβρεί εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα η ελλαδική κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε εκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή: Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα «εκσυγχρονιστικά» δήθεν στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.
Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκροί.
φ. "Καθημερινή" Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012 σελ 19
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://avato.blogspot.com/2012/01/e.html
Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος,

Μαρτυρία από βατραχάνθρωπο των Ιμίων

2012-01-31T18:14:00.000+02:00

Συγκλονιστικὴ μαρτυρία ἀπὸ βατραχάνθρωπο τῶν Ἰμίων

«Τὰ βράδυα μαζευόμασταν γύρω ἀπὸ τὴ σημαία καὶ κάναμε τὴν προσευχή μας»
«Τὸ εἴχαμε πάρει ἀπόφαση ὅτι ἦταν ἡ τελευταία μας νύχτα. Ἀρχίσαμε νὰ γράφουμε στὰ ροῦχα μας, στὰ παπούτσια μας καὶ σὲ ὅ,τι ἀντικείμενο εἴχαμε ὥστε ἂν κάτι βρίσκανε νὰ εἶχε κάτι ἡ οἰκογένειά μας».
Ἀκοῦστε τὸ βατραχάνθρωπο ποὺ ἔζησε τὰ γεγονότα τῶν Ἰμίων νὰ περιγράφει συγκινημένος τὶς ἐμπειρίες του ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1996. Περιγράφει τὴν μετάβαση τῶν βατραχανθρώπων στὴ μία βραχονησίδα καὶ τὴν ἀπόφασή τους νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸ ἑλληνικὸ ἔδαφος μέχρι θανάτου.
Ἀναφέρεται στὶς προδοτικὲς ἐντολὲς ποὺ ἔλαβαν ἀπὸ τὴν ἡγεσία τῆς χώρας καὶ λυγίζει ὅταν θυμᾶται τὴν ἐπιστροφή του στὴν μονάδα μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία ποὺ τοὺς διέταξαν νὰ τὴν κατεβάσουν.
Χαρακτηριστικὰ σημειώνει: «κάποιοι πίσω ἀπὸ τὶς καρέκλες εἶχαν ἤδη ἀποφασίσει τί θὰ γίνει καὶ κορόιδεψαν ὅλο τὸν ἑλληνικὸ λαό». Τέλος, δὲν μπορεῖ νὰ ξεχάσει ὅλο τὸ πολεμικὸ σκηνικὸ ποὺ εἶχε στηθεῖ στὴν περίμετρο τῶν Ἰμίων, μὲ τοὺς βατραχανθρώπους νὰ μένουν τρεῖς ἡμέρες ἄϋπνοι γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὰ ἑλληνικὰ ἐδάφη.
Μαρτυρία από βατραχάνθρωπο των Ιμίων

Στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα "Αθέατος κόσμος" μια συγκλονιστική μαρτυρία από βατραχάνθρωπο των Ιμίων!!!

Εκδημία Αρχιερέως

2012-01-31T18:00:00.000+02:00

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΚΥΡΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Την 31ης Ιανουαρίου ε.ε. εξεδήμησε προς Κύριον ο Επίσκοπος Νικοπόλεως κυρός Πέτρος, εφησυχάζων αρχιερεύς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

Ο μακαριστός Επίσκοπος Νικοπόλεως κυρός Πέτρος (Καρατρούπκος) εγεννήθη στην Νάουσα της Μακεδονίας. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εχειροτονήθη Διάκονος το έτος 1953 και Πρεσβύτερος το έτος 1960.

Υπηρέτησε ως Αρχιδιάκον ος του αειμνήστου Μητροπολίτου Ιωαννίνων κυρού Σεραφείμ, μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών, ενώ ως Πρεσβύτερος υπηρέτησε στην Ι.Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης, στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής, στην Ιερά Μητρόπολη Τορόντο και στην Ιερά Μητρόπολη Καρθαγένης, διατελέσας Πρωτοσύγκελλος αυτής.

Την 22α Φεβρουαρίου 2001, εισηγήσει του αοιδίμου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Πέτρου Ζʼ, εξελέγη παμψηφεί Επίσκοπος της νεοϊδρυθείσης Επίσκοπής Ζάμπιας. Παραιτήθηκε την 14η Μαρτίου 2003. Την ιδία ημέρα έλαβε τον τίτλο του Επισκόπου Νικοπόλεως.

ΠΗΓΗ: Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and All Africa

Κοτόπουλο στο ... άψε σβήσε..

2012-01-31T17:56:00.000+02:00

Κοκκινιστό κοτόπουλο της στιγμής με μακαρόνια
Συνταγή Νένα Ισμυρνόγλου

Φωτογραφίες Γιώργος Δρακόπουλος

Η σεφ Νένα Ισμυρνόγλου «κοκκινίζει» τα φιλέτα κοτόπουλου στο άψε-σβήσε.

Υλικά

500 γρ. παπαρδέλες η άλλα ζυμαρικά της αρεσκείας μας

2 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου, κομμένα σε κύβους 1,5 εκ.

1 κονσέρβα ολόκληρα ντοματάκια, ψιλοκομμένα (ή 4 μέτριες, ώριμες ντομάτες,

ξεφλουδισμένες και ψιλοκομμένες, στην εποχή τους)

2 σκελίδες σκόρδου (ή όσο θέλετε), «σπασμένες» ελαφρώς,

ώστε να ανοίξουν κάπως αλλά να μη διαλυθούν

1/2 φλιτζ. τσαγιού φυλλαράκια φρέσκου δυόσμου ή ρίγανης

(ή βασιλικού - το καλοκαίρι που τον βρίσκουμε πιο εύκολα),

ψιλοκομμένα ή 1 κουτ. γλυκού ξερά, τριμμένα

1/2 φλιτζ. τσαγιού ελαιόλαδο

αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι

παρμεζάνα τριμμένη για πασπάλισμα (προαιρετικά)

Μερίδες 4

Προετοιμασία 10΄

Μαγείρεμα 20΄

Διαδικασία

Βράζουμε τα ζυμαρικά σε άφθονο αλατισμένο νερό για 1-2 λεπτά λιγότερο από όσο ορίζουν οι οδηγίες του πακέτου.

Τα σουρώνουμε και τα ανακατεύουμε μέσα στο σουρωτήρι με 1 κουταλιά από το μετρημένο λάδι.

Εν τω μεταξύ, αλατίζουμε το κοτόπουλο και το σοτάρουμε σ’ ένα μεγάλο, βαρύ τηγάνι ή σε μια κατσαρόλα με βαρύ πάτο

στο ελαιόλαδο σε δυνατή φωτιά μαζί με το σκόρδο μέχρι να ροδίσει από όλες τις πλευρές (για περίπου 4 λεπτά).

Το βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σε ένα πιάτο, αφήνουμε τα σκόρδα μέσα στο τηγάνι

και ρίχνουμε την ντομάτα, αλάτι και λίγο πιπέρι.

Μετριάζουμε τη φωτιά και μαγειρεύουμε τη σάλτσα για περίπου 7-10 λεπτά, ανακατεύοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Όταν αρχίσει να δένει, δυναμώνουμε τη φωτιά, ρίχνουμε μέσα το κοτόπουλο με τα υγρά που θα έχει αφήσει στο πιάτο

και μαγειρεύουμε για 3 - 4 λεπτά ακόμα. Ρίχνουμε τις παπαρδέλες και το μυρωδικό της επιλογής μας

και ανακατεύουμε για 2 λεπτά. Τραβάμε την κατσαρόλα από τη φωτιά, σερβίρουμε αμέσως

και πασπαλίζουμε με φρεσκοτριμμένο πιπέρι και παρμεζάνα.

http://www.gastronomos.gr/grigores_sintages/317/Kokkinisto-kotopoulo-tis-stigmis-me-makaronia

Ίμια (1996)

2012-01-31T09:45:00.000+02:00

To αμοντάριστο τηλεοπτικό υλικό

Ο Αργύρης Ντινόπουλος κάλυψε ως απεσταλμένος του Αντέννα όλη την κρίση των Ιμίων.

Ήταν στην περιοχή από το ξέσπασμα της κρίσης (μετά δηλαδή την αποβίβαση των τούρκων "δημοσιογράφων"

στην βραχονησίδα) μέχρι το τραγικό τέλος των τριών μελών του ελληνικού ελικοπτέρου

και την απόσυρση των στρατιωτικών δυνάμεων.

Στην ουσία ο Αργύρης Ντινόπουλος είναι ο τελευταίος που βρέθηκε στα Ίμια π

ριν αυτά μετατραπούν σε γκρίζα ζώνη.

Μικρή Ιμια

2012-01-31T09:33:00.000+02:00

Τι συνέβη με τους 10 τούρκους κομμάντος

που αιχμαλώτισαν οι δύο Ελληνες οϋκάδες

στην μικρή Ιμια;

Γιώργος Αδαλής για τους aegeantimes.gr -

Σήμερα δεν θα προβούμε σε καμία απολύτως ανάλυση της ιστορικής υπόστασης εκείνης της μέρας! Εχουμε χρόνο να ασχοληθούμε αργότερα, μιας και τα γεγονότα των Ιμίων, απασχολούν σύσσωμη την ερευνητική ομάδα των AegeanTimes.gr. Απλά θα κάνουμε μια υπόθεση εργασίας και θα μπούμε στον πειρασμό να ρωτήσουμε τον κ. Πάγκαλο, τον κ.Παπανδρέου, τον κ. Σημίτη κάποια πράγματα απλά! Τα Ιμια ως γκρίζα ζώνη είχαν οριοθετηθεί από την εποχή του Σαμπαχατίν Τσακμάκογλου και δέθηκαν στο άρμα της Τουρκικής πολιτικής από το παρ ολίγο θύμα της 17Ν, τον τούρκο διπλωμάτη που έχει τώρα δικό του κόμμα στην γειτονική χώρα, Ντενίζ Μπουλούκμπασι!

Τα Ιμια όπως αποκαλύψαμε το 2001(!) δεν επιλέχτηκαν τυχαία! Όπως και κάθε «γκρίζα ζώνη στο Αιγαίο». Αποτελούν περιοχές όπου υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων!

Τότε μάλιστα είχαμε δημοσιεύσει κι ένα χάρτη, που έδειχνε ότι υπάρχει ένα μεγάλο κοίτασμα στην περιοχή, που ξεκινά από την Μεγάλη Ιμια, κάνει ένα μεγάλο “S” και καταλήγει στην Γαύδο της Κρήτης!

Τα Ιμια επιλέχτηκαν για τον σκοπό αυτό. Να δηλώσει η Τουρκία διεκδίκηση των κοιτασμάτων και να παγώσει το ενδιαφέρον της Γαλλικής εταιρίας που τα εποφθαλμιούσε! Μάλιστα ο τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, είχε φτάσει σε σημείο να δηλώσει ότι «η Γαύδος είναι Τουρκική»!!!

Και όλοι στην Ελλάδα «τρελάθηκαν» με την δήλωση αυτή!

Ολοι εκτός αυτών που γνώριζαν την τακτική της Τουρκίας που δεν ήταν άλλη παρά «η μείωση του ενδιαφέροντος εταιριών για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων». Βλέπετε καμιά τέτοια εταιρία δεν έμπαινε τότε στον κόπο να ασχοληθεί με μια τέτοια επένδυση, που εμπεριείχε Εθνικές Διεκδικήσεις!

Δυστυχώς ακόμη και σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι η κρίση των Ιμίων ήταν μια επεκτατική προσπάθεια των Τούρκων Στρατηγών , ένας «τσαμπουκάς» και τίποτε παραπάνω!

Κανείς σήμερα δεν τολμά να πει, ότι:

Στην μεγάλη Ιμια, βρέθηκαν Ελληνες κομάντος

Στην μικρή Ιμια δέκα τούρκοι κομάντος

Το βράδυ, δύο (2) Ελληνες κομάντος, κολύμπησαν στην μικρή Ιμια και συνέλαβαν ΚΑΙ τους δέκα τούρκους κομάντος, αφήνοντάς τους με … όσα ρούχα τους γέννησε η μάνα τους!

Κανένας δεν τολμά να πει ότι τους δύο Ελληνες κομάντος τους διέταξαν να αφήσουν τους τούρκους και να επιστρέψουν στις μονάδες τους! Αυτό το κομμάτι της υπόθεσης, δεν το ακουμπά κανείς!

Κι όλα αυτά, πριν πέσει (για πολλούς πριν ρίξουν) το ελικόπτερο με τα τρία παλληκάρια μας που βρήκαν τραγικό θάνατο!

Το σοβαρότερο ζήτημα όμως είναι, ότι μέσα στα επόμενα οκτώ χρόνια, όσοι τούρκοι είχαν «πατήσει» στην μικρή Ιμια και συνελήφθησαν από τους δύο Έλληνες οϋκάδες, είτε πέθαναν, είτε είχαν κάποιο … τροχαίο είτε εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας!!! Πάντως σήμερα δεν ζει πλέον ούτε ένας από αυτούς!

Κι αυτό δεν απασχόλησε ποτέ την Ελληνική Δημοσιογραφία, γιατί «έτρεμαν» στην ιδέα μήπως χαρακτηριστούν ως … Εθνικιστές!

Ποτέ μα ποτέ δεν τόλμησε να γράψει κανείς ή έστω να ψελλίσει ότι οι δέκα αυτοί τούρκοι κομάντος που κατατροπώθηκαν από δυο Ελληνόπουλα, ντρόπιασαν τον τουρκικό στρατό!

Κανείς δεν τόλμησε ποτέ να ρωτήσει: «είναι τυχαίοι όλοι αυτοί οι θάνατοι των τούρκων επίλεκτων στρατιωτών που πάτησαν την Ιμια, ή το μακρύ χέρι της Τουρκίας φρόντισε να κλείσει το στόμα και του τελευταίου μάρτυρα που υπέστη αυτή την υπέρτατη ξευτίλα από τους Ελληνες»;

Ετσι ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας που να παραδεχτεί κάποτε, ότι σαφώς και οι Ελληνες στρατιώτες, αν και σε πλεονεκτική θέση, εντούτοις , δέχτηκαν διαταγή να οπισθοχωρήσουν κι ας είχαν πιάσει αιχμαλώτους τους Τούρκους!

Προσωπικά, δεν θα επιχειρήσω να σας πείσω –σήμερα- παραθέτοντας στοιχεία και ντοκουμέντα της εποχής μιας και δεν γνωρίζω –ακόμη- τι συνέβη ΚΑΙ με τους δέκα τούρκους κομάντος καθώς και τις ακριβείς συνθήκες θανάτου τους!

Αυτό που ξέρω πολύ καλά, είναι ότι ουδέποτε Ελληνας δημοσιογράφος που είχε μπροστά του, κάποιον από τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης αυτής, (πολιτικούς και στρατιωτικούς) δεν τόλμησε να ρωτήσει έστω το παραμικρό από αυτά! Και εχτές όλη η Ελλάδα ξέχασε ότι ήταν η επέτειος των Ιμίων. Κι εμένα αυτό με τρομάζει …

ΥΓ. Γι αυτό και μόνο γι αυτό, σύντομα θα δημοσιοποιήσουμε το πρώτο μέρος της μεγάλης έρευνας των AegeanTimes, για τα πετρέλαια της περιοχής και την κρίση των Ιμίων!

ΠΗΓΗ: http://greeknation.blogspot.com/2012/01/10.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FAWnF+%28%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%91+%CE%98%CE%95%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91%29

Ημέρα μνήμης ... ΙΜΙΑ

2012-01-31T09:18:00.000+02:00

Εκείνους τους υπέροχους Έλληνες και τις οικογένειές τους υπηρετούσε !!!

ΙΜΙΑ

Η εικόνα της Ελλάδας που ήταν έτοιμη για όλα,

όπως την έζησε ένας αξιωματικός

Αφιερωμένο εξαιρετικά στη μνήμη των μελών του πληρώματος του ελικοπτέρου του Πολεμικού μας Ναυτικού (Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός και Αρχικελευστές Χριστόδουλος Καραθανάσης και Παναγιώτης Βλαχάκος),

που χάθηκαν εκείνη τη νύκτα κατά την εκτέλεση του καθήκοντος,

και στα χιλιάδες Ελληνόπουλα που,

ενώ ήταν έτοιμα στις επάλξεις για την ύψιστη θυσία,

έμειναν με το ερώτημα «Γιατί κάναμε έτσι πίσω ; Πολεμήσαμε και νικηθήκαμε ;».

Η χειμωνιάτικη νύχτα της 30 προς 31 Ιαν 1996 ήταν διαβολεμένη … Το κρύο ήταν τσουχτερό και ο δυνατός βοριάς μαστίγωνε με το ψιλόβροχο τους «τυχερούς» που έβρισκε στο δρόμο του. Και ήταν πολλοί …

Η Μονάδα, όπως και όλες οι άλλες Μονάδες του ακριτικού μας νησιού, από νωρίς το απόγευμα ήταν σε ετοιμότητα για άμεση εκκένωση του Στρατοπέδου και επάνδρωση του τομέα ευθύνης της. Κοντά στα μεσάνυχτα η διαταγή που ήλθε με κωδικοποιημένο σήμα ήταν λιτή και κοφτή σαν τα αστροπελέκια που έφερνε μαζί της η καταιγίδα :

«Η Μονάδα να έχει ετοιμότητα με το πρώτο φώς για Άμυνα επί της τοποθεσίας της βάσει σχεδίων.».

Ο Διοικητής διάβαζε σιωπηλός το σήμα, ενώ οι Αξιωματικοί του περίμεναν με κομμένη την ανάσα.

Μία βαθειά αναπνοή και μία αποφασιστική φράση :

«Ήρθε η ώρα. Φύγαμε !».

Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο …

Το προσωπικό της Μονάδας, καλά εκπαιδευμένο και προετοιμασμένο για την ώρα αυτή, ξεχύθηκε από το Στρατόπεδο προς τις ακτές για να καταλάβει τις θέσεις μάχης και να προετοιμαστεί για να εκτελέσει την αποστολή του. Και ο τελευταίος στρατιώτης ήξερε καλά τι έπρεπε να κάνει. Πίσω έμεινε μόνο ο Υποδιοικητής της Μονάδας με 2-3 στρατιώτες, για την κατάταξη των ντόπιων εφέδρων, που ήδη είχαν αρχίσει να έρχονται, έτοιμοι για όλα

Ήξεραν όλοι καλά ότι η νύχτα θα ήταν μακριά, επειδή σε λίγες ώρες θα έπρεπε να κάνουν όσα προβλεπόταν από τα επιχειρησιακά σχέδια να γίνουν σε 3-4 μέρες. Και ο παλιόκαιρος δεν βοηθούσε καθόλου.

Η προσπάθεια ήταν τιτάνια από όλους. Όλοι είχαν πάρει προσωπικά την υπόθεση Ο χρόνος σμικρύνθηκε σε απίστευτο βαθμό και τα πάντα υλοποιούνταν με μία ομαδική εργασία πρωτόγνωρης αποτελεσματικότητας. Οι άσχημες καιρικές συνθήκες δεν είχαν καμία σημασία.

Και ο Διοικητής ;

Ένοιωθε πως είχε έλθει και η δική του ώρα. Και ο Σταθμός Διοικήσεως της Μονάδας δεν τον χωρούσε ... Έπρεπε να βρεθεί μπροστά στην ακτή, κοντά στους άντρες του. Άφησε στο πόδι του τον Λοχαγό του Λόχου Διοικήσεως, πήρε μαζί του ένα αυτόματο (έτσι να βρίσκεται, γιατί ένα πιστόλι τι να σου κάνει), ανέβηκε στο τζιπ και έφυγε …

Ξεκινώντας, ούτε που φανταζόταν το μεγαλείο που θα συναντούσε στο δρόμο του και πόσο αυτό το μεγαλείο θα τον σημάδευε για την υπόλοιπη ζωή του !!!

Η αρχή είχε ήδη γίνει, όταν φεύγοντας από το Στρατόπεδο για τον Σταθμό Διοικήσεως διασταυρώθηκε με μερικούς χωριανούς εφέδρους που πήγαιναν βιαστικοί να καταταγούν. Τον χαιρέτησαν με αστεία λέγοντας:

«εδώ είμαστε κι εμείς».

Πιο κάτω ήταν οι αποθήκες πυρομαχικών, που έπρεπε να εκκενωθούν και τα πυρομαχικά να προωθηθούν ταχύτατα στις θέσεις μάχης. Ήταν η πρώτη προτεραιότητα και η μεγάλη ανησυχία του Διοικητή.

Και τι βλέπει μόλις φθάνει εκεί !!!

Οι δύο αποθηκάριοι, γυμνοί από τη μέση και πάνω και καταϊδρωμένοι μέσα στον διαβολόκαιρο, να φορτώνουν πυρομαχικά με μία απίστευτη και πεισματώδη ταχύτητα, βοηθούμενοι όχι μόνο από τον οδηγό και τον συνοδηγό του συγκεκριμένου οχήματος, αλλά και των άλλων οχημάτων που κατέφθαναν διαδοχικά για φόρτωση. Μόνοι τους, χωρίς επίβλεψη Αξιωματικού. Δεν χρειαζόταν άλλωστε. Ο Λοχίας αποθηκάριος ήταν υπεραρκετός και έδινε το παράδειγμα. Και τα οχήματα έφευγαν φορτωμένα με μία απρόσμενη συχνότητα.

Ο Διοικητής δεν πρόλαβε καν να μιλήσει !!!

Αντί του τυπικού στρατιωτικού χαιρετισμού, που ήξεραν οι στρατιώτες ότι δεν θα τον συγκινούσε, ειδικά κάτω από τις συνθήκες αυτές, συνέχισαν ακάθεκτοι τη φόρτωση και μόνο ο Λοχίας του χαμογέλασε και του είπε :

«Μην ανησυχείτε για μας κύριε Διοικητά ! Εμείς είμαστε καλά και όλα θα γίνουν όπως πρέπει και στην ώρα τους. Κοιτάξτε καλύτερα τι γίνονται τα παιδιά μπροστά, μ’ αυτόν τον παλιόκαιρο που μπλέξαμε !!!».

Χαμογέλασε ικανοποιημένος (και συγκινημένος) ο Διοικητής και συνέχισε το δρόμο του. Πέρασε από όλες τις θέσεις μάχης και είδε όλους τους Αξιωματικούς και τους στρατιώτες του να παλεύουν με πείσμα μέσα στην καταιγίδα, για να είναι έτοιμοι το ξημέρωμα. Και από παντού έπαιρνε το ίδιο μήνυμα :

«Εμείς εδώ είμαστε εντάξει κύριε Διοικητά. Πιο κάτω κοιτάξτε να δείτε τι γίνονται !»

Ξημερώνοντας, και πριν επιστρέψει στο Σταθμό Διοικήσεως, πέρασε από το Στρατόπεδο, για να δει την εξέλιξη της επιστράτευσης. Είχε σχεδόν ολοκληρωθεί ! Η προσέλευση των ντόπιων εφέδρων ήταν πολύ παραπάνω από εντυπωσιακή. Πολλοί είχαν φέρει και τα αγροτικά οχήματά τους, μήπως χρειαστούν, όπως του είπαν.

Μπήκε στο Γραφείο του, για να επικοινωνήσει με τον Ταξίαρχο Διοικητή του νησιού, αλλά τον πρόλαβε εκείνος.

Η διαταγή ήταν σύντομη και σαφής :

«Η Μονάδα να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατόν στο Στρατόπεδό της».

Ο Διοικητής δεν πίστευε στ’ αυτιά του !!!

Και άρχισε η επιστροφή …

Σκεπτικός και με ανάμεικτα συναισθήματα, κοιτούσε από το Γραφείο του την πύλη του Στρατοπέδου. Και παρατήρησε ότι οι στρατιώτες που γυρνούσαν, αντί να φαίνονται ανακουφισμένοι που η σύγκρουση, για την οποία ετοιμάζονταν τόσο σκληρά, είχε αποφευχθεί, φαίνονταν απογοητευμένοι και πολλοί ήταν και εκνευρισμένοι.

Πήγε στην πύλη.

Και τότε γύρισε ένας στρατιώτης (ένας «μάγκας» Πειραιώτης, μηχανικός αυτοκινήτων και «παιδί της πιάτσας», από τους παραπτωματίες της Μονάδας), τον κοίταξε κατάματα και τον ρώτησε :

«Γιατί, κύριε Διοικητά, γυρίσαμε έτσι πίσω ; Μήπως πολεμήσαμε, νικηθήκαμε και δεν το ξέρουμε ;» …

Ο Διοικητής έμεινε άναυδος !!!

Ήξερε ότι η Μονάδα του ήταν καλά εκπαιδευμένη, ότι το ηθικό των αντρών του ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα και ότι το πνεύμα της Μονάδας του ήταν μοναδικό. Ήταν όλοι μαζί μία φοβερή γροθιά.

Ποτέ δεν πίστευε όμως ότι αυτοί οι άντρες θα τον έκαναν να νοιώσει την ανάγκη να απολογηθεί απέναντί τους, γιατί δεν πολέμησαν !!!.

Συγκέντρωσε τη Μονάδα του και με δάκρυα στα μάτια τους είπε πόσο μεγάλη ήταν γι’ αυτόν η τιμή να διοικεί τέτοιους άντρες. Και μετά προσπάθησε να τους δώσει να καταλάβουν ότι είναι συντεταγμένο στράτευμα μίας δημοκρατικής χώρας, που υπακούει στα κελεύσματα της εκλεγμένης Κυβέρνησης, και ότι τελικά σημασία είχε η αποφασιστικότητά τους να εκτελέσουν το καθήκον τους.

Είναι σίγουρος όμως ότι δεν τους έπεισε. Ήταν φανερό ότι ένα οδυνηρό «Γιατί ;» είχε παραμείνει να αιωρείται αμείλικτο. Το ένοιωθε άλλωστε και ο ίδιος !

Η νύχτα εκείνη σημάδεψε τον Αξιωματικό αυτό. Η συμπεριφορά των αντρών του και τα συναισθήματα που βγήκαν στην επιφάνεια χαράχθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη και στην ψυχή του.

Και χρόνια μετά, απόστρατος πλέον και βλέποντας μέσα από την ωριμότητά του την κατάπτωση των αξιών και τη διάλυση των μηχανισμών της πατρίδας, που έχει προκαλέσει η υστερόβουλη συμπεριφορά των αστράτευτων πολιτικών μας ταγών, συχνά κλονίζεται και σκέπτεται :

«Μα καλά, τι ιδέες και ιδανικά και για ποιούς υπηρετούσα μία ζωή ;».

Και τότε η ανάμνηση εκείνης της νύχτας τον στηρίζει και του δίνει την απάντηση :

Εκείνους τους υπέροχους Έλληνες και τις οικογένειές τους υπηρετούσε !!!

Τις ιδέες και τα ιδανικά, που τους έσπρωχναν στη συμπεριφορά εκείνης της νύχτας, υπηρετούσε !!!

Και που είναι και δικές του ιδέες και ιδανικά. Άλλωστε ήταν ένας απ’ αυτούς !!!

Ευστράτιος Ουζούνογλου

Ταξίαρχος ε.α.
http://www.onalert.gr/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_394.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29

"Kατάκριση".

2012-01-30T21:33:00.001+02:00

Το κανδηλάκι
Η πρώτη πράξη της Λευκορωσικής ταινίας με τίτλο "Ψυχωφελείς ιστορίες και παραβολές 2". Η ιστορία αυτή έχει σαν θέμα της την "κατάκριση". Μετάφραση: Ευγενία Τελιζένκο. Επεξεργασία: Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

Το αλκοόλ

2012-01-30T19:54:00.001+02:00

Όλη η αλήθεια για το αλκοόλ

Όσο καταστροφική είναι η αλόγιστη κατανάλωσή του,

τόσο ευεργετική είναι μία μικρή δοσολογία σε καθημερινή βάση

Το «παν μέτρον άριστον» επινοήθηκε για το …αλκοόλ. Τα ερευνητικά δεδομένα, εδώ και χρόνια, επιμένουν ότι όποιος νοιάζεται για την υγεία του (και το κάνει, ασφαλώς, κέφι), δεν πρέπει να το βγάζει εντελώς από τη ζωή του. Στην περίπτωση που δεν μπορεί να του αντισταθεί, τα μαντάτα δεν είναι καθόλου καλά.

Θα έχετε βαρεθεί να το ακούτε: δυο ποτηράκια κρασί για τους άνδρες και ένα για τις γυναίκες, σε καθημερινή βάση έχουν σχετιστεί με χαμηλότερη θνησιμότητα από εμφράγματα του μυοκαρδίου_ σε σχέση ακόμη και με εκείνους που απέχουν τελείως από το αλκοόλ.

Λίγο κόκκινο κρασί οδηγεί σε αύξηση της «καλής» HDL χοληστερίνης στο αίμα, καθώς και σε οξείδωση της «κακής» LDL χοληστερίνης, λόγω των αντιοξειδωτικών ουσιών που εμπεριέχει.

Αναλύσεις σημαντικών ερευνών, όπως αυτής της Framingham, δείχνουν ότι η ήπια κατανάλωση οδηγεί στη μείωση των επιπέδων συγκεκριμένων παραγόντων στο αίμα που σχετίζονται με την πήξη, και έτσι βοηθά στη μείωση του σχηματισμού θρόμβων και της απόφραξης των αγγείων.

Αντιθέτως, με τη μεγαλύτερη κατανάλωση, παρουσιάζεται αύξηση της αρτηριακής πίεσης και των τριγλυκεριδίων. Τουτέστιν περισσότερα αγγειακά-εγκεφαλικά επεισόδια. Και όχι μόνον: προκαλεί εκφύλιση του καρδιακού μυός, προκαλώντας σοβαρή παθολογική κατάσταση που είναι γνωστή ως αλκοολική μυοκαρδιοπάθεια.

«Πίνω για να ξεχάσω»

Η κατανάλωση αλκοόλ ενισχύει την επιλεκτική μνήμη. Βρετανική μελέτη του Πανεπιστημίου του Σάσεξ έδειξε ότι το αλκοόλ συμβάλλει στην απώθηση δυσάρεστων αναμνήσεων, δίδοντας έμφαση στις θετικές. Με μία μικρή λεπτομέρεια: αυτό επιτυγχάνεται όσο πίνει κανείς, υπό την επήρρεια του αλκοόλ και μόνον… Σε βάθος χρόνου η υπερβολική και συστηματική κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, ακόμη και οι σποραδικές καταχρήσεις, βλάπτουν τη μνήμη.

Πειράματα δείχνουν ότι εκτός από τη μνήμη επηρεάζονται και άλλες γνωσιακές λειτουργίες, όπως η μάθηση, η δυνατότητα σύνθετης σκέψης, ο χρόνος αντίδρασης σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Αίσθηση στην επιστημονική κοινότητα είχαν προκαλέσει φωτογραφίες του ανθρώπινου εγκεφάλου με τρύπες, τις οποίες είχε προκαλέσει η χρόνια και υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.

Χωρίς υπερβολή, όποιος «πίνει» πολύ, χάνει σταδιακά τον έλεγχο της συμπεριφοράς, οδηγείται συχνά σε παρορμητικές συμπεριφορές, ενίοτε και στην κατάθλιψη. Η υπέρ-κατανάλωση έχει ως αποτέλεσμα την απόφραξη των αιμοφόρων αγγείων του εγκεφάλου, προκαλώντας το θάνατο των εγκεφαλικών κυττάρων και ιδιαίτερα εκείνων που βρίσκονταν στον προμετωπιαίο φλοιό, ο οποίος συνδέεται με τον έλεγχο της συμπεριφοράς. Όταν μάλιστα η κατανάλωση γίνεται από εφήβους ή και νεαρούς ενηλίκους, τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά, αφού η ανάπτυξη του εγκεφάλου τους δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Το αλκοόλ απειλεί και τα περιφερικά νεύρα, οδηγώντας συχνά σε βλάβη και εκφύλισή τους, σε αλκοολική νευρίτιδα δηλαδή. Το γεγονός ότι οι αλκοολικοί υποσιτίζονται σε συνδυασμό με την ιδιότητα του αλκοόλ να παρεμποδίζει την απορρόφηση βιταμινών και ιδιαίτερα εκείνων του συμπλέγματος Β, η αλκοολική νευρίτιδα ανήκει στους σημαντικούς κινδύνους.

Χολή

Μελέτες δείχνουν ότι η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης πέτρας στη χολή κατά 50%.

Ήπαρ

Οι καταχρήσεις αλκοόλ, μόνιμες ή σποραδικές, μπορεί να προκαλέσουν κίρρωση του ήπατος, βλάβη μη αναστρέψιμη, ή ακόμη και καρκίνο. Σχετική βρετανική μελέτη κρούει ιδιαίτερα τον κώδωνα του κινδύνου για τους υπέρβαρους, και τους παχύσαρκους.

Μαστοί

Γυναίκες που έχουν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού, θα πρέπει να ξεχάσουν και αυτό το «ένα ποτηράκι» που συνήθως συνιστούν οι ιατροί. Το αλκοόλ ανεβάζει τα επίπεδα των οιστρογόνων στο αίμα, αυξάνοντας την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού, ειδικά σε γυναίκες με σεσημασμένους παράγοντες κινδύνου.

Πεπτικό σύστημα

Η υπερβολική και παρατεταμένη κατανάλωση οινοπνεύματος, συνδυαστικά και με άλλους παράγοντες, έχει ενοχοποιηθεί για πρόκληση καρκίνων στο ανώτερο πεπτικό σύστημα. Η τοξική επίδραση του οινοπνεύματος στο στομάχι μπορεί να προκαλέσει γαστρίτιδα και να επιδεινώσει τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση.

Οστά

Το αλκοόλ μειώνει τη δυνατότητα του οργανισμού να απορροφά το ασβέστιο και ακυρώνει τη θετική δράση των οιστρογόνων στα οστά. Εξ αυτού η μεγάλη κατανάλωσή του συνδέεται με επιδείνωση της οστεοπόρωσης.

Μύες

Η μέγιστη απειλή είναι η εκφύλιση και βλάβη των μυών, η αλκοολική μυοσίτιδα. Πρόκειται για φλεγμονή των μυών, κυρίως στους ώμους και το στήθος, η οποία προκαλεί πόνο και εμφανίζεται σε πότες.

Επιδερμίδα

Δεν είναι δύσκολο να το παρατηρήσετε: οι αυξημένες «δόσεις» οινοπνεύματος αφυδατώνουν το δέρμα, προκαλούν οξειδωτική γήρανση. Η επιδερμίδα γίνεται πιο ξηρή, θαμπότερη, φαίνεται πιο γερασμένη. Σύμφωνα με έρευνες, το αλκοόλ επιδεινώνει και την ψωρίαση. Παράλληλα, η περιφερική αγγειοδιαστολή που δημιουργεί το αλκοόλ προκαλεί χαρακτηριστικό κοκκίνισμα ορισμένων τμημάτων του προσώπου και του σώματος (η χαρακτηριστική κόκκινη μύτη των αλκοολικών).

Στόμα

Το οινόπνευμα επηρεάζει τη χλωρίδα του στόματος, στεγνώνει το βλεννογόνο και αλλάζει το pH, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι φλεγμονές των ούλων (ουλίτιδα, περιοδοντίτιδα) και η τερηδόνα. Οι υδατάνθρακες των αλκοολούχων ποτών ευνοούν επίσης τη δημιουργία τερηδόνας.

Επιπλέον, το οινόπνευμα αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στόματος και του λάρυγγα.

Προκαλεί δυσάρεστη αναπνοή, καθώς το 5-10% αποβάλλεται από τα ούρα, την αναπνοή και τον ιδρώτα_ το συκώτι μεταβολίζει τη μεγαλύτερη ποσότητα αλκοόλ.

Προστάτης

Η λελογισμένη κατανάλωση αλκοόλ μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη, υποστηρίζουν οι έρευνες.

Αναπαραγωγικό σύστημα

Το αλκοόλ «σκοτώνει» τη γονιμότητα, και των ανδρών και των γυναικών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αμερικανικής μελέτης της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, ακόμη και μικρές ποσότητες αλκοόλ μπορούν να μειώσουν σημαντικά τις πιθανότητες μιας πετυχημένης εγκυμοσύνης σε γυναίκες που υποβάλλονται σε εξωσωματική γονιμοποίηση.

Η μεγαλύτερη πτώση στα ποσοστά επιτυχίας σημειώθηκε μεταξύ των γυναικών που κατανάλωναν συχνά λευκό κρασί. Συγκεκριμένα, 2-3 ποτήρια λευκού κρασιού μείωναν την αποτελεσματικότητα της εξωσωματικής κατά 24%. Αλλά και οι γυναίκες, των οποίων οι σύντροφοι έπιναν καθημερινά μπίρα είχαν κατά 30% λιγότερες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδί, ενώ η επιτυχία της εξωσωματικής μειωνόταν κατά 38%.

Σώζει η μέτρια κατανάλωση

Τα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν τις θετικές επιδράσεις του αλκοόλ στην υγεία, θεωρούν ως αποδεκτή την ημερήσια κατανάλωση 15 γρ. αλκοόλ για τις γυναίκες και 25-30 γρ. για τους άνδρες_ που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας.

Οι ποσότητες αυτές, ανάλογα με το ποτό, αντιστοιχούν περίπου σε:

1 ποτήρι μπίρας 250 ml για τις γυναίκες και τη διπλάσια ποσότητα για τους άνδρες.

1 ποτηράκι κρασί για τις γυναίκες και 2 για τους άνδρες.

1 μεζούρα «σκληρού» ποτού, όπως ουίσκι, για τους άνδρες και περίπου το μισό για τις γυναίκες.

ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/health-fitness/article/?aid=440942

Η άνοια

2012-01-30T19:35:00.000+02:00

10 μυστικά για την πρόληψη της άνοιας

Τι είναι η άνοια και ποιες οι συνηθέστερες μορφές της

του Αλέξανδρου Γιατζίδη, M.D

Άνοια είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα συμπτώματα μιας μεγάλης ομάδας...ασθενειών που προκαλούν σταδιακή παρακμή στη λειτουργία ενός ατόμου. Είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την απώλεια της μνήμης, διανοητικότητας, λογικότητα, κοινωνικότητας και αυτών που θεωρούνται φυσιολογικές συναισθηματικές αντιδράσεις.

Ποια άτομα προσβάλλονται από άνοια;

Τα περισσότερα άτομα με άνοια είναι προχωρημένης ηλικίας, αλλά είναι σημαντικό να θυμάστε ότι τα περισσότερα ηλικιωμένα άτομα δεν παθαίνουν άνοια. Δεν αποτελεί μια φυσιολογική εξέλιξη των γηρατειών. Άνοια μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε άτομο, αλλά το συνηθέστερο μετά την ηλικία των 65χρόνων. Άτομα στα σαράντα και στα πενήντα τους μπορεί επίσης να πάσχουν από άνοια.

Τι προκαλεί την άνοια;

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές άνοιας και η καθεμία έχει τις δικές της αιτίες. Μερικές από τις συνηθέστερες μορφές άνοιας είναι:

Nόσος Αλτσχάιμερ.

Αγγειακή Άνοια

Νόσος Πάρκινσον

Άνοια με Λιούη σώματα (προκαλείται από τον εκφυλισμό και καταστροφή νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου.

Εκφυλισμός πρόσθιου εγκεφαλικού λοβού.

Νόσος Χάντιγκτον

Άνοια που σχετίζεται με το αλκοόλ

Νοσος Κροϋτσφελτ-Τζάκομπ

Ποια είναι τα κλινικά συμπτώματα της άνοιας ;

Ένας ασθενής με άνοια μπορεί :

- να ξεχνάει δηλ. να μη θυμάται που μένει ή πως είναι το όνομα ενός αγαπημένου του προσώπου

- να μην μπορεί να πάρει μια απόφαση ή να οργανώσει τη ζωή του

- να δυσκολεύεται στις κινήσεις

- να έχει αλλάξει η προσωπικότητά του

- να μην σκέφτεται λογικά

- να έχει απρεπή συμπεριφορά πχ να βρίζει ή να βγάζει τα ρούχα του μέσα σε κόσμο

- να εκνευρίζεται εύκολα

- να εμφανίζει παρανοϊκές σκέψεις όπως ότι τον παρακολουθούν ή ότι του βάζουν δηλητήριο στο φαγητό

- να έχει ψευδαισθήσεις.

Είναι δικαιολογημένος ο φόβος για την άνοια;

Πρόκειται για έναν απόλυτα δικαιολογημένο φόβο όταν κανείς σκέφτεται πόσο γρήγορα μπορεί να χάσει την αξιοπρέπειά του. Ο λόγος για αυτό είναι ότι μια άνοια προκαλεί μια κάθετη πτώση, τόσο της απόδοσης όσο και της κοινωνικής παρουσίας. Αυτός που δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει και να έχει σωστές σκέψεις επίσης και κοινωνικό διάλογο με το περίγυρο του και συνεχώς βομβαρδίζεται από τη έλλειψη των διανοητικών του δυνατοτήτων, χάνοντας κυρίως και τη γλώσσα και την επαφή, βρίσκεται όλο και περισσότερο στο στάδιο της απομόνωσης, νιώθοντας στην αρχή και χάνοντας μετά και την αίσθηση της ύπαρξη του, φτάνοντας μέχρι και τον μαρασμό.

Μπορούμε να κάνουμε αρκετές αλλαγές στο καθημερινό τρόπο της ζωής μας για να αποφύγουμε την άνοια. Ας δούμε τις πιο βασικές:

1. Η Σωματική άσκηση βελτιώνει τη ροή αίματος, και την παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Στις περιοχές εκείνες που σχετίζονται με την μνήμη, γίνεται καλύτερη αιμάτωση του εγκεφάλου, οδηγώντας στην ενίσχυση της νοητικής λειτουργίας, και επομένως βελτίωση της μνήμης. Για τον λόγο αυτό η άσκηση, αποτελεί ένα σημαντικό μέσο παρέμβασης στην αντιμετώπιση της νόσου.

2. Δραστική ελάττωση της κατανάλωσης της ζάχαρηςκαι των συναφών γλυκαντικών και τελικά όλων των επεξεργασμένων υδατανθράκων.

Έχετε υπόψη ότι και οδιαβήτης είναι ισχυρός προδιαθεσικός παράγοντας. Ο διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, επειδή η αυξημένη γλυκόζη (σάκχαρο) προκαλεί βλάβες στα αιμοφόρα αγγεία

3. Μείωση των επιπέδων της ινσουλίνης.

Ο επιθετικός έλεγχος του σακχάρου που έχει ως αποτέλεσμα τα χαμηλά επίπεδα ώστε να είναι αναγκαία η επίσκεψη στο νοσοκομείο μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο άνοιας στους ηλικιωμένους με διαβήτη τύπου ΙΙ

4. Κόψιμο του καπνίσματος που συνδέεται άμεσα με τη μείωση της οξυγόνωσης του εγκεφάλου.

Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει πολυάριθμες τοξικές ουσίες οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν τη λειτουργικότητα και ακεραιότητα των νευρώνων (πχ. το μονοξείδιο του άνθρακα και κάποια είδη αντιδρώντος οξυγόνου, και αυτό μπορεί να επηρεάσει μακροπρόθεσμα την επιβίωση των νευρώνων. Το κάπνισμα έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα αύξηση στη ροή του αίματος και στο μεταβολισμό στην παρεγκεφαλίδα, στους μετωπιαίους και στους βρεγματικο-ινιακούς λοβούς των ενήλικων ατόμων. Το χρόνιο κάπνισμα έχει συνδεθεί με τη μειωμένη σφαιρική εγκεφαλική ροή αίματος και κατά τη διάρκεια των επεισοδίων οξείας κατανάλωσης, με μειωμένο μεταβολισμό γλυκόζης στην παρεγκεφαλίδα, το θάλαμο, και τον κροταφικό φλοιό άμφω. Οι ηλικιωμένοι με Ήπια Νοητική Διαταραχή ή Άνοια, παρουσιάζουν εκφύλιση σε πολλές από αυτές τις περιοχές του εγκεφάλου, όπως έδειξαν μελέτες με FDG PET σε μεγάλους αριθμούς ασθενών με νόσο Alzheimer.

5. Έλεγχος σωματικού βάρους:

η παχυσαρκίασυνδέεται με την αύξηση των κρουσμάτων άνοιας και Αλτσχάιμερ. Οι υπέρβαροι κινδυνεύουν περισσότερο με άνοια. Επιστημονική έρευνα καταδεικνύει ότι, οι υπέρβαροι στις δεκαετίες των 30, των 40 και των 50 ετών, έχουν 70% μεγαλύτερες πιθανότητες να προσβληθούν από γεροντική άνοια.

Σουηδοί επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι παχύσαρκοι κινδυνεύουν περισσότερο.

6. Έλεγχος της υπέρτασης

Περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους πάσχει από υπέρταση και σε πολλές περιπτώσεις η πάθηση είναι αδιάγνωστη ή δεν γίνεται θεραπεία. Ο ακριβής λόγος που η υπέρταση αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας δεν είναι πλήρης κατανοητός αν και πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι στερεί τον εγκέφαλο από την αιματική ροή και το οξυγόνο που μεταφέρει το αίμα. Οι πάσχοντες από υπέρταση υποφέρουν από περιορισμένη αιματική ροή και συχνά περιγράφονται ως πάσχοντες από «αγγειακή άνοια», αναλογώντας περίπου στο ένα τέταρτο των πασχόντων από άνοια. Άλλοι τύποι άνοιας, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ, δεν έχουν εμφανή σχέση με την αιματική ροή, αλλά μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι η αρτηριακή πίεση μπορεί κατά κάποιο τρόπο να συνεισφέρει σε ορισμένες περιπτώσεις.

7. Λιγότερο κατανάλωση αλατιού.

Όπως αποκαλύπτει μελέτη, λίγο περισσότερο από ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι την ημέρα… «φέρνει πιο κοντά» τη νόσο του Alzheimer.

8. Λήψη επαρκών ωμέγα-3 λιπαρών από ζωικές πηγές.

Για μας τους Έλληνες ιδανική πηγή είναι οι σαρδέλες! Η κατανάλωση ψαριών διεγείρει την ροή αίματος στον εγκέφαλο και έτσι μειώνει τις πιθανότητες να εκδηλώσουμε άνοια αργότερα στη ζωή μας, ανακάλυψαν Βρετανοί επιστήμονες. Μελετώντας νεαρούς εθελοντές ηλικίας 18 έως 35 ετών, διαπίστωσαν πως ένα είδος ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, το DHA, αυξάνει τη ροή αίματος στα τμήματα του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται όταν εκτελούμε δύσκολες νοητικές δραστηριότητες. Αυτό, γράφουν στην «Βρετανική Επιθεώρηση Διατροφής» (BJN), μπορεί να εξηγεί τα ευρήματα προγενέστερων μελετών που έχουν δείξει πως όσοι τρώνε πολλά ψάρια διατρέχουν μειωμένο κίνδυνο να παρουσιάσουν νοητική εκφύλιση και άνοια όταν γεράσουν.

9. Κατανάλωση άφθονων λαχανικών.

10. Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι τα άτομα που αντιμετωπίζουν κατάθλιψη είναι σημαντικά πιθανότερο να εμφανίσουν άνοια σε μελλοντικό στάδιο της ζωής τους.

medlabgr.blogspot.com

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2012/01/10_30.html#more

"Τί Πάτμος, τί Νταβός,."

2012-01-30T19:17:00.000+02:00

Την Πάτμο θεωρεί τον κατάλληλο τόπο να γίνει το νέο Νταβός

η Αριάνα Χάφιγκτον.

Κυριακή, 29 Ιανουάριος 2012 21:24

Συντάχθηκε απο την Patmostimes

Ποιος είδε την Αριάνα Χάφιγκτον το περασμένο καλοκαίρι στις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα και δεν την αναγνώρισε. Κι όμως, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Reuters, με αφορμή την παρουσία της στο Νταβός, η ίδια αποκάλυψε ότι ήταν εκεί, διαπιστώνοντας με τα ίδια της τα μάτια το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η πολιτική που επιχειρεί να επιβάλει η Ευρώπη στους Έλληνες, όπως λέει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με την Realnews, αφορμή για τη συγκεκριμένη συνέντευξη της στο Reuters, έδωσε η πρόταση που έκανε η γνωστή Ελληνοαμερικανίδα «σιδηρά κυρία» του διαδικτύου: «Φέρτε το Νταβός στην Ελλάδα», καθώς η Χάφιγκτον θεωρεί πως η Πάτμος είναι ο κατάλληλος τόπος για να φιλοξενήσει το διεθνές οικονομικό φόρουμ, αφού εκεί έγραψε την «Αποκάλυψη» ο Ιωάννης, αλλά και οποιοδήποτε άλλο ελληνικό νησί, όπως λέει, θα μπορούσε να προσφέρει την απομόνωση που επιδιώκουν οι συμμετέχοντες.

ΠΗΓΗ: http://www.patmostimes.gr/index.php/category/4421-patmos-ntavos

"Κοινωνικό Ιατρείο"

2012-01-30T18:55:00.000+02:00

«Εκκλησία κι Επιστήμη ενώνουν τις δυνάμεις τους»

Τα εγκαίνια του πρώτου Κοινωνικού Ιατρείου Αποστολής του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και της φιλανθρωπικής εταιρείας "Αποστολή" της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών τέλεσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Σκοπός του Κοινωνικού Ιατρείου Αποστολής είναι η συμπαράσταση και πλήρης στήριξη χιλιάδων ανασφάλιστων και οικονομικά αδύναμων πολιτών παρέχοντας τους πρωτοβάθμια υγεία φροντίδας.

Κανένας χωρίς φαγητό γιατρό και φάρμακο είναι ο άξονας , η κατευθυντήρια γραμμή και το σημείο αναφοράς που εντάσσεται στις κοινωνικές παρεμβάσεις που υλοποιεί η «Αποστολή» σε πιστή εκτέλεση των εντολών του Μακαριωτάτου.

Στην τελετή των εγκαινίων υπεγράφη Σύμφωνο Συνεργασίας από τον Μακαριώτατο, ως Προέδρου της «Αποστολής» και του Προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κ. Γεώργιου Πατούλη όχι μόνο για τη λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου αλλά και τη στελέχωση με εθελοντές ιατρούς του Ι.Σ.Α. των κινητών μονάδων πρωτοβάθμιας υγείας που διαθέτει η «Αποστολή».

Ο Μακαριώτατος στην ομιλία του εξέφρασε την αγωνία του για τη νέα δανειακή σύμβαση της χώρας: "Άραγε οι υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε είναι μόνο για εμάς ή μήπως υπονομεύουμε το μέλλον των παιδιών μας; Πώς αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα παιδιά που θα γεννηθούν αύριο;» διερωτήθηκε.

Εμφανίστηκε, ωστόσο, αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας επισημαίνοντας: «Αυτός ο τόπος έχει γνωρίσει πάρα πολλές περιπέτειες και κρίσεις. Η ανοχή του όμως ήταν απαράμιλλη. Σήμερα πρέπει να αναζητήσουμε το μυστικό της συνεργασίας. Να ξεχάσουμε όσα μας διαιρούν και απομακρύνουν τον ένα από τον άλλο και να αναζητήσουμε τα κοινά εκείνα που μας ενώνουν".

"Αυτός ο λαός ο ταλαιπωρημένος", πρόσθεσε, "έχει πολύ δύναμη μέσα του θέλει όμως πρότυπα. Ανθρώπους που τους εμπιστεύεται. Ανθρώπους που όταν δίνει την ψυχή του ξέρει ότι θα το αξιοποιήσουν και δεν θα πάνε χαμένες οι προσπάθειες».

Για το έργο που εγκαινίασε τόνισε: «Στην εποχή μας είναι πολλοί αυτοί που αρέσκονται στις περιγραφές. Είναι πολλοί αυτοί που κάθονται στον καναπέ και κάνουν σχόλια, επικρίσεις και κατακρίσεις. Σήμερα με αυτό το έργο φύγαμε από τις περιγραφές και είμαστε στην πράξη. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας για ένα σκοπό κοινό τον άνθρωπο που σήμερα δυσκολεύεται, που υποφέρει».

Ο Γενικός Διευθυντής της «Αποστολής» κ. Δήμτσας, αναφέρθηκε στις προσπάθειες και τις δράσεις του φιλανθρωπικού οργανισμού επισημαίνοντας την παρότρυνση του Μακαριωτάτου ''να εστιάζει η ψυχή μας, η καρδιά μας στην αξία του προσώπου, στην αξία εκείνου που υποφέρει''. Τέλος κάλεσε όλους σε πανστρατιά προκειμένου να βοηθήσουν ν' αλλάξει η ζωή μας.

Ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών επισήμανε πως «η Εκκλησία και η Επιστήμη ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια ισχυρή συμμαχία, μια κοινή προσπάθεια στήριξης των συνανθρώπων μας, μέσα από την έμπρακτη ιατρική διακονία στον ανήμπορο άρρωστο συνάνθρωπό μας".

"Το πρώτο Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής που σήμερα εγκαινιάζουμε", είπε ο κ. Πατούλης, "είναι έτοιμο να προσφέρει Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας σε όλους τους συμπολίτες μας που έχουν χάσει το δικαίωμα της ασφάλισης λόγω ανεργίας ή κλεισίματος μικρομεσαίων επιχειρήσεων"
"Η ενημέρωση, η πρωτογενής και δευτερογενής πρόληψη, η συμβουλευτική ιατρική και η πρωτοβάθμια περίθαλψη είναι οι βασικοί άξονες λειτουργίας του Ιατρείου αυτού. Για πρώτη φορά, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, ο μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος όλης της Ελλάδας, του οποίου έχω την τιμή να είμαι πρόεδρος, συμπράττει με την Αρχιεπισκοπή Αθηνών και τη ΜΚΟ της ΑΠΟΣΤΟΛΗ στο έργο της Ορθοδοξίας που δίνει δύναμη στους αδύναμους και δυναμική στους δυνατούς".

"Με τη βοήθεια του Θεού, με την ευλογία του Μακαριώτατου, αλλά και με τη δύναμη που μας δίνουν, τόσο η δική σας παρουσία απόψε ,όσο και ο μεγάλος αριθμός εθελοντών ιατρών που ήδη έχουν θέσει τον εαυτό τους αφιλοκερδώς στην υλοποίηση αυτού του μεγάλου εγχειρήματος, είμαι βέβαιος ότι θα καταφέρουμε να εκπληρώσουμε το στόχο που από κοινού θέσαμε όταν αποφασίσαμε να συνεργαστούμε και να συντονίσουμε τις δράσεις μας".

Και συνέχισε: "Κάθε ανθρώπινη ζωή, και η ιατρική συνείδηση με καθετί που απειλεί αυτή τη ζωή. Θέλω εξαρχής να ξεκαθαρίσω ότι η δημιουργία αυτής της πρότυπης κοινωνικής δομής, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις υπηρεσίες που προσφέρουν, ή θα έπρεπε να προσφέρουν, οι κρατικές δομές παροχής υγειονομικών υπηρεσιών. Δεν είναι σκοπός μας, να υποκαταστήσουμε το Κράτος.

Σκοπός μας είναι να παρέχουμε τη βασική πρωτοβάθμια περίθαλψη στους χιλιάδες ανασφάλιστους πολίτες που βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς καμία ασφαλιστική κάλυψη, χωρίς γιατρό και φάρμακα. Στεκόμαστε δίπλα στους πολίτες που υποφέρουν, που έχασαν τη δουλειά τους και βρέθηκαν εν μια νυκτί στο δρόμο και δεν έχουν πρόσβαση σε καμιά δομή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Γιατί ως Λειτουργοί της Υγείας, αντιλαμβανόμαστε καλύτερα από τον καθένα, ότι οι άρρωστοι ΔΕΝ είναι αριθμοί.είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Και στη θέση αυτών των ανθρώπων που σήμερα αγκαλιάζουμε, αύριο μπορεί να βρεθεί ο καθένας από μας».

Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Τάσος Γιαννίτσης, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστος Παπουτσής, ο Υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μάρκος Μπόλαρης, ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων κ. Γεώργιος Καλατζής, εκπρόσωποι Κομμάτων, Ενόπλων Δυνάμεων, ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας κ. Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος και πλήθος κόσμου.

Τον Μακαριώτατο συνόδευε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Αρχιμ. Μάξιμος Παπαγιάννης και ο Γενικός Διευθυντής της φιλανθρωπικής εταιρείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών «Αποστολή» κ. Κωνσταντίνος Δήμτσας.

Το Ιατρείο στεγάζεται στο κτίριο του ΙΣΑ στην οδό Σεβαστουπόλεως 113 (διεύθυνση: Σεβαστουπόλεως 113, 3ος όροφος) και θα παρέχει με εθελοντές ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας σε ενήλικες και παιδιά, συγκεκριμένες ώρες και μέρες την εβδομάδα.

Κλινική Εξέταση και Παρακολούθηση από εθελοντές ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων - Ιατρικό Φάκελο -Χορήγηση Φαρμάκων - Παραπομπή για εργαστηριακές εξετάσεις σε Ιατρεία και Ιατρικά Κέντρα εθελοντών ιατρών του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών καθώς και Εμβολιασμό (Βασικός εμβολιασμός παιδιών -εφήβων και εμβολιασμοί ενήλικων-ηλικιωμένων).

Μεταξύ άλλων στο Σύμφωνο Συνεργασίας περιλαμβάνεται:

i) η δημιουργία γραφείου της «ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ» εντός του ΙΣΑ για την διεκπεραίωση λειτουργικών υπηρεσιών και αναγκών του ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ με προσωπικό από την φιλανθρωπική εταιρεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

ii) η δυνατότητα παροχής κατάλληλου χώρου για την επιμόρφωση ιερέων και στελεχών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών σε θέματα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας

iii) η δυνατότητα από κοινού διοργάνωσης σεμιναρίων, ημερίδων, διαλέξεων, εκδηλώσεων, εκθέσεων, παραγωγής και διανομής έντυπου ενημερωτικού υλικού και εκπόνησης κοινού προγράμματος με γνώμονα την υγεία των συνανθρώπων μας και

iv) η συνεργασία με συναρμόδιους και παρεμφερείς φορείς , οργανισμούς, υπηρεσίες, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, Εταιρείες φαρμακευτικές, συλλόγους (Υπουργείο Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Υπουργείο Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης, ΕΟΦ κ.α.), σε εθνικό και διεθνές επίπεδο (Επιτροπές Ευρωπαϊκής Ένωσης Π.Ο.Υ. κ.α.), με γνώμονα την αποτελεσματικότερη απόδοση της προσφοράς των υπηρεσιών υγείας.

ΠΗΓΗ: en_@ecclesia.gr

Οι τρεις Ιεράρχες

2012-01-29T20:55:00.000+02:00

Η παιδεία στους Τρεις Ιεράρχες

Οι τρεις Ιεράρχες, διαθέτοντας οι ίδιοι ευρύτατη παιδεία, ήταν φυσικό, περισσότερο από όλους τους άλλους Πατέρες της Εκκλησίας, να συλλάβουν τη σημασία της Παιδείας για τον άνθρωπο και μάλιστα για τον «νέο άνθρωπο» της εποχής τους, τον χριστιανό άνθρωπο. Κι επειδή γι’ αυτούς Παιδεία δεν σημαίνει κατάκτηση γνώσεων αλλά καλλιέργεια της ανθρώπινης ψυχής, ως κύριος σκοπός της Παιδείας προσδιορίζεται η αγωγή των νέων παιδιών: «Τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών φαίνεται μοι, άνθρωπον άγειν, το πολυτροπώτατον ζώον και ποικιλώτατον», θα πει ο Γρηγόριος (Ε.Π.Μ.35,325).

Βεβαίως το «άνθρωπον άγειν», η ανθρωπαγωγή, ας νεολογίσουμε, δεν μπορεί στη σύλληψη των Πατέρων της Εκκλησίας παρά να είναι χριστοκεντρική. Σκοπός της αγωγής είναι: «ομοιωθήναι Θεώ κατά το δυνατόν ανθρώπου φύσει. Ομοίωσις δε ουκ άνευ γνώσεως, η δε γνώσις ουκ εκτός των διδαγμάτων», διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος (Ε.Π.Μ. 32,69Β).

Για τους Τρείς Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, ουσία της παιδείας είναι η αγωγή και δεν νοείται αγωγή χωρίς «πνευματικά μαθήματα» και «επιμέλεια ψυχής»: «Ότι των οικείων αμελούμεν παίδων, και των μεν κτημάτων αυτών επιμελούμεθα, της δε ψυχής αυτών καταφρονούμεν, εσχάτης ανοίας πράγμα» (Ε.Π.Μ. 51,327), προειδοποιεί ο Χρυσόστομος.

Αν κάτι χαρακτηρίζει την παιδεία μας σε ευρωπαϊκό ίσως επίπεδο είναι ότι εξακολουθεί και σήμερα να μας διαφεύγει η ουσία, που ήταν και είναι η αγωγή ψυχών.

Με άλλα λόγια, «περί άλλων τυρβαζόμεθα», ενώ «χρεία εστί ενός», να αναπτύξουμε την αγία πλευρά του ανθρώπου, την καλλιέργεια της ψυχής και του νου του και να τον οδηγήσουμε σε μια πνευματική ανάταση και εγρήγορση, ώστε να βλέπει και να ενεργεί σωστά, διακρίνοντας το καίριο από το ασήμαντο, το μόνιμο από το πρόσκαιρο, την ουσία από τα «συμβεβηκότα» της ουσίας, για να θυμηθούμε τον ημέτερο Αριστοτέλη.

Η επιμονή των Ιερών Πατέρων στην αγωγή της ψυχής, και μάλιστα κατά Χριστόν, δεν σημαίνει ότι υποτιμούν τη σημασία των γνώσεων ή την σπουδαιότητα των γραμμάτων. Σημαίνει διαφορετική ιεράρχηση των αναγκών του ανθρώπου: πρώτα το πνεύμα και μετά το σώμα, πρώτα η αγωγή και μετά η γνώση. Ο Ιερός Χρυσόστομος προλαμβάνει ενδεχόμενες παρεξηγήσεις: « Και μη με τις νομιζέτω νομοθετείν αμαθείς τους παίδας γίνεσθαι…Ου κωλύων παιδεύειν ταύτα λέγω, αλλά κωλύων εκείνοις μόνοις προσέχειν». (Ε.Π.Ε. 28, 518-20).

Η παιδεία για τους σεπτούς Ιεράρχες είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Σε μια στιγμή εξάρσεως, ο Χρυσόστομος φθάνει να πει τη γνωστή ρήση: «Η παιδεία μετάληψις αγιότητος εστι» (Ε.Π.Ε. 25, 282). Να τι ύψος αλλά και τι νόημα δίνουν στην Παιδεία οι «μυσταγωγοί της Παιδείας, οι Μεγάλοι Ιεράρχες.

Επειδή, όπως είναι φυσικό, τα περί παιδείας διδάγματα των Τριών Πατέρων της Εκκλησίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διδασκαλίας ετών, θα θίξω δύο μόνον ακόμη διδάγματα των Πατέρων: την έμφαση που δίνουν στον δάσκαλο και στους γονείς, παράγοντες οι οποίοι όλο και περισσότερο στις μέρες μας συνυπολογίζονται στους βασικούς πόλους της Παιδείας. Η βασική αρχή για τον δάσκαλο είναι, κατά τους Μεγάλους Ιεράρχες, το παράδειγμα: «Τον δε παιδεύοντα, ου διά ρημάτων μόνον, αλλά διά πραγμάτων παιδεύειν χρή», λέει ο Ιερός Χρυσόστομος (Ε.Π.Ε.14,554). Η «πολιτεία» του δασκάλου, η ζωή και οι πράξεις του, το παράδειγμά του, όχι η απλή διδασκαλία του είναι αυτή που οδηγεί στην παιδεία, γιατί τα λόγια φαίνεται πως περίσσευαν από τότε…

Ο Θεολόγος και ποιητής Γρηγόριος θα πει τη μνημειώδη επιγραμματική φράση: «Μισώ διδάγμαθ’ οις ενάντιος βίος».

Σ’ αυτό που ιδιαίτερα επιμένουν και οι τρείς Μεγάλοι Πατέρες στις κατευθύνσεις που δίνουν προς τους γονείς είναι η ευθύνη των γονέων να αναθρέψουν τα παιδιά τους με χριστιανικές αρχές και αξίες: με «φόβον Θεού», με καλλιέργεια των αρετών της ψυχής και του πνεύματος και με παιδεία τέτοια, που ο νέος να αντιληφθεί ότι σκοπός της ζωής δεν είναι να πασχίζει για την απόκτηση χρημάτων ή διαφόρων καταναλωτικών αγαθών και μάταιης εξουσίας, αλλά για ό,τι συνιστά την ουσία της ζωής και για τις αξίες που πρέπει να εμπνέουν τη ζωή του Χριστιανού (σύνεση, ταπεινοφροσύνη, εγκράτεια, δικαιοσύνη, αυτογνωσία). Πόσο επίκαιρος είναι και σήμερα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όταν σχολιάζει ποιά πρότυπα προβάλλουν συνήθως οι γονείς στα παιδιά τους προς μίμηση και πόσο έξω από την χριστιανική πραγματικότητα βρίσκονταν και βρίσκονται και σήμερα πολλοί γονείς: « Και τίποτε άλλο δεν είναι δυνατόν να ακούσει κανείς όταν οι πατέρες μιλούν προς τα παιδιά τους και τα παρακαλούν να σπουδάσουν ρητορική, παρά αυτά εδώ τα λόγια· ο τάδε, λέγει, ενώ είναι κατώτερος και κατάγεται από κατώτερους γονείς, αφού απέκτησε την εκ των ρητορικών σπουδών ικανότητα, ανήλθε στα ύψιστα αξιώματα, απέκτησε πολύν πλούτον, νυμφεύθηκε πλούσια γυναίκα, έκτισε πολυτελές σπίτι, είναι φοβερός σε όλους και φιλόδοξος. Άλλος πάλι λέει, ο τάδε που έμαθε την ιταλική γλώσσα, είναι ένδοξος στα ανάκτορα και κυβερνά όλα τα εσωτερικά θέματα. Και άλλος πάλι δείχνει άλλον, όλοι όμως τους επιτυχημένους στη γη. Κανένας δε ούτε μια φορά δε θυμάται τα ουράνια πράγματα» (Ε.Π.Ε 28, 474).

Αν συγκρίνει κανείς την παιδεία που προτείνουν οι σοφοί Ιεράρχες με τη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα, τουλάχιστον στην Ελλάδα, όπου η διδασκαλία των χριστιανικών αξιών και των αρχών του Ευαγγελίου από τη μια μεριά έχουν συμπιεσθεί σ’ ένα συχνά αποστεωμένο και σχολαστικό-πληροφοριακό μάθημα Θρησκευτικών, στριμωγμένο κάπου στο σχολικό πρόγραμμα και υπό συνεχή συρρίκνωση, κι από την άλλη μεριά, αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι οργιάζει σε όλα τα τηλεοπτικά προγράμματα ό,τι άμεσα και δραστικότατα καταργεί μέσα σε λίγα λεπτά αυτά που ο δάσκαλος στο σχολείο και ο παπάς στην Εκκλησία αγωνίζονται να χτίσουν στην ψυχή των παιδιών, αν συνειδητοποιήσει κανείς τη λειτουργία και τις επιπτώσεις αυτής της αποδομητικής και σχιζοφρενικής (για την ψυχή και την προσωπικότητα των νέων παιδιών) διαδικασίας, τότε θα καταλάβει αν η Παιδεία στις μέρες μας μπορεί να επιτελέσει τον ανθρωποπλαστικό και δημιουργικό ρόλο που οραματίστηκαν οι φωτισμένοι Ιεράρχες. Στην ερώτηση πως θεραπεύεται αυτή η κατάσταση, η απάντηση είναι, νομίζω, μία: ο τρώσας και ιάσεται…

( Γ. Δ. Μπαμπινιώτης, «Χριστιανική και Ελληνική Πνευματικότητα», εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ.).

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://blogs.sch.gr/kantonopou/2012/01/29

΄Ενας Πάτμιος στη Ρόδο

2012-01-29T20:48:00.001+02:00

ΠΗΓΗ: http://lifeinpatmos.blogspot.com/

"ΔΙΑΣΠΟΡΑ"

2012-01-27T21:58:00.000+02:00

Η "Διασπορά" στη Βενετία (VIDEO)

Γραφείο Ειδήσεων Amen.gr,

με πληροφορίες από την Ι.Μ.Ιταλίας

Το αφιέρωμα της εκπομπής της ΕΤ3 "ΔΙΑΣΠΟΡΑ" στις λατρευτικές και λοιπές τιμητικές εκδηλώσεις με την ευκαιρία της συμπληρώσεως εικοσαετίας από τη εκλογή στον Πρώτο της Ορθοδοξίας Θρόνο του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και της ιδρύσεως της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας, καθώς και της συμπληρώσεως δεκαπενταετίας από την εκλογή και ενθρόνηση του Μητροπολίτου Γενναδίου.
Υπενθυμίζεται ότι στις εκδηλώσεις είχε κληθεί να συμμετάσχει και ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαχρήστου, δημιουργός της Πύλης Εκκλησιαστικών Είδήσεων Amen.gr, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει σύντομη ομιλία ενώπιον κληρικών και λαϊκών στον ιστορικό Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, των Ελλήνων, στην Βενετία. Ο Ν.Παπαχρήστου μίλησε για τις εκδηλώσεις, μαζί και με άλλους προσκεκλημένους, στην εκπομπή "Διασπορά" της ΕΤ3.
Ακολουθούν αποσπάσματα της εκπομπής που μας κοινοποίησε η Ι.Μ.Ιταλίας και Μελίτης.

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=8213
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΑ: Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. Γεννάδιος είναι απόφοιτος της Πατμιάδας του Γένους Εκκλησιαστικής Σχολής

Πάτμος και Τουρισμός

2012-01-26T20:23:00.000+02:00

5η Η ΠΑΤΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΛΙΜΕΝΕΣ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑΣ

Τετάρτη, 25 Ιανουάριος 2012 21:02

Συντάχθηκε απο τον/την ΔΗΛΙΤΑΠ

Από την Ένωση Λιμένων Ελλάδος κυκλοφόρησαν τα παρακάτω συγκριτικά στοιχεία για τα λιμάνια κρουαζιέρας, που αφορούν τα έτη 2010- 2011 σχετικά με τις αφίξεις κρουαζιερόπλοιων καθώς και τους επιβάτες κρουαζιέρας.

Στα στοιχεία αυτά η Πάτμος κατέχει την 5η θέση στην κατάταξη με μείωση στις αφίξεις κρουαζιεροπλοίων από 531 το 2010 στα 481 το 2011.

Όσο αφορά τον αριθμό των επιβατών η Πάτμος βρίσκεται στην 8η θέση και παρουσιάζει αύξηση το 2011. 176.212 επιβάτες το 2011 ενώ το 2010 151.864 επιβάτες.

Η καταμέτρηση των επιβατών του Πειραιά γίνεται σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 95/64/ΕΚ του
Συμβουλίου όπως τροποποιήθηκε το 2008.
ΠΗΓΗ:http://www.patmostimes.gr/index.php/category/4407-patmos

Η Θεία Λειτουργία

2012-01-26T20:01:00.000+02:00

Η γλώσσα της λειτουργίας μετά τη Λειτουργία

Του Νίκου Κοσμίδη

Η διοργάνωση το περασμένο Σάββατο 21 Ιανουαρίου της ημερίδας «Το ζήτημα της γλώσσας στη λατρεία», από το Σύνδεσμο Νέων και την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, παρείχε τη δυνατότητα σε ομιλητές και συμμετέχοντες να εξετάσουν τον θέμα αυτό, για πρώτη φορά ίσως, με μια ευρύτερη ματιά. Οι Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, Κωνσταντίνος Χολέβας, Σταύρος Ζουμπουλάκης και Φώτης Σχοινάς, με τον δυναμισμό και την τόλμη των λόγων τους, που σε ορισμένες περιπτώσεις ενισχύθηκε από τη δημόσια ειλικρινή παράθεση προσωπικών βιωμάτων, κέντρισαν πραγματικά το ενδιαφέρον όλων όσων συμμετείχαμε και όσων παρακολούθησαν την εκδήλωση μέσω ραδιοφώνου και διαδικτύου.

Η πρωτοβουλία να συναντηθούν φωνές που εκφράζουν διαφορετικές αντιλήψεις επί του ζητήματος, δεν μπορεί παρά να χαιρετιστεί απ’ όλους. Είναι γεγονός πως στη χώρα που καλλιέργησε το δημόσιο διάλογο, πλέον ασκούμαστε με μαεστρία στον τυφλό μονόλογο. Ακόμα και όταν συναντιόμαστε επί το αυτό για να συζητήσουμε, συνηθίζουμε να ασκούμε την έμφυτη διαλογική μας ικανότητα, μόνο όταν μιλούμε εμείς. Ο λόγος του συνομιλητή μας, τον οποίον αντιμετωπίζουμε δυστυχώς και ως αντίδικο, σπανίως μας αγγίζει. Η όποια δε προσοχή επιδεικνύουμε, σκοπό μάλλον έχει να οπλίσει την φαρέτρα μας με αντεπιχειρήματα, παρά να καταστεί σημείο συνάντησης και κοινής πορείας προς την εξεύρεση της αλήθειας.

Θα ήταν ίσως αφελής κανένας να πιστέψει πως μια συνάντηση με ένα τόσο ευαίσθητο θέμα δεν θα παρουσίαζε και στιγμές έντασης. Ο διάλογος αυτός δεν είναι καινούργιος και πολλοί έχουν ήδη εκφραστεί δημόσια υπέρ της μιας θέσης ή της άλλης. Είναι λυπηρό όμως να ξεχνούμε ότι μέλη της Εκκλησίας και άρα αδέρφια μεταξύ μας, δεν είμαστε μόνο κατά τη διάρκεια της Θείας Λατρείας, αν το συναισθανόμαστε και τότε, αλλά και όταν εξερχόμαστε από τους ναούς. Θα μου πείτε χρειάζεται κάτι τέτοιο να το υπενθυμίζουμε; Όχι, θα ήταν η απάντηση σε άλλη περίπτωση. Η συνάντηση αυτή όμως άλλο έδειξε...

Η ύπαρξη διαφορετικών τοποθετήσεων είναι θεμιτή και πολλές φορές ωφέλιμη, χωρίς βέβαια να λησμονούμε την Παύλεια προτροπή περί ενότητας των Χριστιανών στη σκέψη και στο φρόνημα (Α΄ Κορινθίους 1,10). Κανένας δε ζητά να προσποιούμαστε ότι διαφωνίες δεν υπάρχουν ή να απαγορεύσουμε σε αντίθετες απόψεις να ακουστούν. Άλλωστε και πάλι το ταπεραμέντο του λαού μας, μας θέλει πολλές φορές να διαφωνούμε ακόμα και για να διαφωνούμε. Αυτό όμως που προβληματίζει έντονα, είναι η τεταμένη ατμόσφαιρα που εδώ και καιρό μοιάζει να καλλιεργείται εντός της Εκκλησίας και που τους «εκτός» αυτής λίγο αγγίζει. Τα θέματα πολλά και γνωστά, το ίδιο και οι ομολογουμένως έντονες διαφωνίες και αλληλοκατηγορίες.

Όσοι ενημερώθηκαν για την εκδήλωση γνώριζαν πολύ καλά ότι ως στόχο είχε να εξετάσει το θέμα σε σχέση με τη συμμετοχή των νέων στη ζωή της Εκκλησίας, γι’ αυτό και η συνδιοργάνωση. Το ζήτημα της μετάφρασης ή μεταγλώττισης ή απόδοσης (ακόμα και στον όρο αδυνατούμε να συμφωνήσουμε) των λειτουργικών κειμένων στη νέα ελληνική είναι γνωστό. Πόσες φορές όμως δόθηκε η δυνατότητα στους νέους να εκφραστούν επ’ αυτού και επί μιας σειράς άλλων ζητημάτων που τους αγγίζουν ή που άλλοι φέρονται να αναλύουν εξ ονόματός τους;

Ακόμα και σε όσες παρόμοιες συναντήσεις διοργανώνονται από κινήσεις νέων των κατά τόπους Μητροπόλεων ή από άλλους φορείς, τον τελικό λόγο, συνήθως, τον έχουν όσοι προσκαλούνται να ακούσουν σε τελική ανάλυση τη φωνή της νέας γενιάς. Όχι, ας μην προσπαθήσει παρακαλώ κάποιος να αναγνώσει στα γραφόμενά μου διάθεση ή τάσεις σεπαρατισμού εντός της Εκκλησίας! Αυτό που με ενοχλεί όμως είναι η χειραγώγηση, που από μέρους κάποιων αδερφών μας ασκείται εις βάρος τέτοιων διοργανώσεων. Όσοι παρακολούθησαν την ημερίδα μπορούν να αντιληφθούν σε τι αναφέρομαι.

Αντί να δοθεί η δυνατότητα στους νέους συνέδρους να διαλεχθούν με τους εισηγητές και να εμβαθύνουν στα πολύ σημαντικά που οι δεύτεροι είχαν να μας πουν, μέρος της εκδήλωσης αναλώθηκε τελικά σε αποδοκιμασίες και κατηγορίες, που στο κάτω-κάτω της γραφής ούτε νέες είναι, ούτε ενδιέφεραν τους περισσότερους, αν όχι όλους τους νέους, που βρεθήκαμε εκεί, κάποιοι μάλιστα και από άλλες πόλεις.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει πράγματι πρόβλημα με τη λειτουργική μας γλώσσα. Προσωπικά δεν το θεωρώ ούτε το πιο φλέγων και βεβαίως δεν έχω τη διάκριση για να προτείνω κάτι επί του παρόντος. Αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι ως αναγνώστης της Εκκλησίας με προβληματίζει που πολλές φορές αδυνατώ να καταλάβω τα όσα διαβάζω εντός του ναού και έτσι στερούμαι και γω μέρος του πλούτου τους.

Σίγουρα όμως υπάρχει πρόβλημα με τη λειτουργία που ακολουθεί τη Λειτουργία, αφού ο αδερφός έξω από το ναό καταντά ξένος, αδιάφορος, και το τραγικότερο ακόμα και εχθρός. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να περιγράψει την ευκολία με την οποία εδώ και καιρό ακούμε να εκτοξεύονται βαριές κατηγορίες από πολλές πλευρές περί αιρέσεως, πλάνης, οικουμενισμού, νεοτερισμού, νεοπαλαιοημερολογιτισμού, νεοβαρλαμιτισμού, νεοπουριτανισμού κτλ και έτσι να σπέρνονται διχόνοιες στο εκκλησίασμα; Σε καιρούς μάλιστα που η ενότητα μας είναι αναγκαία για να αντιμετωπίσουμε τον καταιγισμό των αλλαγών που ζούμε στην πατρίδα μας, και που κάποιοι δυστυχώς ακόμα αρνούνται να δουν ή να παραδεχθούν, επαναπαυόμενοι σε δάφνες άλλων εποχών που, ευτυχώς, έχουν παρέλθει. Και λέω ευτυχώς, γιατί μάλλον φτηνές απομιμήσεις ήταν όσων συμβόλιζαν.

Όχι, η Ελλάδα δεν είναι πια η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και γι’ αυτό δεν φταίνε ούτε οι μετανάστες που ζουν ανάμεσά μας, ούτε και κάποιες αντι-εθνικές σκοτεινές δυνάμεις (των οποίων το έργο δεν παραγνωρίζουμε). Εκτός αν με το «σκοτεινές δυνάμεις» εννοούμε τον κακό μας εαυτό. Ναι, εκεί θα συμφωνήσω. Γιατί το πρόβλημα αρχίζει από μας και τελειώνει σε μας.

Στις 10 Ιανουαρίου κυκλοφόρησε ένα βίντεο στο Youtube, στο οποίο ο 22χρονος Αμερικανός Jefferson Bethke παρουσίασε με τον ιδιαίτερο τρόπο του, το γιατί μισεί τη θρησκεία, ενώ την ίδια στιγμή αγαπά τον Ιησού (Why I Hate Religion, But Love Jesus). Μέχρι σήμερα πάνω από 16.7 εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου είδαν και άκουσαν το νέο αυτό παιδί να μιλά αυθόρμητα και από καρδιάς. Εκατοντάδες εφημερίδες, ιστοσελίδες, ακόμα και μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί σ’ όλο τον κόσμο σχολιάζουν τις «προκλητικές» απόψεις του. Την ίδια ανάγκη να απαντήσουν, είτε λόγω ποιμαντικού ενδιαφέροντος, είτε γιατί ένιωθαν πως στοχοποιούνται, αισθάνθηκαν και εκπρόσωποι πολλών Χριστιανικών ομολογιών. Χωρίς να μπαίνω στην ουσία των όσων αναφέρει, κάποια εκ των οποίων δικαιολογούνται μόνο από το νεαρό της ηλικίας του, προσπαθώ να αντιληφθώ πόσο διαφορετική θα ήταν η άποψη ενός συνομηλίκου του Jefferson στη χώρα μας. Νομίζω ελάχιστα, ίσως και καθόλου…

Αν τον συναντούσαμε τι θα είχαμε να του πούμε, εμείς που το Σάββατο βρεθήκαμε στον Βόλο και τελικά, μάλλον, μόνο χωρικά καταφέραμε να συνυπάρξουμε για λίγο; Τι θα είχες να του πεις εσύ αξιότιμε αναγνώστη που ελπίζω ότι ακόμα συνεχίζεις να διαβάζεις με υπομονή και κατανόηση αυτές τις σκέψεις; Τι θα ήταν αυτό που θα έκανε τον Γιώργο και την Άννα, τον Κώστα, την Μαρία ή και τον Jefferson να δει στη δική μας «θρησκεία», όχι ένα άλλο ξεπεσμένο και αποτυχημένο θρησκευτικό σύστημα μιας κάποιας εποχής, αλλά την μοναδική εκείνη πίστη που αγγίζει και αλλάζει ανθρώπους, όπως τον καιρό του Ιησού στον οποίο ο τελευταίος αναφέρεται και που ξεπερνά εποχές, πολιτισμικές διαφορές και ταυτότητες. Ταυτότητες που, ευτυχώς, μόνο οι άνθρωποι αναγνωρίζουν και μοιράζουν με κάθε ευκολία αριστερά και δεξιά και όχι ο Θεός!

Και ακόμα και αν είχαμε να του πούμε κάτι αληθινό, θα γνωρίζαμε την γλώσσα εκείνη της αγάπης για να του μιλήσουμε; Αν όχι, καλύτερα τα παιδιά αυτά να μην μας συναντήσουν ποτέ στο δρόμο της πνευματικής ζωής τους. Ο Θεός έχει καλύτερους από μας να στείλει…

Σημείωση: Ο υπογράφων διακονεί ως αναγνώστης της Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθεωρίου.

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr

Βυζαντινό πλοίο

2012-01-26T19:01:00.000+02:00

Ἀντίγραφο βυζαντινοῦ πλοίου ναυπηγεῖται στὴν Τουρκία

Τὸ «Yenikapi 12», ἀντίγραφο τοῦ βυζαντινοῦ πλοίου τὸ ὁποῖο εἶχε ἀνακαλυφθεῖ μαζὶ μὲ ἄλλα 35 κατὰ τὶς ἐργασίες κατασκευῆς τοῦ μετρό, θὰ ναυπηγηθεῖ καὶ θὰ καθελκυστεῖ μέσα στὴν ἑπόμενη χρονιά, στὸ πλαίσιο ἑνὸς ἐρευνητικοῦ ἔργου ποὺ διενεργεῖται ἀπὸ τὸ πανεπιστήμιο τῆς Κωνσταντινούπολης. Πρόκειται γιὰ ἕνα αὐθεντικὸ ἀντίγραφο τοῦ βυζαντινοῦ πλοίου διαστάσεων, 9,64 μ. μήκους καὶ 2,6 μ. πλάτους, τὸ ὁποῖο θὰ καθελκυσθεῖ μέσα στὸ 2013. Η Isil Kocabas, ὑπεύθυνή του τμήματος Προστασίας καὶ Ἀποκατάστασης Πολιτιστικῶν Ἀγαθῶν του πανεπιστημίου τῆς Κωνσταντινούπολης, δήλωσε ὅτι 36 ναυάγια ξύλινων πλοίων μαζὶ μὲ χιλιάδες ἄλλα ἀντικείμενα ἀνακαλύφθηκαν κατὰ τὴ διάρκεια ἀνασκαφῶν, ποὺ ξεκίνησαν στὴν τοποθεσία Yenikapi τὸ 2004. Αὐτὰ τὰ πλοῖα, ποὺ ἐκτιμᾶται ὅτι ναυπηγήθηκαν μεταξύ του 5ου καὶ 10ου αἰώνα μ.Χ., θεωροῦνται ὡς ἡ μεγαλύτερη συλλογὴ ἀρχαίων ξύλινων πλοίων παγκοσμίως, σύμφωνα μὲ τὴν καθηγήτρια. Διενεργήθηκε ἐκτεταμένη ἔρευνα σὲ 28 ἀπὸ αὐτὰ ἀπὸ ὁμάδα ἐπιστημόνων τοῦ πανεπιστημίου τῆς Κωνσταντινούπολης. Τὰ ναυάγια τοῦ Yenikapi ἀντιπροσωπεύουν τὴν τεχνολογία τῆς Μέση Βυζαντινῆς περιόδου, μίας χρονικῆς περιόδου τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ὅπου ἡ τεχνολογία δὲν εἶναι εὐρύτερα γνωστή. Τὰ ὑπολείμματα τῶν πλοίων βρίσκονται σὲ...πολὺ καλὴ κατάσταση, ὅπως δήλωσε ἡ καθηγήτρια.

«Τὰ πλοῖα τοῦ Yenikapi ἀποτελοῦν ἀποδείξεις τῆς τεχνολογίας τοῦ Μεσαίωνα. Τὰ πλοῖα μᾶς δίνουν μοναδικὲς πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴν τεχνολογία ναυπήγησής τους κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Μέσης Βυζαντινῆς περιόδου» ἀνέφερε ἡ Is?l Kocabas.

Τὸ πρῶτο στάδιο τοῦ ἐρευνητικοῦ ἔργου Yenikapi 12 ἦταν ἡ προετοιμασία μίας διδακτορικῆς διατριβῆς σχετικὰ μὲ τὴν τεχνικὴ ναυπήγησης καὶ ἀναπαραγωγῆς τοῦ βυζαντινοῦ πλοίου. «Ἡ διδακτορικὴ διατριβὴ μᾶς παρουσιάζει πῶς τὸ Yenikapi 12 σχεδιάστηκε καὶ ναυπηγήθηκε καθὼς καὶ ὁλόκληρη τὴ διαδικασία ναυπήγησης τοῦ ἀντιγράφου. Τὸ κυρίως σκαρὶ τοῦ Yenikapi 12 καταγράφηκε μὲ τὴ βοήθεια τρισδιάστατης τεχνολογίας. Κάθε ξύλινη λεπτομέρεια τῆς ἐπιφάνειας τοῦ πλοίου μεταφέρθηκε στὸν ὑπολογιστή, ἀποκτώντας σημαντικὴ πληθώρα πληροφοριῶν σχετικὰ μὲ τὴ διαδικασία κατασκευῆς του. Σύμφωνα μὲ τὰ δεδομένα ποὺ συλλέξαμε, δημιουργήσαμε ἕνα σχέδιο τοῦ πλοίου καθὼς καὶ σειρὰ διαφανειῶν καὶ ἀναπαραστάσεων, παρουσιάζοντας τὸ πλοῖο στὸ νερὸ» δήλωσε ἡ Is?l.

Ὁ στόχος τοῦ ἐρευνητικοῦ ἔργου εἶναι ἡ παραγωγὴ ἑνὸς πιστοῦ ἀντιγράφου τοῦ πλοίου, σύμφωνα μὲ τὴν Kocabas: «Ὁ στόχος μᾶς εἶναι νὰ συλλέξουμε περισσότερες πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴ ναυπήγηση τοῦ βυζαντινοῦ πλοίου. Θὰ ἀναζητήσουμε ἀπαντήσεις σὲ ἐρωτήσεις ὅπως: πόσοι ἄνθρωποι ἐργάστηκαν γιὰ τὴν ναυπήγησή του; Πῶς εἶχαν πρόσβαση στὶς ἀναγκαῖες πρῶτες ὕλες; Πῶς συναρμολογοῦσαν τὰ πλοῖα;».

Ἔκθεση τοῦ ἔργου

Η Kocabas δήλωσε ὅτι οἱ προετοιμασίες γιὰ τὸ ἔργο εἶναι συνεχεῖς: «Ἡ ναυπήγηση θὰ ξεκινήσει τὸ ἐρχόμενο καλοκαίρι. Σχεδιάζουμε νὰ τελειώσει καὶ νὰ καθελκυσθεῖ στὴν θάλασσα στὰ μέσα τοῦ 2013. Ἀλλὰ ἔχουμε ἀνάγκη εὕρεσης οἰκονομικῆς ὑποστήριξης, προκειμένου νὰ ξεκινήσουμε τὴ ναυπήγησή του. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ σημαντικότερος παράγοντας τοῦ ἔργου».

Τὸ Yenikapi 12 θὰ ἐκτεθεῖ στὸν κῆπο τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου Κωνσταντινούπολης ἢ στὸν ἱστορικὸ κῆπο τοῦ πανεπιστήμιου τῆς πόλης.

«Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ οἱ ἐπισκέπτες τοῦ μουσείου θὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ βλέπουν τὰ διάφορα στάδια ναυπήγησης τοῦ πλοίου. Τὴν ἴδια περίοδο θὰ διενεργηθοῦν συνέδρια ἀπὸ εἰδικούς. Ὅλη ἡ διαδικασία θὰ καταγραφεῖ κινηματογραφικά, προκειμένου νὰ προβληθεῖ ἀργότερα ὡς ντοκιμαντέρ. Ὅταν τὸ ἀντίγραφο τελειώσει, οἱ ἐπισκέπτες τοῦ Yenikapi 12 θὰ ἔχουν μία θαυμάσια ἐμπειρία ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ πλοῖο» σύμφωνα μὲ τὴν Kocabas.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/01/blog-post_9651.html#more

Το Καλάμι κι η Ελιά

2012-01-26T18:54:00.000+02:00

Παραμύθι για παιδιά

Μια φορά δίπλα σε μια ελιά είχε φυτρώσει ένα καλάμι.

Η ελιά ήταν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο με πολλά κλαδιά που

κρατούσαν τα φύλλα τους όλη τη χρονιά και κάθε δυο χρόνια,

έγερναν από το βάρος του καρπού.

Το καλάμι πάλι ήτανε ψηλόλιγνο με καταπράσινα στενόμακρα φύλλα,

με ωραιότατα παράξενα λουλούδια που έμοιαζαν με τσαμπιά κι είχανε το σχήμα του αδραχτιού.

Η ελιά καυχιόταν ολοένα:

-Τι είσαι συ μπροστά μου; έλεγε στο καλάμι.

Εγώ είμαι ένα δέντρο μεγάλο, δυνατό, ευλογημένο. Οι άνθρωποι με λατρεύουν

γιατί τους δίνω τις ελιές και το λάδι μου, τους δίνω ξερόκλαδα για να ζεσταίνονται,

τους δίνω ξύλα για να φτιάχνουν ακριβά έπιπλα.

Είμαι μεγάλη, ψηλή, γερή και συ είσαι ένα αδύναμο πραγματάκι

που λυγίζεις μπροστά σ' όλους τους ανέμους και τους προσκυνάς.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έχεις την τόλμη να φυτρώνεις πλάι μου.

Το καημένο το καλάμι που ήταν από φυσικού του ντροπαλό, τα' άκουγε όλα αυτά και δεν έλεγε τίποτα

κι ούτε και θύμωνε γιατί αυτό δεν είχε να καυχηθεί για τίποτα.

Ήρθε ένας χειμώνας όμως βαρύς κι άρχισε να φυσάει ένας αέρας δαιμονισμένος,

που χτυπούσε με μανία την ελιά ώσπου στο τέλος την ξερίζωσε.

Το καλάμι, με το πρώτο φύσημα του ανέμου, έγειρε, λυγερό όπως ήτανε, προς το νερό

κι έτσι ο άνεμος περνούσε από πάνω του χωρίς να το πειράξει.

Κι όταν η καταιγίδα σταμάτησε κι ο άνεμος έπαψε να φυσάει,

η ελιά απόμεινε πεσμένη στο χώμα και το καλάμι σηκώθηκε

πάλι όρθιο και λυγερό, όπως και πριν.

Βλέπετε, το καλάμι ήξερε να υποχωρεί εκεί που ένιωθε ότι δεν είχε δύναμη ν' αντισταθεί, ενώ η ελιά πλήρωσε με τη ζωή της την υπερηφάνειά της.

ΠΗΓΗ:http://hamomilaki.blogspot.com

Ἡ θυσία μίας μάνας

2012-01-25T22:49:00.000+02:00

ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΠΙΣΤΕΥΩ.

Μια ιεραποστολικη προσπαθεια του ΙΔ παρεκκλησιου Αγιου Θεραποντος επισκοπου Κυπρου στις Ερυθρες Αττικης (Κριεκουκι) προς δοξαν Θεου. Ο αναξιος και απολογούμενος Κτητωρ e-mail agiostherapon@gmail.com

Φαρμακείον... Ἡ Φύση῾..

2012-01-25T22:45:00.000+02:00

Η φύση δίνει τη 'λύση' στις ασθένειες

Το χειμώνα είναι η εποχή που παρουσιάζονται σε μεγαλύτερη συχνότητα ασθένειες, όπως το κοινό κρυολόγημα, η γρίπη, βρογχικά και αναπνευστικά προβλήματα. Ο καθένας μπορεί με υγιεινή διατροφή να θωρακίσει τον εαυτό του χτίζοντας ένα δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα. Επίσης οι ευεργετικές φαρμακευτικές ιδιότητες πολλών φυτών (καρπών, βοτάνων κλπ) μπορoύν να ανακουφίσουν ή και να θεραπεύσουν από αρρώστιες, αποφεύγοντας τα φάρμακα.

«Υπάρχει η λανθασμένη αντίληψη ότι το χειμώνα αρρωσταίνουμε πιο συχνά λόγω του κρύου. Στην πραγματικότητα το μόνο που μπορούμε να πάθουμε εάν εκτεθούμε στο ψύχος χωρίς την παρουσία ίων ή μικροβίων, είναι κρυοπαγήματα και όχι λοιμώξεις. Το κρύο όμως, δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να εγκατασταθούν οι ιοί και τα μικρόβια στον οργανισμό και να εκδηλωθούν κοινά κρυολογήματα και γρίπη», επισημαίνει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων η γιατρός-ομοιοπαθητικός Μαρία Μπελιβάνη.

Ο συνωστισμός των ανθρώπων σε κλειστούς χώρους, η εναλλαγή ζέστης-κρύου, η θέρμανση που ξεραίνει την ατμόσφαιρα και ερεθίζονται οι βλεννογόνοι των αναπνευστικών οδών, καθώς και η μειωμένη λήψη φρούτων και λαχανικών σε σχέση με το καλοκαίρι, ευθύνονται κατά κύριο λόγω για τον ευάλωτο οργανισμό μας. «Η ιατρική βοηθά, η φύση θεραπεύει», έλεγε ο Ιπποκράτης. Η επίδραση κάποιων φυτών στις λειτουργίες του οργανισμού είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια σε κάθε μεριά του πλανήτη. Παγκοσμίως χρησιμοποιούνται στην ιατρική, αλλά και στην λαϊκή πρακτική χιλιάδες βότανα και φυτά.

Στο «φαρμακείο της φύσης» μπορεί κανείς να βρει συνδυασμούς φυτών για να προλάβει ή να θεραπεύσει κάποια ασθένεια. Για παράδειγμα αν κάποιος έχει προσβληθεί από κρύωμα, είναι προτιμότερο να πάρει σε κάποια μορφή πρόπολη (ισχυρό αντιμικροβιακό) και εχινάτσια (τονωτικό ανοσοποιητικού), που είναι φυσικά φάρμακα, από ένα παυσίπονο (ανακουφιστικό), όπως η παρακεταμόλη. O Γιάννης Σιλλιγνάκης, αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου Εγκρίσεων Ομοιοπαθητικών Φαρμάκων του ΕΟΦ, χαρακτηρίζει τη φύση ως «τον μεγάλο εμπνευστή των φαρμακομορίων». Πάνω από το 85% των φαρμάκων προέρχονται από φυτά, ορυκτά και ζωική πρώτη ύλη.

Ο κ. Σιλλιγιάνης αναφέρει πως με την έκρηξη της χημικής βιομηχανίας, πριν από περίπου 50 χρόνια, επικράτησαν τα τυποποιημένα φάρμακα, τα οποία όμως υστερούν στην εξατομίκευση του κάθε ασθενούς. Στη «διαμάχη» φυτικά ή χημικά φάρμακα, ο κ. Σιλλιγιάνης απαντάει: «και τα δυο, υπό όρους. Τα χημικά σκευάσματα είναι πιο ισχυρά και θα πρέπει να λαμβάνονται, μόνο αν η φυσική θεραπεία δεν φέρνει αποτέλεσμα. Δυστυχώς οι γιατροί έχουν εκπαιδευτεί στη συνταγογράφηση χημικών φαρμάκων».

Επίσης, για να μη φανούν ότι υστερούν από άλλους συναδέλφους τους, δίνουν παραπάνω αγωγή για να πετύχουν γρήγορα αποτελέσματα. Και οι ασθενείς έχουν γαλουχηθεί, όμως, στο να περιμένουν άμεσες λύσεις. «Για παράδειγμα», λέει ο κ. Σιλλιγιάννης, «βγάζει κάποιος μία κοκκινίλα στο πρόσωπο και θέλει αυτή να εξαφανιστεί αμέσως. Οπότε ο γιατρός θα του χορηγήσει κορτιζόνη και αντιβιοτικά, ενώ θα μπορούσε με μια φυσική θεραπεία να το γιατρέψει πιο ήπια, σε περισσότερες, πιθανόν, ημέρες». Λέει ακόμα ότι «το εμπόριο της ελπίδας φέρνει πολλά κέρδη. Χρησιμοποιούνται λάθος μονοπάτια, όταν δίνει κάποιος πιο γρήγορα χημικά φάρμακα από όσο χρειάζεται. Κυριαρχεί η πολυφαρμακία, δηλαδή παίρνουμε πολλά και αχρείαστα συνήθως φάρμακα. Πολλές φορές είναι απαραίτητο να περάσουμε ένα κρυολόγημα ή πυρετό και όχι -για να σταθούμε αμέσως όρθιοι- να προκαλούμε τεχνητή ασπίδα για να μην αρρωστήσουμε».

Τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι απογοητευμένοι από τα συμβατικά φάρμακα και τις αναποτελεσματικές θεραπείες, έχουν την τάση της «επιστροφής στη φύση». Επισκέπτονται ολιστικούς γιατρούς, όπως ομοιοπαθητικούς, αγιουβέρδα, βελονιστές, ρεφλεξολόγους και αναζητούν φυσικούς τρόπους καταπολέμησης ασθενειών. Ο κ. Σιλλιγιάνης πληροφορεί ότι τόσο τα φυσικά, όσο και τα χημικά φάρμακα, αν δεν προσέξουμε τη δοσολογία, μπορούν να γίνουν από ιάματα, δηλητήρια. Η διαφορά που έχουν τα φυσικά σκευάσματα, από τα χημικά, έγκειται στο ότι απορροφούνται καλύτερα από τον οργανισμό, είναι πιο ευπρόσδεκτα, γιατί ένα έμβιο ον περνάει σε ένα άλλο έμβιο ον. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν παρουσιάζουν αντενδείξεις όπως τα κοινά φάρμακα κι έτσι δεν επιβαρύνουν τον οργανισμό και κυρίως τα νεφρά και το συκώτι, με πρόσθετες χημικές ουσίες.

Απαραίτητη προϋπόθεση για ένα υγιή οργανισμό πάντως είναι η σωστή και ισορροπημένη διατροφή και η ανάπαυση, μας λέει η κ. Μπελιβάνη. Παρόλο που όλες οι βιταμίνες είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία του οργανισμού, η κ. Μπελιβάνη τονίζει ότι «εκείνες που παίζουν πρωτεύοντα και σπουδαίο ρόλο στην άμυνα του οργανισμού είναι τρεις: βιταμίνη Α, C και Ε».

Εξηγεί συγκεκριμένα, πως η βιταμίνη Α συμβάλλει στην ανάπτυξη, την προστασία του δέρματος, και τη δημιουργία αντισωμάτων. Πλούσιες σε βιταμίνη Α είναι οι εξής τροφές: συκώτι, αυγά, πράσινα και κίτρινα λαχανικά, το γάλα και τα παράγωγά του. Η βιταμίνη C ενισχύει την άμυνα του οργανισμού μέσω της παραγωγής των φαγοκυττάρων και εξουδετερώνει τις ελεύθερες ρίζες. Υπάρχει κυρίως σε φρούτα και λαχανικά, όπως τα εσπεριδοειδή, ακτινίδια, φράουλες, σπανάκι, μπρόκολα, πατάτες, ντομάτες. Τέλος η βιταμίνη Ε βοηθά στην παραγωγή των αντισωμάτων και διευκολύνει την δράση των λεμφοκυττάρων -Τ και έχει αντιοξειδωτική δράση. Η βιταμίνη Ε εμπεριέχεται σε αφθονία στα φυτικά λάδια (ελαιόλαδο, σογιέλαιο, ηλιέλαιο) στο λάχανο, στο κουνουπίδι, στο συκώτι, στα ξηρά φρούτα, τα καρότα, τα κολοκύθια, τα μπρόκολα, σολομό, οστρακοειδή και γαρίδες.

Πολύ σημαντικά για ένα δυνατό οργανισμό είναι τα ιχνοστοιχεία, που έχουν αντιϊοική και αντιμικροβιακή δράση: Ο ψευδάργυρος, ο χαλκός και το μαγνήσιο. Πλούσιες σε ψευδάργυρο είναι οι τροφές που προέρχονται από το ζωικό βασίλειο, ειδικότερα το μοσχαρίσιο κρέας, το συκώτι και τα τυροκομικά. Επίσης βρίσκεται στα στρείδια, τα μαλάκια και τα οστρακόδερμα. Ο χαλκός περιέχεται σε αφθονία στο συκώτι, στα μαλάκια, στα ξηρά φρούτα, στους ξηρούς καρπούς και στη σοκολάτα. Το μαγνήσιο υπάρχει άφθονο στα δημητριακά ολικής άλεσης, στα ξηρά φρούτα, στους ξηρούς καρπούς, στα όσπρια και στο φύτρο του σταριού.

Στο πλαίσιο της λαϊκής ιατρικής και επειδή τα φυτικά σκευάσματα στο εμπόριο είναι πολύ ακριβά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν και παρασκευάζουν μόνοι τους γιατροσόφια στο σπίτι τους. Η γεωπόνος-διατροφολόγος, Σοφία Καραμέρου δίνει εύκολες και χρήσιμες συνταγές.

Ξεκινώντας επισημαίνει ότι η πολύ γνωστή κοτόσουπα, που είναι το νούμερο ένα φαγητό σε περιπτώσεις κρυολογήματος έχει μακρά ιστορία. Η πρώτη καταγραφή και αναγνώριση της ωφέλιμης δράσης της κοτόσουπας έγινε τον 12ο αιώνα από τον διάσημο γιατρό της εποχής, Μωυσή Μαϊμονίδη. Η κ. Καραμέρου εξηγεί πως το φυσικό αμινοξύ κυστεΐνη που περιέχεται στο κοτόπουλο εκλύεται κατά τον βρασμό και περιέχεται στο ζωμό του. Η χημική σύσταση της κυστεΐνης μοιάζει με το φαρμακευτικό σκεύασμα ακετυλκυστεΐνη, που συνταγογραφούν οι γιατροί για βρογχίτιδες και άλλες αναπνευστικές παθήσεις. Για να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματική η κοτόσουπα, χρειάζεται να προστεθεί κόκκινο καυτερό πιπέρι.

Οι καυτερές και πικάντικες τροφές έχουν τις καλύτερες βλεννολυτικές δράσεις. Από την αρχαιότητα οι γιατροί χρησιμοποιούσαν το κρεμμύδι, το σκόρδο, τις καυτερές πιπεριές, τζίντζερ (πιπερόριζα), το σινάπι και το χρένο για την αποσυμφόρηση των αναπνευστικών οδών. Το σκόρδο, είτε ωμό είτε λίγο ψημένο, έχει αντιφλεγμονώδη, αντιβιοτική και μικροβιοκτόνο δράση. Η ουσία αλιίνη, που περιέχεται στο σκόρδο είναι όμοια με την ουσία S-carboxymethylcysteine που χρησιμοποιείται ευρύτατα σε φαρμακευτικά βλεννολυτικά σκευάσματα. Στη Ρωσία, μάλιστα, το σκόρδο είναι τόσο διαδεδομένο που αναφέρεται και ως «ρώσικη πενικιλίνη». Το κρεμμύδι έχει παρόμοιες ιδιότητες με το σκόρδο για την πρόληψη και τη θεραπεία του κρυολογήματος και της γρίπης. Η κ. Καραμέρου αναφέρει ότι «για την καταπολέμηση της καταρροής και του βήχα το πιο θαυματουργό φάρμακο είναι το σιρόπι που φτιάχνεται από ψιλοκομμένα κρεμμύδια που σιγοψήνονται στη φωτιά για δυο ώρες μαζί με μέλι. Αυτός ο ζωμός είναι εξαιρετικός και πρέπει να πίνεται χλιαρός σε τακτά χρονικά διαστήματα».

Για τις πρησμένες αμυγδαλές και τον λαιμό που πονάει, πολύ αποτελεσματικές είναι οι γαργάρες με αφέψημα από φασκόμηλο και αλάτι.

Έρευνες δείχνουν πως η συχνή κατανάλωση «ζωντανού» γιαουρτιού (δηλαδή με όλους τους ωφέλιμους μικροοργανισμούς) τονώνει την άμυνα του οργανισμού και προλαμβάνει τα κρυολογήματα. Η κ. Καραμέρου προειδοποιεί όμως πως το γάλα και τα γαλακτοκομικά θα πρέπει να αποφεύγονται, κατά τη διάρκεια κρυολογημάτων, γιατί τα συμπτώματα επιδεινώνονται, μιας και το γάλα έχει ακριβώς την αντίθετη επίδραση από τις καυτερές τροφές. «Το «μπούκωμα» που νοιώθουμε παρατείνεται, επειδή το γάλα αδρανοποιεί τους αισθητήριους υποδοχείς στο στόμα και το στομάχι και αναστέλλει τη ροή των εκκρίσεων», λέει.

Ένα ασυναγώνιστο γιατρικό για την αποσυμφόρηση της «βουλωμένης» μύτης και το σταμάτημα του συναχιού είναι το θαλασσινό νερό. Μια μικρή ποσότητα πρέπει να λαμβάνεται από τη μύτη, όσο δυσάρεστο κι αν είναι να μπαίνει νερό στη μύτη, και προκαλείται αιφνίδια και ορμητική ροή των υγρών. Επαναλαμβάνουμε αργότερα, άμα χρειαστεί. Επίσης, οι εισπνοές με αιθέριο έλαιο ή ατμό από βραστό ευκάλυπτο, σκεπασμένος ο άνθρωπος με πετσέτα πάνω από το δοχείο, χρησιμοποιούνται χρόνια στην λαϊκή ιατρική για να απελευθερώνουν την αναπνοή.

Για τη λαρυγγίτιδα ο χυμός ανανά με λίγο τζίντζερ, μοσχοκάρυδο, δενδρολίβανο και δυόσμο ή αφέψημα από τζίντζερ, μέλι και λεμόνι, είναι το καλύτερο γιατρικό. Στη βρογχίτιδα ένα αφέψημα μέντας και θυμαριού θα ηρεμήσει, ενώ το αφέψημα λιναρόσπορου δρα ως καταπληκτικό μαλακτικό.

Άφθονα υγρά επιβάλλονται για τους ασθενείς με γρίπη. Όταν η μύτη «βουλώνει», η αναπνοή γίνεται από το στόμα και δημιουργείται ξηρότητα στους βλεννογόνους. Διατηρώντας την υγρασία περιορίζονται οι ιώσεις.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.ygeiaonline.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6172&catid=106

Ελληνικές πόλεις της Συρἰας

2012-01-24T20:16:00.000+02:00

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΝΕΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

Διασχίζοντας τους άγονους ασβεστόλιθους λόφους της βορειοκεντρικής Συρίας, μεταξύ της Αντιοχείας και του Αλέππο, δεσπόζουν τα καλoσυντηρημένα χαλάσματα περίπου 700 χωριών που άκμασαν κάτω από την ελληνική βυζαντινή αυτοκρατορία του τέταρτου αιώνα και αργότερα. Είναι ανακαταταγμένα τρία έως τέσσερα χιλιόμετρα το ένα μακρυά από το άλλο, με κομψές βυζαντινές εκκλησίες και συστάδες από πέτρινα γκρίζα κτήρια, πολλά από τα οποία φαίνονται σαν να είχαν εγκαταλειφθεί μόλις χθες.

Αυτά τα χωριά είναι γνωστά ως "οι νεκρές πόλεις'' και χρονολογούνται από την εποχή όταν το βόρειο τμήμα της Συρίας ήταν μέρος της ενδοχώρας της βυζαντινής χριστιανικής πόλης της Αντιοχείας. Μερικά από τα μνημεία είναι ενιαία, άλλα είναι ολόκληρα χωριά που περιέχουν σπίτια, εκκλησίες, πιεστήρια σταφυλιών, λουτρά, κλπ. Ανάμεσα στα μνημεία υπάρχουν πάνω από 2.000 βυζαντινές εκκλησίες, σκορπισμένες σε μια λοφώδη περιοχή που μετρά περίπου 140 χλ επί 30 χλ. Η ΟΥΝΕΣΚΟ είναι αυτή τη περίοδο στο στάδιο της ανακήρυξης ολόκληρης της περιοχής ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, η οποία θα τη κάνει τη έκτη στη Συρία. Κανένας δεν είναι απόλυτα βέβαιος γιατί αυτές όλες οι περιοχές εγκαταλείφθηκαν, αλλά η τρέχουσα θεωρία είναι ότι οφειλόταν στις δημογραφικές μετατοπίσεις, οι δρόμου του εμπορίου άλλαξαν και οι άνθρωποι μετακινήθηκαν (άλλες θεωρίες περιλαμβάνουν τις μουσουλμανικές εισβολές, τη χριστιανική δίωξη, τις εισβολές νομάδων). Μερικές από τις νεκρές πόλεις είναι κατοικημένες σήμερα, οι ντόπιο χωρικοί χρησιμοποιούν τους ναούς και τις εκκλησίες για να μαντρίζουν τις αίγες και τα πρόβατα τους, και κτίζουν τούβλινα σπίτια έναντι στους παλαιούς τοίχους και σε σπηλιές αναχωρητών. Το ξύλο ήταν λιγοστό στην περιοχή, έτσι τα περισσότερα από τα μόνιμα κτήρια κτίστηκαν από πέτρα και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότερες από τις πόλεις είναι σε μιά τέτοια καλή κατάσταση. Το γενικό σχεδιάγραμμα ενός οικισμού περιβάλετο συνήθως από ένα τοίχο περίφραξης που περιείχε πύργους παρατηρητήρια. Υπήρξαν στρωμένοι δρόμοι που διασταύρωναν μεταξύ των αγορών, των μοναστηριών, των εκκλησιών, των πανδοχείων, των ιδιωτικών σπιτιών και των δημόσιων χώρων. Τα καταστήματα της αγοράς ήταν ευθυγραμμισμένα τους δρόμους, τα περισσότερα ιδιωτικά σπίτια ήταν διώροφα και διακοσμημένα με κιονοστοιχίες και φεγγίτες. Η νεκρόπολη ήταν συνήθως στα περίχωρα του οικισμού και περιείχε διάφορους τύπους τάφων, μερικοί σχεδιασμένοι σαν τους ναούς, μερικοί χαραγμένοι από πέτρα, άλλοι περιείχαν ογκώδες σαρκοφάγους που τοποθετούνταν στη γυμνή γη. Πολλά από τα κτήρια περιέχουν επιγραφές που δίνουν το όνομα του ιδιοκτήτη ή του αποθανόντα, της ημερομηνίας της οικοδόμησης ή ακόμα και των προσωπικών επιθυμιών και των επικλήσεων.

Οι πόλεις "ανακαλύφθηκαν" πρώτα από τον δυτικό Marquis de Vogue που επισκέφτηκε την περιοχή το 1860. Ακολούθησαν αμερικανικές αποστολές το 1899, 1901, το 1904, και το 1905, και μετά οι αρχαιολόγοι του 20ού αιώνα άρχισαν τις πιό εκτενείς μελέτες της περιοχής. Η μεγάλη πλειοψηφία της περιοχής με τα μνημεία δεν είναι σε οποιοσδήποτε τουριστικούς οδηγούς, και πολλοί οικισμοί δεν έχουν κανένα όνομα. Μερικοί από αυτούς κατοικούνται από άγρια σκυλιά που είναι γνωστά αφού επιτίθενται στους επισκέπτες.

ΠΗΓΗ: http://greeknation.blogspot.com/2012/01/greek-byzantine-dead-cities-of-syria.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FAWnF+%28%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%91+%CE%98%CE%95%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91%29

Τα παιδιά μας και η οικονομική κρίση...

2012-01-24T19:58:00.000+02:00

Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς δὲν ἀναγνωρίζει σ' αὐτὸ τὸ βίντεο τὸν ἑαυτό του

καὶ τὸ παιδί του; www.petroupoli.net

Το Blog "Powerline" διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 100.000 δολαρίων για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό.

Δὲν εἶναι τὸ βίντεο σκληρὸ καὶ ἀνατριχιαστικό. Ἡ πραγματικότητα ποὺ ζοῦμε εἶναι ἔτσι... αὐτὴν ἀποτυπώνει...

Τα παραμύθια

2012-01-24T19:50:00.001+02:00

Πως να γράψουν παραμύθια οι γονείς

Η Έρα Μουλάκη είναι ψυχοθεραπεύτρια – οικογενειακή θεραπεύτρια και συγγραφέας παιδικών βιβλίων.

Μας δείχνει τον τρόπο να δημιουργήσουμε διδακτικές ιστορίες και μεταφορές,

ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές δυσκολίες

και τις προκλήσεις που θα συναντήσουν.

Όλη η προσοχή του παιδιού, συνειδητά, είναι
στραμμένη στην πλοκή της ιστορίας.

«Μέσα από τη δουλειά μου έμαθα ότι υπάρχει κάτι το μαγικό στις ιστορίες των ανθρώπων. Ο τρόπος που αφηγείται κανείς τη ζωή του, τα προβλήματα του είναι ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο, ο τρόπος που δίνει νόημα ο ίδιος σε καταστάσεις που του συμβαίνουν και στα γεγονότα. Έτσι, αν αλλάξει η αφήγηση σημαίνει πως έχει αλλάξει και το πώς βλέπει κανείς τα πράγματα γύρω του. Ελπίζω για λίγο να γίνετε παιδιά και να αφεθείτε σε ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών».

Λίγα λόγια για τα παραμύθια:

Πιστεύω πως τα παραμύθια είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να επικοινωνήσει ένας γονιός με το παιδί. Ένας αποτελεσματικός τρόπος να του μιλήσει για το πώς να μη φοβάται το σκοτάδι, πώς να του διδάξει να μοιράζεται τα παιχνίδια του αλλά και πώς να του εξηγήσει το θάνατο ενός αγαπημένου του προσώπου.

Ο λόγος που τα παραμύθια έχουν αυτή την ικανότητα είναι γιατί επιτρέπουν στο παιδί να πάρει απόσταση από το γεγονός με το οποίο είναι συναισθηματικά φορτισμένο, ενώ ταυτόχρονα του επιτρέπουν μέσα από τους συμβολισμούς και τις μεταφορές να ταυτιστεί με τον ήρωα, να μάθει, να διδαχθεί και να μοιραστεί τη λύση που φέρνει συχνά και τη κάθαρση, την συναισθηματική αποφόρτιση.

Μπορείτε να πείτε όλα όσα θέλετε στο παιδί μέσα από τα λόγια ή τις πράξεις κάποιου χαρακτήρα στη ιστορία. Στη ροή της ιστορίας μπορείτε να πείτε: Ο ελέφαντας είπε στο λιοντάρι «μπορείς να μοιραστείς την τροφή σου με τα άλλα ζώα». Σ’ αυτό το παράδειγμα το παιδί αγνοεί, σε συνειδητό επίπεδο, ότι η φράση «να μοιραστείς την τροφή σου με τους άλλους» απευθύνεται σ’ εκείνο. Όλη η προσοχή του, συνειδητά, είναι στραμμένη στην πλοκή της ιστορίας. Θεωρεί το διάλογο αυτό μέρος της ιστορίας, αλλά ασυνείδητα είναι σε θέση να καταγράψει την υπόδειξη ότι είναι καλό να μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε με τους άλλους.

Γιατί να λέμε ιστορίες και παραμύθια στα παιδιά;
Η αφήγηση ιστοριών έχει πολλά πλεονεκτήματα. Ακούγοντας, τα παιδιά ασκούν τη φαντασία τους και την ικανότητα τους να οραματίζονται. Μαθαίνουν ακόμα να ακούν προσεκτικά. Το παραμύθι είναι μια γλώσσα που έχει τους δικούς της κανόνες και τρόπους αφήγησης.

Τα Βασικά Βήματα:

Απομονώστε το πρόβλημα και καθορίστε με ακρίβεια ποιος το έχει πχ η μικρή Μαρία που είναι ακατάστατη και δεν μαζεύει τα παιχνίδια της.

Ξεχωρίστε τα πρόσωπα που εμπλέκονται (παιδί, γονείς, φίλοι κτλ), τις τοποθεσίες και τα πράγματα ή γεγονότα που συνδέονται με το πρόβλημα.

Επιλέξτε το περιεχόμενο της μεταφοράς (άνθρωποι, ζώα, βασιλιάδες κτλ), που θα ενσαρκώσουν τους ρόλους στην ιστορία σας. Καλό είναι να επιλέξτε σε ποιο βασίλειο θα διαδραματιστεί η ιστορία ζωικό, πριγκιπικό, επιστημονικό κτλ.

Επινοείστε μια λύση ή μια επιθυμητή συμπεριφορά πχ η Μαρία να τακτοποιεί τα παιχνίδια της όταν τελειώνει το παιχνίδι

Επιστρατεύστε όλη τη μαεστρία σας και υποδείξτε πως τα πρόσωπα της ιστορίας που αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα φτάνουν στη λύση του.

Είναι σημαντικό το παιδί να έχει σημείο αναφοράς στην ιστορία ώστε να μπορέσει να ταυτίζεται με τους χαρακτήρες, τα γεγονότα και τις μεταξύ τους σχέσεις.

π.χ. Η Μαρία λοιπόν αφήνει το δωμάτιο της άνω κάτω κάθε φορά που παίζει, παρόλο που ξέρει πως δυσαρεστεί τους γονείς της και παραβιάζει έναν κανόνα του σπιτιού.

Μια ιστορία για το πρόβλημα αυτό θα είχε τις ακόλουθες αντιστοιχίες:

Μαρία: Η Πριγκίπισσα

Πατέρας: Βασιλιάς

Μητέρα: Βασίλισσα

Οικογένεια: Βασιλική Οικογένεια

Βασικός Κανόνας: Βασιλικό Δίκαιο

Η ακαταστασία του γιου: Η ακατάστατη πριγκίπισσα

Η στεναχώρια των γονιών: Η δυσαρέσκεια της βασιλικής οικογένειας

Έχουμε λοιπόν τους ήρωες, την ιστορία και τώρα βάζουμε όση φαντασία έχουμε… :

Μια φορά και ένα καιρό σε κόσμο μακρινό ζούσε η βασιλική οικογένεια.

Είχε μια κόρη όμορφη και καλή που ήταν πριγκίπισσα. Όλη είχαν να το λένε για την ομορφιά και την καλοσύνη της. Η βασιλική οικογένεια ζούσε αγαπημένη για καιρό. Όταν άρχισε να μεγαλώνει η πριγκίπισσα άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο ακατάστατη. Πέταγε τα ακριβά της ρούχα και τα καλά της τα παπούτσια εδώ και εκεί. Οι γονείς της όσο και αν της λέγανε να τα μαζεύει εκείνη τίποτα. Γίνονταν ολοένα και πιο ακατάστατη και δεν έβαζε μυαλό.

Απελπισμένοι ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα, το σκέφτηκαν, το ξανασκέφτηκαν, το έφεραν από εδώ το γύρισαν από εκεί και αποφάσισαν πως δεν είχαν άλλη επιλογή από την πιο τρελή, περίεργη και παράξενη λύση. Να γίνουν και αυτοί ακατάστατοι. Να δοκιμάσουν μήπως και έτσι βάλει μυαλό η κόρη τους. Μέσα σε λίγες μέρες το παλάτι είχε γίνει αγνώριστο.

Η πριγκίπισσα έπαψε να βρίσκει συγυρισμένο το δωμάτιο της και στρωμένο το κρεβάτι της, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρει ένα ζευγάρι γόβες. Μέσα σε μια εβδομάδα είχε χάσει τον ύπνο της έτσι όπως μπλέκονταν τα πόδια της στα τσαλακωμένα σεντόνια, κυκλοφορούσε σαν κλόουν με χρωματιστά ρούχα που έβρισκε εδώ και εκεί. Μια μέρα αφού δεν άντεχε να ψάχνει τα πράγματα της άλλο έβαλε τις φωνές «Φτάαανει δεν σας αντέχω άλλο. Μαζέψτε αυτό το αχούρι. Δεν μπορεί να ζήσει άνθρωπος έτσι» είπε. «Και σας υπόσχομαι ότι και εγώ θα γίνω από αύριο η πιο τακτική πριγκίπισσα».

Έτσι και έγινε, οι γονείς με ένα χαμόγελο την αγκάλιασαν και όλοι μαζί, ο βασιλιάς, η βασίλισσα, η πριγκίπισσα και όλο το προσωπικό του παλατιού βάλθηκαν να το μαζεύουν και αργά πια το βράδυ κατάφεραν να το συγυρίσουν και να είναι και πάλι ένα όμορφο και τακτοποιημένο παλάτι. Από τότε η πριγκίπασσα δεν ξαναπέταξε τα ρούχα της από εδώ και από εκεί, και πήρε το μάθημα της.

Έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς ακόμα καλύτερα.

από babytips

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://hamomilaki.blogspot.com/2012/01/grafoume-paramythia.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+hamomilaki+%28To+hamomilaki%29

Η Καστοριά

2012-01-24T19:27:00.000+02:00

Εικόνες από την Καστοριά

Φ/το: Ευμορφία Καρακατσάνη, Φιλόλογος

Τα Αρχαία Ελληνικά

2012-01-24T18:46:00.000+02:00

Πορεία αυτογνωσίας τα αρχαία ελληνικά

Δρ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΞΕΝΗΣ:

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου βραβεύτηκε φέτος από την Ακαδημία Αθηνών

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη Μαρίνα Σχίζα

Η κριτική έκδοση έργου κλασικής φιλολογίας «Αρχαία σχόλια στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή» του δρα Γεώργιου Ξενή, αναπληρωτή καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου τιμήθηκε φέτος από την Ακαδημία Αθηνών ως η καλύτερη ερμηνευτική μονογραφία. Το ερώτημα που τίθεται καίριο: Πώς μπορεί να προσδιορίσει κανείς τη μορφή της Ηλέκτρας από την πλευρά του μύθου, μέσα στο σύγχρονο κόσμο;

Η μορφή της Ηλέκτρας, σημειώνει ο δρ Ξενής στη συνέντευξη που ακολουθεί, δρα σωφρονιστικώς και ελεγκτικώς για όσους από μας σήμερα χάνουμε τον προσανατολισμό μας και πολύ εύκολα συμβιβαζόμαστε με πράγματα που αποτελούν κατάφωρες παραβιάσεις του δικαίου και που μειώνουν την προσωπική, κρατική, εθνική μας αξιοπρέπεια. Σε γενικότερες γραμμές, η μελέτη της κλασικής φιλολογίας σήμερα πιο επιτακτική καθώς οι αλήθειες, εγγίζουν όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών όλων των γεωγραφικών περιοχών της γης.

Ο δρ Γεώργιος Ξενής, αν και λάτρης των μαθηματικών με πολλές διακρίσεις όταν ήταν ακόμα μαθητής, επέλεξε να ακολουθήσει την κλασική φιλολογία για τους λόγους που εξηγεί πιο κάτω, συνειδητοποιώντας την ίδια στιγμή ότι «τα μαθηματικά και η γραμματική, δηλαδή ο μηχανισμός με τον οποίο λειτουργεί μια γλώσσα, κατανοούνται και αναλύονται με το ίδιο είδος διανοητικών δεξιοτήτων».

Πώς απαντά ένας κλασικός φιλόλογος σε ερωτήματα που τίθενται σήμερα και αφορούν καίρια ζητήματα, γλώσσας, εκπαίδευσης των νέων, αξιών και αρχών; Οι απαντήσεις άκρως ενδιαφέρουσες που χρήζουν επεξεργασίας και κυρίως κίνητρο ριζικών αλλαγών στον τρόπο που η Πολιτεία επιδιώκει να πορευτεί με τα νέα δεδομένα.

- Η βράβευση της μελέτης σας από την Ακαδημία Αθηνών

έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό για έναν κλασικό φιλόλογο όπως εσείς;

Η μελέτη μου, η οποία ως προς τον τύπο της είναι κριτική έκδοση, χρειάστηκε για την ολοκλήρωσή της πάνω από δέκα χρόνια. Την άρχισα το 1998 και την ολοκλήρωσα το 2010. Υπήρξε, αντιλαμβάνεσθε, καρπός σημαντικού ερευνητικού μόχθου. Το ότι αναγνωρίστηκε η αξία της όχι από μιαν ιδιωτική εταιρεία, αλλά από το κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα της Ελλάδας, το ίδρυμα εκείνο που κόσμησαν και κοσμούν εξέχουσες προσωπικότητες του ελληνισμού από τον χώρο των επιστημών, των γραμμάτων, των τεχνών, περιποιεί σε εμένα όλως ιδιαίτερη τιμή για την οποία αισθάνομαι ειλικρινώς ευγνώμων. Το βραβείο αυτό σηματοδοτεί όχι μόνο μια ακαδημαϊκή υψηλή διάκριση για μένα προσωπικώς, αλλά και ευρύτερα αποδεικνύει ότι η Ακαδημία Αθηνών περιβάλλει με μεγάλο ενδιαφέρον και την πνευματική δημιουργία του ελληνισμού της Κύπρου μας.

- Τι ακριβώς κάλυψε η μελέτη και πώς προσεγγίσατε το θέμα;

Ο τίτλος της μελέτης είναι Scholia vetera in SophoclisΕlectram, ο οποίος μεταφράζεται ως «Αρχαία σχόλια στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή». Στη μελέτη αυτή προσπάθησα εν πρώτοις να συγκεντρώσω όλα τα σχόλια που έγραψαν οι φιλόλογοι της ελληνικής Αρχαιότητας, προκειμένου να ερμηνεύσουν και να αναλύσουν την τραγωδία Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Στη συνέχεια προσπάθησα να αποκαταστήσω τα σχόλια αυτά στην κατά το δυνατόν αυθεντικότερη μορφή τους. Αυτό το δεύτερο είναι απαραίτητο, διότι τα σχόλια αυτά, όπως και όλα τα άλλα αρχαία κείμενα, υπέστησαν στην πορεία των αντιγραφών μέσα στους αιώνες μεγάλες αλλοιώσεις και παραποιήσεις.

- Πώς μπορεί να προσδιορίσει κανείς τη μορφή της Ηλέκτρας από την πλευρά του μύθου,

μέσα στον σύγχρονο κόσμο, πάντα μέσα από τον λόγο του Σοφοκλή;

Πολλά μπορεί να πει κανείς ως απάντηση στο ερώτημά σας. Ας περιοριστώ στη βασική διάσταση της σοφόκλειας Ηλέκτρας. Η σημειολογία της είναι ασφαλώς το άτομο που δεν εξαγοράζεται, που δεν αναγνωρίζει στον εαυτό του το δικαίωμα της σιωπής ενώπιον της αδικίας, που δεν φιμώνεται, που είναι ταγμένο να κρατεί ζωντανή την ιερά μνήμη του καθήκοντος, που μάχεται ακατάπαυστα υπέρ της αποκαταστάσεως του δικαίου. Οπωσδήποτε η συνείδηση της Ηλέκτρας δεν αλώνεται. Η μορφή της δρα σωφρονιστικώς και ελεγκτικώς για όσους από μας σήμερα χάνουμε τον προσανατολισμό μας και πολύ εύκολα συμβιβαζόμαστε με πράγματα που αποτελούν κατάφωρες παραβιάσεις του δικαίου και που μειώνουν την προσωπική, κρατική, εθνική μας αξιοπρέπεια.

- Μας αφορούν σήμερα όλες αυτές οι μορφές της αρχαίας Ελλάδας;

Δηλαδή ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί με τους ήρωες της Ιλιάδας, της Οδύσσειας, των τραγωδιών,

ή η διαφορά κοσμοαντίληψης είναι τεράστια;

Η λογοτεχνία της αρχαίας Ελλάδας είναι κλασική. Αυτό σημαίνει ότι η αξία της είναι διαχρονική και δεν αναγνωρίζεται μόνο από τους ανθρώπους μιας μόνον ιστορικής περιόδου. Όσο και αν η διαφορά κοσμοαντίληψης είναι πολύ μεγάλη από εποχή σε εποχή, υπάρχουν αλήθειες της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης κατάστασης που παραμένουν αμετάβλητες στην εξέλιξη του χρόνου. Ακριβώς επειδή οι αρχαίοι Έλληνες λογοτέχνες παρουσίασαν αριστοτεχνικά αυτές τις αλήθειες, εγγίζουν όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών όλων των γεωγραφικών περιοχών της γης. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Σοφοκλή και τη συνήθη δραματική τεχνική του, την περίφημη «τραγική ειρωνεία». Οι μορφές που δημιουργεί (και σκέπτομαι τη στιγμή αυτή τον Οιδίποδα Τύραννο) συχνά αγνοούν την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων ή στην καλύτερη περίπτωση διαθέτουν έναν περιορισμένο γνωστικό ορίζοντα. Ενεργούν με βάση τα φαινόμενα και αποδεικνύεται ότι τα φαινόμενα είναι σε διάσταση με τα όντα. Αυτή η ανεπαρκής πληροφόρηση του ήρωα γίνεται αιτία για λανθασμένες ενέργειες ή επιλογές, αν και ο ήρωας έχει τη σιδηρά βεβαιότητα ότι είναι παντογνώστης και έχει την κατάσταση υπό τον πλήρη έλεγχό του. Αυτό οδηγεί συχνά στην καταστροφή του, επιτρέποντας στον θεατή, που αφήνεται από τον δραματουργό να έχει πιο ευρύ γνωστικό ορίζοντα σε σχέση με τον ήρωα, να συνειδητοποιήσει ότι ως άνθρωποι έχουμε σοβαρούς περιορισμούς και επομένως η μετριοπάθεια είναι η κατάλληλη στάση για μας. Πόσοι δεν έχουμε ταυτιστεί με τον Οιδίποδα ενθυμούμενοι ότι και εμείς κάποτε παρανοήσαμε τα δεδομένα και έτσι διαπράξαμε σοβαρά σφάλματα, κάποτε μάλιστα και οικτρότατα.

- Περνώντας στο έργο σας,

τι ήταν εκείνο που σας ώθησε να αφιερώσετε τον εαυτό σας στην κλασική φιλολογία;

Κλασική φιλολογία είναι η επιστήμη που μελετά τη γλώσσα και τη λογοτεχνία και γενικά τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Ρώμης. Όταν ήμουν μαθητής του γυμνασίου είχα συνειδητοποιήσει ότι τα δύο πιο αγαπημένα μου μαθήματα ήταν τα μαθηματικά και η γραμματική της νέας ελληνικής (αρχαία ελληνικά τότε δεν διδασκόμασταν στο γυμνάσιο, σε αντίθεση με αυτό που γίνεται σήμερα). Μάλιστα, όσον αφορά στα μαθηματικά, είχα λάβει μέρος σε διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρείας Κύπρου και είχα έλθει τρίτος παγκυπρίως. Όλοι βέβαια απορούσαν πώς ήταν δυνατό μαζί με τα μαθηματικά να θεωρώ ελκυστική και τη γραμματική. Δεν το γνωρίζουν πολλοί, αλλά είναι αλήθεια ότι τα μαθηματικά και η γραμματική, δηλαδή ο μηχανισμός με τον οποίο λειτουργεί μια γλώσσα, κατανοούνται και αναλύονται με το ίδιο είδος διανοητικών δεξιοτήτων. Και αυτό συμβαίνει, επειδή η γλώσσα είναι ένα λογικό κατασκεύασμα. Καθώς τέλειωνα λοιπόν το γυμνάσιο, όφειλα να αποφασίσω αν στο Λύκειο θα εντασσόμουν στην κλασική ή την πρακτική κατεύθυνση. Το δίλημμα ήταν δύσκολο, αλλά τελικά η συμβιβαστική λύση ήταν στο μεν σχολείο να ακολουθήσω την κλασική κατεύθυνση, ώστε να μελετήσω τα θέματα γλώσσας σε μεγαλύτερο βάθος, αλλά παράλληλα, σε επίπεδο φροντιστηρίου τα απογεύματα, να παρακολουθήσω GCΕΑ-levelΡure Μathematics, ώστε να μπορώ να καλλιεργώ το ενδιαφέρον μου για τα μαθηματικά. Στην κλασική κατεύθυνση του λυκείου γνώρισα για πρώτη φορά στη ζωή μου την αρχαία ελληνική γλώσσα και ομολογώ ότι μαγεύτηκα. Τι λογική άρθρωση! Πόση πειθαρχία στη σύνταξη της πρότασης! Από εκείνη τη στιγμή βεβαιώθηκα ότι θέλω να γίνω κλασικός φιλόλογος…

- Ποια η άποψή σας για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών σήμερα

και ποια η θέση που κατέχουν τα αρχαία ελληνικά στην εκπαίδευση του τόπου μας;

Τα αρχαία ελληνικά είναι ένα συναρπαστικό μάθημα, τόσο διότι η ανάλυση της αρχαίας γλώσσας αποτελεί ένα θαυμάσιο διανοητικό γύμνασμα, όσο και διότι μέσω τούτου έρχεσαι σε επαφή με μια από τις τρεις πιο βασικές συνιστώσες του ευρωπαϊκού πνεύματος. Για μας δε τους Έλληνες όλως ιδιαιτέρως το μάθημα συνιστά και μια πορεία αυτογνωσίας και συνειδητοποίησης των ιστορικών μας ριζών. Δυστυχώς όμως βλέπουμε ότι οι σημερινοί μαθητές απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το μάθημα αυτό και δεν φαίνονται να έχουν καν υποψιαστεί την τεράστια αξία του. Και το χειρότερο: η συντριπτική πλειονότητα των φοιτητών που έρχονται στο Πανεπιστήμιο Κύπρου να σπουδάσουν ελληνική φιλολογία, παρακαλώ, έχουν φοβερότατα κενά! Είναι απίστευτη η αμάθειά τους.

Για να αντιληφθείτε το μέγεθος του προβλήματος, σας πληροφορώ ότι από το τρέχον εξάμηνο έχουμε εισαγάγει μάθημα αρχαίων ελληνικών για αρχαρίους το οποίο είναι υποχρεωτικό για όλους τους πρωτοετείς. Το Υπουργείο Παιδείας πρέπει με μεγάλη σοβαρότητα να εξετάσει επιτέλους τι γίνεται με τα αρχαία ελληνικά στη Μέση Εκπαίδευση. Οι δικές μου σκέψεις είναι ότι βέβαια θα ήταν άδικο να αποδώσουμε τις ευθύνες στα παιδιά. Από συζητήσεις που κάνω χρόνια τώρα με τους φοιτητές μου προκύπτει ότι πολλοί φιλόλογοί μας στα σχολεία ενώ δεν έχουν την κατάλληλη κατάρτιση στα αρχαία ελληνικά, διότι μπορεί να ειδικεύτηκαν λ.χ. στην Ιστορία, εντούτοις τα διδάσκουν. Και αυτό έχει τις επιπτώσεις που ανέφερα. Θα παρακαλέσω τους αγαπητούς διευθυντές της Μέσης Εκπαίδευσης να μην αναθέτουν τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ει μη μόνον σε άτομα με ειδική κατάρτιση στο θέμα. Αλλά και αυτά τα άτομα ακόμη θα πρέπει το κράτος να τα επιμορφώσει, διότι η διδακτική μεθοδολογία έχει προχωρήσει πολύ από τότε που πήραν το πτυχίο τους. Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο αποτυγχάνει το μάθημα είναι τα ακατάλληλα διδακτικά συγγράμματα. Τρίτον, η ακατάλληλη διδακτική μέθοδος, η οποία στηρίζεται σε πληθώρα αφηρημένων εννοιών και μιας αχρείαστα μεγάλης μεταγλώσσας. Τέταρτον, το λανθασμένο μαθητικό κοινό προς το οποίο στρέφουμε τα αρχαία ελληνικά.

- Υπάρχει η άποψη ότι δεν χρειάζεται η γνώση της αρχαίας ελληνικής,

αφού τα κείμενα των αρχαίων μπορούν να γίνουν κτήμα στον καθένα, εύκολα, μέσα από τη μετάφραση.

Εν ολίγοις, γιατί θα πρέπει ένας μαθητής να ταλαιπωρείται κάνοντας ο ίδιος τη μετάφραση;

Στο σημείο αυτό ενστερνίζομαι απόλυτα τις επιφυλάξεις του Γιώργου Σεφέρη απέναντι στη δυνατότητα του μεταφράσματος να προσεγγίσει το πρωτότυπο έργο. Στην εισαγωγή που προτάσσει λοιπόν της μετάφρασης της Έρημης Χώρας του Τ.S. Εliot, ο Σεφέρης εν έτει 1973 σημειώνει: «εκείνο που έχουμε στις μεταφράσεις ποιημάτων δεν είναι διόλου μια προσέγγιση προς το έργο όπως γράφτηκε, αλλά ο καρπός της επιμειξίας δυο φυσιογνωμιών, που μοιάζει θλιβερά κάποτε με την οικογένεια του μεταφραστή». Είναι πολλοί οι λόγοι για το οποίο ισχύει αυτό, και δεν θα πρέπει ποτέ να στερήσουμε από τους μαθητές μας τη δυνατότητα της προνομιούχου πρόσβασης στον αυθεντικό πρωτότυπο λόγο των αρχαίων συγγραφέων μας, ποιητών και πεζογράφων. Είναι μια απολαυστική εμπειρία.

- Ως κλασικός φιλόλογος τί θεωρείτε ότι λείπει σήμερα από την εκπαίδευσή μας;

Ως κλασικός φιλόλογος θεωρώ ότι η εκπαίδευσή μας θα πρέπει να αξιοποιήσει περισσότερο τον αρχαίο κόσμο και να φέρει τους νέους μας σε στενότερη επαφή με τις διαχρονικές του αξίες. Σκέπτομαι λ.χ. τώρα τις εξής αξίες: τη γλώσσα ως αξία, την κριτική στάση απέναντι στα πράγματα, η οποία εκδηλώνεται μέσω ορθολογικής συζήτησης, και ασφαλώς την πολιτικοποίηση του ανθρώπου, η μετατροπή δηλαδή του ατόμου σε ενεργό πολίτη, με έντονη συμμετοχή στα κοινά πράγματα. Είναι και οι τρεις αξίες άκρως επίκαιρες στην Κύπρο του σήμερα.

Προσπάθεια ιδεολογικοποίησης της κυπριακής διαλέκτου

- Γίνεται πολύς λόγος σήμερα για την κυπριακή διάλεκτο με μια τάση επανεκτίμησής της.

Πώς το σχολιάζετε;

Η επιστημονική μελέτη της κυπριακής κατέδειξε σαφώς ότι πρόκειται για μια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας η οποία ως προς την αρχαϊκότητα των χαρακτηριστικών της είναι εφάμιλλη λ.χ. της ποντιακής διαλέκτου. Πολύ καλή γλωσσολογική παρουσίαση του θέματος παρέχει ο καθηγητής Χαράλαμπος Συμεωνίδης σε πρόσφατο σύγγραμμά του. Η ελληνικότητα της κυπριακής όμως προκύπτει και από την ιστορία. Την κυπριακή διάλεκτο την έφεραν μαζί τους οι πρόγονοί μας Έλληνες που έφθασαν τον 12ο αι. π.Χ., μετά την κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτόρων, για μόνιμη εγκατάσταση στην Κύπρο. Και επειδή οι πρώτοι Έλληνες της Κύπρου κατήγοντο από την περιοχή της Αρκαδίας της κεντρικής Πελοποννήσου, η αρχαία κυπριακή διάλεκτος έχει στενότατες ομοιότητες και συγγένειες με την αρχαία αρκαδική διάλεκτο: και οι δύο διάλεκτοι, κυπριακή και αρκαδική, συνανήκουν μαζί με την παμφυλιακή στη λεγόμενη αχαϊκή ομάδα των ελληνικών διαλέκτων.

Η αρχαία κυπριακή ομιλήθηκε για κάπου 1000 χρόνια στην Κύπρο, αλλά την εποχή των ελληνιστικών χρόνων, όπως συνέβη και με τις υπόλοιπες ελληνικές διαλέκτους, υπεχώρησε στην επεκτατική προέλαση της λεγόμενης ελληνιστικής Κοινής, η οποία ήταν ένα κοινό εκφραστικό όργανο που κάλυπτε όλους τους Έλληνες. Αργότερα κατά τον 7ο αι. μ.Χ. άρχισε δειλά-δειλά, όπως πάλι οι άλλες ελληνικές διάλεκτοι, να επανεμφανίζεται ως μεσαιωνική κυπριακή. Η φάση αυτή κάλυψε και την περίοδο της φραγκοκρατίας και ενετοκρατίας. Το 1571 μ.Χ. με την κατάκτηση της νήσου από τους Οθωμανούς άρχεται η νεώτερη και σύγχρονη φάση της Κυπριακής. Πρέπει να πούμε ότι καθ’ όλη την πορεία της η Κυπριακή συμπορεύτηκε και με άλλες ελληνικές διαλέκτους. Η στενή της σχέση με αυτές είναι πολύ ορατή. Αυτό που ονομάσατε επανεκτίμηση της Κυπριακής δεν είναι μια προσπάθεια μελέτης βασιζόμενη σε νέα επιστημονικά δεδομένα. Επιστημονικώς τα πράγματα έχουν όπως σας τα είπα. Αυτό που γίνεται είναι μια προσπάθεια ιδεολογικοποίησης της κυπριακής διαλέκτου. Δηλαδή κάποιοι κύκλοι, συνήθως τους λέμε Νεοκυπρίους, επειδή έπαψαν να αισθάνονται οι ίδιοι Έλληνες κατά παραβίαση των ιστορικών δεδομένων, θεωρούν ότι μπορούν να αποκόψουν την κυπριακή από τον ελληνικό κορμό και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη γλώσσα. Ακολουθούν μεθοδικά μια ορισμένη διαδικασία (τυποποίηση κυπριακής, εισαγωγή της στην εκπαίδευση κ.τ.λ.). Όμως η εκτίμησή μου είναι ότι το ιδεολογικό, αντιεπιστημονικό και ανιστόρητο αυτό πείραμα δεν έχει προοπτική επιτυχίας για πολλούς λόγους.

ΠΗΓΗ:http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_793.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.Tx7a3qX86n0

Κωνσταντινούπολη

2012-01-24T10:38:00.000+02:00

Tο χαμένο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης

Το ντοκυμανταίρ καταγράφει την αποκάλυψη του λιμανιού της Κωνσταντινούπολης στο Γενίκαπί,

στα νότιας της ιστορικής χερσονήσου όπου ήταν κτισμένη στην αρχαιότητα

η αποικία των Μεγαρέων, ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ.

Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρει επίσης στο φως δεκάδες ναυαγισμένα πλοία,

τμήμα των τειχών του Μεγάλου Κωνσταντίνου αλλά και άλλα τεκμήρια

θαμμένα στη λάσπη 17 αιώνων.

Η μεγαλύτερη αρχαιολογική εκσκαφή εξελίσσεται δίπλα

από τον πιο πολυσύχναστο συγκοινωνιακό άξονα της Πόλης.

Μια μοναδική ευκαιρία να ερευνηθούν πλευρές της Ιστορίας της Κωνσταντινούπολης

που δεν μπόρεσαν να μελετηθούν μέχρι σήμερα,

αφού ο λιμένας του Θεοδοσίου έκρυβε στο βυθό του πολλά και σημαντικά ναυάγια.

Η άμμος που κάλυψε τα πάντα διατήρησε ακέραια μέσα στους αιώνες αντικείμενα από δέρμα ή ξύλο, όπως λυχνάρια, σανδάλια, δοχεία αρωμάτων, αμφορείς, κάνιστρο γεμάτο κουκούτσια από κεράσια μέχρι και σκοινιά με τα οποία έδεναν τα πλοία τους στους πασσάλους στις αποβάθρες.

Σε λίγα χρόνια, η περιοχή των ανασκαφών προβλέπεται να γίνει ο σπουδαιότερος συγκοινωνιακός κόμβος της Πόλης, με τη νέα υπόγεια γραμμή του μετρό που θα ενώνει τα ανατολικά με τα δυτικά προάστια της πόλης. Όμως, και πριν από 1700 χρόνια η ίδια περιοχή ήταν ένας συγκοινωνιακός κόμβος, το πρώτο βυζαντινό λιμάνι της Κωνσταντινούπολης.

Ντοκιμαντέρ συμπαραγωγής Films A Trois, PTV Productions Inc., ARTE France, CBC, με τη συμμετοχή και της ΕΡΤ.

Ἡ μεταφορἀ της... γυναίκας

2012-01-22T19:55:00.000+02:00

Οἱ δύο καλόγεροι (μία διδακτική ἱστορία)

Δύο καλόγεροι πού πήγαιναν σέ προσκύνημα , ἔφτασαν στό πέρασμα ἑνός ποταμοῦ. Ἐκεῖ εἶδαν μία πολύ ὄμορφη κοπέλα , πού ἀναρωτιόταν τί νά κάμει , μίας πού τό ποτάμι ἦταν βαθύ καί δέν μποροῦσε νά τό περάσει . Χωρίς πολλά πολλά , ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο καλόγερους , τήν πῆρε στήν πλάτη του καί τήν πέρασε στήν ἄλλη ὄχθη , ὅπου τήν ἄφησε στήν στεριά στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ . Ὕστερα οἱ καλόγεροι συνέχισαν τό δρόμο τους . Ὁ ἄλλος καλόγερος ὅμως , μετά ἀπό μία ὥρα ἄρχισε νά γκρινιάζει :
" Ἀσφαλῶς δέν ἦταν σωστό ν΄ ἀγγίξεις τή γυναίκα . Εἶναι ἀντίθετο πρός τίς ἐντολές Τοῦ Θεοῦ νά ἔρχεσαι σέ στενή ἐπαφή μέ γυναῖκες . Πῶς μπορεῖς νά κάνεις κάτι ποῦ εἶναι ἀντίθετο μέ τούς κανόνες τῶν μοναχῶν ; "
Ὁ καλόγερος πού κουβάλησε τή γυναίκα , προχωροῦσε σιωπηλός . Κάποια στιγμή ὅμως εἶπε :
" Ἐγώ κουβάλησα τή γυναίκα καί τήν ἄφησα στήν ὄχθη τοῦ ποταμοῦ πρίν ἀπό μία ὥρα ! Γιά μένα...
τελείωσε ἐκεῖνο τό γεγονός ... ἐσύ γιατί τήν κουβαλᾶς ἀκόμη ; ..."
ΠΗΓΗ:http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/01/blog-post_527.html#more

Ο Ελληνισμός

2012-01-22T19:43:00.000+02:00

Ἡ Ἑλληνική καταγωγή τῶν Παλαιστινίων

καί οἱ Ἀραβόφωνοι Ρωμηοί

Ἡ προέλευση τῆς ὀνομασίας τῆς Παλαιστίνης εἶναι πολύ παλαιά, στήν πραγματικότητα εἶναι πάνω ἀπό τριῶν χιλιάδων χρόνων. Τό ὄνομα Παλαιστίνη προέρχεται ἀπό τούς Φιλισταίους πού εἶναι ἑλληνικό φύλο μέ καταγωγή ἀπό τούς Ἀχαιούς ἀπό τή Μικρά Ἀσία καί τά νησιά τοῦ αἰγαίου πελάγους. Έφθασαν στή νότια ἀκτή τῆς Παλαιστίνης σέ διάφορα κύματα. Μία ὁμάδα ἔφθασε στίς ἀρχές τῆς ἱστορικῆς περιόδου καί ἐγκαταστάθηκε στή Γάζα. Μία ἄλλη ὁμάδα, προῆλθε ἀπό τήν Κρήτη ἀφοῦ εἶχε πρῶτα ἀπωθηθεῖ ἀπό τόν Ράμσι ΙΙΙ τό 1194 π.Χ. ἀπό μία ἀπόπειρα εἰσβολῆς πού εἶχαν κάνει στήν Αἴγυπτο. Αὐτή ἡ ὁμάδα τῶν Κρητῶν κατέλαβε τή νότια παράκτια περιοχή, ὅπου ἵδρυσαν πέντε πόλεις στήν παράκτια πεδιάδα.

Οἱ Φιλισταῖοι ἵδρυσαν αὐτές τίς πέντε πόλεις, καί κάθε μία κυβερνιόταν ἀπό ἕνα βασιλιά ὅπως ἦταν ἡ συνήθεια τῶν πόλεων κρατῶν στόν ἑλληνικό κόσμο.

Αὐτές οἱ πόλεις ὀνομάστηκαν...

ΝκάΘ (ἡ Πατρίδα τοῦ Γολιάθ), Ἀστόθ, Ἔκρον, Γάζα, καί Ἀσκάλον.

Ἡ γῆ τῶν Φιλισταίων ὀνομαζόταν ἀπό τούς Ἑβραίους «νεγέβ τῶν Χερεθί», φράση ἡ ὁποία σημαίνει «νότος τῶν Κρητῶν» ἀκριβῶς λόγω τῆς κυρίαρχης παρουσίας τῶν Φιλισταίων στήν περιοχή. Σύμφωνα μέ τίς λίγες ἐπιγραφές πού ἔχουν μείνει, κατά τό 630 π.Χ. οἱ Φιλισταῖοι εἶχαν χάσει τήν ἑλληνική τους γλώσσα καί μιλοῦσαν Ἀραμαϊκά.

Ὅμως μέ τήν ἑλληνιστική περίοδο, ἡ ἑλληνική παρουσία καί γλώσσα ἐπανεμφανίζονται στήν Παλαιστίνη. Ἡ ἑλληνιστική περίοδος διάρκεσε στήν Παλαιστίνη κατά τήν περίοδο 332-63 π.χ. Ἡ ἐπαρχία τῆς Γαλιλαίας, ὅπως καί οἱ γειτονικές ἐπαρχίες τῆς Δεκαπόλεως καί τῆς Περαίας, ἦταν κατά τήν ἐποχή ἐκείνη πλήρως ἐξελληνισμένες. Οἱ ἐξελληνισμένες πόλεις τῆς Γαλιλαίας καί εὐρύτερά της Παλαιστίνης παρέμεναν ἀκμάζουσες καί κατά τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ. Ἄν καί οἱ πόλεις εὑρίσκονταν ὑπό Ρωμαϊκή διοίκηση, τό ἑλληνικό στοιχεῖο ἐξακολουθοῦσε νά εἶναι κυρίαρχο καί ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἦταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς καί οἱ Φιλισταῖοι πού μετονομάστηκαν Παλαιστίνιοι, εἶχαν ξανά ἐξελληνιστεῖ.

Μέ τήν κάθοδο τοῦ χριστιανισμοῦ, οἱ Ἕλληνες τῆς Παλαιστίνης, ἀλλά καί οἱ Παλαιστίνιοι, ὅπως καί οἱ κάτοικοι τῆς Συρίας, τῆς Ἰορδανίας, καί τοῦ Λιβάνου, ἔγιναν χριστιανοί. Ὅταν διαιρέθηκε ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία, ἡ Παλαιστίνη, ὅπως καί ὅλες οἱ ἄλλες χῶρες τῆς περιοχῆς, ἔγιναν μέρος τοῦ Βυζαντίου. Κατά συνέπεια, οἱ Παλαιστίνιοι ἀλλά καί μεγάλο μέρος τῶν κατοίκων τῆς Συρίας, τοῦ Λιβάνου, καί τῆς Ἰορδάνιας ἔγιναν Ἑλληνορθόδοξοι χριστιανοί.

Μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ Ἰσλάμ, καί τίς ἐπιδρομές τῶν Ἀράβων ἀπό τήν ἔρημό της Ἀραβίας, τό Βυζάντιο ἔχασε αὐτές τίς περιοχές στούς μουσουλμάνους Ἄραβες. Οἱ Ἄραβες ἐπέβαλαν τή θρησκεία τους καί τή γλώσσα τους στίς χῶρες πού κατέκτησαν. Ἔτσι μαζί μέ τή μουσουλμανική θρησκεία, ἡ περιοχή αὐτή υἱοθέτησε καί τήν ἀραβική γλώσσα, καί σέ πολύ μικρό διάστημα ὁ πληθυσμός ἀραβοποιήθηκε.

Ὅμως ὄχι ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Παλαιστίνης καί τῶν γύρω χωρῶν ἔγιναν μουσουλμάνοι. Ἀρκετοί παρέμειναν Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἄν καί ἔχασαν τή γλώσσα τους καί μιλοῦν μόνο ἀραβικά. Κατά τή διάρκεια τῆς ὀθωμανικῆς περιόδου, αὐτοί ὅλοι οἱ ἀραβόφωνοι Ἑλληνορθόδοξοι χριστιανοί, ὀνομάστηκαν Ρωμιοί Ὀρθόδοξοι (Rum Orthodox) ἀπό τούς Τούρκους, ὅπως τό ἴδιο καί οἱ Ἕλληνες. Ἀπό τότε οἱ ἀραβόφωνοι κάτοικοι τῆς Παλαιστίνης ἀλλά καί ὅλης της Μέσης Ἀνατολῆς, ἀποκαλοῦνται καί αὐτοαποκαλοῦνται Rum Orthodox, δήλ. Ρωμιοί Ὀρθόδοξοι καί ὄχι μόνο ὡς Ἄραβες. Σίγουρα "Ρωμιοί" δέν εἶναι μόνο οἱ Ἑλλαδίτες κι οἱ Ἑλληνοκύπριοι. Οἱ ἀραβόφωνοι Rum Orthodox, εἶναι οἱ τελευταῖοι ἐναπομείναντες Βυζαντινοί στή Μέση Ἀνατολή.

NOCTOC

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/01/blog-post_8049.html#more

Ο ΄Αγιος Τιμόθεος (22 Ιανουαρίου)

2012-01-22T13:57:00.000+02:00

Βίος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου  ἀποστόλου  Τιμοθέου ἐκ τῶν Ο´

Ἀρχιμανδρίτης π. Τιμόθεος Ματθαιάκης

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Τιμόθεος κατήγετο ἐκ Λύστρων τῆς Λυκαονίας. Ὁ πατήρ του, Ἕλλην εἰδωλολάτρης, κατεῖχεν ἐξέχουσαν κοινωνικὴν θέσιν. Ἡ μήτηρ του Εὐνίκη καὶ ἡ μάμμη του Λωῒς ἦσαν Ἰουδαῖαι, ἁσπασθεῖσαι τὸν Χριστιανισμόν. Ὁ Τιμόθεος εἶχε τὴν εὐτυχίαν νὰ γαλουχηθῇ παρ᾿ αὐτῶν εἰς τὰ Εὐαγγελικὰ νάματα καὶ νὰ μορφωθῇ χριστιανοπρεπῶς (Β´ Τιμ. Α´, 5· Γ´ 15). Νεώτατος τὴν ἡλικίαν ἧτο ἤδη γνωστὸς εἰς ὅλους τοὺς χριστιανούς τῶν Λύστρων καὶ τοῦ Ἰκονίου διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ τὸν ζῆλον του. (Πράξ. ΙΣΤ´, 1-2).

Ὅτε ἦλθεν ὁ Παῦλος εἰς Λύστρα κατὰ τὴν πρώτην ἀποστολικὴν ὁδοιπορίαν του μετὰ τοῦ Βαρνάβα, ἐγνωρίσθη μετὰ τοῦ νεαροῦ Τιμοθέου, ἐφιλοξενήθη εἰς τὸν οἶκόν του καὶ προσείλκυσεν αὐτὸν εἰς τὸν Χριστιανισμόν. Ἐπειδὴ ὁ Τιμόθεος ἧτο Ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ὑπεβλήθη ὑπὸ τοῦ Παύλου εἰς περιτομήν, ἵνα μὴ δοθῇ λαβὴ εἰς τοὺς ἐν τῇ πόλει Ἰουδαΐζοντας χριστιανοὺς νὰ διαβάλουν τὴν ἀποστολικότητά του καὶ τὴν γνησιότητα τοῦ Εὐαγγελίου του. Ὁ Τιμόθεος δὲν ἤργησε νὰ συνδεθεῖ μετὰ τοῦ Παύλου, τὸν ὁποῖον ἠκολούθησεν ἔπειτα εἰς τὰς ἀποστολικὰς ὁδοιπορίας του «καθάπερ ἀστὴρ ἡλίῳ», γενόμενος «σύσκηνος αὐτῷ καὶ τὸ πᾶν ὁμοδίαιτος». Συμμεριζόμενος τὰς κακουχίας καὶ τὰς ταλαιπωρίας τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου τοῦ Παύλου καὶ συγκακοπαθῶν ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀνεδείχθη ἀντάξιος τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, ὁ ὁποῖος μετὰ πολλῆς στοργῆς προνοεῖ περὶ τῆς σοβαρῶς κλονισθείσης ὑγείας του. Βραδύτερον ἐχειροτονήθη ὑπὸ τοῦ Παύλου διάκονος. Κατὰ τὴν τρίτην ὁδοιπορίαν ὁ Τιμόθεος ἦλθε μετὰ τοῦ Παύλου εἰς Ἔφεσον, ὁπόθεν ἀπεστάλη μετὰ τοῦ Ἐράστου εὶς Μακεδονίαν. Ἐκεῖ συνηντήθη μετὰ τοῦ Παύλου, τὸν ὁποῖον συνώδευσεν εἰς Κόρινθον, Τρωάδα καὶ Ἱεροσόλυμα, εἶτα δὲ εἰς Ῥώμην, ὅπου ἔλαβον χώραν τὰ πρῶτα δεσμὰ τοῦ Παύλου. Μετ᾿ αὐτοῦ πιθανώτατα ἐφυλακίσθη καὶ ὁ Τιμόθεος, ἀπελευθερωθεὶς ἀργότερον (Ἑβρ. ΙΓ´, 23). Κατὰ τὴν τετάρτην ὁδοιπορίαν ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος ὑπὸ τοῦ Παύλου εἰς νεαρὰν ἡλικίαν, περὶ τὸ 60 μ.Χ., χρηματίσας πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἐφέσου. Ὀλίγoν πρὸ τοῦ μαρτυρίου τοῦ Παύλου ἦλθεν ἐκ νέου εἰς Ρώμην πρὸς συνάντησίν του.

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Παύλου καὶ τὴν ἅλωσιν τῆς Ἱερουσαλὴμ (70 μ.Χ.) ἦλθεν ἐκ Παλαιστίνης καὶ ἐγκατεστάθη εἰς Ἔφεσον ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὅπου συνεδέθη μετὰ τοῦ Τιμοθέου, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε φίλος, διδάσκαλος καὶ συνεργός, παρέμεινε δὲ ἐκεῖ μέχρι τοῦ 96 μ.Χ., ὅτε ἐξωρίσθη εἰς Πάτμον κατὰ τὸν ἐπὶ αὐτοκράτορος Δομετιανοῦ (81-96 μ.Χ.) ἐγερθέντα σφοδρὸν κατὰ τῶν χριστιανῶν διωγμόν.

Ὁ Τιμόθεος ἐν Ἐφέσῳ εἶχε νὰ ἀντιπαλαίσῃ κατὰ φανατικῶν εἰδωλολατρῶν. Ἤδη πρὸ αὐτοῦ ὁ Παῦλος ἐκινδύνευσε σοβαρῶς, διωχθεὶς ὑπὸ τοῦ εἰδωλοποιοῦ Δημητρίου καὶ «κατὰ ἄνθρωπον ἐθηριομάχησεν ἐν Ἐφέσῳ» (Α´ Κορινθ. ΙΕ´ 32). Εἰς Ἔφεσον ἐλατρεύετο ἡ Ἄρτεμις καὶ κατὰ τὰς πρὸς τιμήν της πανδήμους ἑορτὰς ἐλάμβανον χώραν ἀνήκουστα ὄργια, τὰ ὁποῖα δικαίως ἐξήγειρον τὴν ψυχὴν τοῦ Ἀποστόλου. Κατὰ τὴν τοιαύτην πανήγυριν, ὀνομαζομένην Καταγώγιον, τὸ ἔτος 97 μ.Χ., οἱ Ἐφέσιοι εἰδωλολάτραι περιήρχοντο μετημφιησμένοι καὶ μὲ προσωπίδας τὴν πόλιν, φέροντες μικρὰ εἴδωλα εἰς χεῖρας καὶ προβαίνοντες εἰς πλεῖστα ὄργια, ἐγκλήματα καὶ ἀσελγείας καθ᾿ ὁδόν. Ὁ Τιμόθεος ἐπιχειρήσας νὰ ἐμποδίσῃ αὐτούς ἐν μέσῃ ὁδῷ καὶ ἐλέγξῃ τὴν πλάνην των, ὑπέστη σφοδρὸν καὶ ἀνηλεῆ λιθοβολισμόν ἐκ μέρους τοῦ μαινομένου πλήθους, συνεπείᾳ τοῦ ὁποίου κατέπεσεν αἱμόφυρτος ἐπὶ τοῦ ἐδάφους. Οἱ εἰδωλολάτραι τότε μὲ μεγαλυτέραν λύσσαν ἔτυπτον διὰ λίθων καὶ ῥοπάλων τὸν Ἅγιον, τὸν ὀποῖον ἐχλεύαζον καὶ ἔσυρον ἀνὰ τὰς ὁδοὺς τῆς πόλεως. Ὁ Τιμόθεος μετὰ καρτερίας ὑφίστατο τὸ μαρτύριον, εὐχαριστῶν τὸν Κύριον, διότι τὸν ἠξίωσε νὰ προσφέρῃ τὴν ζωήν του ὑπὲρ Ἐκείνου καὶ νὰ γίνῃ πιστὸς «ἄχρι θανάτου».

Ἐν τέλει ἐγκαταλειφθεὶς ἡμιθανής, περσυνελέγῃ μὲ πολλὴν εὐλάβειαν ὑπὸ χριστιανῶν καὶ μετεκομίσθῃ κρύφα πέραν τοῦ λιμένος τῆς πόλεως. Τὸ ἀσθενικὸν σῶμα τοῦ μάρτυρος ἐξαντληθὲν τελείως ἐκ τῶν κακώσεων καὶ τῶν τραυμάτων ὑπέκυψε καὶ ἡ παρθενικὴ ψυχὴ τοῦ ἁγίου τούτου ἀνδρός, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ αὐτό μαρτυρικὸν τέλος μὲ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανον, ἔσπευσεν εἰς συνάντησιν τοῦ ουρανίου αὐτῆς Νυμφίου, τὴν 22αν Ἰανουαρίου τοῦ 97μ.Χ., ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορος Δομετιανοῦ, ἢ κατ᾿ ἄλλην ἐκδοχήν, ἐπὶ Νέρβα, ἀνθυπατεύοντος τῆς Ἀσίας τοῦ Περεγρίνου.

Τὸ ἱερὸν σκῆνος τοῦ Ἁγίου ἐνεταφιάσθη ὑπὸ τῶν χριστιανῶν εἰς τόπον καλούμενον ὑπὸ τῶν Ἐφεσίων πίονα, ἐκεῖθεν δὲ διεκομίσθη τὸ ἱερόν του λείψανον εἰς Κωνσταντινούπολιν, τὸ 356 μ.Χ., ἐπὶ αὐχοκράτορος Κωνσταντίου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐναποτεθὲν ὑπὸ τὴν ἁγίαν Τράπεζαν τοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, ὁμοῦ μετὰ τῶν λειψάνων τῶν Ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Λουκᾶ, «ἵνα ὥσπερ αὐτοῖς κοινὰ γέγονε πάντα, ὁ τρόπος, ἡ μαθητεία, τὸ κήρυγμα, κοινὸς γένηται καὶ ὁ τάφος, ἐπεὶ κοινὴ τούτων καὶ ἡ ἐκεῖθεν κατάπαυσις», κατὰ τὴν ἔκφρασιν τοῦ Συμεῶνος τοῦ Μεταφραστοῦ.

Ὅταν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἐπανῆλθεν ἐκ τῆς ἐξορίας, ἐπὶ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ, μὲ πολλὴν ὁδύνην ἐπληῥοφορήθη τὸν μαρτυρικὸν θάνατον τοῦ ἠγαπημένου μαθητοῦ του Τιμοθέου καί, ἵνα μὴ παραμείνῃ ἡ Ἐκκλησία ἄνευ Ποιμένος, διεδέχθη τοῦτον εἰς τὸν ἐπισκοπικὸν θρόνον Ἐφέσου, παραμείνας ὡς ἐπίσκοπος αὐτῆς ἀπὸ τοῦ ἔτους 97 μέχρι τοῦ τέλους του (101 μ.Χ.). Κατὰ μίαν παράδοσιν, ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος παρέστη ἐν Γεθσημανῇ κατὰ τὴν κηδείαν τῆς Θεομήτορος ὁμοῦ μετὰ τῶν λοιπῶν Ἀποστόλων.

Πρὸς τὸν Τιμόθεον ὁ Παῦλος ἔγραψε δύο ἐπιστολάς, τὴν πρώτην ἐκ Λαοδικείας καὶ τὴν δευτέραν ἐκ Ῥώμης, παρέχων σημαντικὰς ὑποθῆκας διὰ τὸ ἔργον τοῦ ποιμένος, ἐξ οὖ καὶ Ποιμαντορικαὶ ὠνομάσθησαν. Τὸ ὄνομα τοῦ Τιμοθέου ὡς ἀποστολέως καὶ συγγραφέως ἀναφέρεται μετὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Παύλου εἰς τὴν ἀρχὴν ἓξ ἐπιστολῶν αὐτοῦ (Β´ Κορινθίους, Φιλιππησίους, Κολασσαεῖς, Α´ Θεσσαλονικεῖς καὶ πρὸς Φιλήμονα).

Τὸν Τιμόθεον ἀποκαλεῖ ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς του ὁ Παῦλος «ἀδελφόν» (Β´ Κορινθ. Α´ 1, Κολασσ. Α´1, Φιλημ. 1) «δοῦλον Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Φιλημ. Α´ 1) «συνεργὸν» αὐτοῦ (Α´ Κορινθ. ΙΣΤ´ 21), «ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ» (Α´ Τιμοθ. ΣΤ´ 11) «γνήσιον τέκνον ἐν πίστει» (Α´ Τιμοθ. Α´ 2) καὶ ἀγαπητὸν τέκνον» (Β´ Τιμοθ. Α´ 2).

Προτρέπει δὲ τοὺς Κορινθίους ὡς ἑξῆς· «Ἐὰν δὲ ἔλθῃ Τιμόθεος, βλέπετε ἵνα ἀφόβως γενήται πρὸς ὑμᾶς· τὸ γὰρ ἔργον Κυρίου ἐργάζεται ὡς καὶ ἐγώ» (Α´ Κορινθ. ΙΣΤ´ 10-11), καὶ ἀλλαχοῦ γράφει: «Ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον, ὃς ἐστί τέκνον μου ἀγαπητόν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ» (Α´ Κορινθ. Δ´ 17). Εἰς δὲ τοὺς Φιλιππησίους λέγει: «Ἐλπίζω δὲ ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν, ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ, γνοὼς τὰ περί ὑμῶν· οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει… τὴν δὲ δοκιμὴν αὐτοῦ γιγνώσκετε, ὅτι ὡς πατρὶ τέκνον, σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ Εὐαγγέλιον» (Φιλιπ. Β´ 19-22). Ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς Θεσσαλονικεῖς χαρακτηριστικῶς παρατηρεῖ: «Ἐπέμψαμεν Τιμόθεον τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν καὶ διάκονον τοῦ Θεοῦ καὶ συνεργὸν ἡμῶν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ στηρίξαι ὑμᾶς καὶ παρακαλέσαι ὑμᾶς περὶ τῆς πίστεως ὑμῶν» (Α´ Θεσσαλ. Γ´ 2).

Ἐξ ὅλων τούτων καταφαίνεται ὁποίαν ἐκτίμησιν καὶ ἀγάπην πρὸς τὸν Τιμόθεον εἶχεν ὁ Παῦλος, ἀλλὰ καὶ πόσην ὑπὲρ πάντα πολύτιμον βοήθειαν προσέφερεν οὗτος εἰς τὸν μέγαν Ἀπόστολον τῶν ἐθνῶν καὶ εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὅθεν ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος συμπεραίνει, ὅτι οὐκ ἦν οὕτω ζηλωτὸς ὁ Τιμόθεος, εἰ Παύλου τέκνον ἦν φύσει, ὥς ἐστι θαυμαστὸς νῦν, ὅτι κατὰ σάρκα μηδὲν αὐτῷ προσήκων, διὰ τῆς κατὰ τὴν εὐλάβειαν συγγενείας εἰς τὴν υἱοθεσίαν εἰσήγαγεν ἑαυτὸν τὴν ἐκείνου μετὰ ἀκριβείας τοὺς χαρακτῆρας τῆς ἐκείνου φιλοσοφίας διασώζων ἐν ἅπασι» (Migne E π. Τόμ. 49, σελ.20).

Ὁ Τιμόθεος εἶναι μία ἐκ τῶν σπουδαιοτέρων προσωπικοτήτων τῆς Καινῆς Διαθήκης, διεδραμάτισε δὲ μεγάλον ρόλον εἰς τὴν διάδοσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τὸν α´ αἰῶνα. Πράγματι ὑπῆρξε μία τῶν ἐκλεκτοτέρων καὶ συμπαθεστέρων φυσιογνωμιῶν, ἐξ ὅσων ἐγνώρισεν ὁ χριστιανικὸς κόσμος κατὰ τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους.

Ὁ Τιμόθεος δὲν ἦτο μόνον ἀπαράμιλλος συνέκδημος καὶ συνεργὸς τοῦ Παύλου. Ὁ ἔνθεος ζῆλος του καὶ ὁ πλοῦτος τῶν ἀρετῶν του, ἡ σύνεσις, ἡ παρουσία καὶ τὸ θάρρος του, ἡ παρθενικὴ ἁγνότης καὶ ἡ ἀσκητικότης τοῦ βίου του, τὸν ἀνέδειξαν πρῶτον Ἐπίσκοπον μιᾶς τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ ἐξελιχθῇ εἰς μέγα ἐκκλησιαστικόν κέντρον τῆς κατὰ Ἀνατολὰς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ὑπέροχον Ποιμένα καὶ δεξιὸν Κυβερνήτην τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄριστον πρότυπον καὶ ὑπογραμμὸν ὄχι μόνον παντὸς κληρικοῦ, ἀλλὰ καὶ τῶν πιστῶν ἐν γένει. Ὁ Ἀπόστολος καὶ Ἱεράρχης Τιμόθεος ἀνεδείχθη διὰ τοῦ μαρτυρίου του καὶ θαυματουργὸς Ἱερομάρτυς, τοσαύτης δὲ χάριτος ἀπήλαυεν, ὥστε καὶ ἐν ζωῇ καὶ μετὰ θάνατον πλεῖστα ἐτέλει θαύματα, «τὰ δὲ ὀστᾶ καὶ τὰ λείψανα αὺτοῦ δαίμονας ἀπήλαυνεν» (Ἱ. Χρυσοστ. ἐν Migne, 49, 18-19). Ὁ Συμεὼν ὁ Μεταφραστὴς τὸν ἀποκαλεῖ «χορηγὸν θαυμάτων, χαρίτων ταμίαν, θησαυρὸν ἀκένωτον, πλοῦτον μή δαπανώμενον».

Πηγή: Ἀκολουθία καὶ Βίος τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Τιμοθέου ἐκ τῶν Ο´, ὑπὸ Ἀρχιμ. Τιμοθέου Ματθαιάκη, Ἀθῆναι 1951.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.pemptousia.gr/

"Εισδοχή" στην Ορθόδοξη Εκκλησία

2012-01-21T21:31:00.000+02:00

Αγγλικανός Ιερέας-Καθηγητής προσχωρεί στην Ορθοδοξία

του Πρωτοπρεσβυτέρου Δρ Ιωάννη Μεσολωρά,

Εφημερίου Ι. Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Αργοστολίου

Στο τελείωμα του χρόνου την 31 Δεκεμβρίου του 2011 ο Wayne Burke τελείωνε τη θητεία του στην Αγγλικανική Εκκλησία και η 1 Ιανουαρίου 2012 τον βρήκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εγκριθείσης της αιτήσεώς του για εισδοχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ. Σπυρίδωνα και κατηχηθείς υπό του Πρωτοπρεσβυτέρου Δρoς Ιωάννου Μεσολωρά εχρίσθη υπό του ιδίου δι΄ Αγίου Μύρου στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Αργοστολίου το εσπέρας της 31ης Δεκεμβρίου 2011 και την 1η Ιανουαρίου του 2012 στον ίδιο Ναό δέχθηκε την πρώτη του Θ. Κοινωνία.

Ο Wayne βαπτίστηκε νήπιο στην Επισκοπελιανή Εκκλησία του Σαν Φραντζίσκο της Καλιφόρνιας. Υπηρέτησε σαν παπαδοπαίδι και μέλος εκκλησιαστικής συμφωνικής χορωδίας. Πήρε πτυχίο και μεταπτυχιακό στην επικοινωνιακή ρητορική στο πανεπιστήμιo του Σαν Φραντζίσκο και διδακτορικό στο πανεπιστήμιο του Cardiff της Ουαλίας. Τις θεολογικές και ιερατικές του σπουδές, προκειμένου να χειροτονηθεί ιερέας, τις έκανε στο St. Stephen’s House της Οξφόρδης. Έγινε και αναγνώστης της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Στην Οξφόρδη γνώρισε τον Ορθόδοξο Επίσκοπο και καθηγητή στο εκεί Πανεπιστήμιο Κάλλιστο Ware του οποίου και μελέτησε τα περίφημα βιβλία: The Orthodox Church, The Orthodox Way και Lenten Triodion. Η Αγγλικανική εκκλησία του πρότεινε να γίνει ιερέας πράγμα που απεδέχθη, ζήτησε όμως να κάνει την πρακτική του στην Ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Τριάδος στην Οξφόρδη, όπως και έγινε. Εδώ έμαθε πολλά για την Ορθόδοξη λατρεία και την εκκλησιαστική Μουσική.

Εν συνέχεια διάκονος και ιερέας της Αγγλικανικής εκκλησίας χειροτονήθηκε από τον Επίσκοπο Γιβραλτάρ Geoffrey Rowell και υπηρέτησε ως αναγνώστης, διάκονος και ιερέας στην Αγγλικανική Εκκλησία του St. Paul’s στην Αθήνα. Εδώ έρχεται σε επαφή στο Αγιορείτικο Μετόχι της Αναλήψεως στο Βύρωνα με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο στην πνευματική καθοδήγηση του οποίου τον είχε αναθέσει ο Αγγλικανός Επίσκοπoς τοῡ Γιβραλτάρ.

Ο Wayne υπήρξε μέλος του Αγγλικανικού–Ορθοδόξου Διαλόγου, ιδρυτικό μέλος της Κοινότητος του St. Alban και St. Sergius στην Αθήνα, συμμετείχε σε μία αποστολή στον Οικουμενικό Πατριάρχη της Leadership 100 society της Αμερικής. Σήμερα διδάσκει Ρητορική και επικοινωνία στο DEREE, το Αμερικανικό Κολλέγιο της Αθήνας.

Είναι νυμφευμένος με ορθόδοξο γάμο (του μυστηρίου τελεσθέντος υπό του υποφαινομένου και του π. Χαραλ. Χαρίτου στα Σπήλια Κεφαλλονιάς) με την Κεφαλλονίτισα φιλόλογο καθηγήτρια Άννα- Μαρία Κωνσταντάκη και έχουν μία θυγατέρα την Μαρία – Ουρανία. Έτσι γνώρισε και τον Άγιο Γεράσιμο, ο οποίος σε κάποια κρίσιμη στιγμή της ζωής του παρουσιάστηκε στο όνειρό του συνοδευόμενος από μία καλόγρια, του έτεινε το χέρι και τον κάλεσε κοντά του. Η πρόσκληση του «των Ορθοδόξων προστάτη» Αγίου Γερασίμου έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην τελική του απόφαση να εγκαταλείψει την Αγγλικανική εκκλησία, της οποίας παρακολουθούσε με θλίψη την συνεχή «απόκλιση από την παράδοση», και να ζητήσει καταφύγιο στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Η τελετή της εισδοχής έγινε στην Εκκλησία μου του Αγίου Σπυρίδωνος Αργοστολίου στα αγγλικά από το SERVICE BOOK OF THE HOLY ORTHODOX-CATHOLIC APOSTOLIC CHURCH της Antiochian Orthodox Christian Archdiocese of New York and all North America και περιλαμβάνει δυό μέρη: Την Ακολουθία Αποδοχής-«The office for receiving into the Orthodox faith such persons as have not previously been Orthodox» και την Ακολουθία του Χρίσματοs - «The office of Anointment with the Holy Chrism into the Orthodox faith of those who have been converted and have united themselves with the Holy Orthodox - Catholic Church of the East». Στο πρώτο μέρος ο υποψήφιος ευρισκόμενος προς την είσοδο του Ναού, ερωτάται εάν απορρίπτει τις εσφαλμένες διδασκαλίες της Ομολογίας εις την οποίαν ανήκε και εάν επιθυμεί να εισέλθει και να παραμείνει στην Ορθόδοξη πίστη. Μετά την καταφατική του απάντηση δέχεται ευχή υπό του τελετουργού θέτοντος την χείρα του επί της κεφαλής του. Και πάλιν ερωτάται αν επιθυμεί την ένωσή του με την Ορθόδοξη πίστη και απαγγέλλει το Σύμβολο της Πίστεως μετά το οποίο ο τελετουργός αναφωνεί: «Ευλογητός ο Θεός ο φωτίζων και αγιάζων πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Εν συνέχεια ο Ιερουργός του θέτει ερωτήσεις περί το δόγμα, την παράδοση και την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τον ερωτᾱ εάν τα δέχεται. Μετά την κατάφασή του κρατώντας με το δεξί του χέρι την άκρη του Επιτραχηλίου του Ιερουργού εισέρχεται μετ’ αυτού στο Ναό ενώπιον τραπεζίου στο οποίο έχει τεθεί το ιερόν Ευαγγέλιο, του Ιερουργού προσκαλούντος τον ως εξής: «Enter thou the Orthodox Church; And cast away all the errors and false doctrines wherein thou dwelt: and honour the Lord God, the Father Almighty, and his Only-begotten Son Jesus Christ, and the Holy Spirit, one true and living God, the Holy Trinity, one in Essence and inpisible», ενώ ψάλλεται ο 66ος ψαλμός «Ο Θεός οικτειρήσαι ημάς,…» μετά από τον οποίο ο ιερουργός απαγγέλει προσφυείς στην περίπτωση ψαλμικούς στίχους. Ο υποψήφιος γονατίζει έμπροσθεν του Ευαγγελίου και ο ιερουργός απαγγέλει μία θαυμάσια ευχή με μεγάλη κατάνυξη. Στην φράση: « …and dost show unto them that have wandered from the truth the right path unto knowledge of the only true God …»Ο πλανημένος και περιπλανώμενος Wayne ένοιωσε, όπως μου είπε, ευγνωμοσύνη και αγαλλίαση που τώρα περπατά τον δρόμο της αλήθειας του μόνου αληθινού Θεού. Και στην πιο κάτω φράση: «…thou hast graciously enabled him to have recourse unto thy Holy Apostolic Orthodox-Catholic Church» ένοιωσε την απανεμιά στην αγκαλιά της Ορθόδοξης–Καθολικης Εκκλησίας. Κατόπιν ανιστάμενος ο υποψήφιος υπόσχεται ότι την αληθινή πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας θα κρατήσει ακεραία και θα την ομολογεί πλήρη μέχρι τελευταίας του αναπνοής. Ο Ιερουργός επιλέγει το: «Ευλογητός ο Θεός ο πάντας ανθρώπους θέλων σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθεῑν» και διαβάζει στον γονατισμένο υποψήφιο συγχωρητική των αμαρτιών του ευχή.

Ακολουθεί με το «Ευλογητός…» και το «Βασιλεύ ουράνιε» η ακολουθία του Χρίσματος η οποία περιλαμβάνει τα «Ειρηνικά», την ευχή «Ευλογητός ει Κύριε, ο Θεός ο Παντοκράτωρ…» από την Ακολουθία του Βαπτίσματος, την Χρίση, μία ακόμη μικρή ευχή, την απόλουση, το «Εδικαιώθης, εφωτίσθης, ηγιάσθης … εχρίσθης δι Αγίου Χρίσματος…», μία μικρή ευχή μυστικώς, λεγόμενη από τον Ιερουργό, το «Ελέησον ημάς ο Θεός…» και την Απόλυση.

Ανάδοχος παρέστη η κυρία Ελένη Κωνσταντάκη και στον Wayne δόθηκε, κατά την επιθυμία του, και το όνομα Γεράσιμος. Ας αποδειχθεί άξιος της μεγάλης ταύτης χάριτος.

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/

Σημείωση Αντιγραφέα: Ο π. Ιωάννης Μεσολωράς, είναι απόφοιτος της Πατμιάδος Εκκλησιαστικής Σχολής

Ο π. Αλέξανδρος Καραδημητρίου

2012-01-21T20:55:00.000+02:00

Ο Πατερας Αλεξανδρος Συναντησε την Κατερινα Στανιση. Α' μέρος

Παμε Πακετο - 19/1/2012 - [Α'μερος]

Η Κατερινα Στανιση αποστολεας του Πακετου, και Παραληπτης Ο Πατερας Αλεξανδρος (Νικολας Καραδημητριου).Πρωην καλλιτεχνικος μανατζερ και χορευτης γνωστος και ως Νικολσον,ο οποιος μεσουρανησε την δεκαετια '70,στην Διαμορφωση της Νυχτερινης Αθηναικης διασκεδασης.Ο Ανθρωπος αυτος εδωσε την ευκαιρια στην Κατερινα Στανιση (οταν ηταν 16 ετων στην Γερμανια) και στην οικογενεια της,να ξεφυγουν απο τη φτωχεια και την ανεχεια.

Ο Πατερας Αλεξανδρος Συναντησε την Κατερινα Στανιση.Β΄μέρος

Πάτμος

2012-01-21T20:08:00.000+02:00

Η ΄Ασπρη, η Αγιά θέκλα, ο Κάμπος.. από τον ΄Αη Γιάννη Σαψίλων

Τα Σάψιλα, τα Λουκάκια και το Πιλάφι......από ψηλά

Ευχαριστούμε θερμά την κα Γιακουμίνα Πέντε για τις φωτογραφίες της.

Ο π. Αλέξανδρος

2012-01-21T19:59:00.000+02:00

Πρώην καλλιτεχνικός μάνατζερ,μοναχός στην Πάτμο!

Συγκινητική ήταν χθες βράδυ η εκπομπή στον Αlpha «Πάμε πακέτο», όπου αποστολέας ενός από τα πακέτα ήταν η Κατερίνα Στανίση, και παραλήπτης ο άνθρωπος που έδωσε στην ίδια και την οικογένειά της την ευκαιρία να ξεφύγουν από τη φτώχεια και την ανέχεια όταν εκείνη ήταν μόλις 16 ετών στη Γερμανία.

Ο άνθρωπος αυτός είναι ο πρώην καλλιτεχνικός manager και ιμπρεσάριος Νικόλας Καραδημητρίου, γνωστός και ως Nicholson, ο οποίος μεσουράνησε τη δεκαετία του ‘70 στη διαμόρφωση της νυχτερινής αθηναϊκής και όχι μόνο διασκέδασης, καθώς όλοι οι επιχειρηματίες και καλλιτέχνες τον εμπιστεύονταν. Από το καλλιτεχνικό του γραφείο πέρασαν τραγουδιστές, όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Ελένη Βιτάλη, η Δούκισσα, η Τζένη Βάνου, ο Γιώργος Ζαμπέτας, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Στράτος Διονυσίου, η Ελένη Δήμου και πολλοί άλλοι.

Ωστόσο, το 1993, ο Nicholson αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να ζήσει απομονωμένος σε ένα βουνό της Πάτμου, αφοσιωμένος στον ασκητισμό. Πούλησε όλη την περιουσία του προκειμένου να αναγείρει το ησυχαστήριό του, τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα, στο οποίο και μονάζει.

Συγκινητική ήταν η συνάντηση αποστολέα και παραλήπτη μετά από τόσο καιρό. Ο μοναχός Αλέξανδρος παρά τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούν στα 85 του χρόνια, πήγε στην εκπομπή και περιέγραψε την απόφασή του να αφοσιωθεί στο Θεό εγκαταλείποντας τα εγκόσμια και μένοντας στην Πάτμο. Μάλιστα το καλοκαίρι πολλοί θα τον έχουν δει στην είσοδο του Σπηλαίου της Αποκάλυψης να πουλά τα κεντήματά του, αλλά και το βιβλίο με την αυτοβιογραφία του…

Μετά από ένα όραμα εγκατέλειψε την καριέρα του (μετά από 40 χρόνια) και 16 χρόνια ζει μια ήρεμη ζωή στο νησί της Αποκάλυψης και βιώνει καταστάσεις πρωτόγνωρες, αφοσιωμένος στο Θεό!

Ολα έγιναν μέσα σε μια στιγμή, όταν είδε ένα όραμα που τον «καλούσε» να μείνει στο Νησί της Αποκάλυψης ως μοναχός Αλέξανδρος. Δεν μπήκε καν σε δίλημμα. Χορτασμένος από δόξα και λεφτά, αποφάσισε να βγάλει τα καθημερινά -και μέχρι τότε φανταχτερά- του ρούχα και να φορέσει ράσα.

Τα πάντα διαγράφηκαν από το μυαλό του σε χρόνο dt. «Ηταν λες και τα είχε ζήσει κάποιος άλλος» αποκαλύπτει τώρα στην «Espresso»...

Μπορεί να άφησε πίσω του ένα όνομα συνδεδεμένο με μια τρανή καριέρα και μια ζωή γεμάτη φώτα, αλλά δεν το μετανιώνει. Πήγε στην Πάτμο και ζει ως μοναχός σε ένα σπίτι που έχτισε με προσωπική φροντίδα. Εχει γράψει ένα βιβλίο-αυτοβιογραφία με τον τίτλο «Από χορευτής μοναχός» προκειμένου να μπορέσει να κατασκευάσει δύο εκκλησάκια, αλλά και για να εξασφαλίσει τροφές για τις γάτες και τα άλλα του ζωάκια, που του κρατούν συντροφιά. Αμετανόητος γγι'; αυτή τη στροφή στην πορεία του, δηλώνει στην «Espresso» από το Ιερό Κάθισμα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος: «Η ζωή που κάνω τώρα είναι η ωραιότερη»!

«Ασχολήθηκα με το χορό από 18 χρόνων, όμως από τα 15 μου πήγαινα στην επαγγελματική σχολή εθνικού μπαλέτου "Ελλη Ζουρούδη". Δούλεψα ως χορευτής για σαράντα χρόνια» λέει και προσθέτει: «Εργάστηκα στα πιο γνωστά και καλά μαγαζιά της Αθήνας και της Ευρώπης. Η χώρα που με γοήτευσε ήταν η Ιταλία. Εκεί κέρδισα πολλά χρήματα γιατί εμφανίστηκα σε πολλά νυχτερινά κέντρα. Αλλωστε, στην Ιταλία μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω στην "Κλεοπάτρα", δίπλα στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ (σ.σ.: η ταινία γυρίστηκε στην Τσινετσιτά)».

- Στη συνέχεια, ανοίξατε καλλιτεχνικό γραφείο. Κουραστήκατε από τη νύχτα και στραφήκατε σε αυτή την ενασχόληση;

Δεν κουράστηκα από τη νύχτα, αλλά επειδή επί σαράντα ολόκληρα χρόνια γύριζα όλο τον κόσμο και χόρευα. Ηθελα να

ηρεμήσω και να μείνω λίγο στην Ελλάδα. Ανοιξα τότε το γραφείο και μέσα σε ένα μήνα είχε γίνει το καλύτερο της Ελλάδας.

- Τι έγινε και αλλάξατε προορισμό;

Ηταν Μεγάλη Εβδομάδα και πήγα σε μια εκκλησία για να κοινωνήσω. Είχα είκοσι χρόνια να το κάνω και όταν γύρισα σπίτι, είδα ένα όραμα και άκουσα φωνές που μου έλεγαν: «Πήγαινε στην Πάτμο». Αυτό ήταν! Η ζωή μου άλλαξε ριζικά μέσα σε μία εβδομάδα.

Στο βιβλίο του με τον τίτλο «Από χορευτής μοναχός», στο κεφάλαιο «Μεταστροφή του Νίκολσον», κάνει εκτενή αναφορά στο όραμα που έγινε η αιτία να κάνει στροφή 180 μοιρών στη ζωή του. Εκεί, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Τη Μεγάλη Τρίτη του 1993, ο Νίκολσον μαζί με έναν φίλο του επισκέφτηκαν το μοναστηράκι της Αγίας Σκέπης. Εκείνη τη μέρα γινόταν η προετοιμασία για την ακολουθία της Αποκαθήλωσης και ο Νίκολσον ζήτησε από τον ιερέα να του πάει το σεντόνι για να τελέσει το λειτουργικό εις μνήμην της αδελφής του. Μετά από αυτή την επίσκεψη ο χορευτής ένιωθε μέσα του σαν να έχουν αλλάξει όλα, μπήκε στο δωμάτιο της αδελφής του κι έτρεμαν τα πόδια του. Τότε άρχισε να λέει το Πάτερ Ημών και τα μάτια του δάκρυσαν. Μπαίνοντας στο δωμάτιο της αδελφής του συνειδητοποίησε ότι οι τοίχοι από άσπροι ήταν σιελ και πάνω από το προσκεφάλι του κρεβατιού υπήρχαν σταυροί. Την άλλη μέρα κοινώνησε κι επέστρεψε σπίτι του αλλαγμένος και κάποια στιγμή άκουσε μια φωνή να του λέει: "Φύγε και πήγαινε στην Πάτμο", όπως κι έγινε».

«Δεν μ' ενδιαφέρει το παρελθόν, όλα (χρήμα και δόξα) ήταν μηδέν»

Η ατζέντα του Νίκου Καραδημητρίου -μοναχός Αλέξανδρος σήμερα- είναι γεμάτη από λαμπερά ονόματα. Αλλωστε, ήταν από τα δυνατά ονόματα, ενώ συνεργάστηκε και με σπουδαίους καλλιτέχνες. Εξακολουθεί μάλιστα να έχει σχέση με αρκετούς από αυτούς. «Μιλάω με τη Ρένα Κουμιώτη που ακόμη και τώρα είναι πάρα πολύ καλή φίλη μου. Επικοινωνώ και με τη Μαίρη Λίντα. Μάλιστα, την έχω φιλοξενήσει εδώ στην Πάτμο. Είμαστε πολύ καλοί φίλοι με τον Κώστα Βουτσά τον οποίο επίσης έχω φιλοξενήσει στην Πάτμο, αλλά και με την τελευταία του γυναίκα, την Εύη Καραγιάννη. Μαζί τους, όταν είχαν έρθει στο σπίτι μου στο νησί, είχε έρθει και ο Ανθιμος Ανανιάδης. Συχνά επίσης με παίρνει τηλέφωνο ο Τόλης Βοσκόπουλος, αλλά επικοινωνώ και με τον Δάκη που τον έφερα εδώ στην Αθήνα από την Αλεξάνδρεια. Η Βίκυ Μοσχολιού, που δυστυχώς δεν είναι πια εν ζωή, είναι μια καλλιτέχνιδα που θαύμαζα κι εξακολουθώ ακόμη να θαυμάζω».

- Εχετε βοηθήσει κάποιους καλλιτέχνες στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους...

Εκλεισα το πρώτο μεροκάματο του Αντύπα στη «Φαντασία» και την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση του Λευτέρη Πανταζή. Συνεργάστηκα με τον Τόλη Βοσκόπουλο, τον Δημήτρη Μητροπάνο, την Ελένη Δήμου και την Κατερίνα Στανίση που την έφερα από τη Γερμανία.

Το παρελθόν πάντως δεν το νοσταλγεί. «Δεν με ενδιαφέρει» λέει και το πιστεύει. «Γνώρισα τα πάντα, κέρδισα χρήματα, είδα πώς είναι να έχεις δόξα. Ολα ήταν μηδέν και τίποτε άλλο. Τώρα διαπιστώνω ότι είμαι κάποιος, ότι έχω κάποιο προορισμό και καρδιά».

«Δεν βλέπω ψυχή εδώ, έχω όμως τα γατάκια, τα σκυλάκια και ένα προβατάκι να φροντίζω»

Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να πουλά όλη την περιουσία του για να ακολουθήσει το δρόμο του Χριστού;

Ο πατέρας Νίκος Καραδημητρίου δίνει την απάντηση. «Ηταν πολύ εύκολη αυτή η διαδικασία για μένα. Νιώθω σαν να μη συνέβη ποτέ αυτό. Πούλησα ό,τι είχα και δεν είχα και πήγα κι έφτιαξα την εκκλησία μου, το σπιτάκι μου και ζω όπως δεν έζησα ποτέ ώς τώρα». Η ζωή στην Πάτμο, και δη το χειμώνα, δεν είναι εύκολη. Εκείνος όμως το απολαμβάνει. «Δεν βλέπω ούτε ψυχή, ούτε... μύγα. Εχω όμως τα γατάκια μου, τα σκυλάκια μου και ένα προβατάκι και ασχολούμαι με τη φροντίδα τους. Μέσα από αυτά ζω!» μας λέει. - Προτού αποφασίσετε να πάτε στην Πάτμο, πιστεύατε στον Θεό;

Από μικρό παιδί η μάνα μου με έμαθε να αγαπώ και να ακολουθώ το δρόμο του Θεού. Μπορεί στην πορεία να μην πήγαινα στην εκκλησία, αλλά είχα μέσα στην ψυχή μου τον Θεό. Δεν βλασφήμησα ποτέ τα Θεία. Εδώ ζω μια ευτυχισμένη κι ευλογημένη ζωή. Είμαι δεκαέξι χρόνια στην Πάτμο, δεν νοστάλγησα ποτέ καμιά στιγμή από το παρελθόν. Ούτε με ενδιαφέρει τίποτα από αυτά που έκανα. Αυτή η ζωή που κάνω τώρα είναι η ωραιότερη. Ούτε προβλήματα έχω, ούτε τίποτα. Οταν είσαι δίπλα στον Θεό, δεν υπάρχει τίποτα από το παρελθόν...

Οσο για δυσκολίες, δεν τις έζησε. Οχι τουλάχιστον αυτά τα χρόνια που έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια. «Εως τώρα δεν έχω αντιμετωπίσει καμία δυσκολία. Στα δεκαέξι χρόνια που είμαι στην Πάτμο, τα πάντα μου έρχονται στο πιάτο. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να σ'; το εξηγήσω. Βιώνω καταστάσεις πρωτόγνωρες και ζω μια ήρεμη ζωή. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν χρειάζεται να πιέσετε τον εαυτό σας για να γίνετε θρησκευόμενοι. Κάτι θα μεσολαβήσει στη ζωή σας και θα σας κάνει να ανακαλύψετε το δρόμο του Θεού. Τέλος, προτρέπω τον κόσμο να με ακολουθήσει σε όλα αυτά που λέω μέσα στο βιβλίο μου».

πηγή- proskynitis.blogspot

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/01/blog-post_1085.html#ixzz1k7HLldQe

Τα δόντια μας ...

2012-01-21T19:18:00.000+02:00

Το σωστό βούρτσισμα των δοντιών μας

Ο Σταμάτης Μπαμπές, Χειρουργός Οδοντίατρος, εξηγεί στο Υγείαonline.gr,

ποιος είναι ο σωστός τρόπος καθαρισμού των δοντιών μας μέσω της οδοντόβουρτσας,

αλλά και του οδοντικού νήματος.

Το βούρτσισμα των δοντιών πρέπει να γίνεται τουλάχιστον 2 φορές την ημέρα (απαραίτητα μετά από κάθε γεύμα και οπωσδήποτε πριν πάτε για ύπνο). Η οδοντόβουρτσα που συνιστάται συνήθως πρέπει να έχει μικρό κεφάλι, νάιλον τρίχες και να είναι μέτρια ή μαλακή. Οι σκληρές οδοντόβουρτσες πρέπει να αποφεύγονται γιατί, ενώ δίνουν μία ψευδαίσθηση ότι καθαρίζουν καλύτερα στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο αποτελεσματικές στην απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας και προκαλούν αποτριβές στα δόντια και τραυματισμό στα ούλα.

Ο σωστός τρόπος βουρτσίσματος είναι ο ακόλουθος:

Να τοποθετήσουμε τη βούρτσα λοξά ( γωνία 45 μοιρών ) στο σημείο που ενώνονται τα δόντια με τα ούλα.

Πιέζουμε την βούρτσα με κατεύθυνση προς τα ούλα και κάνουμε μικρές επιτόπιες κινήσεις μπρός πίσω.

Βουρτσίζουμε πρώτα τις εξωτερικές επιφάνειες και μετά με τον ίδιο τρόπο και εξίσου σχολαστικά τις εσωτερικές επιφάνειές.

Τελειώνοντας βουρτσίζουμε τις μασιτικές επιφάνειες με κινήσεις μπρός - πίσω. Δεν ξεχνάμε να βουρτσίζουμε και την γλώσσα.

Ένα σωστό βούρτσισμα Δε μπορεί να διαρκεί λιγότερο από 3-5 λεπτά σε κάθε περίπτωση.

Καθαρισμός με οδοντικό νήμα

Επειδή η βούρτσα δεν μπορεί να εισχωρήσει ανάμεσα στα δόντια, οι επιφάνειες αυτές δεν καθαρίζονται. Για το λόγο αυτό απαραίτητο συμπλήρωμα της καθημερινής φροντίδας είναι η χρήση του οδοντικού νήματος.

Το νήμα χρησιμοποιείται ως εξής:

Κόβουμε ένα κομμάτι νήμα, περίπου 70 εκ. και το τυλίγουμε γύρω από το μεσαίο δάκτυλο κάθε χεριού, αφήνοντας περίπου 7 εκ. ελεύθερο νήμα μεταξύ των δακτύλων.

Χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα και τους δείκτες τοποθετούμε το νήμα ανάμεσα στα δόντια.

Όταν φτάσει στα ούλα αγκαλιάζουμε το δόντι με το νήμα και το μετακινούμε απαλά μέσα στην ουλοδοντική σχισμή, ώστε να καθαρίσουμε την κρίσιμη περιοχή κάτω από τα ούλα.

Εκτός από την οδοντόβουρτσα και το νήμα, υπάρχουν και άλλα μέσα στοματικής υγιεινής, που κατά περίπτωση μπορούν να φανούν χρήσιμα όπως τα μεσοδόντια βουρτσάκια, οι ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες και το ειδικό νήμα για χρήση κάτω από γέφυρες κ.λ.π.

Σταμάτης Μπαμπέw
Χειρουργός Οδοντίατρος

http://www.teeth.gr/