Εκλογή Μητροπολιτών

    ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ ΣΤΗ ΧΑΛΚΗ

φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου (29.08.2011)

 

Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Δευτέραν, 29ην Αὐγούστου, ἐν τῇ κατά Χάλκην Ἱερᾷ Μονῇ Ἁγίας Τριάδος πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.

Κατά τήν συνεδρίαν αὐτῆς, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος ἀποδεχθεῖσα τήν οἰκειοθελῆ παραίτησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Κωνσταντίνου ἀπό τῆς διαποιμάνσεως τῆς Ἐπαρχίας αὐτοῦ, προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἐξελέξατο αὐτόν παμψηφεί Μητροπολίτην Γέροντα Νικαίας, εἰς δέ τήν οὑτωσί κενωθεῖσαν Μητρόπολιν Δέρκων ἐξελέξατο, ὁμοίως παμψηφεί, τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μοσχονησίων κ. Ἀπόστολον, ἄχρι τοῦδε Ἡγούμενον τῆς ὡς ἄνω Ἱερᾶς Μονῆς, ὅστις καί ἐτέλεσεν ἐν αὐτῇ τό Μικρόν Μήνυμα. Τὰ Μεγάλα Μηνύματα τῶν νεοκλεγέντων Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Γέροντος Νικαίας κ. Κωνσταντίνου καί Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου τελεσθήσονται αὔριον, Τρίτην, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ.

Ἐξ ἄλλου, μετά τήν εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Δέρκων κατάστασιν τοῦ ἄχρι τοῦδε Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος νέον Ἡγούμενον αὐτῆς διώρισε τόν Σεβ. Μητροπολίτην Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρον.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: http://syndesmosklchi.blogspot.com/2011/08/blog-post_6292.html

Η Σχολή της Χάλκης

  Η σημασία της Σχολής της Χάλκης

για το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Τα περισσότερα προβλήματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πηγάζουν κυρίως από τις σχέσεις του με την Τουρκία, σε πολιτικό, διοικητικό και οικονομικό επίπεδο. Ήδη από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, η Τουρκία είχε ξεκινήσει οργανωμένες προσπάθειες για την αποδυνάμωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ένα μελανό κομμάτι στην ιστορία του Πατριαρχείου ,είναι και το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης το 1971, απόφαση που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη θρησκευτική ελευθερία της μειονότητας των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Η Σχολή, που στο παρελθόν ήταν μοναστήρι, δημιουργήθηκε από τον Πατριάρχη Γερμανό Δ΄ το 1844. Κύριος στόχος της ήταν η εκπαιδευτική ενίσχυση όχι μόνο τηςεκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως αλλά και των απανταχού Ορθοδόξων. Παράλληλα, η Σχολή εξυπηρέτησε και άλλους σκοπούς όπως η ανάπτυξη της θεολογικής επιστήμης, η καλλιέργεια κληρικών σε εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα ακόμα και η προετοιμασία έναντι των προσπαθειών προσηλυτισμού της δύσης σε βάρος της Ορθοδοξίας.

Στα θρανία της έχουν φοιτήσει πάρα πολλοί θεολόγοι, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες, οι οποίοι διακονούν σήμερα ανά την υφήλιο, συμπεριλαμβανομένου και του τωρινού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Η επιβίωση του Πατριαρχείου και της οικουμενικότητας του, καθώς και το μέλλον του Οικουμενικού Θρόνου, οφείλεται εν μέρει στη Σχολή της Χάλκης, αφού έδινε τη δυνατότητα εκλογής ιεράρχη χωρίς τουρκική ιθαγένεια στον Πατριαρχικό Θρόνο.

Από το 1971 η Σχολή έχει σταματήσει το εκπαιδευτικό της έργο σύμφωνα με νόμο της τουρκικής κυβέρνησης ο οποίος απαγορεύει την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση. Έκτοτε λειτουργεί σαν μία μοναστική αδελφότητα μακριά από τον θόρυβο των αστικών κέντρων. Επίσης, η βιβλιοθήκη της σχολής, φημισμένη για τα σπάνια βιβλία που περιέχει, συντελεί στην κατάρτιση των μοναχών στην θεολογική επιστήμη και στην εξυπηρέτηση εκκλησιαστικών και ιερατικών αναγκών του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των άλλων Ορθοδόξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών.

Μέχρι σήμερα το συνεχές αίτημα του Πατριαρχείου για την πλήρη επαναλειτουργία της Σχολής δεν έχει ικανοποιηθεί από την τουρκική πλευρά. Όμως, οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν την δικαστική διαμάχη για το Ορφανοτροφείο Πριγκήπου δημιουργούν ένα προηγούμενο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Συγκεκριμένα, το 2005 με απόφαση του πρωτοδικείου της Πριγκήπου ο τίτλος κυριότητας του Ορφανοτροφείου αφαιρέθηκε από το Πατριαρχείου και με συνοπτικές διαδικασίες μεταβιβάστηκε στο τουρκικό κράτος. Μετά από αυτό το γεγονός ξεκίνησε ένας μεγάλος Γολγοθάς για το Πατριαρχείο ώστε να είναι σε θέση να διεκδικήσει αυτό που δικαιωματικά του ανήκει.

Το ζήτημα έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το οποίο στις 15 Ιουνίου του 2010 αποφάσισε ότι η κυριότητα του Ορφανοτροφείου έπρεπε να επιστραφεί στον πραγματικό κάτοχό της. Εν τέλει το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο δικαιώθηκε διότι πέτυχε την αναίρεση της προ πενταετίας απόφαση του πρωτοδικείου της Πριγκήπου το οποίο χαρακτηριστικά διέταξε την επιστροφή του Ορφανοτροφείου στο «ρωμαίικο πατριαρχείο».

Ακόμη ένα βήμα προς την επαναλειτουργία της Σχολής είναι και το κυβερνητικό διάταγμα με ισχύ νόμου που εξέδωσε η κυβέρνηση Ερντογάν σύμφωνα με το οποίο θα επιστρέψει τα ακίνητα όλων των μειονοτικών ιδρυμάτων τα οποία τα είχαν δηλώσει το 1936 και θα τα καταγράψει στο κτηματολόγιο στο όνομα των ιδρυμάτων. Αυτή η απόφαση αν εφαρμοστεί σημαίνει πως στα ελληνικά ιδρύματα στην Κωνσταντινούπολη θα επιστραφούν χιλιάδες ακίνητα, τα νεκροταφεία, τα οποία είχαν κατασχεθεί από το τουρκικό κράτος. Θα είναι μια μεγάλη δικαίωση των αγώνων του Οικουμενικού πατριαρχείου και των ιδρυμάτων που είχαν απολέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας τους μετά το 1936.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι διαμορφώνεται ένα θετικό κλίμα ανάμεσα στην Τουρκία και τις μη μουσουλμανικές μειονότητες που κατοικούν στο εσωτερικό της το οποίο είναι απαραίτητο ώστε να είναι σε θέση το Οικουμενικό Πατριαρχείο να διεκδικήσει επιτυχώς την πλήρη επαναφορά της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Μάλιστα, μέσα στο 2011,σύμφωνα πάντοτε με δηλώσεις του Αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης κ. Αρίντς , αναμένεται να εκδοθεί η άδεια για την λειτουργία της Σχολής, καθώς βρέθηκε μια νομική λύση. Παλαιότερα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, είχε προειδοποιήσει την τουρκική κυβέρνηση, ότι θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για το γεγονός ότι τελεί εν σιωπή η Σχολή επί 39 έτη.

Φυσικά, η πρόσφατη θετική αλλαγή του τρόπου αντιμετώπισης του θέματος από την τουρκική κυβέρνηση, οφείλεται κυρίως στα βήματα εκδημοκρατισμού που θέλει να κάνει ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, προκειμένου να εξασφαλίσει επιτέλους τα δικαιώματα των ορθοδόξων μειονοτήτων που διαβιούν στη χώρα. Αρκετές φορές όμως, ο κ. Ερντογάν ζήτησε ανταλλάγματα προκειμένου να επαναλειτουργήσει τη Σχολή, όπως για παράδειγμα την αναγνώριση των μουφτήδων της Θράκης και της υποτιθέμενης «τουρκικής» μειονότητας, στα πλαίσια μιας αμοιβαιότητας. Κλείνοντας, θα πρέπει η Ελληνική Κυβέρνηση να υποστηρίξει σθεναρά το Πατριαρχείο, να φερθεί έξυπνα και να αντιμετωπίσει το θέμα, σαν ζήτημα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της οικουμενικότητας του Χριστιανισμού.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝ ΧΟΛΕΒΑΣ Χειρούργος Οδοντίατρος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ

ΠΗΓΗ:http://syndesmosklchi.blogspot.com/2011/08/blog-post_30.html

Το σύκο και το ... συκώτι

Από το σύκο στο συκώτι και το συκοφάντη και άλλα πολλά…

Υπάρχει σχέση ανάμεσα στο σύκο και το συκώτι και το συκοφάντη;

Τι σημαίνουν οι φράσεις “μου κόπηκαν τα ήπατα”, ”

 λέω τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη”

γράφει ο Νίκος Σαραντάκος(www.sarantakos.com)

Το συκώτι, ένα από τα σπουδαιότερα ανθρώπινα όργανα, εθεωρείτο από την αρχαιότητα η έδρα του θάρρους, του θυμού και του φόβου. Η λέξη “λευκηπατίας” (ή λευχηπατίας), αυτός δηλαδή που έχει λευκό συκώτι, σήμαινε τον δειλό, αυτόν που δεν έχει αίμα στις φλέβες του, όπως θα λέγαμε σήμερα. Η αρχαιοελληνική σύνδεση του συκωτιού με το θάρρος και τον θυμό εμφανίζεται και σε άλλες γλώσσες: έτσι, στα ιταλικά και στα ισπανικά, η έκφραση “έχει συκώτι” (avere fegato και tener higado, αντίστοιχα) σημαίνει τον θαρραλέο άνθρωπο, αυτόν που “το λέει η καρδιά του”. Παρόμοια, οι Γάλλοι χρησιμοποιούν την έκφραση avoir les foies blancs (έχει άσπρο συκώτι) για να χαρακτηρίσουν τον δειλό τον λιπόψυχο. Ανάλογο είναι και το αγγλικό lily-livered. Στη νεοελληνική γλώσσα, λέμε μου κόπηκαν τα ήπατα (αξιοπρόσεκτη η διατήρηση του αρχαίου τύπου!) για να δηλώσουμε τον υπερβολικό φόβο, όπως λέμε μου έπρηξες το συκώτι σε κάποιον ενοχλητικό και μη χαλάς το συκώτι σου, δηλαδή μην θυμώνεις (για πράγματα ανάξια λόγου). Τέτοιες φράσεις βρίσκουμε και σε άλλες γλώσσες, λ.χ. στα ιταλικά λένε si mangia il fegato (τρώει το συκώτι του) για κάποιον που βράζει από το θυμό του, ενώ στα ισπανικά η έκφραση moler los higados σημαίνει ακριβώς “πρήζω το συκώτι κάποιου”.

Οι λέξεις foie, fegato, higado προέρχονται όλες από τα ελληνικά, μέσω των λατινικών. Η λέξη συκώτι, όμως, από πού προέρχεται; Από το σύκο, είναι η απάντηση, αν και η διαδρομή δεν είναι προφανής. Η συκιά και ο καρπός της, το σύκο, υπάρχουν στην Ελλάδα από πολύ παλιά -μαρτυρούνται και στον ‘Ομηρο, αν και η λέξη “σύκο” ίσως να είναι προελληνική. Το σύκο διαδραμάτιζε κεφαλαιώδη ρόλο στο διαιτολόγιο των αρχαίων Ελλήνων, το οποίο με τα σημερινά δεδομένα θα κρινόταν αφάνταστα φτωχό. Το σύκο λοιπόν το εκτιμούσαν ιδιαίτερα και μάλιστα τάιζαν ορισμένα ζώα (ιδίως χήνες και γουρούνια) αποκλειστικά ή σχεδόν με σύκα, ώστε το συκώτι τους να νοστιμίσει. Αυτό το έδεσμα, κάτι ανάλογο με το σημερινό φουά-γκρα, το ονόμαζαν, πολύ λογικά, “συκωτόν ήπαρ”. Με τον καιρό, το ουσιαστικό εξέπεσε και παρέμεινε το επίθετο, “συκωτόν”, το οποίο έφτασε να χαρακτηρίζει όχι μόνον το ειδικά προετοιμασμένο συκώτι, αλλά το συκώτι γενικά. Αυτό το γλωσσικό φαινόμενο, η έκπτωση δηλαδή του ουσιαστικού, είναι αρκετά συνηθισμένο στα ελληνικά (πρβλ. ποντικός μυς δηλ. το ποντίκι από τον (Εύξεινο) Πόντο, που έγινε ποντικός, νεαρόν ύδωρ, πανικός φόβος). Οι Ρωμαίοι ξεσήκωσαν από τα ελληνικά το συκωτόν ήπαρ, το είπαν iecur fegatum μεταφράζοντας κατά λέξη, και με μια παρόμοια διαδικασία έμεινε το σκέτο fegatum από το οποίο προήλθαν οι λέξεις που είδαμε πιο πάνω.

Αλλά ας γυρίσουμε στο σύκο. Στην αρχαία ελληνική, το σύκο ως λέξη παίζει και αυτό σπουδαίο ρόλο. Πολλές παροιμιακές εκφράσεις υπάρχουν, όπως π.χ. “όσο διαφέρει σύκα καρδάμων” (για δυο όλως ανόμοια πράγματα) ή “σύκον χειμώνος αιτώ” για άκαιρες επιθυμίες ή επιχειρήσεις. Επειδή το ξύλο της συκιάς ούτε γερό είναι ούτε καίγεται καλά, βγήκε το επίθετο “σύκινος” που σήμαινε “άχρηστος, ανώφελος”. Πασίγνωστη είναι και η αρχαία έκφραση “ονομάζω τα σύκα σύκα (και τη σκάφη σκάφη)” που πέρασε απαράλλαχτη και στα νεότερα ελληνικά. Η προέλευση της σκάφης αυτής δεν έχει ξεκαθαριστεί, είναι όμως πιθανότατο να οφείλεται σε σεξουαλικό υπονοούμενο. Και βέβαια, το σύκο είχε από την αρχαιότητα και ερωτική σημασία, μια και σήμαινε το γυναικείο γεννητικό όργανο. Από αυτή την τελευταία σημασία ίσως προήλθε και η λέξη “συκοφάντης”. Η εκδοχή που ακούγεται συχνότερα, ότι δηλαδή η λέξη προήλθε από αυτούς που κατάγγελλαν τους λαθραίους εξαγωγείς σύκων (πράγμα που, υποτίθεται, απαγορευόταν), όσο και αν είναι ελκυστική, δεν φαίνεται να ευσταθεί, καθώς δεν υπάρχει στα αρχαία κείμενα αναφορά σε τέτοιον αθηναϊκό νόμο. Μάλλον λοιπόν η λέξη προέρχεται (σύκον+φαίνω) από αυτούς που κατάγγελλαν συμπολίτες τους για παράνομες ερωτικές σχέσεις.

Σε άλλες γλώσσες, αντίθετα, η μεταχείριση του σύκου είναι πιο υποτιμητική: non vale un fico secco, δηλαδή δεν αξίζει ένα ξερό σύκο, λένε οι Ιταλοί για κάτι που δεν αξίζει δεκάρα, no dar un higo λένε οι Ισπανοί για κάτι που δεν τους ενδιαφέρει καθόλου, το ανάλογο και οι άγγλοι. Η γαλλική έκφραση mi-figue mi-raisin (μισό σύκο, μισό σταφίδα) δηλώνει κάποιον ή κάτι που δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, που δεν είναι και τόσο σόι. Πάντως, και η ερωτική έννοια του σύκου διατηρείται: ανάμεσα στα άλλα παραδείγματα, ο οδηγός της εφημερίδας El País για το καλό στυλ (στα ισπανικά), συστήνει στους συντάκτες να αποφεύγουν διάφορες αγγλοσαξωνικές λέξεις, μεταξύ των οποίων και τη λέξη sexy, αντί της οποίας προτείνονται δύο λύσεις: η λέξη erótico και η λέξη sicalíptico. Η πρώτη δεν θέλει εξήγηση βέβαια, η δεύτερη όμως προέρχεται από το γνωστό μας σύκο και από το “άλειψις”, δηλαδή χάιδεμα, τρίψιμο, διέγερση σαν να λέμε. Να προσθέσουμε ότι η λέξη δεν μαρτυρείται στα αρχαία ελληνικά: πλάστηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα.

ΠΗΓΗ: 24grammata athi@24grammata.com

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ* Η ΟΡΜΗΝΕΙΑ

Του Βασίλη Χαραλάμπους

==========================

Καταμεσής

στο μονοπάτι για την Ιβήρων

η μεγάλη πέτρα

πεισματικά σου γνέφει

λίγο στην άκρη να τη βάλεις.

Εγνοια και τούτη λιγοστή

για τους τόσους άλλους

που θάρθουν.

Κάπως έτσι του Γέροντα η ορμήνεια

πως μεράκι και τούτο της καρδιάς

για τους τόσους περαστικούς

καλό διάβα για νάχουν.

*ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟΥ

____________________

Σε κάποια λιτανεία, από αυτές που συνηθίζεται να γίνονται κοντά στη Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, ήταν κι ο Γέροντας Παΐσιος.

Η περιοχή των Καρυών είναι δασώδης και με πυκνή βλάστηση και για να πας στα γύρω κελιά πρέπει να περάσεις από στενά μονοπάτια. Σ΄ ένα λοιπόν τέτοιο μονοπάτι υπήρχε μια μεγάλη πέτρα που έπρεπε οι συμμετέχοντες στη λιτανεία να τη δρασκελίσουν. Όλοι οι μοναχοί περνούσαν την πέτρα δρασκελώντας την. Ο Γέροντας Παΐσιος φτάνοντας στην πέτρα σταματά και την σπρώχνει στο πλάϊ λέγοντας:

- Ευλογημένοι, τα γεροντάκια πως θα περάσουν;

Για τον καθένα υπήρχε η προσωρινή λύση να δρασκελίσουν την πέτρα. Για τον Γέροντα υπήρχε και ο άλλος, ο συνάνθρωπος.

Η ίδια περίπτωση έτυχε πάλι σ΄ άλλη λιτανεία μ’ ένα κλώνο ενός θάμνου που εμπόδιζε το διάβα στο μονοπάτι. Ο Γέροντας Παΐσιος και πάλι έπραξε το ίδιο. Απλά περιστατικά που φανερώνουν πολλά.

(Από τη συλλογή Αθωνικό διάβα)

Χαραλάμπους Βασίλειος, ΚΥΠΡΟΣ

Εισφορά υπέρ ΤΠΔΥ

 Καθιέρωση ειδικής εισφοράς 1% υπέρ ΤΠΔΥ για τους εφημερίους

καθώς και για όλους τους Δημοσίους Υπαλλήλους.

Γνωστοποίηση διατάξεων της παρ. 2β του αρθ. 38 του Ν. 3986/2011

σχετικά με την καθιέρωση ειδικής εισφοράς των ασφαλισμένων του ΤΠΔΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΚΟΙΝ. ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ      Πάτμος, 25-07-2011

ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΟΙΝ. ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ            Αριθμ.πρωτ.80000/17818/514

Δ/ΝΣΗ : ΠΡΟΣΘΕΤΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ : Γ΄

ΤΑΧ. Δ/ΝΣΗ : Σταδίου 29
ΤΑΧ. ΚΩΔΙΚΑΣ : 101 10 ΑΘΗΝΑ
ΤELEFAX : 210 3368148

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : Ε. Σπύρου

ΤΗΛΕΦΩΝΟ : 210 3368159
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΣ. ΕΠΕΙΓΟΝ

ΘΕΜΑ : Γνωστοποίηση διατάξεων της παρ. 2β του αρθ. 38 του Ν. 3986/2011 σχετικά με την καθιέρωση ειδικής εισφοράς των ασφαλισμένων του ΤΠΔΥ

Σας γνωρίζουμε ότι στο Νόμο υπ΄ αρίθμ. 3986/2011 με τίτλο «Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015» που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 152/Α/1-7-2011 περιλαμβάνεται, μεταξύ των άλλων και η διάταξη της παρ. 2β του αρθ. 38 με την οποία καθιερώνεται ειδική εισφορά των ασφαλισμένων του ΤΠΔΥ.

Ειδικότερα

Με τις διατάξεις των δύο πρώτων εδαφίων της παραγράφου 2β του άρθρου 38 η ως άνω ειδική εισφορά η οποία ισχύει υπέρ του ΤΠΔΥ από 1-7-2011 αφορά όλους τους ασφαλισμένους όλων των Τομέων του Ταμείου αυτού και υπολογίζεται σε ποσοστό ένα τοις εκατό (1%) επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων όλων των δικαιούχων υπαλλήλων του Ταμείου.
Επισημαίνεται ότι η ειδική αυτή εισφορά θα ενεργείται από τους εκάστοτε εκκαθαριστές των φορέων όχι μόνο επί των τακτικών αποδοχών αλλά και ανεξαιρέτως χωρίς διάκριση επί όλων των πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων που λαμβάνει κάθε ασφαλισμένος κάθε τομέα του ΤΠΔΥ και θα αποδίδεται με την αυτή διαδικασία με την οποία παρακρατείται και αποδίδεται και η τακτική εισφορά των ασφαλισμένων υπέρ των αντίστοιχων Τομέων Πρόνοιας του ΤΠΔΥ για την χορήγηση εφάπαξ παροχής.
Κατόπιν αυτών και δοθέντος ότι η ως άνω διάταξη ισχύει από 1-7-2011 παρακαλούμε για την άμεση και πιστή εφαρμογή της και για την ενημέρωση όλων των εκκαθαριστών των Υπηρεσιών και Φορέων των οποίων προΐστασθε προκειμένου εγκαίρως να προβούν στην άμεση παρακράτηση και απόδοση της ειδικής εισφοράς.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο στο οποίο κοινοποιείται το παρόν παρακαλείται όπως ενημερώσει του αρμοδίους επιτρόπους προκειμένου κατά την διαδικασία του ελέγχου και της θεώρηση των ενταλμάτων να διενεργείται η παρακράτηση της ανωτέρω ειδικής εισφοράς.
Για κάθε περαιτέρω διευκρίνιση οι Υπηρεσίες του Υπουργείου είναι στην διάθεσή σας.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ
Γ. ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗΣ

2 β) Καθιερώνεται ειδική εισφορά των ασφαλισμένων του Ταμείου Πρόνοιας των Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΠΔΥ) πέραν των προβλεπομένων, υπέρ του Ταμείου Πρόνοιας των Δημοσίων Υπαλλήλων. Η εισφορά αυτή υπολογίζεται σε ποσοστό ένα τοις εκατό (1%) επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων όλων των δικαιούχων υπαλλήλων του Ταμείου. Για όσους υπαλλήλους του δεύτερου εδαφίου της προηγούμενης περίπτωσης δεν είναι ασφαλισμένοι στο ΤΠΔΥ η εισφορά υπολογίζεται σε ένα τοις εκατό (1%) επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων, υπέρ του ΟΑΕΔ. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μπορεί να ρυθμίζεται ο τρόπος υπολογισμού, είσπραξης και απόδοσης της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης και κάθε άλλο αναγκαίο θέμα για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου.

γ) Οι ειδικές εισφορές των προηγούμενων περιπτώσεων που αναλογούν στο χρονικό διάστημα από 1.1.2011 έως 31.7.2011 κατανέμονται ισόποσα και συνεισπράττονται με τις εισφορές των επόμενων μηνών του έτους 2011 σύμφωνα και με όσα ορίζονται στην κοινή υπουργική απόφαση που εκδίδεται κατ’ εξουσιοδότηση της προηγούμενης περίπτωσης.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://efimeriosgr.blogspot.com/2011/08/463-1.html

Βαρθολομαίος-Ερντογάν

Βαρθολομαίος-Ερντογάν στο δείπνο Ιφτάρ

που παρέθεσαν τα μεινοτικά ιδρύματα

Κωνσταντινούπολη, των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα,

 φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο τούρκος Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρακάθησαν το βράδυ της Κυριακής σε δείπνο, Ιφτάρ, που παρέθεσαν τα 162 μειονοτικά ευαγή ιδρύματα (βακούφια) της γειτονικής χώρας με αφορμή την μουσουλμανική νηστεία του Ραμαζανίου.

Η παρουσία του Πρωθυπουργού Ερντογάν σε αυτό το δείπνο, στο οποίο συνοδευόταν από την σύζυγό του κυρία Εμινέ, καθώς και οι συζητήσεις που είχε με τους εκπροσώπους των μειονοτήτων, χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός σε μια περίοδο που βρίσκεται σε εξέλιξη η διαβούλευση της Κυβέρνησης του με διαφόρους φορείς – μεταξύ των οποίων και οι μειονότητες- για τη διαμόρφωση του νέου Συντάγματος της χώρας.

Ιδιαίτερα θερμή ήταν η ομιλία του Πρωθυπουργού Ερντογάν ο οποίος αναφέρθηκε στα αποφασιστικά βήματα για τον εκδημοκρατισμό της χώρας, που έγιναν στα εννέα χρόνια που βρίσκεται το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στη εξουσία. "Η Κυβέρνηση δίνει αγώνα ενάντια σε ενέργειες που κινούνται εκτός του δικαίου", σημείωσε ο Πρωθυπουργός Ερντογάν.

''Δεν θα χρεωθούμε τα λάθη άλλων" τόνισε και συνέχισε ευχόμενος : "Και αυτοί ακόμα που θα επιχειρήσουν να τα επαναλάβουν, ποτέ να μην έχουν το θάρρος και τη δυνατότητα (σ.σ. εννοεί να το πράξουν)".

Όπως είπε ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας είναι γνωστές οι αδικίες που υπέστησαν διάφορες θρησκευτικές ομάδες λόγω της διαφορετικότητάς τους. "Όμως τώρα πια αυτά έμειναν στο παρελθόν. Στη χώρα μας, οι εποχές κατά τις οποίες συμπολίτες μας υπέστησαν πιέσεις λόγω της πίστης τους, της θρησκείας τους, της εθνικής τους ρίζας, εξαιτίας της διαφορετικής ζωής τους, ανήκουν πλέον στο παρελθόν".

"Γκρεμίζοντας τα ταμπού βάλαμε υπογραφή σε ιστορικές μεταρρυθμίσεις. Δεν επιτρέπουμε και δεν θα επιτρέψουμε διακρίσεις μεταξύ των συμπατριωτών μας" είπε εμφατικά ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας ο οποίος αναφέρθηκε στο διάταγμα 5737 περί της επιστροφής της ακίνητης βακουφικής περιουσίας.

Προηγουμένως μίλησαν ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Μπουλέντ Αρίντς αλλά και ο εκπρόσωπος των μειονοτικών μη μουσουλμανικών Βακουφίων στο Συμβούλιο της Διευθύνσεως Βακουφίων και δραστήριος ομογενής κ.Λάκης Βίγκας.

"Το νέο Σύνταγμα θα πρέπει να είναι και δικό μας Σύνταγμα" τόνισε ο κ.Βίγκας ο οποίος είπε ότι οι μεινότητες άρχισαν να επεξεργάζονται σχέδια του Συντάγματος όπου περιλαμβάνονται συγκεκριμένες αναφορές στα περιουσιακά δικαιώματα, στις θρησκευτικές ελευθερίες και σε άλλα θέματα που αφορούν τις μειονότητες, ανάλογα με όσα ισχύουν σε διεθνές επίπεδο.

Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας κάθησε δίπλα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, στο κεντρικό τραπέζι του δείπνου που πραγματοποιήθηκε στους κήπους του Αρχαιολογικού Μουσείου.

«Δείχνει τη διάθεση της Κυβερνήσεως έναντι των μειονοτήτων, έναντι των μη μουσουλμάνων πολιτών της χώρας» είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αναφερόμενος στην παρουσία του Πρωθυπουργού στο δείπνο, ιφτάρ, που παρέθεσαν τα μειονοτικά ιδρύματα. «Το δείπνο συνέπεσε με την απόφαση για την επιστροφή των ακινήτων των μειονοτικών βακουφίων» τόνισε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. «Πρόκειται για τη διόρθωση μιας αδικίας, είναι η αποκατάσταση της. Στο παρελθόν έγιναν πολύ δυσάρεστα γεγονότα. Ένα-ένα διορθώνονται» συνέχισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι «θα δούμε και καλύτερα πράγματα στο μέλλον».

Το Πρωθυπουργικό ζεύγος της Τουρκίας υποδέχθηκε ο κ.Λάκης Βίγκας ενώ κατά τη διάρκεια του δείπνου έπαιζε μουσική το συγκρότητμα "Καφέ Αμάν", στο οποίο συμμετέχουν ρωμηιοί και τούρκοι μοισικοί με επικεφαλής τον κ.Στέλιο Μπερμπέρη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το δείπνο πραγματοποιήθηκε σε πολύ θετική ατμόσφαιρα ύστερα από την απόφαση του Πρωθυπουργού Ερντογάν, η οποία δημοσιεύθηκε το Σάββατο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας, με την οποία ανοίγει ο δρόμος να επιστραφούν στα μειονοτικά ιδρύματα χιλιάδες ακίνητα που τους αφαιρέθηκαν μετά το 1936, χρονιά κατά την οποία είχε ζητηθεί από τα βακούφια να δηλώσουν την ακίνητη περιουσία τους.

Στην περίπτωση που τα ακίνητα που αφαιρέθηκαν δεν βρίσκονται πλέον στην κυριότητα του Κράτους, τότε τα Βακούφια θα μπορούν να αποζημιωθούν. Η απόφαση αφορά μόνο τα Ιδρύματα και όχι και τα φυσικά πρόσωπα ενώ δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα των κατειλημμένων ομογενιακών ακινήτων.

Σημειώνεται ότ,ι σύμφωνα με ορισμένους ανεπίσημους υπολογισμούς, από το 1936 και ύστερα αφαιρέθηκαν περίπου 10000 ακίνητα από την ελληνορθόδοξη κοινότητα (ευαγή ιδρύματα και απλούς πολίτες).

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=6665

Ο ΄Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος (29 Αυγούστου)

ΜΝΗΜΗ ΔΙΚΑΙΟΥ ΜΕΤ’ ΕΓΚΩΜΙΩΝ

(ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων προφητών και ομολογητών της πίστεώς μας. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τον χαρακτήρισε ως το μέγιστο άνθρωπο που φάνηκε στον κόσμο: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Ματθ.11,11). Η αγία μας Εκκλησία τον έθεσε σε τιμή μετά τη Θεοτόκο, μάλιστα στην εικονογραφία παριστάνεται μαζί με την Παναγία μας να ικετεύει για τη σωτηρία του κόσμου. Είναι η γνωστή εικονογράφηση της «δεήσεως». Ο μεγάλος αυτός άνδρας πάνω απ’ όλα είναι ο πρόδρομος της εμφανίσεως του Χριστού στον κόσμο, αυτός που άνοιξε το δρόμο να περάσει ο Λυτρωτής μας. Είναι ο μεγάλος αγγελιοφόρος της πιο χαρμόσυνης και ελπιδοφόρας αγγελίας όλων των εποχών: της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Είναι ο κομιστής και ο διαπρύσιος κήρυκας της μετάνοιας και ο άτεγκτος ελεγκτής της ανομίας και της αμαρτίας.

Σύμφωνα με τις αγιογραφικές μαρτυρίες ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε κορυφαίο όργανο της θείας πρόνοιας και του έργου της σωτηρίας του κόσμου, διαδραματίζοντας πρωτεύοντα ρόλο. Μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είχαν προφητεύσει για το πρόσωπό του και τη δράση του. Ο προφήτης Μαλαχίας προανήγγειλε τη βουλή του Θεού για την εμφάνιση του Τιμίου Προδρόμου: «Ιδού εγώ εξαποστέλλω τον άγγελόν μου, και επιβλέψεται οδόν προ προσώπου μου, και έξαίφνης ήξει εις ναόν εαυτού Κύριος, όν υμείς ζητείτε, και ο άγγελος της διαθήκης, όν υμείς θέλετε. Ιδού έρχομαι, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Μαλ.3,1).

Η γέννησή του υπήρξε θαυμαστό γεγονός, διότι γεννήθηκε από μητέρα στείρα. Ήταν γιος του ευσεβή ιερέα Ζαχαρία, από την εφημερία Αβιά (Α΄Βασιλ.24,10) και της Ελισάβετ (Λουκ.1,7) η οποία καταγόταν από τον ιερατικό οίκο «Ααρών» (Λουκ.1,5). Ο αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε στο Ζαχαρία την ώρα που θυμίαζε στο ναό, για να του αναγγείλει τη γέννηση του παιδιού του. Για την καλόπιστη απιστία του έμεινε άλαλος ως τη γέννησή του. Ο Ιωάννης ήταν εκλεγμένος από το Θεό «εκ κοιλίας μητρός», διότι όταν επισκέφτηκε η Θεοτόκος τη συγγενή Της Ελισάβετ, ούσες έγγειοι και οι δύο άγιες γυναίκες, «εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής» (Λουκ.1,41). Με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος έγνωσε ο Πρόδρομος, ως βρέφος αγέννητο ακόμη, τον ερχομό του Κυρίου και χάρηκε! Το όνομά του σημαίνει δώρο Θεού (Θεοχάρης για την ακρίβεια), και ήταν επιλογή του ιδίου του Ζαχαρία, διότι πίστευε ακράδαντα ότι το παιδί αυτό ήταν χάρισμα του Θεού, για τον ίδιο και για όλη την ανθρωπότητα. Αυτό αποδεικνύεται από τις προφητικές ρήσεις του αγίου ιερέα, μετά τη «λύση» της γλώσσας του.

Μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον ευσέβειας, πίστεως στο Θεό και εναγώνιας αναμονής του Μεσσία. Οι άγιοι γονείς του γέμισαν την ψυχή του με την βεβαία προσμονή του Λυτρωτή του κόσμου. Τον έμαθαν να κλείνει ερμητικά τα αφτιά του στην κοσμική σαπίλα και να αποστρέφεται την αμαρτία, διότι έπρεπε να τους βρει ο Μεσσίας καθαρούς, όσο γινόταν, ώστε να σχηματιστεί ο αρχικός πυρήνας των συνεργατών Του.

Σε ηλικία τριάντα ετών αποσύρθηκε στην έρημο της Ιουδαίας για να ζήσει βίο ασκητικό, για την προσωπική του κάθαρση. Αυτό έκαναν και άλλοι ευσεβείς Ιουδαίοι της εποχής του, όπως οι Εσσαίοι, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει ολόκληρες κοινότητες ασκητών στην περιοχή της Νεκράς Θαλάσσης. Ο Ιωάννης πιθανότατα δεν ανήκε σε αυτές τις ομάδες, διότι η ιδέα του περί του αναμενόμενου Μεσσία είναι ριζικά διάφορη από εκείνη των Εσσαίων, οι οποίοι περίμεναν δύο Μεσσίες. Ζούσε με προσευχή και νηστεία. Ως ένδυμα είχε τρίχες καμήλας και έτρωγε ακρίδες (βλαστάρια φυτών της ερήμου) και μέλι από αγριομέλισσες. Δεν αρκούνταν μόνο στην προσωπική του άσκηση, αλλά εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα, ως «ρήμα Θεού» (Λουκ.3,2), φώναζε με γοερή φωνή πάνω από τους γυμνούς βράχους της ερήμου, για να ακουστεί όσο το δυνατό μακρύτερα: «μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ.3,3). Κήρυσσε «βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών» (Μαρκ.1,4), και βάπτιζε τα πλήθη στα νερά του Ιορδάνη, «εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών» (Ματθ.3,6), αφού «εξεπορεύετο προς αυτόν πάσα η Ιουδαία χώρα και οι Ιεροσολυμίται» (Μάρκ.1,5). Ταυτόχρονα δίδασκε τους πολυάριθμους επισκέπτες του, την ευσέβεια και τη δικαιοσύνη και στηλίτευε την ασέβεια και την αδικία, αλλά και «πολλά μεν ουν έτερα παρακαλών ευηγγελίζετο τον λαόν» (Λουκ.3,18).

Η συνάντησή του με το Χριστό και η βάπτισή Του από τον Πρόδρομο υπήρξε η κορυφαία στιγμή για το θεοφόρο άνδρα. Πληρωμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος προανάγγειλε την έλευση του Σωτήρα: «ο οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστίν. Ου ουκ ειμί ικανός τα υποδήματά βαστάσαι. Αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί. Ου το πτύον εν τη χειρί αυτού, και διακαθαριεί την άλωνα αυτού, και συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» (Ματ.3,11-12). Από μακριά διέκρινε το Χριστό και ομολόγησε: «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Ούτος εστιν περί ου εγώ είπον» (Ιωάν.1,29). Η ομολογία; Του και η μαρτυρία του υπήρξε καταλυτικός παράγων για τα παραβρισκόμενα πλήθη. Είναι η πρώτη μεγάλη δημόσια αναγνώριση του ερχομού του Μεσσία. Επίσης συγκλονιστικό γεγονός υπήρξε και η τελετή της βαπτίσεως του Κυρίου από τα χέρια του Ιωάννη, την οποία επισφράγισε η φανέρωση της Αγία Τριάδος. Το αξιοσημείωτο στη βάπτιση του Κυρίου είναι η άρνηση του Προδρόμου να βαπτίσει το Χριστό, διότι ο θεοφόρος άνδρας διέγνωσε την απόλυτη αναμαρτησία Του και είχε τη συναίσθηση της τυπικότητας του βαπτίσματος του δικού του, το οποίο ήταν τύπος του αγίου Βαπτίσματος της Εκκλησίας του Χριστού, ως το μόνο που μπορεί να αναγεννήσει τον άνθρωπο.

Στόχος του Τιμίου Προδρόμου υπήρξε κυρίως η πολιτική και πνευματική εξουσία της εποχής του, η οποία είχε φτάσει σε έσχατα σημεία κατάπτωσης και ηθικής σήψης. Πυρωμένος από θείο ζήλο, αλλά και αγανάκτηση ο ιερός άνδρας μύδρους κατά των δυναστών του λαού. Ήταν κυριολεκτικά ασυμβίβαστος και ασκούσε κριτική προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες της παρουσίας του. Καταφέρθηκε εναντίον των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, οι οποίοι στο όνομα του Θεού και της υποκριτικής τους ευσέβειας καταπίεζαν και εκμεταλλεύονταν αφόρητα το λαό. Τους χαρακτήριζε δημόσια ως «γεννήματα εχιδνών» και τους προειδοποιούσε ότι αν δεν μετανοήσουν δε θα ξεφύγουν «από της μελλούσης οργής» (Ματθ.3,8). Με παραστατικότατο τρόπο τους ανάγγειλε πως ήδη, με τον ερχομό του Μεσσία «η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται και παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ματθ.3,10).

Ιδιαίτερος στόχος του έγινε η διεφθαρμένη πολιτική εξουσία της εποχής του. Τα διάφορα ανδρείκελα – εξωμότες συμπατριώτες του ασκούσαν τυραννική εξουσία για λογαριασμό της σιδερόφρακτης κοσμοκράτειρας Ρώμης. Ενώ ο λαός στέναζε κάτω από την πιο σκληρή δουλεία και λιμοκτονούσε, αυτοί ζούσαν μέσα στη χλιδή, τις ατέλειωτες διασκεδάσεις και την ανηθικότητα. Ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στον ακόλαστο και διεφθαρμένο «τετράρχη» Ηρώδη «περί πάντων ων εποίησε πονηρών» (Λουκ.3,19). Αυτός συζούσε παράνομα με την Ηρωδιάδα, τη γυναίκα του αδελφού του, αδιαφορώντας για τον σκανδαλισμό που προκαλούσε στον ευσεβή λαό η φρικτή μοιχεία του. Φώναζε κάτω από τα ανάκτορά του με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ελέγχοντας το μοιχό βασιλιά: «ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» (Μαρκ.6,18). Ο θρασύς και ακόλαστος μονάρχης συνέλαβε και έκλεισε στη φυλακή τον διαπρύσιο ελεγκτή. Δεν τον σκότωσε, διότι «εφοβήθη τον όχλον, ότι ως προφήτην αυτόν είχον» (Ματθ.18,5). Αλλά και από το ολοσκότεινο και υγρό δεσμωτήριο ο Ιωάννης επαναλάμβανε ακατάπαυτα τον δριμύ του έλεγχο, ο οποίος έγινε πολύ ενοχλητικός στα αυτιά παράνομου ζευγαριού και των αυλικών του. Η Ηρωδιάδα αποδείχτηκε πιο διεφθαρμένη από τον Ηρώδη, «ενείχεν αυτώ και ήθελεν αυτόν αποκτείναι και ου ηδύνατο» (Μαρκ.6,19). Γι’ αυτό παγίδευσε με όρκο τον παράνομο σύντροφό της, με το δαιμονικό πορνικό χορό της κόρης της Σαλώμης και κατόρθωσε να αποκεφαλίσει τον Ιωάννη και να σιγήσει το εύλαλο στόμα του!

Μετά από αυτό, «ακούσαντες οι μαθηταί αυτού ήλθον και ήραν το πτώμα αυτού, και έθηκαν αυτό εν μνημείω» (Μαρκ.6,29). Όμως ούτε τα τιμημένα λείψανά του βρήκαν ανάπαυση στον τάφο. Ο παρανοϊκός αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363) τα έκαψε και τα εξαφάνισε με δαιμονική μανία!

Αλλά και μετά το μαρτυρικό του θάνατο ο Τίμιος Πρόδρομος συνέχισε να συμβάλλει στο έργο της σωτηρίας του κόσμου. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, έγινε ο διαπρύσιος κήρυκας της εν Χριστώ απολυτρώσεως και στον Άδη, προετοιμάζοντας τα εκεί πνεύματα να δεχτούν τον Κύριο και να προσκολληθούν με Αυτόν κατά τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων ανδρών της πίστεώς μας, διότι διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στη διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου. Το πρόσωπό του αποτέλεσε το μεταίχμιο της Παλαιάς Διαθήκης και γενικά του αρχαίου κόσμου και της Καινής Διαθήκης, του νέου εν Χριστώ ανακαινισμένου κόσμου. Είναι ταυτόχρονα ο έσχατος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος της Καινής. Είναι ο πρόδρομος του Κυρίου, ο οποίος, όπως είδαμε, άνοιξε και λείανε το δρόμο να περάσει Εκείνος. Οι δικοί του μαθητές αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα των μαθητών του Χριστού. Ο Ανδρέας, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, ανήκαν στον κύκλο του Ιωάννη. Μάλιστα ο ίδιος τους προέτρεψε να ακολουθήσουν το Χριστό, διότι η αποστολή του είχε λήξει. Είναι ο μεγάλος κήρυκας της μετάνοιας και της επιστροφής των ανθρώπων στις «ευθείες τρίβους» του Θεού (Μαρκ.1,3). Υπήρξε ο μέγας ελεγκτής της ανομίας και ένα από τα θαρραλέα στόματα όλων των εποχών, ο οποίος δε δείλιαζε μπροστά στους ισχυρούς της εξουσίας και του πνεύματος να ορθώσει λόγο ελεγκτικό με σκοπό να επαναφέρει στην τάξη και το νόμο τους παραβάτες της ηθικής και του δικαίου. Υπήρξε η ενσάρκωση της άσκησης και της θυσίας του προσωπικού θελήματος, διότι δε ζούσε πια για τον εαυτό του, αλλά για να επιτελέσει την υψηλή αποστολή που του ανέθεσε ο Θεός. Ο άγιος Ιωάννης υπήρξε ο πρώτος και μεγαλύτερος ασκητής της Εκκλησίας μας και το πρότυπο όλων των κατοπινών μυριάδων ασκητών Της.

Για όλα αυτά η αγία μας Εκκλησία τιμά ιδιαιτέρως τον Πρόδρομο του Κυρίου, κατατάσσοντάς τον στην κορυφή των ιερών προσώπων Της. Περισσότερες από έξι φορές το χρόνο με ισάριθμες εορτές, τιμά το ιερό του πρόσωπο. Πλήθος ναών σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο είναι αφιερωμένοι σ’ αυτόν και χιλιάδες πιστοί φέρουν με καμάρι το σεπτό του όνομα. Το ίδιο και μια πλειάδα, πόλεων, χωριών και τοπωνυμιών, φέροντας το όνομά του, δηλώνοντας τη μεγάλη προσωπικότητά του. Οι πιστοί χριστιανοί με το αλάνθαστο αισθητήριο της πίστης τους γνωρίζουν την υψηλή του θέση, κοντά στο Λυτρωτή μας Χριστό, στη θριαμβεύουσα Εκκλησία, και γι’ αυτό τον παρακαλούν να δέεται αέναα για τη σωτηρία των ιδίων και του κόσμου.

ΠΗΓΗ:http://aktines.blogspot.com/2011/08/blog-post_1725.html

απολυτικιον αγ ιωαννου του προδρομου

Μνήμη δικαίου μετ' εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε. Ανεδείχθεις γαρ όντως και προφητών σεβασμιώτερος οτι εν ρείθροις βαπτίσαι καταξιώθης τον κηρυττόμενον. Όθεν της αληθείας υπεράθλησας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις εν άδη, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου, και παρέχον το μέγα έλεος

Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩ

Ταχ. Δ/νση: Α. Παπανδρέου 37

Τ.Κ. – Πόλη: 15180 - Μαρούσι
Ιστοσελίδα: www.minedu.gov.gr
E-mail: press@minedu.gov.gr
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δελτίο Τύπου 29/08/2011

Σχετικά με τα αποτελέσματα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Από το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων ανακοινώνεται ότι ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες επιλογής των εισαγομένων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Α. Οι διαδικασίες επιλογής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αφορούν αποφοίτους:

α) Γενικού Ημερήσιου Λυκείου και ημερήσιου ΕΠΑΛ-ΟΜΑΔΑ Β΄ (κατηγορίες 90% και 10%), με τη γενική σειρά εισαγωγής στα τμήματα και στις σχολές των Πανεπιστημίων, των Ανώτατων Εκκλησιαστικών Ακαδημιών, των Τ.Ε.Ι., της ΑΣΠΑΙΤΕ, στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικής Εκπαίδευσης, στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές, στις Σχολές των Ακαδημιών της Πυροσβεστικής και Εμπορικού Ναυτικού.

β) ΕΠΑΛ-ΟΜΑΔΑ Α΄ (ημερήσιου και εσπερινού), με τη γενική σειρά εισαγωγής στα Τ.Ε.Ι, στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικής Εκπαίδευσης, στις Ανώτερες Στρατιωτικές Σχολές Υπαξιωματικών, στις Σχολές Αστυφυλάκων και στις σχολές της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού.

γ) Γενικού Εσπερινού Λυκείου και Εσπερινού ΕΠΑΛ-ΟΜΑΔΑ Β΄, με τη γενική σειρά εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες, στα Τ.Ε.Ι, στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικής Εκπαίδευσης και στις Σχολές της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού.

Πέραν του αριθμού εισαγομένων με τη γενική σειρά, κατά τα ανωτέρω, ολοκληρώθηκαν και οι διαδικασίες επιλογής των εισαγομένων στα τμήματα και στις σχολές των Πανεπιστημίων, των Ανώτατων Εκκλησιαστικών Ακαδημιών, των Τ.Ε.Ι., της ΑΣΠΑΙΤΕ και στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικής Εκπαίδευσης, όσων εμπίπτουν στις ειδικές περιπτώσεις πολυτέκνων, τριτέκνων και κοινωνικών κριτηρίων οι οποίοι εισάγονται επίσης με βάση τη βαθμολογία που πέτυχαν στις εξετάσεις των μαθημάτων της τελευταίας τάξης Λυκείου (ΓΕΛ ή ΕΠΑΛ) στα οποία εξετάστηκαν σε πανελλαδικό επίπεδο, σε επί πλέον αριθμό θέσεων, που καθορίστηκαν με την ίδια Υπουργική Απόφαση καθορισμού αριθμού εισακτέων του ακαδημαϊκού έτους 2011-2012.

Οι εισαγόμενοι των ειδικών αυτών περιπτώσεων για την εισαγωγή τους στον επί πλέον αριθμό θέσεων, που καθορίστηκαν αποκλειστικά γι’ αυτούς, κρίθηκαν αρχικά με το σύνολο των μορίων της βαθμολογίας τους για τις θέσεις της γενικής σειράς κάθε σχολής ή τμήματος που δήλωσαν στις προτιμήσεις του μηχανογραφικού τους δελτίου και, εφόσον δεν εισάγονταν με τη γενική σειρά, στη συνέχεια κρίθηκαν για τις θέσεις της ειδικής περίπτωσης που δήλωσαν ότι εμπίπτουν.

Το Υπουργείο Παιδείας με τη θεσμοθέτηση εισαγωγής υποψηφίων ειδικών κατηγοριών, τους δίνει τη δυνατότητα να σπουδάσουν κοντά στον τόπο κατοικίας τους, από την έναρξη των σπουδών τους προς όφελος των ίδιων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Πρόκειται για επιπλέον αριθμό θέσεων που διεκδικούν οι υποψήφιοι ειδικών κατηγοριών μεταξύ των συνυποψήφιων της ίδιας κατηγορίας όπου ανήκουν, διαμορφώνοντας τη δική τους βάση εισαγωγής, με τη βαθμολογία που επιτυγχάνουν στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Με τη θεσμοθέτηση της διαδικασίας αυτής καταργήθηκαν οι μετεγγραφές των εισαγομένων από σχολή σε σχολή διαφορετικών πόλεων τόσο κατά το έτος εισαγωγής, όσο και κατά τα επόμενα έτη φοίτησης, ώστε οι φοιτητές και τα ιδρύματα να προσδιορίζουν εξ’ αρχής την ακαδημαϊκή τους λειτουργία.

Με τον τρόπο αυτό τα ιδρύματα θα ξέρουν από σήμερα τον ακριβή αριθμό των πρωτοετών φοιτητών σε κάθε τμήμα, ώστε να οργανώσουν σωστά τις σπουδές και την εκπαιδευτική διαδικασία.

Επίσης, με τον προκαθορισμένο αριθμό εισακτέων ειδικών περιπτώσεων για κάθε τμήμα, δεν θα υπάρχει το φαινόμενο που παρατηρούσαμε κάθε χρόνο μέχρι τώρα. Σε πολλά τμήματα –λόγω των ανεξέλεγκτων μετεγγραφών- παρατηρούνταν μέχρι και 200% περισσότεροι πρωτοετείς φοιτητές με χαμηλότερο βαθμό εισαγωγής από ομοειδείς σχολές. Αυτό οδηγούσε σε αδυναμία της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Με το νέο σύστημα, ακόμα και όταν παρατηρείται εισαγωγή με χαμηλή βαθμολογία, κάτι που συναντάται σε ελάχιστες περιπτώσεις (μονοψήφιος αριθμός ανά τμήμα), η εκπαιδευτική διαδικασία δεν επηρεάζεται.

Σήμερα δίδονται στη δημοσιότητα η βαθμολογία του πρώτου και του τελευταίου εισαγόμενου στο κάθε τμήμα ή σχολή των Ιδρυμάτων αυτών για την κάθε κατηγορία, ενώ στέλνονται ηλεκτρονικά στις Διευθύνσεις και στα Γραφεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας καταστάσεις επιτυχόντων κάθε κατηγορίας, προκειμένου να τις προωθήσουν στα Λύκεια αρμοδιότητάς τους και να αναρτηθούν σε αυτά εντός της ημέρας.

O συνολικός αριθμός των υποψηφίων οι οποίοι υπέβαλαν μηχανογραφικό δελτίο φέτος ανήλθε σε 123.916 (81.986 με το 90%, 26.470 με το 10%, 874 με την κατηγορία των Εσπερινών Γενικών Λυκείων και Εσπερινών ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Β΄), 13.966 από τα ημερήσια ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Α΄), 620 από τα εσπερινά ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Α΄), ενώ πέρυσι ο αριθμός των υποψηφίων ήταν 106.189.

Συνολικά εισήχθησαν στα Πανεπιστήμια, στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες, στα ΤΕΙ, στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές και στις Ακαδημίες της Πυροσβεστικής και του Εμπορικού Ναυτικού 77.893, εκ των οποίων έκαναν χρήση των ειδικών περιπτώσεων 6997, ενώ το 2010 εισήχθησαν 84.368,

Φέτος έμειναν 1.568 κενές θέσεις (1.040 με το 90%, 119 με το 10% και 409 με την κατηγορία των Εσπερινών Γενικών Λυκείων και Εσπερινών ΕΠΑΛ - ΟΜΑΔΑ Β΄). Το 2010 είχαν μείνει 4.108 κενές θέσεις.

Οι εγγραφές των επιτυχόντων στα Πανεπιστήμια, στα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ), στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες και στην Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε. θα γίνουν από 12 μέχρι και 30 Σεπτεμβρίου 2011.

Επισημαίνεται ότι όλοι οι επιτυχόντες στα Τ.Ε.Ι. εισάγονται στο Α΄ εξάμηνο.

Τα δικαιολογητικά και η διαδικασία εγγραφής θα ανακοινωθούν κατά τις προσεχείς ημέρες με νεότερο Δελτίο Τύπου και αναλυτική εγκύκλιο.

Η προθεσμία και η διαδικασία εγγραφής των επιτυχόντων στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές, στη Σχολή Ανθυποπυραγών της Πυροσβεστικής Ακαδημίας, στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού καθώς στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικής Εκπαίδευσης Ρόδου και Αγίου Νικολάου Κρήτης θα ορισθεί και θα ανακοινωθεί από τις ίδιες τις σχολές.

Β. Τα αποτελέσματα των εισαγόμενων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με τις ειδικές κατηγορίες των αλλοδαπών-αλλογενών και των αποφοίτων Λυκείων ή αντίστοιχων σχολείων Κρατών-Μελών της Ε.Ε μη ελληνικής καταγωγής θα ανακοινωθούν εντός ολίγων ημερών. Θα ακολουθήσει νεότερο Δελτίο Τύπου.

Γ. Οι αθλητές που επιθυμούν να κάνουν χρήση των διατάξεων του άρθρου 34 του Ν.2725/1999, του άρθρου 18 του Ν.3708/2008 και του άρθρου 45 του Ν. 3773/09(ΦΕΚ 120 τ.Α΄) για εισαγωγή στην Tριτοβάθμια Eκπαίδευση πρέπει να υποβάλουν σχετική αίτηση και τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά στη Διεύθυνση ή στο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στο οποίο υπάγεται το Λύκειο αποφοίτησής τους, από 01-9-2011 μέχρι και 12-9-2011.

Δ. Οι πάσχοντες από σοβαρές παθήσεις, που έχουν αποκτήσει το πιστοποιητικό της πάθησής τους από τις αρμόδιες επταμελείς επιτροπές πιστοποίησης, για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση σε ποσοστό θέσεων 5% θα κληθούν για την υποβολή του μηχανογραφικού τους δελτίου το δεύτερο 10ήμερο Σεπτεμβρίου 2011 με ξεχωριστή εγκύκλιο.

ΠΗΓΗ: Ηλεκτρ. Ταχ. ΥπΠαιδ.

Νικηφόρος ο λεπρός

Νικηφόρος ο λεπρός (1890-1964) της καρτερίας αθλητής λαμπρός

Ο πατήρ Νικηφόρος (κατά κόσμον Νικόλαος) γεννήθηκε σ' ένα ορεινό χωριό των Χανίων, στο Σηρικάρι. Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς χωρικοί, οι οποίοι ενώ ακόμη ήταν μικρό παιδί πέθαναν και τον άφησαν ορφανό. Έτσι, σε ηλικία 13 ετών έφυγε από το σπίτι του, πήγε στα Χανιά κι άρχισε να εργάζεται εκεί σ' ένα κουρείο.

Τότε ενεφάνισε και τα πρώτα σημεία της νόσου του Χάνσεν δηλ. την λέπρα. Εκείνη την εποχή, τούς λεπρούς τούς απομόνωναν στο νησί Σπιναλόγκα, διότι η λέπρα ως μεταδοτική αρρώστια αντιμετωπίζονταν με φόβο και αποτροπιασμό. Ο Νικόλαος όταν έγινε 16 ετών και όταν τα σημάδια της νόσου άρχισαν να γίνονται πιο εμφανή, για να αποφύγη τον εγκλεισμό του στην Σπιναλόγκα έφυγε με κάποιο καράβι για την Αίγυπτο. Εκεί έμενε εργαζόμενος στην Αλεξάνδρεια, πάλι σ' ένα κουρείο, όμως τα σημάδια της νόσου γίνονταν όλο και πιο εμφανή, ιδίως στα χέρια και στο πρόσωπο. Γι' αυτό με την μεσολάβηση ενός κληρικού κατέφυγε στην Χίο, όπου υπήρχε τότε ένα λεπροκομείο, στο όποιο ήταν Ιερεύς ο πατήρ Άνθιμος Βαγιανός, ο μετέπειτα Άγιος Άνθιμος.

Ο Νικόλαος έφτασε στη Χίο το 1914 σε ηλικία 24 ετών. Στο λεπροκομείο της Χίου, πού ήταν ένα συγκρότημα με πολλά ομοιόμορφα σπιτάκια, υπήρχε το εκκλησάκι του Αγίου Λαζάρου, όπου εφυλάσσετο η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας της Υπακοής. Σ' αυτόν τον χώρο άνοιξε το στάδιο των αρετών για τον Νικόλαο. Μέσα σε 2 χρόνια ο Άγιος Άνθιμος τον έκρινε έτοιμο για το αγγελικό σχήμα και τον έκειρε μοναχό με το όνομα Νικηφόρο. Η νόσος προχωρούσε και εξελίσσετο και ελλείψει καταλλήλων φαρμάκων, επέφερε πολλές και μεγάλες αλλοιώσεις (το φάρμακο βρέθηκε αργότερα το 1947).

Ο π. Νικηφόρος ζούσε με αδιάκριτη, γνήσια υπακοή, με νηστεία αυστηρή, εργαζόμενος στους κήπους. Μάλιστα κατέγραφε σε ένα κατάλογο και τα θαύματα του Αγίου Ανθίμου, τα όποια είχε δει «ιδίοις όμασιν» (πολλά αφορούσαν θεραπείες δαιμονιζομένων).

Υπήρχε μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση του Αγίου Ανθίμου με τον μοναχό Νικηφόρο, ο όποιος «ουδέ εν βήμα εμάκρυνεν απ' αυτού», όπως αναφέρει ο πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του «Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου». Ο π. Νικηφόρος προσευχόταν τη νύχτα ώρες ατελείωτες, κάνοντας μετάνοιες αμέτρητες, δεν είχε λογοφέρει με κανένα ούτε χάλασε την καρδιά κάποιου κι ήταν ο κύριος ψάλτης του ναού. Εξ αιτίας της ασθενείας του όμως, σιγά-σιγά έχασε το φώς του κι έτσι έψαλλε τα περισσότερα τροπάρια και απήγγειλε τούς Αποστόλους από στήθους.

Το 1957 έκλεισε το Λωβοκομεΐο της Χίου και τούς εναπομείναντος ασθενείς μαζί με τον πατέρα Νικηφόρο τούς έστειλαν στόν Αντιλεπρικό Σταθμό Αγίας Βαρβάρας Αθηνών, στο Αιγάλεω. Την εποχή εκείνη ο πατήρ Νικηφόρος ήταν περίπου 67 ετών. Τα μέλη του και τα μάτια του είχαν τελείως αλλοιωθεί και παραμορφωθεί από την νόσο.

Εκεί, στόν Αντιλεπρικό σταθμό ζούσε και ο πατήρ Ευμένιος, ο όποιος είχε κι αυτός προσβληθεί από την νόσο του Χάνσεν, αλλά με την επιτυχή φαρμακευτική αγωγή θεραπεύτηκε τελείως. Απεφάσισε όμως να μείνη όλο το υπόλοιπο της ζωής του μέσα στον Αντιλεπρικό σταθμό κοντά στους συνασθενείς του, τούς οποίους φρόντιζε με πολλή αγάπη. Έτσι έγινε και υποτακτικός στον πατέρα Νικηφόρο, στον όποιο ως ανταμοιβή της υπομονής του ο Κύριος του είχε δώσει πολλά χαρίσματα. Πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ταπεινό κελλάκι του λεπρού μονάχου Νικηφόρου, στην Αγία Βαρβάρα του Αιγάλεω, για να πάρει την ευχή του. Να τι αναφέρουν μεταξύ των άλλων όσοι τον εγνώρισαν τότε:

Ενώ ο ίδιος του ήταν κατάκοιτος, με πληγές και πόνους, δεν εγόγγυζε αλλά έδειχνε μεγάλη καρτερία. Είχε το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων. Τα μάτια του ήταν μονίμως ερεθισμένα, η όραση του ελα¬χίστη, είχε αγκυλώσεις στα χέρια και παράλυση στα κάτω άκρα. Παρ' όλα αυτά ήταν γλυκύτατος, μειλίχιος, χαμογελαστός, εδιηγείτο χαριτωμένα περιστατικά, ήταν ευχάριστος, αξιαγάπητος. Το πρόσωπο του, πού ήταν φαγωμένο από τα στίγματα της ασθένειας, και τις πληγές, έλαμπε κι έπαιρναν χαρά όσοι τον έβλεπαν αυτόν τον πάμπτωχο και φαινομενικά ασθενή άνθρωπο πού έλεγε: «Ας είναι δοξασμένο το Άγιο Όνομα Του».

Σε ηλικία 74 ετών, στις 4 Ιανουαρίου του 1964, κοιμήθηκε ο πατήρ Νικηφόρος. Μετά την εκταφή, τα άγια του λείψανα ευωδίαζαν. Ο πατήρ Ευγένιος, και άλλοι πιστοί ανέφεραν πολλές περιπτώσεις, όπου έγιναν θαύματα με την επίκληση των πρεσβειών προς τον Θεό, του πατρός Νικηφόρου.

(Από το βιβλίο «ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΙΑΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ», υπό Σίμωνος μοναχού, Γ’ εκδ. «ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αθήναι 2007).

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.impantokratoros.gr/nikhforos-lepros.el.aspx

Ο ΄Αγιος Φανούριος (27 Αυγούστου)

Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνον ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­νει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα.

Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν' αρνηθεί τις αναμφισβήτη­τα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύ­ρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προ­σκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανι­σμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιά­κοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν' αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.

Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερ­δίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πί­στεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χρι­στιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυ­τός επάξια το τίμησε.

Ο Άγιος Φανούριος

1. Γενικά για τη ζωή του

Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει τίποτε συγκε­κριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν σε καιρούς ανωμαλίας.

Τα μόνα στοιχεία που έχομε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση της εικόνας του, γύ­ρω στα 1500 μ.Χ., σύμφωνα με τα συναξά­ρια, ή κατ' άλλους γύρω στα 1355-1369 μ.Χ. Άλλοι υποστηρίζουν πως η εικόνα του Αγίου βρέθηκε στη Ρόδο και άλλοι στην Κύ­προ.

2. Η εύρεση της εικόνας

Επιστρέφομε στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και απο­φάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.

Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ' το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες απ' τα μισογκρεμισμένα σπί­τια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους. Ξαφ­νικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιό­τατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό ει­κόνες, που απ' την πολυκαιρία δεν ξεχώρι­ζαν τις μορφές των Αγίων καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.

Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ' όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης. Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρα­τώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα. Ο α­γιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζω­γράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύ­ρια, που υπόφερε ο Άγιος και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.

Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπρο­στά στο Ρωμαίο ανακριτή του και φαίνεται ν' απολογείται με θάρρος και να υπερασπί­ζει την χριστιανική πίστη του.

Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυ­πούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα τον Φανούριο, για ν' αναγκασθεί να υποκύ­ψει και ν' αρνηθεί τον Κύριο.

Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ' την επιμονή του Φανουρίου, γι' αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.

Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυ­ρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμη­ρά σιδερένια εργαλεία. Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.

Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυ­λακή και προσεύχεται στον θεό, για να τον ενισχύσει ν' αντέξει μέχρι τέλους τα βασανι­στήρια.

ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν' απο­λογηθεί για τη στάση του. Απ' την ατάρα­χη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του εκλόνισαν την πίστη και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.

Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίουν με αναμμένες λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυ­ρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλιν με την α­δάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύ­ριο.

Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμο­ποιούν και μηχανικά μέσα για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ' ένα μάγκανο κι αυ­τό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα. Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμέ­νη ανέκφραστη αγαλλίαση, γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.

Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ' ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέ­λος του. Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτι­κά εξημερωθεί απ' τη χάρη του Θεού, γι' αυ­τό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.

Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ' το προηγούμενο αποτέλεσμα κι έτσι τον βγάζουν απ' τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ' ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν. Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.

ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπρο­στά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλά­μες του αναμμένα κάρβουνα. Ο Φανούριος βγαίνει και απ' αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέ­ρα και κλαίει για την αποτυχία του.

ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ' ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ' ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλό­γες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προ­σεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκ­φράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό κι έ­τσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση για όσα βά­σανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.

3. Το χτίσιμο του ναού

Ο Μητροπολίτης τότε του νησιού, ο Νεί­λος, όταν μελέτησε επισταμένα την ει­κόνα που βρέθηκε, αποφάνθηκε, πως ο Φα­νούριος ήταν ένας απ' τους σπουδαιότε­ρους μεγαλομάρτυρες της Πίστεώς μας. Α­μέσως έστειλε αντιπροσωπεία στον ηγεμό­να του νησιού και τον παρακαλούσε να του δώσει άδεια για ν' ανακαινίσει την εκκλησία. Όταν όμως ο ηγεμόνας αρνήθηκε, τότε ο Μητροπολίτης μετέβη ο ίδιος προσωπικά στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να εξασφαλίσει απ' τον Σουλτάνο την άδεια που ζητούσε. Επέστρεψε σύντομα στη Ρό­δο κι αναστήλωσε το ναό ακριβώς στην πα­λιά θέση του, έξω από τα τείχη του. Ο να­ός σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί από τότε ιερό προσκύνημα όλων των Χριστια­νών.

4. Στοιχεία απ' την εύρεση της εικόνας

Βλέποντας την εικόνα του Αγίου Φανου­ρίου που βρέθηκε στη Ρόδο, εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακό­λουθα:

1. Σαν διαβάσουμε στην εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως, πως εί­ναι ελληνικής καταγωγής.

2. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς, για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.

3. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορ­φωμένος για να γίνει στρατιωτικός.

4. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου έγιναν τον β' και γ' αιώνα, όταν οι διωγμοί των χριστιανών βρί­σκονταν στο αποκορύφωμά τους.

5. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύε­ται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας απ' τα πολ­λά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.

6. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ' τους πιστούς χριστιανούς απ' τα χρόνια του μαρτυρίου του σε χριστιανικούς ναούς, για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος ναός και στη Ρόδο.

7. Απ' την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος μαρτύρησε σε νεαρά

ηλικία.

5. Θαύματα του Αγίου

Ο Άγιος Φανούριος έκανε αρκετά θαύ­ματα στους πιστούς που επικαλούνται το όνομά του κι ένα απ' αυτά είναι το ακό­λουθο:

Σε μια περίοδο της ιστορικής ζωής της η Κρήτη ήταν υποδουλωμένη στους Λατίνους (1204 - 1669 μ.Χ.), που είχαν δικό τους Αρ­χιεπίσκοπο και γι' αυτό προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρασύρουν τους κατοίκους του νησιού στον Καθολικισμό (Παπισμό).

Έτσι οι Λατίνοι πήρανε σαν καταπιεστι­κό μέτρο ενάντια στην Ορθοδοξία να μην επιτρέπουν να χειροτονούνται ιερείς στην Κρήτη, οπότε οι Κρητικοί αναγκάζονταν να μεταβαίνουν στο νησί Τσιρίγο (Κύθηρα) για να χειροτονηθούν ιερείς από Ορθόδοξο Αρχιερέα, που έδρευε εκεί.

Κάποια εποχή λοιπόν ξεκίνησαν απ' την Κρήτη τρεις διάκονοι για το Τσιρίγο κι αφού χειροτονήθησαν εκεί ιερείς, επέστρεφαν τρι­σευτυχισμένοι στο πολύπαθο τότε απ' τη σκλαβιά νησί τους. Κατά κακή τους τύχη Αγαρηνοί πειρατές τους συνέλαβαν στο πέ­λαγος, τους μετέφεραν στη Ρόδο, όπου τους πώλησαν σε τρεις διαφορετικούς Αγαρηνούς αφέντες.

Η θέση των τριών ιερέων ήταν αξιοθρή­νητη κι όμως μια γλυκειά προσμονή ήλθε να γλυκάνει το πικρό παράπονό τους. Μάθα­νε πως στη Ρόδο ο Άγιος Φανούριος θαυματουργούσε και σ' αυτόν στήριξαν τις ελ­πίδες τους κι ολοένα προσεύχονταν και τον επικαλούνταν ο καθένας τους ξεχωριστά, για να τους λυτρώσει απ' την σκληρή αιχ­μαλωσία στους μιαρούς Αγαρηνούς.

Ζήτησε, λοιπόν, ο κάθε ιερέας, χωρίς να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απ' τον αφέν­τη του, να του δώσει άδεια να μεταβεί στην εκκλησία για να προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Φανουρίου. Πήρανε κι οι τρεις τους μ' ευκολία την άδεια, προσκύνησαν μ' ευ­λάβεια την εικόνα του Αγίου βρέχοντας τη γη με τα δάκρυά τους γονατιστοί σαν προ­σεύχονταν και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους παρακαλούσαν τον Άγιο Φανούριο να μεσολαβήσει για να γλυτώσουν πια απ' τα χέρια των Αγαρηνών.

Αφού οι ιερείς αναχώρησαν, ανακουφι­σμένοι απ' τον πόνο τους, ο Άγιος Φανού­ριος παρουσιάστηκε τη νύχτα και στους τρεις αφέντες τους και τους διέταξε να ελευ­θερώσουν τους σκλάβους ιερείς τους, δια­φορετικά θα τους τιμωρούσε σκληρά. Οι Αγαρηνοί όμως άρχοντες θεώρησαν την επέμ­βαση του Αγίου σαν κάποια μαγεία, γι' αυ­τό αλυσόδεσαν τους σκλάβους τους κι άρ­χισαν να τους βασανίζουν με χειρότερο τρό­πο.

Την άλλη όμως νύχτα ο Άγιος Φανούριος επέμβηκε πιο αποτελεσματικά, έλυσε τους τρεις ιερείς απ' τα δεσμά τους και τους υ­ποσχέθηκε, πως θα τους ελευθέρωνε από τους Αγαρηνούς την άλλη μέρα. Φανερώ­θηκε και πάλι στους Αγαρηνούς και τους απείλησε αυτή τη φορά, πως αν δεν ελευθέρωναν το πρωί τους ιερείς, θα μεταχειρι­ζότανε σκληρά μέτρα γι' αυτούς.

Το άλλο πρωί οι Αγαρηνοί αισθάνθησαν την τιμωρία, γιατί έχασαν όλοι το φως τους και το κορμί τους έμεινε παράλυτο. Έτσι αναγκάσθησαν τότε να συμβουλευτούν τους συγγενείς τους, για να συζητήσουν το κα­κό που τους βρήκε. Όλοι δε οι άρχοντες α­ποφάσισαν να καλέσουν τους τρεις ιερείς, μήπως μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Οι ιερείς την μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν, πως αυτοί θα παρακαλούσαν τον Θεό τους κι Εκείνος θα αποφάσιζε.

Την τρίτη νύχτα παρουσιάστηκε πάλι ο Άγιος Φανούριος στους Αγαρηνούς και τους ανακοίνωσε πως αν δεν έστελναν οι τρεις άρχοντες γραπτώς στο ναό του τη συγκατάθεση τους για την απελευθέρωση των ιερέων, δεν θα ξανάβρισκαν πια την υ­γεία τους. Οι Αγαρηνοί τότε θέλοντας και μη έγραψαν το γράμμα που ζήτησε ο Άγιος Φανούριος και δήλωναν απερίφραστα, πως παραχωρούσαν, στους τρεις ιερείς την ελευ­θερία τους. Αυτές οι δηλώσεις τους κατατέ­θηκαν στον ιερό ναό του Αγίου.

Πριν ακόμα επιστρέψει η αντιπροσωπεία των Αγαρηνών απ' το ναό, οι τυφλοί και παράλυτοι άπιστοι έγιναν εντελώς καλά με το θέλημα του Αγίου. Οι πλούσιοι Αγαρηνοί έδωσαν στους τρεις ιερείς όλα τα έξοδα του ταξιδιού τους κι αυτοί πριν αναχωρή­σουν κατέφυγαν στην εκκλησία, και αφού ευχαρίστησαν τον Άγιο για την απελευθέ­ρωσή τους, αντέγραψαν πιστά την εικόνα του Αγίου Φανουρίου και την πήραν στην Κρήτη, όπου την τιμούσαν κάθε χρόνο με δοξολογίες και λιτανείες.

6. Η πίτα του Αγίου Φανουρίου

Η μεγάλη τιμή που τρέφουν οι χριστιανοί στον Άγιο Φανούριο, έγινε αιτία να δημιουργηθεί στο λαό το παραδοσιακό έθι­μο της πίττας του Αγίου ή καλύτερα της φανουρόπιτας.

Η πίτα συνήθως είναι μικρή και στρογ­γυλή και γίνεται από καθαρό αλεύρι, ζάχα­ρη, κανέλλα, λάδι κι αφού όλα αυτά τα υλι­κά ανακατευθούν, ζυμώνονται, μπαίνουν σε στρογγυλή φόρμα και η πίττα ψήνεται σε μέτρια θερμοκρασία στο φούρνο.

Η πίτα γίνεται για να φανερώσει ο Ά­γιος σε κάποιον ένα χαμένο αντικείμενο, κά­ποια δουλειά αν ένας είναι άεργος, κάποια χαμένη υπόθεση, την υγειά σε κάποιο άρ­ρωστο και άλλα παρόμοια.

ΠΗΓΗ:http://www.impantokratoros.gr/A6774D6F.el.aspx

Ουράνιον εφύμνιον εν γή τελείται λαμπρώς,

επίγειον πανήγυριν, νύν εορτάζει φαιδρώς, Αγγέλων πολίτευμα,

άνωθεν υμνωδίαις ευφημούσιν τους άθλους,

 κάτωθεν Εκκλησία, την ουράνιον δόξαν,

ην εύρες πόνοις και άθλοις, τοις σοίς Φανούριε ένδοξε.

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, π. Λάμπρος Κεφαλληνός, Γεώργιος Σάββας, Γρηγόρης Χατζηλυμπέρης, Νικόλαος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.

Απολυτίκιο του Αγ. Φανουρίου Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Το κάπνισμα

    Ότι οι Αρχιερείς, και ιερωμένοι, και Κληρικοί,

δεν πρέπει να βάλουν καπνόν εις την μύτην, και εις το στόμα.

Του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη

 από το βιβλίο «Εγχειρίδιο συμβουλευτικόν. περί φυλακής των πέντε αισθήσεων»

Εδώ ενθυμήθηκα να την υπομνήσω, δια την κακήν μεταχείρισην, όπου κάμνουν την σήμερον, όχι μόνον λαϊκοί, άλλα και Ιερωμένοι και Αρχιερείς, εις το χόρτον το καλούμενον Νικοτιανήν, το οποίο ευρεθέν εις μίαν επαρχίαν της Βορείου Αμερικής, καλουμένην Ανθέαν, και προσφερθέν από τον πρέσβυν του Πορτογάλλου, ως ένα θαύμα του νέου Κόσμου, προς την Αικατερίνην Βασίλισσαν της Γαλλίας, ονομάσθη από αυτήν με τούτον τον υψηλόν τίτλον «Χόρτον Βασιλικόν». Έστι δε τούτο, ο κοινώς παρά πάντων λεγόμενος Καπνός.

Παρακαλώ λοιπόν τον Πανιερώτατόν μου Δεσπότην, να μη μιμηθεί τους κακώς μεταχειριζομένους το χόρτον τούτο, και εις κάθε καιρόν, και εμπρός εις κάθε πρόσωπον, βάλλοντας τούτο εις το στόμα, και εις τους μυκτήρας, διατί

Α) αυτή η μεταχείρησις είναι ενάντια εις την χρηστοήθειαν, η οποία είναι μία εξαίρετος αρετή από τας ηθικάς.

Β) διατί αυτή είναι ανοίκειος εις τον υψηλόν χαρακτήρα της Ιερωσύνης, και Αρχιερωσύνης, και

Γ) διατί είναι ενάντια εις την υγείαν του σώματος.

Είναι ενάντια εις την χρηστοήθειαν, διατί αν ο όρος της χρηστοήθειας ο αληθινός είναι, κατά την διδασκαλίαν του Γαλατείου1 κάθε πράγμα όπου ημπορεί φυσικώς να βλάψει τας αισθήσεις, ή την φαντασίαν των ευγενών και να προξενήσει αηδίαν.

Ποιος δεν βλέπει, ότι η μεταχείρησις του καπνού, αναιρεί τούτον τον όρον της χρηστοηθείας, και αντεισάγει ήθη βάρβαρα, ήθη αγροίκα, και ήθη αηδή και εις τους βλέποντας και εις τους ακούοντας και εις τους φανταζομένους;

Η χρηστοήθεια διδάσκει τον άνθρωπον, όταν καθαρίζει τας ακαθαρσίας της ρινός του, να γυρίζει το πρόσωπον από το άλλο μέρος, ώστε όπου να μην βλέπει τινάς άλλος, ούτε αυτός ο ίδιος εκείνην την ακαθαρσίαν όπου εκβάλει εις το μανδηλιόν του. Ο δε καπνός αναρροφώμενος από τους ρυπαρούς μυκτήρας, κάμνει να σταλάζει από την ρίνα, η χυδαία λάσπη εκείνη και να δέχεται εις πλατέα και ρυπαρώτερα μανδήλια έμπροσθεν εις τα πρόσωπα των άλλων. Η χρηστοήθεια διδάσκει, όταν έχει τινάς να πτερνισθή έμπροσθεν εις συντροφίαν άλλων, να πολεμή να εμποδίζει το πτέρνισμα, η να το καταθλίβη με το μανδήλιον, δια να μην ηχήση, ωσάν Σάλπιγξ κεράτινη η ρίνα του, και να προξενήση αηδίαν και ταραχήν. Αλλα οι βάλλοντες και σπρώχνοντες με τα δάκτυλα εις την μύτην την σεσαθρωμένην κόνιν, και κνίζοντες το τετριχωμένον όργανον της οσφρησεώς των, προσκαλούσι, δια να ειπώ έτσι, μόνοι των, και κινούσι το πτέρνισμα, το οποίον είναι ένα σάλευμα του εγκεφάλου, τόσον βίαιον, και φοβερόν, ώστε οπού προσκαλεί την ουράνιον βοήθειαν και κάμνει τους ακροατάς να επιφωνούν τα λόγια ταύτα: υγιαίνοις! Σωθείης! Ο Θεός να σοι βοηθήση!

Το φρικωδέστερον όμως θέαμα είναι, το να βάλλη τινάς εις το στόμα του, το στόμα ενός τορνευμένου και βρωμερού κέρατος, ή καλαμίου, και ξύλου τρυπημένου, και από εκείνο το λαυρώδες και καπνισμένον ξύλον, να καταρροφά την ταρταρώδη αναθυμίασιν του καπνού, δια μέσου του λάρυγγος του, και εξατμίζοντας αυτήν, να εκβάλλη, ωσάν από αναμμένον καμίνι, καπνόν από το στόμα, και από τους μυκτήρας, καθώς και οι ίπποι του Διομήδους, και οι ταύροι του Ιάσωνος, εξερνούσαν από το στόμα, και την μύτην, καπνόν, και σπινθήρας. Και ημπορεί να ευρεθή κακαοθεστέρα, ή αηδηεστέρα, και βδελυρωτέρα πράξη από αυτήν;

Β) Η μεταχείρησις του καπνού είναι ανοίκειος εις τον υψηλόν χαρακτήρα των Αρχιερέων, και Ιερέων. Διατί ο Αρχιερεύς είναι τύπος Θεού, και Εικών του Ιησού Χριστού όθεν και όλα του τα ήθη πρέπει να είναι Χριστομίμητα, σεμνά και πρόξενα, όχι σκανδάλου, αλλά ωφελείας εις τον λαόν. Ποίαν δε σεμνότητα έχει η άσεμνος μεταχείρησις του βρωμερωτάτου χόρτου; Ή ποίαν ωφέλειαν, μάλλον δε ποίον σκάνδαλον δεν προξενεί εις τους Χριστιανούς, το να βλέπουν τον Αρχιερέα, και Ιερέα των, να βαστάζη με τους οδόντας του μίαν μακριάν Βέργαν τρυπημένην; Να ανάπτη ένα χοάνηρα εις την άκραν; Να ευγάνη από την μύτην και από το στόμα καπνόν δυσωδέστατον; Και να είναι γεμάτος ο οίκος του, από ένα παχύ και μαύρον σύννεφον μιάς συγχαμεράς αναθυμιάσεως; Οι Αρχιερείς, και οι Ιερείς, έχουν χρέος να πνέουν ευωδίαν Πνευματικήν από όλας τας αισθήσεις, εις τρόπον όπου να ευωδιάζουν όλους τους πλησιάζοντας εις αυτούς. Τόσον τους Χριστιανούς, όσον και τους εθνικούς, καθώς λέγει ο Παύλος: «ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σωζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις» (Β’ Κορινθ. 2:15). Όταν δε αυτό και διά της ρινός, και διά του στόματος ροφώσι, και πίνωσι την δυσωδεστάτην αποφορά του καπνού, την οποία πολλοί μη υποφέροντες, λειποθυμούσι,, πώς έπειτα έχουν να είναι, κατά το επαγγελμάτων, ευωδία, και οσμή ζωής εις τους πλησιάζοντας; Διά τούτον και εις όλον το ευσεβέστατον Βασίλειον της Ρωσσίας, είναι νόμος απαράβατος, το να μη μεταχειρίζονται όλως έμπροσθεν των ανθρώπων καπνόν, όλα τα τάγματα των Ιερωμένων, και Κληρικών, ούτε διά της ρινός, ούτε διά του στόματος, και όποιος τούτο ποιήση, νομίζεται από τους πολλούς, τόσον παράνομος, ωσάν σχεδόν να επόρνευσε2.

Γ) δε και τελευταίον η κακή και υπερβολική μεταχείρησις του καπνού, είναι και εναντία και εις αυτήν ακόμη την υγείαν του σώματος. Διατί πολλοί τους τούτον συνεχώς μεταχειριζομένους, ευρέθησαν μετά θάνατον, έχοντες τα σπλάχνα κεκαυμένα, και τον εγκέφαλον εξηραμένον, και καπνισμένον. Διατί ο εγκέφαλος, συνεχώς αναρροφώντας τον καπνόν, όχι μόνον καταδαπανά τον περιττόν χυμόν, αλλά και τον φυσικόν ακόμη και συστατικόν του. Όθεν δεν είναι τινάς σχεδόν από εκείνους τους ιδίους όπου μεταχειρίζονται συνεχώς το χόρτον τούτο, όπου να μην ομολογή, ότι η χρήσις αυτού είναι περισσότερον μία κακία, παρά χρεία, και να μην καταδικάζει διά τούτο τον εαυτόν του. Αλλά και οι Ηθικοί Φιλόσοφοι όλοι κοινώς κατηγορούσι την συνεχή, και έμπροσθεν εις τους άλλους μεταχείρισιν του καπνού, ως χυδαίαν και αγροίκον.

Πλήν εάν τινάς, Αρχιερεύς, ή Ιερεύς, θέλει να μεταχειρισθή το χόρτον του καπνού, μόνον και μόνον διά υγείαν του σώματος, (Ιατρικόν γαρ τούτο γίνεται, κατά τους Ιατρούς, εις τους δακρύοντας οφθαλμούς, και εις τας πονεμένας πληγάς, και εις τους πυρετούς) ας το μεταχειρίζεται, είτε διά της ρινός, είτε διά του στόματος. Ουχί όμως έμπροσθεν άλλων, αλλά κατ’ ιδίαν και προς ιατρείαν μόνην, ουχί δε προς ηδονήν και ευχαριστίαν3.

(1) Γαλατείον ωνομάσθη το Βιβλιάριον εκείνο όπου εσύνθεσεν Ιωάννης Δελακάζης ο Φλωρεντίνος φιλόσοφος, το οποίον ονομάσθη ούτο, διατί είναι το αληθινόν γάλα, όπου έχει χρείαν να ποτισθεί κάθε ένας όπου θέλει να έμβει εις την πολιτικήν των ευγενών συναναστροφήν, μικρόν μεν κάτοπτρον των χρηστών ηθών, μέγα δε φραγγέλιον των κακών. Το οποίον εδέχθηκε όλη η Ιταλία με μεγάλους επαίνους και από το οποίον, ωσάν από τον Κανόνα του Πολυκλείτου, εμάνθανον τα χρηστά ήθη όλοι οι ευγενείς και διδάσκαλοι και οι ανατροφείς των Βασιλικών τέκνων. Εκ τούτου νομίζω ότι μετεφράσθη εις το Λατινικόν η καλουμένη Χρηστοήθεια και εκ του Λατινικού πάλιν μετεφράσθη εις το Ελληνικόν.

(2) Αλλά και όλοι οι κατοικούντες την πόλιν Φλωρεντίαν, το άνθος των Ιταλικών Πόλεων, και στην ολίγον διαφέρουσαν κατά την ευγένειαν της Βενετίας, καπνόν διά του στόματος δεν μεταχειρίζονται, ως χυδαίαν και βάρβαρον μεταχείρισιν, καθώς οι εκεί διατρίψαντες διηγούνται.

(3) Ειδέ και προφασισθή τινάς ότι η παγκκόσμιος, και κοινή συνήθεια των πολλών έκαμε την κακήν μεταχείρησιν του καπνού ως αρετήν, αποκρινόμεθα: ότι αυτή η κοινή συνήθεια έκαμε και πολλάς άλλας ομολογουμένας κακίας να νομίζονται ως αρεταί , οποία μάλιστα είναι και η νομιζομένη ως αρετή, ευτραπελία. Αλλά όμως ο ορθός λόγος, και ο του Χριστού νόμος, απελέγχει αυτάς όδεν ήτον, ως κακίας, καν και από την άλογον, και κακήν συνήθειαν δεφενδεύωνται

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://periodikoendon.blogspot.com/2011/08/blog-post.html

«Το Βυζάντιο δίχως σύνορα»

Ξεκίνησε στη Σόφια το παγκόσμιο συνέδριο «Το Βυζάντιο δίχως σύνορα»

Χίλιοι διακόσιοι βυζαντινολόγοι από τις πέντε ηπείρους παίρνουν μέρος στο 22ο συνέδριο «Το Βυζάντιο δίχως σύνορα», οι εργασίες του οποίου ξεκίνησαν, σήμερα, στη Σόφια.

Την ιδιαίτερα επίκαιρη σημασία της πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς του Βυζαντίου, υπογράμμισε ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Γκεόργκι Παρβάνοφ, στο χαιρετισμό του στο συνέδριο, «το μεγαλύτερο και το σπουδαιότερο διεθνές επιστημονικό φόρουμ στη Βουλγαρία στις τελευταίες δεκαετίες», όπως χαρακτηριστικά είπε. Στα χρόνια της αρχαιότητας, υπό την τότε ονομασία «Σέρντικα», η Σόφια έπαιζε ουσιαστικό ρόλο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σημείωσε από την πλευρά της η δήμαρχος της βουλγαρικής πρωτεύουσας, Ιορντάνκα Φαντάκοβα, ενώ ο υπουργός Παιδείας της Βουλγαρίας Σεργκέι Ιγνάτοφ τόνισε τη σημασία του Βυζαντίου για την εδραίωση των πνευματικών αξιών της Ορθοδοξίας.

Τη μεγαλύτερη ομάδα βυζαντινολόγων που συμμετέχουν στο φόρουμ της Σόφιας συγκροτούν οι 175 Έλληνες και Κύπριοι ερευνητές, από τα πανεπιστήμια, τις ακαδημίες επιστημών και τα διάφορα κέντρα βυζαντινών μελετών της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

Όπως μάλιστα σημείωσε, απαντώντας σε σχετική επισήμανση του ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Ταξιάρχης Κόλιας, στα διεθνή συνέδρια βυζαντινολογίας, οι Έλληνες πάντοτε αποτελούν μία από τις ισχυρότερες ομάδες, τόσο από πλευράς αριθμού όσο και από πλευράς ποιότητας. «Θα έλεγα ότι, φυσιολογικά, είναι (οι Έλληνες ερευνητές) ανάμεσα στους καλύτερους, ίσως οι καλύτεροι, όσον αφορά την ποιότητα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κόλιας, διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών Σπουδών.

Ο ίδιος χαρακτήρισε «πολύ χρήσιμη» τη μελέτη του Βυζάντιου, ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή. «Όπως ξέρουμε, στο Βυζάντιο συμβίωναν πολλοί λαοί και αξίζει να μελετήσουμε και να γνωρίζουμε τις βασικές αρχές, τα χαρακτηριστικά και οι ιδιαιτερότητες της συμβίωσης τους», τόνισε ο Έλληνας καθηγητής, φέρνοντας ως χαρακτηριστικό επίκαιρο παράδειγμα για το ενδιαφέρον που παρατηρείται για την εποχή του Βυζαντίου το έργο «Η μεγάλη στρατηγική της Βυζαντινής αυτοκρατορίας» του Αμερικανού πολιτικού αναλυτή Edward Luttwak. Ο κ. Κόλιας αναφέρθηκα και στην τάση «υποβάθμισης» της ιστορικής έρευνας αλλά και, γενικότερα, των ανθρωπιστικών επιστημών' μια κοινή ανησυχία, που δίνει το στίγμα των ομιλιών στο φόρουμ της Σόφιας.

Η διαφαινόμενη τάση παραμέλησης των ανθρωπιστικών σπουδών, της τεχνητής «αντιπαράθεσής» τους με την οικονομολογία και την τεχνολογία στη σύγχρονη εποχή μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες τόσο για το παρόν, όσο και για το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας, προειδοποίησε ο Έλληνας επιστήμονας. kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΠΗΓΗ: :http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_22/08/2011_403136

Η Οικογένεια

     Βασίλειος Τ. Γιούλτσης,

Πρόσωπο και οικογένεια

Η οικογένεια είναι ένας πανάρχαιος βιο-κοινωνικός θεσμός συνομήλικος της ανθρώπινης ιστορίας. Εμφανίστηκε αμέσως μετά τη δημιουργία του πρώτου ανθρώπου, κι από τότε μας ακολουθεί χωρίς ουσιώδεις μεταβολές σ’ όλα τα στάδια των πολιτιστικών μας εξελίξεων.

Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την οικογένεια ως τη βασικότερη και αρχαιότερη κοινωνική ομάδα, γιατί απ’ αυτήν ξεκίνησαν και κατά τον τύπο της δομής της διαμορφώθηκαν όλες σχεδόν οι σύγχρονες διαρθρωμένες κοινωνικές συνδέσεις. Παρά τη φαινομενική της συλλογικότητα η οικογένεια δεν αποτελεί μια απρόσωπη ομάδα, αλλά κυρίως μια ετερόφυλη ενότητα προσώπων, που με την τεκνογονία προσδίδει στα μέλη της την ουσιαστική τους συγγένεια. Με άλλα λόγια οικογένεια δεν μπορεί να θεωρηθεί το ζεύγος χωρίς την ύπαρξη τουλάχιστον ενός παιδιού.

Το ζεύγος έχει δυνατότητα να εξελιχθεί σε αμοιβαία υπέρβαση της ατομικότητας και στην αμοιβαία εκδήλωση της αγάπης, που έχει ως καρπό της τη γέννηση του παιδιού. Γιατί μόνο το παιδί μπορεί να γίνει αδιαμφισβήτητος κρίκος ανάμεσα στους συζύγους, αφού συνδέσει τους μη συγγενείς κατά το αίμα στην ενότητα των γονέων. Πίσω δηλαδή από την οικογένεια πρέπει οπωσδήποτε να δούμε τη βίωση της πατρότητας και της μητρότητας, που έρχονται ως ανερμήνευτες ψυχοπνευματικές σχέσεις με το παιδί μετά από τη γέννηση του.

Με τις προϋποθέσεις αυτές η οικογένεια κατά βάθος είναι κάτι περισσότερο από κοινωνικό συμβόλαιο ή βιολογική συνέπεια. Είναι κάτι παραπάνω από θεσμός. Είναι κυρίως μια παράξενη συνάντηση ανθρώπων, που δημιουργούν κοινωνία αγάπης στην προσωπική κένωση. Είναι ουσιαστικά ένας χώρος επαναλαμβανόμενων θυσιών, που οικοδομούνται πάνω στην εκμηδένιση του ατομισμού και εκδηλώνονται ως μητρική στοργή, ως πατρικό ενδιαφέρον και ευθύνη, ως συζυγική αμοιβαιότητα, ως παιδική τρυφερότητα, εξάρτηση και λατρεία. Αυτός είναι κι ο λόγος που η οικογένεια από την αρχαιότητα έγινε αντικείμενο ενδιαφέροντος των θρησκειών.

Στο Χριστιανισμό ιδιαίτερα ο γάμος θεωρήθηκε από την αρχή μυστήριο. Μυστήριο πραγματικά μεγάλο, που αγιάζεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος γιατί κατά τον Απόστολο Παύλο επιτελείται στο όνομα του Χριστού και στη δόξα της Εκκλησίας. Η προβολή αυτή του γάμου μέσα στην εκκλησιολογική διάσταση αποκαλύπτει τη σημασία του ως θεμέλιο της χριστιανικής οικογένειας. Η οικογένεια έτσι γίνεται προαύλιο της Εκκλησίας γιατί είναι χώρος βίωσης της αγάπης, της ενότητας και της αμοιβαιότητας.

Ένας τέτοιος δυναμισμός, που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνει τους ανθρώπους δεν ήταν δυνατό να μην εξαρθεί. Γι’ αυτό κι από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι Πατέρες της Εκκλησίας μας τόνισαν με έμφαση τη σπουδαιότητα του οικογενειακού περιβάλλοντος και προέβαλαν τη σημασία του για τη διαμόρφωση ισχυρών προσωπικοτήτων.

Για ν’ αντιληφθούμε την παραπάνω αλήθεια πρέπει να δούμε την οικογένεια ως χώρο πνευματικής συνάντησης των συζύγων. Μόνο σε μια τέτοια διάσταση είναι δυνατή η ενότητα κι ο δημιουργικός διάλογος. Χωρίς ενότητα είναι αδύνατη η συμβίωση, και χωρίς δημιουργικό διάλογο αδιανόητη η συζυγία. Για να υπάρξουν και τα δυό χρειάζεται εγκαρδιότητα, απαιτείται κατανόηση, είναι απαραίτητη η αγάπη, είναι αναγκαία η υπομονή κι η υποχωρητικότητα. Όλα αυτά εκφράζουν πνευματικότητα.

Η πνευματικότητα λοιπόν είναι απαραίτητη για να προβληθούν τα στοιχεία αρετής των δύο ανόμοιων προσωπικοτήτων και να παραμεριστούν οι εγωισμοί, τα πείσματα, οι μικρότητες, τα συμφέροντα, οι ιδιοτέλειες, γενικά οι αδυναμίες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι σύζυγοι δεν είναι αδέλφια, είναι δυό ξένοι, δυό διαφορετικοί κόσμοι, δυό ιδιαίτερες προσωπικότητες, δυό άτροποι από ξεχωριστά περιβάλλονται, με διαφορετική αγωγή και ψυχοσύνθεση. Κι όμως οι δυό αυτές προσωπικότητες μέσα στα πλαίσια της συζυγίας συνδέονται σε μια εκπληκτική ψυχική ενότητα και προσφέρουν τον καλλίτερο εαυτό τους. Λυτό είναι το πρώτο θαύμα που συνδέεται με το μυστήριο του γάμου. Του γάμου που γίνεται χώρος ανάπτυξης κοινωνικών αρετών άγνωστων πριν από λίγο στα μεμονωμένα πρόσωπα. Κι όταν έλθει το γλυκό εκείνο αγγελούδι για να θρονιαστεί ανάμεσα στους δυό, τότε στα πρόσωπά τους γίνεται μια ακόμα βαθύτερη πνευματική αλλαγή. Τότε πραγματοποιείται το δεύτερο θαύμα που συνδέεται με την τεκνογονία, και αποτελεί απαρχή και αφετηρία της πραγματικής οικογένειας.

Η οικογένεια λοιπόν είναι ο πνευματικός χώρος, μέσα στον οποίο η χάρη του Θεού επιτελεί το θαύμα της ενότητας δυό ξένων πριν από λίγο ανθρώπων, και το θαύμα της δημιουργίας. Τα θαύματα αυτά όμως είναι ένα άνθος της θείας αγάπης, που για ν’ ανθίσει χρειάζεται κατάλληλο έδαφος, κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις, που μόνον η πνευματικότητα κι οι αρετές μπορούν να δημιουργήσουν. Για να γίνει λοιπόν ο γάμος μυστική κοινωνία κι η τεκνογονία αληθινή δημιουργία χρειάζεται τα μέλη της οικογένειας να καταθέσουν στην κοινή τράπεζα της ενότητας μόνον τις αρετές και τις πνευματικές αξίες και ποιότητές τους. Χωρίς αυτές ο γάμος γίνεται πάντοτε μαρτύριο κι η οικογένεια χώρος συγκρούσεων, εχθρότητας και μίσους.

Την τελευταία αυτή δραματική πραγματικότητα δεν μπορεί κανείς ν’ αμφισβητήσει ιδιαίτερα στην εποχή μας. Γιατί η σύγχρονη κρίση των αξιών και της ηθικής δεν ήταν δυνατό ν’ αφήσει ανεπηρέαστη την οικογένεια και τη συνοχή της. Πολλοί μάλιστα φθάνουν να ισχυριστούν ότι η γενικότερη κρίση προέρχεται κατά μεγάλο ποσοστό από τη διάλυση ή τη χαλαρότητα στη δομή της σύγχρονης οικογένειας.

Δεν είναι της στιγμής να αναλύσουμε την προέλευση της πνευματικής κρίσης στη σύγχρονη κοινωνία, αλλά δεν μπορούμε και ν’ αγνοήσουμε ή να παρασιωπήσουμε το γεγονός ότι τα παραπάνω φαινόμενα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Γιατί κι αν ακόμα υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις, τα γεγονότα δεν διαψεύδουν τον κανόνα. Και ο κανόνας αποδεικνύει καθημερινά με αψευδή στατιστικά στοιχεία, πως ζεύγη, που οικοδόμησαν την ευτυχία της οικογένειάς τους στον αισθησιασμό ή το συμφέρον, στον εγωισμό ή την αυταρχικότητα, στα πείσματα ή τις παράλογες απαιτήσεις, στις αντιλήψεις για δικαιώματα ή χειραφέτηση και ελευθερία οδηγήθηκαν με μαθηματική ακρίβεια στο διαζύγιο. Οι φράσεις «ασυμφωνία χαρακτήρων» ή «κοινή συναινέσει» ή κάτι αντίστοιχο είναι νομοθετικά μέτρα για την αναστολή της εξέλιξης οικογενειακών δραμάτων. Τί κρύβεται όμως σε λεπτομέρειες πίσω από τις φράσεις αυτές λίγοι μπορούν να γνωρίζουν. Συνήθως μετά την απόφαση του δικαστηρίου πέφτει η αυλαία για να δώσει βέβαια τέλος στην οικογενειακή τραγωδία, πολλές φορές όμως και για να σημάνει την αρχή νέων δραμάτων, που θύματα απ’ εδώ και μπρος θα είναι οι βλαστοί του διαζευγμένου ζεύγους, τα παιδιά των άμυαλων γονέων.

Αθώα πλασματάκια, που με τη διάλυση της οικογένειας χάνουν την ψυχική τους ισορροπία. Αληθινά αγγελούδια, που όσο κι αν δεν το δείχνουν ζουν με τον τρόπο τους έναν αβάσταχτο πόνο, ένα βουβό μαρτύριο. Ανεύθυνα θύματα, που σφραγίζονται από την κούνια τους με τη σφραγίδα της εγκατάλειψης, της μοναξιάς και της οδύνης. Κι οι γονείς, οι πρώην σύζυγοι; Ε, αυτοί ελεύθερα πουλιά. Βιάζονται πολύ μάλιστα ο καθένας τους να βρει το καινούργιο του ταίρι για να φτιάξει τη ζωή του. Κι όταν όλα πάνε καλά, —άντε να το πούμε και στο παιδί για ν’ αρχίσει να συνηθίζει.

-Ξέρεις, απ’ εδώ και μπρος ο κύριος Α΄ θα είναι ο καινούργιος σου μπαμπάς ή αντίστοιχα ή κυρία Β΄ θα είναι η καινούργια σου μαμά. Ωραίο το κόλπο, πολύ πολιτισμένο, η συνέχεια μάλιστα είναι και δελεαστική, γιατί αρχίζουν τα δώρα, οι κούκλες, τα τραινάκια, οι εκδρομές, τα γλυκά. Παιδί είναι, σου λένε, και θα συνηθίσει.

Πόση αφέλεια πραγματικά, αλλά και πόση άγνοια να πιστεύουν ότι η στέρηση του πατέρα ή της μάνας σ’ ένα παιδί μπορεί ν’ αναπληρωθεί με πράγματα, ή με προσποιητή αγάπη ενός ξένου, λες κι η πατρότητα ή η μητρότητα είναι ικανότητες ηθοποιίας. Βέβαια υπάρχουν συγκινητικές περιπτώσεις, που οι καινούργιοι γονείς έδειξαν απέραντη αγάπη και στοργή στα ξένα παιδιά, και στάθηκαν δίπλα τους καλύτερα από τους πραγματικούς. Η αναπλήρωση όμως αυτή δεν μπορεί ποτέ να μειώσει την ευθύνη των πραγματικών, που έφτασαν ν’ ανατινάξουν την οικογένεια τους για μια τρέλλα, ένα πείσμα, έναν εγωισμό, ένα πάθος, μια περιπέτεια.

Πολλές φορές οι σύζυγοι δε φτάνουν στη διάσταση. Παραμένουν κάτω από την ίδια στέγη, ζουν τυπικά ως ζεύγος, αλλ’ η μεταξύ τους κοινωνία έχει από καιρό μεταβληθεί σε μια διαρκή αντίθεση. Ξεχνούν τη σημασία της αγάπης, της υπομονής, της ανοχής, της συγχωρητικότητας, της συμπαράστασης, της ευθύνης για τα παιδιά τους και στην παραμικρή αφορμή το σπίτι μεταβάλλεται σε χώρο συγκρούσεων και σε θέατρο βιαιοτήτων. Μπορεί να φταίει ο ένας, μπορεί να φταίνε κι οι δυό, και στις δυό όμως περιπτώσεις έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα· διασάλευση της ενότητας, εξαφάνιση της ηρεμίας, κατάλυση της πραγματικής αποστολής της οικογένειας. Στοιχεία επικίνδυνα για την αγωγή του παιδιού, που κι όταν ακόμα δε μιλά και δε διαμαρτύρεται δεν παύει να δέχεται την καταλυτική τους επίδραση πάνω στην ψυχή και το χαρακτήρα του.

Άλλοτε πάλι ένα επικίνδυνο πάθος ή μια επιπόλαια συνήθεια απομακρύνουν τους γονείς από τα καθήκοντα και τις ευθύνες για την οικογένεια και σύντομα οι συνέπειες έρχονται να κλονίσουν τα θεμέλια της, αλλά και να επηρεάσουν βαθύτατα τα υπόλοιπα μέλη της. Το μεθύσι, η χαρτοπαιξία, η τεμπελιά, ο τυχοδιωκτισμός, η επιδειξιομανία, η επιπόλαια χειραφέτηση, η αλόγιστη προσαρμογή στην εκκοσμίκευση δεν έχουν μόνο προσωπικές συνέπειες, αλλ’ απειλούν και φθείρουν ολόκληρη την οικογένεια. Έτσι η οικογένεια μεταβάλλεται σιγά-σιγά σε μια εστία οδύνης, σ’ ένα ετοιμόρροπο ερείπιο. Πόση προχειρότητα, πόση ανευθυνότητα, πόση ανωριμότητα, πόση άγνοια για το μεγαλύτερο μυστήριο της ζωής. Φτηνές σκέψεις, φτηνότερα ελατήρια ακόμη φτηνότερο περιεχόμενο, και περιμένουμε ν’ αλλάξει ο κόσμος, να γίνει η οικογένεια κοινωνία αγάπης, ενότητα προσώπων, παράδεισος επιγείων αγγέλων, εργαστήριο χαρακτήρων, αυλή της Εκκλησίας, θυσιαστήριο και ναός του Θεού. Οικτρή πλάνη, απλησίαστη ουτοπία.

Η οικογένεια για τον άνθρωπο είναι σαν το πολύτιμο διαμάντι, που η απόκτηση κι η διαφύλαξή του απαιτούν θυσίες κι ικανότητες, υπομονή κι επιμονή. Δεν είναι εύκολη δουλειά να βρεις ένα διαμάντι, γιατί τότε όλοι θα εύρισκαν κι εκείνο θα είχε χάσει την αξία του. Ανυπολόγιστα ίσως δυσκολότερο είναι να δημιουργήσεις μια ευλογημένη οικογένεια, κι άλλο τόσο να τη διατηρήσεις, γιατί γι’ αυτό δε φτάνουν μόνον ικανότητες, αλλά κυρίως αρετές και πρώτα-πρώτα η αγάπη. Αγάπη όμως που να συγχωρεί, ν’ ανέχεται, να υπομένει, να θυσιάζεται, αλλά και να συγκρατεί, να κυβερνά, να διευθύνει, να νουθετεί και να καλλιεργεί σ’ όλα τα μέλη την προσθετική τους ευθύνη.

Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα οι αμοιβαίες σχέσεις των μελών εντάσσονται σε μια ιεραρχική αρμονία, όπου προνόμια και υποχρεώσεις, δικαιώματα και καθήκοντα ευθυγραμμίζονται και εξαρτώνται από το γενικό καλό. Η αγάπη μεταστοιχειώνει την υπακοή και την κάνει όχι δουλική συμμόρφωση στην αυταρχικότητα, αλλ’ ευγενή ένταξη στη διαπροσωπική ενότητα, που είναι απαραίτητη σε κάθε ευλογημένη οικογένεια.

Από τα παραπάνω στοιχεία είδαμε πως ο γάμος και η οικογένεια δεν είναι μια απλή απόφαση ή ένα επιπόλαιο εγχείρημα. Είναι κυρίως το μυστήριο και η δημιουργία. Το μυστήριο που εξαγιάζει την αγάπη των προσώπων και η δημιουργία που αντιγράφει το Θεό και μετασχηματίζει την αγάπη αυτή σε ανθρώπινες υπάρξεις. Για να εκδηλωθεί ένα τέτοιο μεγαλειώδες θαύμα, για να ελκύσει το ζεύγος τη χάρη του Θεού και να οικοδομήσει την αληθινή οικογένεια, χρειάζονται ποιότητα πνευματική και σύζυγοι που να είναι πρόσωπα. Να είναι καρδιές μ’ αγάπη και ταπείνωση, με αίσθημα ευθύνης και αυτοθυσίας. Να είναι ψυχές με πίστη στο Θεό.

πηγή: Βασίλειος Τ. Γιούλτσης, «Πνευματικότητα και κοινωνική ζωή», εκδ. Π. Πουρναρά –Θεσ/νἰκη, σ. 96-104

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://blogs.sch.gr/kantonopou/