Οι Ἅγιοι Ἑπτὰ Μακαβαίοι (1 Αυγούστου).

Ἀβεὶμ (ἢ Ἄβιβος), Ἀντώνιος (ἢ Ἀντωνίνος), Γουρίας, Ἐλεαζάρος, Εὐσέβωνας, Ἀχείμ, Μάρκελλος (ἢ Σάμωνας, ἢ Εὔλαλος ἢ Μᾶρκος) ἡ μητέρα τους Σολομονὴ καὶ ὁ διδάσκαλός τους Ἐλεαζάρος.

«Αὐτοκράτωρ ἐστὶ τῶν παθῶν ὁ εὐσεβὴς λογισμός». Ὁ εὐσεβὴς λογισμὸς εἶναι κυρίαρχος καὶ ἐξουσιαστὴς ἐπὶ τῶν παθῶν. Αὐτὸ μὲ περίσσια ἀνδρεία ἀπέδειξαν οἱ ἑπτὰ ἀδελφοὶ Μακκαβαίοι μὲ τὴ στάση τους ἀπέναντι στὸν βασιλιὰ τῆς Συρίας Ἀντίοχο, ὅταν αὐτὸς τοὺς ἔταξε δόξες, τιμὲς καὶ ἐπίγειες ἀπολαύσεις, ἂν αὐτοὶ καταπατοῦσαν τὸν Μωσαϊκὸ νόμο καὶ ἔτρωγαν ἀπὸ τὰ ἀπαγορευμένα φαγητὰ ποὺ τοὺς πρόσφερε.

Προηγήθηκε ὁ ἐνενηκονταετὴς διδάσκαλός τους, Ἐλεάζαρος, ποὺ ἐφάρμοσε στὸ ἔπακρο τὸ νόμο ποὺ τοὺς δίδασκε, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Ἀντίοχος νὰ τὸν ρίξει στὴ φωτιά. Ἐμπνεόμενα ἀπὸ τὴ θυσία τοῦ γέροντα διδασκάλου τους, τὰ ἑπτὰ ἀδέλφια κράτησαν τὴν ἴδια γενναία στάση ἀπέναντι στὸ βασιλιά, ὅταν τοὺς κάλεσε μπροστά του.

Στὴν ἀρχὴ ὁ Ἀντίοχος προσπάθησε νὰ τοὺς κολακεύσει μὲ διάφορα ἐγκώμια γιὰ τὴ νιότη τους. Τοὺς εἶπε ὅτι ἂν ἔτρωγαν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα ποὺ τοὺς πρόσφερε, θὰ ἀπολάμβαναν μεγάλες τιμές, καὶ φυσικὰ θὰ τοὺς ἔσῳζε ἀπὸ τὸ θάνατο. Τότε οἱ ἑπτὰ ἀδελφοὶ ἀπάντησαν στὸν Ἀντίοχο: «χαλεπώτερον γὰρ αὐτοῦ τοῦ θανάτου νομίζομεν εἶναι σου τὸν ἐπὶ τῇ παρανόμῳ σωτηρία ἡμῶν ἔλεον». Δηλαδή, εἶναι περισσότερο ἐπιβλαβὴς καὶ ἀπ’ αὐτὸν τὸ θάνατο, νομίζουμε, ἡ συμπάθειά σου γιὰ τὴν παράνομη σωτηρία μας. Ἐξοργισμένος τότε ὁ Ἀντίοχος, μὲ τροχούς, φωτιὰ καὶ ἀκόντια, ἕναν – ἕναν τοὺς σκότωσε ὅλους.

Ὅταν εἶδε αὐτὸ ἡ μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στὴ φωτιὰ καὶ ἔτσι ὅλοι μαζὶ πῆραν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τῶν Μακκαβαίων τὸν ἑπτάριθμον δῆμον, σὺν τῇ μητρὶ Σολομονῇ τῇ ἁγίᾳ, καὶ Ἐλεάζαρ ἅμα εὐφημήσωμεν· οὗτοι γὰρ ἠρίστευσαν, δι’ ἀγώνων νομίμων, ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες, τῶν τοῦ Νόμου δογμάτων·

 καὶ νῦν ὡς καλλιμάρτυρες Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ κόσμου,

ἀπαύστως πρεσβεύουσι.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Σοφίας Θεοῦ, οἱ στῦλοι οἱ ἑπτάριθμοι,

καὶ θείου φωτός, οἱ λύχνοι οἱ ἑπτάφωτοι,

Μακκαβαῖοι πάνσοφοι, πρὸ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες,

σὺν αὐτοῖς τὸν πάντων Θεόν, αἰτεῖσθε σωθῆναι τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις ἡ ἑπτάκλωνος συνδρομή, ὄρπηκες ὡραῖοι, Μακκαβαίων τῆς πατριᾶς, σὺν μητρὶ τῇ θείᾳ, ἅμα καὶ διδασκάλῳ,

οἱ εὐκλεεῖς τοῦ Νόμου, καὶ θεῖοι φύλακες.

ΠΗΓΗ: http://eisagios.blogspot.com/2011/07/1.html

Απολυτίκιο των Αγ. Παίδων

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, π. Λάμπρος Κεφαλληνός, Γεώργιος Σάββας, Γρηγόρης Χατζηλυμπέρης, Νικόλαος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.

Έλληνες ορειβάτες

Τρίκαλα: Έλληνες ορειβάτες πάτησαν πόδι

σε ανεξερεύνητο παγετώνα, στα Ιμαλάια

του ανταποκριτή μας Α. Ζώη

Μικρή ομάδα ορειβατών, από διάφορα μέρη της Ελλάδας, πάτησαν πόδι, πριν από λίγες ημέρες, σ' έναν ανεξερεύνητο έως πρότινος παγετώνα.Οι Έλληνες ορειβάτες, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει στις 2 Ιουλίου από την Ελλάδα για τα Ιμαλάια της Ινδίας, κατόρθωσαν να εξερευνήσουν παγετώνα, που βρίσκεται πριν από την κορυφή Τάρα Παχάρ (Tara Pahar), στα 6088 μέτρα υψόμετρο και στον οποίο δεν είχε πατήσει μέχρι πρότινος ανθρώπινο πόδι. Το ταξίδι διήρκησε συνολικά τρεις εβδομάδες, ενώ πάνω στο βουνό η αποστολή έμεινε για 19 ημέρες.

Οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα άγριες, με κύρια χαρακτηριστικά το χιόνι, τη βροχή, αλλά και το δυνατό αέρα, καθιστώντας δύσκολη την επίτευξη του στόχου, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής Νίκος Κρούπης, με καταγωγή από την Ελάτη Τρικάλων.

Στον πλανήτη μας υπάρχουν εκατοντάδες κορυφές πάνω από 6000 μέτρα μέχρι και τα 8848 μέτρα που είναι το Έβερεστ. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο κ. Κρούπης, οι ορειβάτες επισκέπτονται μόνο μερικές από αυτές. Έτσι, το 99% των ορειβατών παγκοσμίως ανεβαίνει στο λιγότερο από το 1% των κορυφών, που σχεδόν πάντα είναι οι ίδιες.

Ο λόγος είναι, σύμφωνα με τον Έλληνα ορειβάτη, ότι θέλουν κάτι σίγουρο, περπατημένο, χωρίς δυσκολίες και άγνωστά πεδία. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι, ενώ δεκάδες ορειβάτες συνωστίζονται σε συγκεκριμένες κορυφές, τις περισσότερες δεν τις επισκέπτονται ποτέ. "Κατά συνέπεια, έχουμε μόνο επαναλήψεις και τίποτα νέο, έτσι δεν υπάρχει σχεδόν καμία πρόοδο στην ορειβασία. Η εξέλιξη και η πρόοδος έρχεται με την προσπάθεια σε κάτι καινούργιο και άγνωστο", υπογραμμίζει ο Νίκος Κρούπης.

Στο ερώτημα ποια είναι η εικόνα που έχει μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη του, από όλα αυτά τα ταξίδια που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα, σημειώνει ότι η ανάβαση σε μια κορυφή απομακρυσμένη και δύσβατη είναι πάντα μια μεγάλη περιπέτεια. Από τις συνολικά 20-40 ημέρες του ταξιδιού, οι περισσότερες είναι πάνω στο βουνό και η ένταση της επιβίωσης και της μεγάλης προσπάθειας, κάνει την κάθε μέρα από αυτές να είναι μοναδική και χαραγμένη καλά στη μνήμη μας, ακόμα και για πολλά χρόνια μετά.

Ωστόσο, όπως λέει, οι εικόνες που μένουν στη μνήμη του ορειβάτη περισσότερο από κάθε τι άλλο είναι οι απότομες ορθοπλαγιές, οι στιγμές μεγάλης έντασης και ο χρόνος που πατά κάποιος στην κορυφή. "Τα λίγα λεπτά, για τον ίδιο που βρίσκεται στην κορυφή είναι η επιβράβευση της όλη προσπάθειας, αλλά η επιτυχία της αποστολής κρίνεται από την αρτιμελή επιστροφή πίσω στη βάση", αναφέρει χαρακτηριστικά.

Πέραν των ευχάριστών στιγμών υπάρχουν και οι δυσάρεστες, που ποτέ δεν θα σβήσουν από τη μνήμη του Νίκου Κρούπη, όπως ο χαμός ενός φίλου του συνορειβάτη. "Για να συνεχίσουμε την ορειβασία σκεφτόμαστε και μελετάμε τα λάθη που οδήγησαν στο τραγικό, προς αποφυγή στις επόμενες αποστολές", μας εξηγεί.

Για το αν αυτό που κάνει αποτελεί χόμπι ή χρόνο με το χρόνο γίνεται μια δυνατή συνήθεια, που δύσκολα μπορεί να μπει στο περιθώριο, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα, ο Νίκος Κρούπης επισημαίνει ότι για να καταφέρει να οργανώσει κάποιος μια τέτοια ορειβατική αποστολή περιπέτειας είναι μια δύσκολη υπόθεση και δεν υπάρχει κάποια εξωτερική υποστήριξη από τουριστικά γραφεία και οδηγούς.

Ο χρόνος, τα χρήματα και η όρεξη είναι οι τρεις παράγοντες που πρέπει να συνυπάρξουν για να μπορέσει κάποιος να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι. "Το τίμημα", διευκρινίζει, "που πληρώνουμε είναι ότι ξοδεύουμε το χρόνο των διακοπών μας στο ταξίδι κι έτσι δεν υπάρχει χρόνος για διακοπές και ξεκούραση".

Οι ορειβάτες αφιερώνουν επίσης αμέτρητες ώρες στην προετοιμασία, την προπόνηση αλλά και τη διαδικασία αναζήτησης στοιχείων για την περιοχή, για το βουνό και την κορυφή από προηγούμενες ορειβατικές αποστολές που τυχόν έχουν γίνει εκεί.

Παράλληλα, κάνουν οικονομία όλο τον υπόλοιπο χρόνο για να συγκεντρώσουν το ανάλογο χρηματικό ποσό και να πραγματοποιήσουν το ταξίδι. Ένα μέσο κόστος για μια εμπορική αποστολή (από αυτές που επιλέγει το 99% των ορειβατών σε γνωστά βουνά, με υποστήριξη από έμπειρους οδηγούς και οργάνωση από κάποιον τουριστικό πράκτορα) είναι μεταξύ 3.000 και 10.000 ευρώ κατά άτομο. "Το κόστος αυτό είναι εκτός των οικονομικών μας δυνατοτήτων. Έτσι, οι αποστολές οργανώνονται από εμάς τους ίδιους, χωρίς οδηγούς και καμιά υποστήριξη πάνω από την κατασκήνωση βάσης", εξηγεί Νίκος Κρούπης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του κόστους. Χαρακτηριστικό είναι ότι, στην τελευταία αυτή αποστολή στα Ιμαλάια, το συνολικό κόστος ανά άτομο ήταν 1100 με 1300 ευρώ, πολύ μικρότερο από το προαναφερόμενο.

Στην ερώτηση, εάν στις περισσότερο προηγμένες χώρες η ορειβασία και οι αποστολές τέτοιου είδους είναι πιο οργανωμένες, ο Έλληνας ορειβάτης επισημαίνει ότι το υψηλό βιοτικό επίπεδο που είχαν οι κεντροευρωπαϊκές χώρες εδώ και έναν αιώνα, σε συνδυασμό με τον ορεινό όγκο των Άλπεων ήταν η αιτία άνθησης της ορειβασίας.

"Αναρριχητικές διαδρομές και κορυφές που επιτεύχθηκαν πριν από ένα αιώνα από τους Ευρωπαίους ορειβάτες ακόμα και σήμερα αποτελούν πρόκληση και μελλοντικός στόχος για τους Έλληνες ορειβάτες. Το μεγάλο πλήθος των ορειβατών στις χώρες αυτές ανέβασε και τον πήχη της ορειβασίας, αντιθέτως στην Ελλάδα ο αριθμός των ορειβατών είναι πολύ μικρός ποσοστιαία και συνεχώς μειώνεται", εξηγεί.

"Γενικότερα, η ορειβασία είναι θέμα κουλτoύρας του λαού", προσθέτει, εξηγώντας πως "από τη στιγμή που το να περπατάς στα βουνά και να αναρριχείσαι σε βράχους, όπως των Μετεώρων, χωρίς κάποιο υλικό όφελος, για τους περισσότερος Έλληνες είναι τρέλα, είναι φυσικό να μην υπάρχει πρόοδος στον τομέα αυτό".

Η μορφολογία της Ελλάδας είναι ορεινή και παρόμοια με της Σλοβενίας, ιδανική για πεζοπορίες, αλλά και αναρριχήσεις, ωστόσο το χάσμα μεταξύ του επιπέδου ορειβασίας μεταξύ των δύο χωρών είναι τεράστιο. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το Νίκο Κρούπη, ο λόγος που είμαστε πολύ χαμηλά "δεν είναι το ότι δεν έχουμε αρκετά βουνά αλλά στους ανθρώπους".

Ωστόσο, διευκρινίζει "δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν γίνετε τίποτα από τους 'Ελληνες, γιατί δεν θα είχαμε προσπάθειες όπως αυτή". Υπάρχει ένα μικρό σύνολο Ελλήνων ορειβατών- αναρριχητών (γύρω στους 30), που έχουν πραγματοποιήσει αξιόλογες αναβάσεις και αναρριχήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά ένας τόσο μικρός αριθμός ορειβατών δεν μπορεί να ανεβάσει το συνολικό επίπεδο της χώρας, καταλήγει ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής, που εξερεύνησε το νέο παγετώνα στα Ιμαλάια.

ΠΗΓΗ:http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=14975

Σεμινάριο ψαλτικής τέχνης

Ρωσία: Ελληνικό σεμινάριο βυζαντινής ψαλτικής τέχνης,

στην Αγία Πετρούπολη

του ανταποκριτή μας Θ. Αυγερινού

Σεμινάρια ελληνικής ψαλτικής τέχνης παρέδωσε, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ορθόδοξης Μουσικής της Αγίας Πετρούπολης, ο καθηγητής βυζαντινής μουσικής του Ελληνικού Ωδείου Αθηνών, Αθανάσιος Παϊβανάς.

Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Παϊβανάς, στόχος του master class ήταν να δοθεί η δυνατότητα στους σπουδαστές της Ακαδημίας Ορθόδοξης Μουσικής της Αγίας Πετρούπολης, «να γνωρίσουν εν συντομία τη βυζαντινή μουσική και την ψαλτική τέχνη, όπως αυτή διασώθηκε και μεταλαμπαδεύτηκε από τους πρωτοψάλτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου».

Το φετινό Φεστιβάλ, που διοργανώνει η Ακαδημία ετησίως με χορηγία του ρωσικού κράτους προσκαλώντας επιφανείς δασκάλους, αλλά και επαγγελματίες μουσικούς από την Ευρώπη και την πρώην Σοβιτετική Ένωση, είχε διάρκεια 20 ημερών και ολοκληρώθηκε χθες (www.choirfestival.ru).

Η Ακαδημία Ορθόδοξης Μουσικής εξέδωσε στα ρωσικά και τα αγγλικά, βιβλίο, που έγραψε ειδικά για τις ανάγκες των σεμιναρίων ο καθηγητής Α. Παϊβανάς, και διανεμήθηκε στους σπουδαστές των θερινών προγραμμάτων ψαλτικής μαζί με ψηφιακό δίσκο με πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό. Όπως επεσήμαναν, με εξαιρετικά θερμά σχόλια, στελέχη αλλά και σπουδαστές της Ακαδημίας, πρόκειται για μια «μοναδική έκδοση, σημαντικό βοήθημα σε όλους όσους επιθυμούν στη Ρωσία και όχι μόνο να μελετήσουν τη βυζαντινή μουσική».

Στο πλαίσιο των σεμιναρίων χρησιμοποιήθηκαν οπτικοακουστικά μέσα και αξιοποιήθηκε η διδακτική εμπειρία του κ. Παϊβανά, ο οποίος διευθύνει τη χορωδία Εργαστήρι Ψαλτικής, με έδρα την Αθήνα. Μέλη της χορωδίας συμμετείχαν στην επιμέλεια της έκδοσης και τη διοργάνωση των σεμιναρίων, που μεταξύ άλλων συμπεριλάμβαναν διδασκαλία της σημειογραφίας της βυζαντινής μουσικής (βυζαντινή παρασημαντική).

Ο κύκλος των σεμιναρίων ολοκληρώθηκε με συναυλία των σπουδαστών, που τραγούδησαν βυζαντινούς ύμνους, τους οποίους διδάχθηκαν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Ο κ. Παϊβανάς και το Εργαστήρι Ψαλτικής, είναι η τρίτη χρονιά που συμμετέχουν στο σημαντικότερο Φεστιβάλ ορθόδοξης μουσικής, στη Ρωσία, δημιουργώντας ήδη μια καλή παράδοση προβολής της βυζαντινής ψαλτικής τέχνης στην καρδιά της ορθόδοξης Αγίας Πετρούπολης.

ΠΗΓΗ: http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=14976

Η πορεἰα του 'Εθνους

Πορεία κατευθυνόμενη

του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Αναδημοσίευση από τον Ορθόδοξο Τύπο (εφημ.1857) - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10-12-10

1. Η ευρωπαϊκή εθνική ιδέα - απότοκος μακρών εξελίξεων, που κορυφώθηκαν στη Γαλλική Επανάσταση (1789)- βρίσκεται στους αντίποδες της ελληνικής-ρωμαίϊκης οικουμενικής ιδέας. Η έννοια του εθνικού κράτους κατά τα νεώτερα ευρωπαϊκά πολιτειακά δεδομένα είναι αναίρεση και θάνατος της ελληνορθόδοξης αυτοκρατορικής ιδέας. Ο χριστιανικός Ελληνισμός, στη φυλετική και στην οικουμενική -πνευματική και πολιτιστική - διάστασή του, ταυτίζεται με τη Ρωμανία/Βυζάντιο, τη Χριστιανική αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης. Πρωτεύουσα του χριστιανικού Ελληνισμού δεν είναι η Αθήνα, αλλά η Κωνσταντινούπολη - Νέα Ρώμη. Και τα δύο ονόματα, το πρώτο από τον ιδρυτή και θεμελιωτή της και το δεύτερο από την παλιά πρωτεύουσα, που μεταφέρθηκε στην Ελληνική Ανατολή, συναποτελούν το ένα όνομα της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ξεκίνησε ως ρωμαίϊκη, με στόχο δηλαδή την ανάσταση της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, και κατέληξε εθνική, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, με κέντρο όχι πια την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη, αλλά την Αθήνα. Η αποκλειστική στροφή στην Αθήνα και μέσω αυτής στην ελληνική αρχαιότητα, μέσα σε ένα πνεύμα αρχαιοπληξίας και αρχαιομανίας, θα αποτελέσει πάγια στάση του Ελληνικού Κράτους, με ανυπολόγιστες συνέπειες στις εθνικές μας διεκδικήσεις τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Ιδιαίτερα η αυτοχαρακτηριζόμενη «προοδευτική» παράταξη, εγκλωβισμένη στην παγίδα του διεθνισμού, θα συμβάλει ουσιαστικά στη διάθλαση αυτού του πνεύματος και στην πλατειά λαϊκή βάση, με συνθήματα του τύπου «όχι άλλο πόλεμο», με αποτέλεσμα όχι μόνο την απεμπόληση και του ελαχίστου ίχνους αλυτρωτισμού, αλλά, το φοβερότερο, την αδρανοποίηση ή και παντελή νέκρωση της ιστορικής μνήμης (βλ. Κυπριακό και Βορειοηπειρωτικό).

Σημασία όμως έχει, ότι η απόσταση της εθνικής μνήμης και αναφοράς από την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη και ο αναπροσανατολισμός μας προς την Αθήνα δεν οφείλεται μόνο στους δικούς μας ρωμαντικούς αρχαιολάτρες και αρχαιόπληκτους τύπου Κοραή, αλλά εμπνέεται και υποβάλλεται σ' αυτούς, και μέσω αυτών στο Έθνος, από τα ευρωπαϊκά πάσης φύσεως κέντρα αποφάσεων, που από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (και πριν ακόμη) χαράζουν και κατευθύνουν την πορεία του, σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα και διαθέσεις. Όλοι δε οι πιστοί εντολοδόχοι και φερέφωνα των Μεγάλων της Ευρώπης, σ' όποιο χώρο και αν αναπτύσσουν τη δράση τους, θα εργάζονται επιμελέστατα για την εμπέδωση αυτής της στάσεως στη συνείδηση του Ελληνικού Λαού, εμποδίζοντας ουσιαστικά τη λειτουργία της εθνικής Ιστορικής μνήμης και συνειδήσεως. Ευγλωττότατη επιβεβαίωση αυτής της θέσεως προσφέρει η ακόλουθη περίπτωση.

2. Στα 1878 δημοσιεύθηκαν δύο έργα Ελλήνων συγγραφέων στα Γαλλικά: α) Κωνστ. Παπαρρηγοπούλου, Histoire de la civilisation Hellenique και β) Δημ. Βικέλα, Les Grecs au moyen age, μετάφρ. Emile Legrand (και τα δύο στο Παρίσι). Ο «φιλέλλην» Gustave d' Eichthal έσπευσε να παρουσιάσει τα έργα σε βιβλιοκρισία του στην Revue Historique, έτος 4, τόμο 9 (1879). σ. 246-250. Για να εκτιμηθεί όμως σωστά η σημασία αυτής της βιβλιοκρισίας, πρέπει να γνωρίζει κανείς, ποιός ήταν ο συντάκτης της. Ο Γ. Εϊχτάλ ήταν ένας από τους σαινσιμονιστές οπαδούς του ουτοπικού σοσιαλισμού, που εγκαταστάθηκαν στο Ναύπλιο το 1832, προστατευόμενοι της γαλλικής πολιτικής και του «γαλλικού» κόμματος του Ι. Κωλέττη. Ως σύμβουλος της επικρατείας στη Διεύθυνση των Οικονομικών, κατηύθυνε ουσιαστικά τα οικονομικά της πρόσφατα ελευθερωμένης Ελλάδας. Η γαλλική πολιτική, κατευθυνόμενη από τη μεγαλοαστική τάξη, χρησιμοποιούσε στο εξωτερικό πρόσωπα καταδιωκόμενα στο εσωτερικό για την ιδεολογία τους, ενώ εκείνα άνετα εργάζονταν για την επιτυχία της επίσημης (κρατικής) πολιτικής της χώρας τους. Ήσαν άρα καλά ενημερωμένοι για την πολιτική της Γαλλίας στην Ανατολή. Το 1835 ο Εϊχτάλ εγκατέλειψε την Ελλάδα (βλ. Δ. Βικέλα, Ο Γ. Εϊχτάλ εν Ελλάδι, στο: Διαλέξεις και Αναμνήσεις, Αθήναι 1893, σ. 277-331).

Ο Εϊχτάλ, με αφετηρία και βάση το κείμενο του Παπαρρηγοπούλου, δέχεται τη θέση του τελευταίου για τη συνέχεια του Ελληνισμού (αρχαίου-μέσου-νεωτέρου) και «το νέο ρόλο» που άρχισε γι' αυτόν με την ίδρυση της Κωνσταντινουπόλεως. Επισημαίνει, όμως ότι λίγο τονίζεται η επίδραση και παρουσία του ρωμαϊκού στοιχείου στη «βυζαντινή» ιστορία. «Στη σκέψη των ιδρυτών της η Κωνσταντινούπολη ώφειλε να είναι δεύτερη Ρώμη». Αυτό το χαρακτήρα -παρατηρεί ορθά- διατήρησε η αυτοκρατορία. Γνώστης επίσης των ελληνικών πραγμάτων, σχολιάζει τη συνεχή χρήση του ονόματος Ρωμαίος, Ρούμ (ρωμηός). Θεωρεί όμως την οθωμανική κατάκτηση ως ευεργετική για τους Έλληνες, διότι τους απελευθέρωσε από τη ρωμαϊκή επίδραση και επιβολή, βοηθώντας τους να στραφούν στον εαυτό τους, στηριζόμενοι «στις παραδόσεις της αρχαιότητάς τους». Παραλληλίζει δε την απελευθέρωση αυτή των Ελλήνων με εκείνη της δυτικής Ευρώπης από την Παπωσύνη («λατινική κυριαρχία υπό τη διπλή μορφή, αυτοκρατορική και παπική»).

Προσβλέποντας έτσι στο μέλλον της Ελλάδος παρατηρεί ότι «η οριστική αποκατάστασή τους (=των Ελλήνων), η τελική παλιγγενεσία τους, προϋποθέτει την πλήρη αποποίηση εκ μέρους των των βυζαντινών παραδόσεων πάνω στη ρωμαϊκή κληρονομιά. Του λοιπού πρέπει να έχουν τα μάτια στραμμένα όχι προς την Κωνσταντινούπολη, αλλά προς την Αθήνα. Εκεί είναι η αρχαία, εκεί και η σύγχρονη μητρόπολή τους»... Δέχεται, βέβαια, τη συμμετοχή των Ελλήνων στην οικοδόμηση του μέλλοντος της Ευρώπης, με την προσφορά όμως σ' αυτήν «του εθνικού των πνεύματος», «της ελληνικής (γρ. αρχαιοελληνικής) παραδόσεώς τους». Υπενθυμίζει δε, ότι μόλις πριν από 15 χρόνια ο δεύτερος βασιλιάς της Ελλάδας (Γεώργιος Α') «ξαναπήρε απέναντι στην Ευρώπη το όνομα των Ελλήνων, σύμβολο της δόξας των στην αρχαιότητα, αλλά καταφρονεμένο απ’ αυτούς στους μέσους αιώνες ως κατάλοιπο της ειδωλολατρίας». Εδώ πρέπει να υπενθυμίζουμε ότι ο Γεώργιος Α' είχε πάρει αρχικά από τους Ευρωπαίους το όνομα «King of the Greeks» (Βασιλιάς των Γραικών). Επειδή όμως το όνομα Γραικοί ταυτιζόταν επί αιώνες στη Δύση με το Ρωμαίοι, ως αρνητική εκδοχή του (Γραικοί = οι κακοί, νόθοι, αιρετικοί Ρωμαίοι), και αυτό το ήξεραν οι Τούρκοι, οι τελευταίοι διαμαρτυρήθηκαν και αντικαταστάθηκε με το «King of the Hellenes» (Βασιλιάς των Ελλήνων), δηλαδή των κατοίκων του απελευθερωμένου ελλαδικού θέματος!

Και τελειώνει ο Εϊχτάλ τις παρατηρήσεις του: «Πρέπει να εννοήσουν (δηλ. οι Έλληνες) όχι μόνο τα δικαιώματα, που τους δίνει αυτό το όνομα, αλλά και τα καθήκοντα, που τους επιβάλλει». Πως δε εννοεί τα «καθήκοντα» αυτά, φαίνεται από τη συνέχεια, στην οποία συνδέει το μέλλον της Ελλάδος με την Ευρώπη, η οποία «χρειάζεται τους Έλληνες όσο και οι Έλληνες την Ευρώπη». Η θέση αυτή θα είναι μόνιμο μοτίβο και των δικών μας Ευρωπαϊστών.

3. Αν θέλαμε να προχωρήσουμε σε μία σύντομη κριτική προσέγγιση των παρατηρήσεων του Εϊχτάλ, θα μέναμε στα ακόλουθα σημεία: Είναι εξόφθαλμο, ότι ο Γάλλος πολιτικός δεν εκφράζει απλώς προσωπικές, αλλά ευρύτατα κατασταλλαγμένες επίσημες ευρωπαϊκές θέσεις για το μέλλον της μικρής Ελλάδας. Μιλώντας, έτσι, για ελληνική παλιγγενεσία, αναφέρεται στην αρχαιότητα, συνιστώντας στους Έλληνες την αποσκοράκιση του Βυζαντίου και την εγκατάλειψη της Κωνσταντινουπόλεως. Το τελευταίο, πραγματοποιούμενο μάλιστα από τους Έλληνες, τον βασικότερο λαό της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, βοηθούσε αποτελεσματικά στο οριστικό θάψιμο της ρωμαίικης ιδέας, μακραίωνη επιθυμία και προσδοκία της Φραγκιάς. Ο Εϊχτάλ, κάνοντας τις υποδείξεις του σε επιστημονικό περιοδικό και στα όρια μιας επιστημονικής κριτικής, ξέρει ότι περνά έτσι το μήνυμά του στην ελληνική πνευματική ηγεσία. Έχουμε, συνεπώς, εδώ ένα σαφέστατο δείγμα της λειτουργίας της αντιρωμαίϊκης ευρωπαϊκής προπαγάνδας, συνέχεια της επιβολής του αγνώστου (ως κρατικού) στη ρωμαίϊκη παράδοση ονόματος Βυζάντιο το 1562 πάλι από τον γερμανό Ιερ. Wolf και το οποίο δουλικά αποδεχθήκαμε, διότι κολάκευε την αρχαιοπληξία μας.

Η επιβολή ως εθνικού του ονόματος Βυζάντιο αντί του ορθού ιστορικά Ρωμανία και του Βυζαντινοί αντί του Ρωμαίοι (δηλ. Νεο-Ρωμαίοι-Ρωμηοί) εξυπηρετούσε την καθοριζόμενη από τον Εϊχτάλ για τους Έλληνες επιλογή. Την αποσύνδεσή μας, δηλαδή, από την Πόλη και τον πολιτισμό της, αφού οι Έλληνες δεν υπήρξαμε, κατ' αυτούς, παρά υπόδουλοι στους Βυζαντινούς και όχι το κύριο στοιχείο του «βυζαντινού αμαλγάματος» (κατά τον αείμνηστο καθηγ. Ι. Καραγιαννόπουλο). Ο Αθηνοκεντρισμός, που τον πληρώνουμε ιδιαίτερα σήμερα με το πως κατάντησε η Αθήνα, προβάλλεται και από τον Εϊχτάλ ως αναγκαίο συστατικό της νεοελληνικής ιδεολογίας. Ενώ δηλαδή Αθήνα και Πόλη συνδέθηκαν αναπόσπαστα με τη πανσεβάσμια Μορφή της Θεοτόκου (Ιερός Ναός της Παναγίας Αθηνιώτισσας έγινε από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Παρθενώνας- η Παναγία, ως «Υπέρμαχος στρατηγός», ήταν η «προστάτις» της Πόλης), οι Νεοέλληνες μάθαμε από τους Φράγκους - Ευρωπαίους να βλέπουμε τις δύο πόλεις ως αντίπαλες και αντίδικες μεταξύ τους.

4. Μεγαλύτερη όμως σημασία από τις προτάσεις του Εϊχτάλ έχει η ανταπόκριση, που βρήκαν στην Ελληνική διανόηση της εποχής του. Ήδη στην ίδια βιβλιοκρισία του ο Γάλλος επιστήμονας υπογραμμίζει τη σύμπτωση των απόψεών του με εκείνα, που υποστηρίζει ο Δ. Βικέλας στο κρινόμενο βιβλίο του πάνω στο θέμα του μέλλοντος του Ελληνισμού. Παραθέτει δε αυτούσια τα επίμαχα λόγια του Έλληνα συγγραφέα: «Ιδού, γιατί η σύγχρονη Ελλάδα, χωρίς να λησμονεί (!) την Αγία Σοφία και το Βυζάντιο, έχει πάντα στραμμένο το βλέμμα στη δόξα των προγόνων της, και γιατί η καρδιά της και η διάνοιά της εκτείνεται πάντοτε προς την αρχαία Ελλάδα. Ιδού γιατί ο ποιητής της αναγεννωμένης Ελλάδος (= ο Δ. Σολωμός), ψάλλοντας την ανάστασή της, δεν επικαλείται ούτε τον Μέγα Κωνσταντίνο, ούτε τον Ηράκλειο, ούτε τους Κομνηνούς, ούτε τον τελευταίο Παλαιολόγο, αλλά υμνεί την ελευθερία "απ' τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά"». Πλήρης η ταύτιση του Έλληνα Βικέλα με τον ευρωπαίο Εϊχτάλ. Βέβαια, παραθεωρεί ο Βικέλας τελείως το γεγονός, ότι ο Σολωμός απλώς δείχνει τη συνέχεια του Ελληνισμού, αποβλέποντας όμως στην Πόλη και τον Πατριάρχη του Γένους.

Εντυπωσιακότερη όμως είναι η αποδοχή της κριτικής του Εϊχτάλ από την εφημερίδα Κλειώ της Τεργέστης (1861 - 1883), έκδοση του κοραϊκού Διον. Θερειανού (βλ. φύλλο 916, της 6/18 Ιανουαρίου 1879). Παραθέτουμε αποσπάσματα από την παρουσίαση, που κάνει η Κλειώ στη βιβλιοκρισία του Εϊχτάλ: «...Ο φιλελληνικότατος ανήρ απροκαλύπτως ομολογεί ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία είναι απλή συνέχεια του Ρωμαϊκού κράτους. Επομένως ολίγον σχετίζεται προς τον νεώτερον Ελληνισμόν» (sic). Τα συμπεράσματα είναι της εφημερίδας, φυσικά, που αποκαλύπτει, έτσι, τον αντιβυζαντινισμό της. «Διά της θεωρίας ταύτης -συνεχίζει- ο κ. Εϊχτάλ επικυροί τα ιστορικά συμπεράσματα των Γερμανών Zinkeisen και Hertzberg, οίτινες επί ουδενί λόγω ανέχονται να θεωρήσωσι την βυζαντινήν ιστορίαν ως συνέχειαν του παλαιού ελληνικού βίου, πολλώ δε μάλλον ως πρόδρομον της Ελληνικής παλιγγενεσίας». Η Κλειώ δείχνει τη δουλικότητά της απέναντι στην ευρωπαϊκή επιστήμη. Καταλήγει δε η εφημερίδα έτσι: «Οπωσδήποτε όμως ο Ελληνισμός ευγνωμόνως αποδέχεται τας πατρικάς συμβουλάς του κ. Εϊχτάλ, αίτινες τότε μόνο θα επιδράσωσιν επί του ελληνικού πνεύματος, όταν πεισθώμεν, ότι η Ευρώπη πραγματικώς ενδιαφέρεται εις την προαγωγήν ημών. Τότε δε απαθέστερον εξεταζομένων και των προς τον Ελληνισμόν σχέσεων του Βυζαντίου, αναντιρρήτως θέλουσι διαλυθή πολλά των ελληνικών ονείρων, αλλά συγχρόνως και η Ευρώπη θα μάθη κατά πόσον ηδίκησε την Ελλάδα χάριν των Σλάβων». Βρισκόμασθε στα 1879 και η Ελληνική ποικιλώνυμη ηγεσία αποδεικνύεται πρόθυμη να θυσιάσει πολλά «εθνικά όνειρα», αρκεί να έχει την εύνοια της Ευρώπης. Το ευρωπαϊκό σύνδρομο έχει ήδη εισχωρήσει επικίνδυνα στη δομή του Κράτους μας.

Το συμπέρασμα είναι εύκολο. Ο Εϊχτάλ μαζί με τους Έλληνες ομόφρονές του εκφράζουν μίαν εξωτερικά και εσωτερικά κατεστημένη ήδη ιδεολογία για την πορεία του Ελληνικού Κράτους. Η σύμπτωση Εϊχτάλ και Βικέλα βεβαιώνει την επικράτησή της ήδη στο χώρο της λογιοσύνης, η δε αποδοχή της από τον Τύπο, τη διοχέτευσή της στα λαϊκά στρώματα. Τα τελευταία, όμως, θρεμμένα με την ορθόδοξη - ρωμαίϊκη παράδοση, δεν θα χάσουν το όραμα της Πόλης ως εθναρχικού κέντρου, ως το 1922 φυσικά, όταν η Ευρώπη θα θάψει αυτό το όνειρο στις ακτές της Μικρασίας.

Το τελικό συμπέρασμα: Το Έθνος αρχίζει να υποτάσσεται στις δυτικές - ευρωπαϊκές υπαγορεύσεις, κάτι που θα κορυφωθεί στις ημέρες μας - ίσως αμετάκλητα. Σήμερα δε, η Ευρώπη μας πληγώνει (ανίατα;) εκεί που στηρίξαμε κυρίως το ευρωπαϊκό μας όνειρο, στην οικονομική ευημερία.

Πηγή: http://lomak.blogspot.com/2010/12/blog-post_11.html

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.zoiforos.gr

Yδατοσφαίριση

Δήλωση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών

για τη νίκη της εθνικής ομάδας γυναικών υδατοσφαίρισης

εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης από την εθνική μας ομάδα στη Σαγκάη ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έκανε την ακόλουθη δήλωση:

"Η κατάκτηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης από την εθνική ομάδα γυναικών κάνει ολόκληρο τον ελληνικό λαό υπερήφανο. Πέρα από τα θερμά μας συγχαρητήρια προς τις αθλήτριες, τους προπονητές και όλους όσοι στήριξαν την ομάδα, ο σημερινός θρίαμβος στέλνει και ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ότι η πατρίδα μας όταν αγωνίζεται με όλες της τις δυνάμεις, με πίστη στο σκοπό της και αφοσίωση, μπορεί όχι μόνο να υπερβαίνει τις δυσκολίες, αλλά και να κατακτά την κορυφή".

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/

Σαλατοφαγητό

Πατατοσαλάτα με γλιστρίδα, ντομάτα και φέτα

Συνταγή Μυρσίνη Λαμπράκη

Ένα σαλατοφαγητό, εύκολο, χορταστικό και άκρως απολαυστικό.

Υλικά

1 μάτσο γλιστρίδα, χωρίς τα χοντρά κοτσάνια, χοντροκομμένη με το χέρι

700 γρ. μέτριες πατάτες, κατά προτίμηση βιολογικές, με τη φλούδα

1 αγγούρι, βιολογικό, ακαθάριστο (ή συμβατικό, καθαρισμένο) και κομμένο σε κύβους

1 μεγάλη ντομάτα, κομμένη σε μικρά καρέ

200 γρ. φέτα σκληρή, σε κύβους

1 μεγάλο κρεμμύδι, κομμένο σε μισές ροδέλες

2 κουτ. σούπας μαϊντανός, ψιλοκομμένος

3 αυγά, κατά προτίμηση βιολογικά, σφιχτοβρασμένα και κομμένα στα τέσσερα

8 ελιές Καλαμών ή θρούμπες

100 ml ελαιόλαδο

2 κουτ. σούπας λευκό κρασόξιδο

αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Μερίδες 4

Προετοιμασία περίπου 30΄-35΄

Διαδικασία

Πλένουμε τις πατάτες και τις βράζουμε με τη φλούδα τους για περίπου 20 λεπτά ή μέχρι να μαλακώσουν. Για να το ελέγξουμε αυτό, τις τρυπάμε με ένα λεπτό μαχαίρι ή με ένα ξύλινο σουβλάκι -πρέπει να τις διαπερνά με ευκολία.

Για να γλιτώσουμε χρόνο, μπορούμε να τις βράσουμε στη χύτρα.

Όση ώρα βράζουν οι πατάτες, κάνουμε την προετοιμασία των υπολοίπων υλικών, πλυσίματα, ψιλοκοψίματα κ.λπ.

Μόλις γίνουν οι πατάτες, φροντίζουμε να τις βγάλουμε από το νερό και να τις αφήσουμε για λίγο να κρυώσουν ώστε να μπορέσουμε να τις πιάσουμε και να τις ξεφλουδίσουμε. Τις κόβουμε σε μεγάλους κύβους τους οποίους βάζουμε σε μια σαλατιέρα. Αλατοπιπερώνουμε αμέσως για να νοστιμίσουν, προσθέτουμε τη γλιστρίδα, το κρεμμύδι, την ντομάτα, το αγγούρι και τη φέτα. Ανακατεύουμε απαλά, περιχύνουμε με το λάδι και το ξίδι, πασπαλίζουμε με τον μαϊντανό,

γαρνίρουμε με τις ελιές και τα αυγά και σερβίρουμε.

http://www.gastronomos.gr/grigores_sintages/1566/Patatosalata-me-glistrida-ntomata-kai-feta

Κρυπτοχριστιανοί

Κρυπτοχριστιανοί είναι 15.000.000 Τούρκοι!

Ρεπορτάζ

Δημοσίευση: 28/07/2011(πηγή: orthodoxia-ellinismos)

 Μὲ κομμένη κυριολεκτικὰ ἀνάσα παρακολούθησε τὸ κοινὸ τη διάλεξη τοῦ γνωστοῦ δημοσιογράφου Νίκου Χειλαδάκη , ποὺ ἔγινε στὸ Δῆμο Θέρμης καὶ μεταδόθηκε ἀπὸ τὸν Τηλεοπτικὸ Σταθμὸ 4ε τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, σχετικὰ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία στὴ σημερινὴ Τουρκία. Ὁ δημοσιογράφος, μὲ πολυετῆ ἔρευνα, μὲ ἀπολύτως τεκμηριωμένα στοιχεῖα, πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων δημοσιεύματα τοῦ ἴδιου του Τουρκικοῦ Τύπου, ἀκόμα καὶ μὲ βίντεο ἀπὸ ἐκπομπὲς τῆς τουρκικῆς τηλεόρασης, ἀποκάλυψε μία ἄλλη, ἐντελῶς ἄγνωστη καὶ θαμμένη πλευρὰ τῆς πραγματικότητας στὴ σημερινὴ Τουρκία, κατὰ τὴν ὁποία δεκάδες, ἑκατοντάδες βαφτίζονται φανερὰ πλέον Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, χιλιάδες εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μεταβαίνουν στὰ Ὀρθόδοξα προσκυνήματα, Ἐκκλησιὲς καὶ Ἁγιάσματα, ἐνῶ ἐπιφανεῖς Τοῦρκοι παρακολουθοῦν μὲ δέος τὴ Θεία Λειτουργία!

''ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΛΕΡ'' ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΟΝίκος Χειλαδάκης, ἀνέφερε πάμπολλες, συγκεκριμένες καὶ ἐπώνυμες περιπτώσεις μουσουλμάνων ποὺ ζήτησαν νὰ βαφτιστοῦν Χριστιανοί, ἐνῶ παρουσίασε τὰ ἀποκαλυπτικὰ στοιχεῖα ἔρευνας τουρκικῆς ἐφημερίδας, ποὺ καταγράφει μόνο τὰ τελευταίατρία χρόνια στὴν Τουρκία τὸν ἐξωφρενικὸ ἀριθμὸ τῶν 8.000.000 πωλήσεων Ἁγίων Γραφῶν, στὴν τουρκικὴ γλώσσα!!! (σ.σ. πράγμα ποὺ δείχνει πὼς εἶναι πραγματικὰ πολλὰ ἑκατομμύρια οἱ Κρυπτοχριστιανοὶ στὴν Τουρκία, ἐνῶ σύμφωνα μὲ...τὶς Προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὸ «1/3 τῶν Τούρκων ποὺ θὰ γίνουν Χριστιανοὶ» καὶ μὲ βάση τὸ σημερινὸ πληθυσμό, φαίνεται πὼς πρόκειται γιὰ περίπου 15 μὲ 20 ἑκατομμύρια ψυχές!)

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΔΟΥΝΑΣ

Ὁ κ. Χειλαδάκης παρουσίασε ἐπίσης μὲ ἀδιάσειστα βίντεο τουρκικῶν καναλιῶν, τοὺς χιλιάδες κυριολεκτικὰ Τούρκους «μουσουλμάνους», ποὺ κατακλύζουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἀϊ Γιώργη τοῦ Κουδουνά, ἀφήνοντας τάματα, προσκυνώντας τὶς ἅγιες εἰκόνες καὶ πηγαίνοντας σὲ ἀτέλειωτες οὐρὲς γιὰ νὰ χριστοῦν μὲ τὸ λαδάκι ἀπὸ τὸ καντήλι τοῦ Ἁγίου!

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΗΣ

Μία ἄλλη πάλι ἐκπληκτικὴ περίπτωση, εἶναι καὶ ἐκείνη κοντὰ στὰ Ἄδανα, ποὺ ὅπως ἀνέφερε ὁ Νίκος Χειλαδάκης, συγκεντρώνει ἑκατοντάδες ἀσθενεῖς Τούρκους, ποὺ γίνονται καλὰ ἀπὸ μία γυναίκα, ἡ ὁποία ὁμολόγησε στὴν Τουρκικὴ Τηλεόραση, ὅτι τὴ θεραπευτική της δύναμη τὴν ἀντλεῖ ἀπὸ μία κατακόμβη-σπήλαιο, ὅπου ἁγίασαν 7 Χριστιανοὶ Μάρτυρες!

ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΙΧΑΗΛ

Τὸ συγκλονιστικότερο ὅμως ὅλων, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἔγκριτος Δημοσιογράφος ἀνέφερε γιὰ τὴ Σεβάστεια, ξεκινώντας ἀπὸ τὸ Συναξάρι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, ὅπου ἀναφέρετε ἡ θεραπεία κάποιου πλουσίου στὸ Ἁγίασμα τοῦ Ταξιάρχη στὴ Σεβάστεια!Ἐκεῖ, στὸ θυματουργικότατο ἐκεῖνο Ἁγίασμα, εἶχε χτιστεῖ περικαλλέστατος Ἱερὸς Ναός, θαῦμα ἀρχιτεκτονικῆς, ποὺ ὅμως δὲν ὑπάρχει πιά.Ἀλλὰ ὑπάρχει τὸ ΑΓΙΑΣΜΑ τοῦ ΤΑΞΙΑΡΧΗ, γεμάτο μὲ ἑκατοντάδες μικρὰ ψαράκια, τὰ ὁποῖα γλείφουν τὶς πληγές, ἢ τὰ σημεῖα πάθησης τῶν δεκάδων χιλιάδων Τούρκων, ποὺ πηγαίνουν ἐκεῖ ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο καὶ γίνονται καλά, μπαίνοντας μέσα στὸ ΑΓΙΑΣΜΑ!Μάλιστα οἱ Τοῦρκοι ἔχουν χτίσει ξενοδοχεῖα καὶ δωμάτια γιὰ νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὸν «θεραπευτικὸ» τουρισμὸ ποὺ ἔρχεται ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴ Ρωσία!

«ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΣΟ ΔΕ ΔΕΧΤΗΚΕ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΜΟΥ»

Καὶ ὁ ἐπίλογος ὅμως τοῦ Νίκου Χειλαδάκη ἦταν ἐξίσου συναρπαστικός, ὅταν ἀποκάλυψε πὼς ἂν καὶ δουλεύει χρόνια σὲ μεγάλες ἐφημερίδες, καμία ἐφημερίδα καὶ κανένα Μέσο Ἐνημέρωσης δὲ δέχτηκε μέχρι τώρα μέσα στὴν Ἑλλάδα νὰ προβάλει ὅλο αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ ὑλικό, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μέσα στὴν Τουρκία!...(σ.σ. Μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς 4ε).

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.ierovima.gr/pages/article.aspx?id=780

Ο Γάμος

Ο γάμος ως Μυστήριο Αγάπης

Είναι κοινή διαπίστωση ότι σήμερα ο γάμος περνά κρίση. Αυτό μαρτυρεί το πλήθος των διαζυγίων. Αυτό μαρτυρούν τα τόσα ζεύγη που χωρίς να φθάσουν στο διαζύγιο, ζουν κατά συνθήκη και κατ΄ ανοχή συζυγική ζωή και δε βρίσκουν καμιά ευτυχία και καμιά χαρά στο δεσμό τους.

Ένα σοβαρό αίτιο της κρίσης αυτής είναι ότι

οι ερχόμενοι εις γάμου κοινωνία Χριστιανοί

δεν ζουν τον γάμο ως Μυστήριο.

Πολλοί Χριστιανοί επηρεασμένοι από το κοσμικό και το άθεο κλίμα της εποχής μας, που είναι σήμερα διάχυτο (εφημερίδες, τραγούδια, περιοδικά, θεάματα, διαφημίσεις) αντιλαμβάνονται τον γάμο ως φυσικό, βιολογικό ή κοινωνικοοικονομικό μόνο γεγονός. Ο πανσεξουαλισμός έχει επηρεάσει βαθύτατα τη σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, με αποτέλεσμα να τοποθετεί την ευτυχία του αποκλειστικά και μόνο στο σεξ. Έτσι ο γάμος θεωρείται ως μια νόμιμη και εγκεκριμένη από την κοινωνία ερωτική σχέση χωρίς καμία συνείδηση ευθύνης και αποστολής. Όταν παρέλθει η ερωτική ευχαρίστηση τότε και ο γάμος δεν έχει νόημα. Οι σύζυγοι χωρίζουν, για να βρουν νέο σύντροφο και νέα περιπέτεια.

Όταν όμως ο γάμος μένει φυσικό και κοινωνικό γεγονός, χωρίς να γίνει «Μυστήριο», χωρίς δηλαδή να περάσει μέσα στην Εκκλησία, τη Βασιλεία αυτή του Θεού, και να μεταμορφωθεί, δεν είναι δυνατόν να σωθεί και να σώσει.

Ο γάμος ως φυσικό και κοινωνικό γεγονός ανήκει στον κόσμο που υπάρχει εκτός της Εκκλησίας. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο έξω της Εκκλησίας κόσμος, ζωή, άνθρωπος, φύση, κοινωνία, είναι αλύτρωτα. Είναι όψεις του πεσόντος κόσμου, που λόγω προπατορικού αμαρτήματος έχει δηλητηριαστεί, έχει αρρωστήσει θανάσιμα. Έτσι και ο γάμος ως φυσικό ή κοινωνικό γεγονός είναι άρρωστος και αδύνατος από την ίδια του τη φύση να λυτρώσει τον άνθρωπο και να του χαρίσει ακέραια και ολοκληρωμένη ζωή.

Όταν ο γάμος γίνει «Μυστήριο» μεταθέτει τους συζύγους και τον φυσικό τους γάμο από τον παλαιό, αλύτρωτο και χωρίς Θεό κόσμο του εγωισμού, της φθοράς και του θανάτου, στον καινό, θεανθρώπινο κόσμο της Βασιλείας του Θεού, της αγάπης της Εκκλησίας.

Κάθε Μυστήριο άλλωστε είναι μια μετάβαση και μια μεταμόρφωση του παλαιού κόσμου και της παλαιάς ζωής εις καινό κόσμο και καινή εν Χριστώ ζωή που προσφέρεται ως δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Ιδιαιτέρως με το άγιο Βάπτισμα ο άνθρωπος αφήνει τον παλαιό κόσμο, για να εισέλθει οριστικώς στην Βασιλεία του Θεού και με την θεία Ευχαριστία ενώνεται δια του Χριστού με την Αγία Τριάδα και με όλους τους λελυτρωμένους πιστούς.

Χωρίς τη θεία Ευχαριστία δεν θα υπήρχε η Εκκλησία, διότι οι πιστοί δεν θα ήταν δυνατόν να ενωθούν με τον Θεό και να γίνουν νέο θεανθρώπινο Σώμα.

Αυτό που γίνεται στη θεία Ευχαριστία γίνεται και στο Μυστήριο του Γάμου. Οι σύζυγοι ενώνονται με τον Χριστό και μέσω του Χριστού μεταξύ τους σε μια αιώνια και θεανθρώπινη ένωση. Από μια ένωση του παλαιού, αρρωστημένου κόσμου μεταμορφώνονται σε μια υγιή εν Χριστώ ένωση μέσα στην καινή κτίση της Βασιλείας του Θεού.

Απλούστερο: με το Μυστήριο του Γάμου δεν ενώνονται μόνο ο γαμπρός και η νύφη, αλλά ενώνεται μαζί τους και ο Χριστός ή μάλλον αμφότεροι ενώνονται εν Χριστώ, ο οποίος καθιστά έτσι την ένωση τους αγία, τέλεια, υγιή, θεανθρώπινη.

Εννοείται ότι για να είναι ο γάμος γεγονός μεταμορφώσεως στις διαστάσεις της Βασιλείας του Θεού, δεν αρκεί η εκ μέρους των μελλόνυμφων τυπική παρακολούθηση της ιερολογίας του Γάμου χωρίς καμία συνειδητή συμμετοχή στο τελούμενο Μυστήριο.

Μετά από συνειδητή μετοχή στο Μυστήριο ιδρύεται ένα νέο σπίτι, μια μικρή Εκκλησία, ένα μικρό Βασίλειο του Τριαδικού Θεού. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Μυστήριο αρχίζει, όπως και τα άλλα Μυστήρια, με την ευλογία της Αγίας Τριάδος:<< Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…>>. Ό,τι ενώνει τους συζύγους δεν είναι μόνο η φυσική έλξη των δύο φύλων, η κοινωνική σκοπιμότητα κ.τ.λ. αλλά πρώτιστα όλων ο Χριστός. Στο νέο σπίτι δεν βασιλεύει αυταρχικώς ο άνδρας ή η γυναίκα, αλλά ο Χριστός, διότι αμφότεροι θέλουν να κάνουν το θέλημα του Χριστού και όχι το δικό τους θέλημα. Με την ίδρυση της χριστιανικής οικογένειας ιδρύεται ένα μικρό Βασίλειο του Θεού. Οι σύζυγοι κατά την ιεροτελεστία στεφανώνονται ως βασιλείς, ενώ ψάλλεται το «Κύριε ο Θεός ημών δόξη και τιμή στεφάνωσον αυτούς».

Είναι τόσο αγία η θεανθρώπινη ένωση του κατά Θεόν γάμου, ώστε ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού, παρομοιάζει τη σχέση των συζύγων με την σχέση του Χριστού προς την Εκκλησία. «Το μυστήριον τούτο μέγα εστίν, εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν».

Εννοείται όμως ότι για να είναι ο γάμος μια φανέρωση και μια αποκάλυψη του γάμου του Χριστού με την Εκκλησία, πρέπει οι σύζυγοι συνεχώς να ξεπερνούν τον παλαιό άνθρωπο που κρύβουν μέσα τους, να σταυρώνουν τον εγωισμό και τα πάθη τους και να αποκτούν σε βάθος την αγία αρετή της ταπεινοφροσύνης. Από την άποψη αυτή ο γάμος είναι μια συμμετοχή στον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.

Κανείς δεν μπορεί να ζήσει την καινή αναστημένη ζωή του Χριστού, εάν δεν σταυρωθεί πρώτα μαζί Του και δεν θάψει τον παλαιό άνθρωπο. Οι δυο σύζυγοι βοηθούνται αμοιβαίως να σταυρώσουν τον παλαιό άνθρωπο. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Είναι είδος μαρτυρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ακολουθία του Γάμου ψάλλεται το « Άγιοι Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες…», ενώ γίνεται λιτανεία προηγουμένου του ιερέα φέροντος το ιερό Ευαγγέλιο. Η λιτανεία αυτή μας υπενθυμίζει ότι ο Γάμος είναι μια συνεχή πορεία των συζύγων προς τη Βασιλεία του Θεού, σε συνεχή αγώνα για την κατάκτηση της αγιότητας. Η πορεία αυτή των συζύγων θα γίνει προηγουμένου του Χριστού και του Ευαγγελίου μέσω της μαρτυρικής οδού του καθημερινού αγώνα των συζύγων να απαρνούνται τον κακό εαυτό τους και να κάνουν το θέλημα του Θεού, προσφερόμενοι στον σύντροφο της ζωής τους.

Εάν οι Χριστιανοί σύζυγοι δεν αποδεχθούν τον Γάμον των ως αγώνα και θυσία, πώς θα επιζήση η σχέσις των, όταν εμφανισθούν αι πρώται δυσκολίες;

Πρέπει πάντως να κατανοηθή ότι ο γάμος και η οικογένεια δεν μπορούν να σωθούν, εάν οι χριστιανοί σύζυγοι δεν κατηχηθούν και δεν αποκτήσουν συνείδηση της ουσίας του γάμου ως Μυστηρίου της Εκκλησίας.

Πολλά έχομε να πράξωμε προς την κατεύθυνση αυτή οι ποιμένες της Εκκλησίας μας. Το έργο μας δεν είναι έργο ληξιάρχου- ευλογίας και καταγραφής ενός κοινωνικού γεγονότος- αλλά έργο ποιμένος και χειραγωγού εν Χριστώ.

Οι μελλόνυμφοι, οι νεόνυμφοι και οι έγγαμοι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν από τους ποιμένας των ποιά σημασία έχει ο γάμος των, διατί είναι «Μυστήριον» και πώς δύνανται αξίως να διάγουν τον έγγαμο βίο των.

Εις το δύσκολο αυτό έργο μας- έργο πράγματι ποιμαντικό- πρέπει να βοηθηθούμε και από τους λαϊκούς αδελφούς που είναι οι χείρες και οι πόδες των κληρικών.

Ο αγιασμός και η σωτηρία του γάμου και της οικογένειας δεν είναι έργο μόνον του επισκόπου και των πρεσβυτέρων, αλλ’ ολοκλήρου της κοινότητος, της ενορίας και δι’ αυτό όλοι καλούνται να συμπαρασταθούν εις τους ποιμένας, έκαστος κατά την κλήση του και το δοθέν εις αυτόν χάρισμα.

Αρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη

ΠΗΓΗ: http://orthodoxovima.blogspot.com/2011/07/blog-post_28.html#more

Τα δεμάτια και το ... κουβάλημά τους..

Εικόνες που πάνε να .... χαθούν, δυστυχώς!!! 

ΠΗΓΗ: http://lifeinpatmos.blogspot.com/

Τατουάζ

Τατουάζ ή δερματοστιξία.

Το σημάδεμα στην αρχαιότητα λεγόταν «στίξη» (χτύπημα) ή «κατάστιξη» και η πράξη στιγματισμός. Το σημάδεμα του σώματος λεγόταν δερματοστιξία. Η λέξη όμως που χρησιμοποιείται ευρέως είναι η λέξη τατουάζ και από την οποία είναι γνωστή η όλη διαδικασία.

Η λέξη «Τατουάζ» προέρχεται από τη λέξη «Tattoo», όρος που βρίσκεται στη πρώτη δεκάδα των αναζητήσεων στο διαδίκτυο από το 1999! Η λέξη «Tattoo» είναι παράφραση της λέξης Tattawing των Μαορί (Νέα Ζηλανδία). Στην Πολυνησιακή διάλεκτο η λέξη «Τα» σημαίνει σχέδιο και «Ατουάζ» δηλώνει «αυτόν που δίνει πνοή στα πλάσματα της γης»! Με άλλα λόγια, Τατουάζ σημαίνει «το σχέδιο που σου δίνει τη προστασία των θεών»! Επιπλέον έχει τις έννοιες «ανεξίτηλο σημάδι», «σχέδιο στο δέρμα», «μαρκάρω κάτι», «κεντώ πάνω στο δέρμα»!

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 με τις αρχές της δεκαετίας του 1970 το τατουάζ εμφανίζεται σε μουσικούς της ροκ μουσικής. Το τατουάζ έγινε συνώνυμο της ροκ και μάλιστα της πανκ μουσικής. Το 1963 ο Μπρούνο ντέ Πιγκάλ ανοίγει στο Παρίσι το πρώτο Στούντιο Τατουάζ. Ως και φεστιβάλ διοργανώνονται σε τοπική αλλά και διεθνή βάση όπως αυτό του Σίδνεϊ, της Φρανκφούρτης, ενώ από το 1999 διοργανώνεται και στη χώρα μας Πανελλήνια Έκθεση Tattoo Art! Η Ένωση Επαγγελματιών Τατουάζ των Η.Π.Α. δηλώνει ότι έχουν κάνει τατουάζ σε 39 εκατομμύρια άτομα από το 1990 ως το 2004! (δηλαδή 1 στους 7 Αμερικανούς)!! Στην ίδια κατεύθυνση διάδοσής του δραστηριοποιούνται διάσημοι αστέρες, αθλητές, ηθοποιοί, μοντέλα αλλά και τα ΜΜΕ.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αστέρων που διαφήμισαν το τατουάζ είναι ο Μάρλον Μπράντο ως μηχανόβιος με τατουάζ στις ταινίες του, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τα supermodels όπως η Στέφανι Σέιμουρ και η Κάρε Ότις αλλά και οι σταρ του Χόλλιγουντ όπως η Ντρίου Μπάριμορ και ο Μίκι Ρούρκ.

Σήμερα πολλοί ηθοποιοί, βραβευμένοι μάλιστα με όσκαρ πολλοί από αυτούς, είναι στιγματισμένοι με τατουάζ: Λόγου χάρη Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζούλια Ρόμπερτς, Τζόντι Φόστερ, Σόν Κόνερι, Τζέσικα Λαγκ, Νίκολας Κέιτζ, Τζίνα Ντέιβις, Σον Πεν, Μπίλι Θόρτον, Μαρίσα Τομέι, Αντζελίνα Τζολί, Σαρλίζ Θέρον, Μπεν Άφλεκ κ.α.

Το τατουάζ είναι πράξη που είχε πάντοτε μαγικό χαρακτήρα. Στις περισσότερες κοινωνίες αναγνωριζόταν μαγική δύναμη σε εκείνους που επιδίδονταν στο τατουάζ. Συνήθως το τατουάζ αποτελεί δοκιμασία μυήσεως ή αναγνωρίσεως του φύλου, του αξιώματος κλπ. Γίνεται όμως περισσότερο για τη μαγική, προφυλακτική, και θεραπευτική αξία του!

Γενική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς

Πρόγονος των τατουάζ εικάζεται πως είναι η παράδοση εκδήλωσης πένθους των πρωτόγονων φυλών. Χάραζαν το σώμα τους και έτριβαν κάρβουνα μέσα στις τομές, με αποτέλεσμα μετά τη θεραπεία τους, τα αδιάλυτα μόρια του κάρβουνου να παραμένουν μέσα στο δέρμα. Οι παλαιστές και οι μονομάχοι στην αρχαιότητα έφεραν τατουάζ σε ένδειξη αδελφοσύνης. Πολλές φυλές το χρησιμοποιούσαν σαν ένδειξη πένθους ενώ σε άλλες υποδήλωναν τη κοινωνική τους θέση και το αξίωμα. Σε άλλες δήλωναν πως τα άτομα που τα έφεραν ήταν ώριμα για κοινωνική ζωή.

Για τους Μαορί ακόμη και σήμερα, τα τατουάζ είναι κομμάτι της ιστορίας τους, πολύ «ιερό»! Και όπως αναφέρθηκε στη Πολυνησιακή διάλεκτο σημαίνει το σχέδιο που σου δίνει τη προστασία των θεών!

Στη Δύση εμφανίζεται το τατουάζ αρχικά στους Σταυροφόρους και το 1691 από τον Γουΐλιαμ Ντάμφερ εξερευνητή θαλασσών στην επιστροφή του στο Λονδίνο μετά τα ταξίδια του στην Πολυνησία και στα νησιά του Ειρηνικού. Στα τέλη του 17ου αιώνα το τατουάζ μεταφέρεται ουσιαστικά στην Ευρώπη από τον Κάπτεν Κούκ, ο οποίος φέρνει μαζί του ειδικούς τεχνίτες από την Πολυνησία με σκοπό τη διάδοσή του. Στις αρχές του 18ου αιώνα το τατουάζ γίνεται μόδα στις αριστοκρατικές τάξεις της Ευρώπης και ύστερα εγκαταλείπεται. Τον 19ο αιώνα γίνεται πάλι μόδα στην Αγγλία και σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες.

Στην αρχαία Αίγυπτο τατουάζ είχαν οι βασιλικοί ακόλουθοι και οι ιερείς των ειδώλων για να διακρίνονται.

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τη τεχνική της δερματοστιξίας ήδη από τη Μυκηναϊκή εποχή, ωστόσο δεν έπαυαν να την θεωρούν ως συνήθεια των βαρβάρων! Χαρακτηριστικό δουλείας, υποτέλειας και υποταγής!

Ο Πλούταρχος αναφέρει πως οι Συρακούσιοι μετά τη συντριβή των Αθηναίων στις Συρακούσες της Σικελίας, έβαλαν ένα άλογο με τη μορφή τατουάζ στα μέτωπα των αιχμαλώτων!

Οι Ρωμαίοι σημάδευαν με τατουάζ τους σκλάβους και τους εγκληματίες και με το γράμμα D τους λιποτάχτες! Αργότερα, το 750 μ. Χ. το ίδιο έκαναν και οι Κινέζοι στους εγκληματίες! Στη Νέα Γουινέα και στην Βιρμανία χρησιμοποιούταν ως διακριτικό των φυλών ενώ στη Νέα Ζηλανδία αποτελούσε έμβλημα τιμής! Οι Ινδιάνοι Τόμσον έλεγχαν το κουράγιο τους, κυρίως των νέων, εφαρμόζοντας τον οδυνηρότερο τρόπο τατουάζ!

Στην Παραγουάη ήταν σύμβολο της εφηβείας ενώ κάποιες φυλές στην Ινδία το χρησιμοποιούσαν σαν μέσο καλλωπισμού και σεξουαλικής διέγερσης!

Στα νεώτερα χρόνια ήταν ταυτισμένο με τους περιθωριακούς, τους μηχανόβιους και τους φυλακισμένους αλλά και διάφορα επαγγέλματα όπως ναυτικούς, εργάτες κλπ. Στις ταινίες ήταν χαρακτηριστικό των βαρυποινιτών και των μηχανόβιων μαζί με τα μακριά μαλλιά και τα δερμάτινα ρούχα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη διαφήμιση που του γίνεται, εμφανίζεται από τους πεζοναύτες του Αμερικανικού στρατού ως τους Χίπις! Τατουάζ έχουν οπωσδήποτε τα μέλη συμμοριών ως δείγμα ταύτισης συμμετοχής και παντοτινής τους αφοσίωσης σε αυτές! Παρόμοια και σε οπαδούς μουσικών ρευμάτων όπως ροκ, Χέβυ Μέταλ, πανκ μέχρι και στις κινήσεις των νέο Ναζί!

Σε όλους τους λαούς είναι συνδεδεμένα με παγανιστικές αντιλήψεις!

Στην αρχαία Αίγυπτο έχουν βρεθεί μούμιες της 6ης Δυναστείας (2000 π. Χ.) με τατουάζ! Θεωρούσαν το τατουάζ ως ιερό σημάδι και απαγορευόταν να το έχει κανείς πάνω του εκτός από τον Φαραώ. Το ταύτιζαν με τη γονιμότητα και την αρχοντιά. Με τατουάζ κοσμούσαν τους νεκρούς τους πιστεύοντας ότι ασκούσε μαγικές ευεργετικές επιδράσεις. Τα τατουάζ με σκούρα χρώματα που φέρουν στη κοιλιά, στα χέρια και στα πόδια οι μούμιες τις 6ης Δυναστείας θεωρούνται από τους επιστήμονες θρησκευτικής σημασίας! Πολλά από τα τατουάζ που κυκλοφορούν σήμερα περιέχουν αρχαία αιγυπτιακά σύμβολα! (όπως το ΑΝΚΗ)

Από την Αίγυπτο μεταδόθηκαν σε γειτονικές χώρες και πολιτισμούς μέσω του εμπορίου (Μεσογείου, Περσίας, Αραβίας) φθάνοντας το 2000 π.Χ. μέχρι την Κίνα. Ο Ιπποκράτης είχε παρατηρήσει πως οι Σκύθες έκαναν τατουάζ στα χέρια και στα στήθη τους με σκοπό να γίνουν πιο δυνατά!

Στη Παλαιστίνη πιστεύουν ότι αν κάνουν τατουάζ στο χέρι το προστατεύουν από στραμπούληγμα ή εξάρθρωση!

Στο Ιράκ πιστεύουν ότι το τατουάζ φέρνει μακροζωία! Στην Ινδία με τα τατουάζ πίστευαν ότι εξορκίζουν τη κακή τύχη και τις αρρώστιες. Οι Ινδοί της Βεγγάλης μάλιστα, ακόμη πιστεύουν ότι άστικτα πρόσωπα θα γνωρίσουν δυσκολίες στο μεταθανάτιο βίο τους!

Στην Ινδονησία θεωρούσαν ότι με τα τατουάζ λάμβαναν δύναμη για να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές δυσκολίες, όπως στο κυνήγι αγρίων ζώων για την επιβίωσή τους.

Το 1100 π.Χ το τατουάζ γίνεται γνωστό στην Πολυνησία, στο Βόρνεο, στις Φιλιππίνες, στη Νέα Γουϊνέα και στην Φορμόζα.

Στο Βόρνεο τα τοποθετούσαν γύρω από το καρπό και τα δάκτυλα για προστασία από τις αρρώστιες. Στην Ταϊτή τα χρησιμοποιούν ακόμη ως φυλακτό για την αποτροπή παντός κακού.

Εικάζεται ότι από την Πολυνησία μεταφέρεται με τις μεταναστεύσεις σε όλο τον Ειρηνικό. Τον 5ο αιώνα π.Χ. συναντάται στην Ιαπωνία όπως φανερώνουν ευρήματα στην Οσάκα ενώ υπάρχουν στην Κίνα γραπτά στοιχεία σε νομικά έγγραφα από τον 3ο π.Χ. αιώνα.

Στο Νεπάλ οι γυναίκες εκτός από τα τατουάζ διακοσμούν τα χέρια τους με περίτεχνα σχέδια χένας κατά τη παραμονή της Βουδιστικής εορτής Eid al Fitr!

Στην Βιρμανία ακόμη πιστεύουν ότι αν είναι πάνω από τη καρδιά μπορούν να σταματήσουν το κακό! Τα μαύρα είναι περισσότερο διακοσμητικά ενώ τα κόκκινα τα χρησιμοποιούν για προστασία από τη βασκανία και την αρρώστια!

Οι Σαμάνοι ήδη από το 2000 π.Χ. χρησιμοποιούσαν το τατουάζ ως ένα είδος βελονισμού στης θρησκευτικές τους τελετές ίασης ή μύησης!

Οι Εσκιμώοι και οι κάτοικοι των νησιών Φίτζι κάνουν τατουάζ για να εξασφαλίσουν ευτυχία στη μέλλουσα ζωή!

Οι Ιάπωνες το χρησιμοποιούν για καλλωπιστικούς αλλά και θρησκευτικούς λόγους πιστεύοντας ότι με τατουάζ με φίδια και δράκους εξορκίζουν τους φόβους και τους εφιάλτες τους. Οι Ινδιάνοι τα είχαν ως φυλακτά θεωρώντας ότι τους προστάτευαν ακόμη και από τον εχθρό στη μάχη! Κάποια από αυτά που κυκλοφορούν ακόμη συμβολίζουν τη μητέρα φύση και τη λατρεία της αιώνιας μητέρας!

Στις φυλές της Αφρικής έχουν πάντοτε σχέση με τη θρησκεία, την φυλή και τις προλήψεις!

Στις Φιλιππίνες υπάρχει η δεισιδαιμονία σύμφωνα με την οποία ο νικητής πολεμιστής ή κυνηγός έπαιρνε τη δύναμη του φονευμένου εχθρού ή του θηράματος αν το ζωγράφιζε πάνω στο σώμα του!

Και εντομίδας ου ποιήσετε επί ψυχή εν τω σώματι υμών

και γράμματα στικτά ου ποιήσετε εν υμίν.

Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός υμών.

Λευΐτικο ΙΘ 28.

Τον 8 μ.Χ. αιώνα η Εκκλησία καταδίκασε την αποτύπωση οποιουδήποτε συμβόλου επί του σώματος των πιστών ως ειδωλολατρικό έθιμο και ως πρακτική των βαρβάρων!

Νιώθουμε θλίψη όταν βλέπουμε ιερούς ναούς μουτζουρωμένους με διάφορα σπρέι... άραγε πως ανεχόμαστε να βάφουμε με ανεξίτηλο τρόπο το σώμα μας που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και ως εκ τούτου εμείς είμαστε ιερότεροι από τους ιερούς ναούς διότι είμαστε έμψυχοι ναοί...

Με το τατουάζ αν μη τι άλλο, σφραγίζεται κανείς με κάτι! Έτσι σαν μόδα οικειοποιείται τη λογική του σφραγίσματος...

Και επιβάλλει σε όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους,

τους πλούσιους και τους φτωχούς, τους ελεύθερους και τους δούλους,

 να δεχθούν στους εαυτούς τους χάραγμα στο δεξί τους χέρι ή στα μέτωπά τους!

Αποκάλυψη Ιωάννη ΙΓ 16-18.

ΠΗΓΗ: http://anavaseis.blogspot.com/2011/07/blog-post_6542.html

Το κάπνισμα..

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

Το 1919, ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, πέρασε από τη Ρωσία, όπου και επισκέφθηκε διάφορες μονές. Σ’ ένα από τα ταξίδια του με τραίνο, καθόταν απέναντι από ένα έμπορο. Αυτός άνοιξε μπροστά του μια ταμπακιέρα και του προσέφερε τσιγάρο «φιλικά», ίσως ειρωνικά, αφού ο άθεος κομμουνισμός είχε ήδη επικρατήσει, μα πάνω απ’ όλα δοκιμαστικά για το φρόνημα του ασκητού.

Ο άγιος Σιλουανός ευχαρίστησε το συνεπιβάτη του και αρνήθηκε την προσφορά.

Τότε ο έμπορος ρώτησε αν ο λόγος της άρνησης ήταν η θεώρηση του καπνίσματος ως «αμαρτία». Πρόσθεσε δε, ότι κατ’ αυτόν το κάπνισμα βοηθάει στην πολυάσχολη ζωή, αφού είναι αναγκαίο να σταματάει κανείς την ένταση στην εργασία και να αναπαύεται για λίγα λεπτά. Επίσης ανέφερε ότι διευκολύνει την επαγγελματική ή τη φιλική συνομιλία και γενικά τη ροή της ζωής. Συνέχισε δε, να προσθέτει και άλλα πλεονεκτήματα του καπνίσματος για να πείσει τον ασκητή.
Ο άγιος άκουγε αμίλητος και κάποια στιγμή είπε στο συνεπιβάτη του· «Κύριε πριν καπνίσετε προσευχηθείτε κάθε φορά λέγοντας το ‘Πάτερ ημών’».
Ο έμπορος απάντησε ότι αυτό φαινόταν σ’ αυτόν ανάρμοστο.
Ο άγιος Σιλουανός τότε είπε· «Κάθε έργο προ του οποίου δεν αρμόζει η ατάραχος προσευχή καλύτερα να μη γίνεται».

Από το βιβλίο του Κων/νου Μαμμά, ιατρού χειρούργου, «Κάπνισμα; Οι επιπτώσεις του στην υγεία και οι τρόποι διακοποής του".http://talantoblog.blogspot.com/2011/07/blog-post_6408.html

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:

Ο τάφος του Απόστολου Φιλίππου !

Τούρκοι αρχαιολόγοι ισχυρίζονται

 ότι ανακάλυψαν

τον τάφο του Απόστολου Φιλίππου

πηγή: ΑΠΕ

Μια ομάδα αρχαιολόγων με επικεφαλής τον ιταλό Φρανσέσκο ντ' Άντρια ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε στο Παμούκαλε, την αρχαία Ιεράπολη, στο δυτικό τμήμα της Τουρκίας, τον τάφο του Αγίου Φιλίππου, ενός από τους δώδεκα αποστόλους του Ιησού Χριστού, μετέδωσε το πρακτορείο Ανατολή.
"Προσπαθούμε εδώ και χρόνια να βρούμε τον τάφο του Αγίου Φιλίππου (...) τον βρήκαμε τελικά στα ερείπια μιας εκκλησίας (στην περιοχή) όπου κάναμε ανασκαφές πριν από ένα μήνα", υπογράμμισε ο αρχαιολόγος που εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στην Τουρκία, και τον οποίο επικαλείται το πρακτορείο.
Ο ίδιος είπε ότι ο τάφος δεν έχει ακόμη ανοιχτεί.
"Μια μέρα αυτό θα γίνει, χωρίς αμφιβολία. Η ανακάλυψη αυτή είναι μείζονος σημασίας για την αρχαιολογία και τον χριστιανικό κόσμο", δήλωσε με ικανοποίηση ο αρχαιολόγος.
Με καταγωγή από την Γαλιλαία -σημερινό Ισραήλ- ο Φίλιππος ήταν ένας από τους μαθητές του Χριστού. Κήρυξε το ευαγγέλιο σε περιοχές της Μικράς Ασίας και λιθοβολήθηκε και στη συνέχεια σταυρώθηκε από τους Ρωμαίους στην Ιεράπολη της Φρυγίας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.amen.gr/index.php

Ο ΄Αγιος Παντελεήμων (27 Ιουλίου)

Ο Αγιος Παντελεήμονας

Ο άγιος αυτός έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, ήτοι περί το 304. Κατήγετο από την πόλιν Νικομήδειαν. Ο πατέρας του Ευστόργιος ήτο ειδωλολάτρης. Η μητέρα του ωνομάζετο Ευβούλη, και ήτο χριστιανή. Όσην περιποίησιν έκανε ο πατέρας προς τα είδωλα, τόσην προθυμίαν και αγάπην προς την ορθόδοξον πίστιν εδείκνυε η μητέρα του, που με στοργή και αγάπην ανέτρεψε τον υιόν των Παντολέοντα (έτσι τον εί­χαν ονομάσει). Του έδινε όχι μόνον υλικήν τροφήν, αλλά και πνευματικήν. Όμως απέθανε ενωρίς η ευτυχισμένη Ευβούλη.

Ο Παντολέων αφού έμαθε τα πρώτα γράμμα­τα, εμορφώθη και εις τα Ελληνικά. Αργότερον, αφού έμαθε αρκετά και επροχώρησεν, ο πατέρας του τον έστειλε να μαθητεύση εις τον ξακουστόν ιατρόν Ευφρόσυνον. Πράγματι ο νέος, ευφυής κα­θώς ήτο, εξεπέρασε τους υπολοίπους συμμαθητάς του εις την επίδοσιν, μέσα εις σύντομον χρονικόν διάστημα.

Ητο πολύ ωραίος εις την όψιν. Εις την ομιλίαν γλυκύς και εις το παράστημα μέτριος και ταπεινός. Ήτο στολισμένος με τας αρετάς, και είχε τόσον καλήν διαγωγήν που διεκρίνετο εις τας συναναστροφάς του από τους συνομηλίκους του. 'Ολοι όσοι τον επλησίαζαν ευχαριστούντο και έ­χαιραν διότι απεκόμιζαν πολλάς ωφελείας.

Ένεκα των αρετών του ο Παντολέων έγινε ξα­κουστός και φημισμένος εις ολόκληρον την Νικο­μήδειαν.

Αλλά και αυτός ο βασιλεύς, όταν κάποια ημέρα επήγε με τον πατέρα του Ευστόργιον εις το παλάτι και τον είδε, ήρωτησε και έμαθε δια τας αρετάς του Παντολέοντος. Όταν είδε την ορθήν του σκέψιν και τον καλόν του χαρακτήρα, εκάλεσε τον Ευστόργιον και τον παροτρύνε να σπουδάση τον υιόν του όσον το δυνατόν περισσότερον, ούτως ώστε να τον κάνη τέλειον ιατρόν, και εν συ­νεχεία να τον τοποθέτηση μέσα εις το παλάτι του.

Βαπτίζεται Χριστιανός.

Ο άγιος Ερμόλαος ήτο ιερεύς της εκκλησίας της Νικομήδειας την εποχήν εκείνην. Όμως ήτο κρυμμένος εις μίαν οικίαν μαζί με άλλους Χριστι­ανούς, επειδή εφοβούντο τον βασιλέα.

Καθώς λοιπόν έβλεπε τον νέον, που επερνούσε από την οικίαν καθημερινώς δια να πάη εις τον διδάσκαλόν του, διεπίστωσε και αντελήφθη ότι ο νέος αυτός έχει σεμνότητα και ήθος και εξ αυτών έκρινε ότι και η ψυχική του κατάστασις θα ήτο α­γαθή, όπως η αγαθή και καρποφόρος εκείνη γη που αναφέρει το Ευαγγέλιον.

Ενώ εσκέπτετο ο Ερμόλαος αυτά, ηθέλησε να δοκιμάση και να σαγήνευση τον Παντολέοντα και αφού ήνοιξε την θύραν της οικίας, τον εφώναξε δια να του ειπή κάτι. Ο Παντολέων εισήλθεν εις την οικίαν και ο άγιος τότε τον ηρώτησε περί της κα­ταγωγής του και περί του αντικειμένου της λα­τρείας των (δηλ. σε τι πιστεύουν). Ο νέος απήντη­σεν εις την ερώτησιν με όλην την αλήθειαν, ότι δηλαδή η μητέρα του ήτο Χριστιανή και ο πατέρας του Ειδωλολάτρης.

Ο Ερμόλαος και πάλιν τον ηρώτησε λέγων: «Εσύ, παιδί μου, ποίαν θρησκείαν αγαπάς περισσότερον;» Και ο νέος απήντησεν ως εξής: «Όταν εζούσεν η μητέρα μου, με συνεβούλευε καθημερινώς να γίνω χριστιανός. Και εγώ αυτό εποθούσα να γίνω. Η μητέρα μου απέθανε, και έμεινα μόνος με τον πατέρα μου, ο οποίος με αναγκάζει να τον ακολουθώ εις την θρησκείαν και σκοπεύει να μου προσφέρη εις ένδειξιν τιμής θέσιν εις το παλάτι» Τον ξαναρωτά ο Ερμόλαος: «Ποίαν επιστήμην ακολουθείς, παιδί μου;» Και ο Παντολέων απεκρίθη λέγων: «Την Ιατρικήν, σεβα­στέ γέροντα, ακολουθώ. Αυτήν που εδίδαξεν ο Α­σκληπιός, ο Ιπποκράτης, ο Γαληνός και άλλοι σο­φοί. Απ' όλα τα επαγγέλματα εις τον πατέρα μου, ήρεσε αυτό το επάγγελμα.

'Αλλά και ο διδάσκα­λός μου με επληροφόρησε ότι εάν γίνω τέλειος ιατρός, δεν θα υπάρχη ασθένεια που να μην μπορώ να την θεραπεύσω». Τότε ο Ερμόλαος ευρών την κατάλληλον ευκαιρίαν, είπε προς τον νέον: «Πίστευσέ με, παιδί μου, ότι η επιστήμη του Ασκλη­πιού, του Γαληνού και των υπολοίπων σοφών που μου ανέφερες, μικρήν βοήθειαν μπορεί να προσφέρη εις αυτούς που την σπουδάζουν. Αλλά και αυ­τοί οι θεοί που προσκυνεί ο Μαξιμιανός, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ψευδείς μύθοι, που τους πιστεύουν οι ανόητοι. Ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Ιησούς Χριστός, εις τον οποίον εάν πιστεύσης εξ όλης της καρδίας σου, θα ιατρεύσης κάθε νόσον, χωρίς τα ιατρικά βότανα, με μόνην την Χάριν και δύναμιν Εκείνου.

Ο Χριστός εφώτισε πολλούς τυφλούς, ανέστησε νεκρούς, εκαθάρισε λεπρούς, εθεράπευσε δαιμονιζομένους και αιμορροούντας, ιάτρευσε δυσθεραπεύτους ασθενείας και έκανε α­μέτρητα θαύματα. Αλλά και σήμερον ο Χριστός ευρίσκεται μεταξύ των πιστών δούλων Του, και τους βοηθεί να τελούν έργα που προκαλούν κατάπληξιν και δέος. Και τους πιστούς Του αυτούς τους καθιστά κληρονόμους της ουρανίου βασιλεί­ας Του».

Μόλις ήκουσε αυτά ο Παντολέων, ένοιωσε μεγάλην χαράν. Η καρδιά του εγέμισε ευφροσύνην και διεπίστωσεν, ότι όλα όσα τον έλεγεν ο ιερεύς ήσαν αληθή και δίκαια. Και απήντησεν ως εξής: «Άγιε γέροντα, όσα μου είπες τα ήκουσα και από την μητέρα μου πολλές φορές. Την έβλεπα να προσ­εύχεται και να επικαλήται τον Θεόν, που και εσύ κηρύττεις. Τον παρακαλούσε θερμώς να μας φωτίζη και να μας βοηθή».

Αφού ηυχαρίστησε ο Παντολέων, δια την διαφώτισιν και συμβουλήν τον Ερμόλαον έφυγε συνεχίσας τον δρόμον του. Όμως εντυπωσιάσθη από τους λόγους του Ερμολάου και δι' αυτό πολλές φορές ήρχετο και ήκουε την διδασκαλίαν του. Τοι­ουτοτρόπως η πίστις του εις τόν Χριστόν ολίγον κατ' ολίγον ηύξανε.

Μίαν ήμέραν ένω επέστρεφε από τόν διδάσκαλόν του, εύρεν εις τον δρόμον ένα παιδί που το εδάγκωσε φαρμακερό φίδι. Το παιδί απέθανε και η έχιδνα που το εδάγκωσε έστεκε πλησίον του. Ο Παντολέων μόλις είδε το συμβάν, ενεθυμήθη τους λόγους του Ερμολάου. Εσκέφθη λοιπόν ως εξής: «εάν ο Χριστός εκπλήρωση την απαίτησί μου ν' αναστηθή το παιδί, και να θανατωθή το φίδι δεν χρειάζομαι άλλην διαπίστωσιν ούτε άλλην απόδειξιν των όσων με εδίδαξεν ο σεβάσμιος γέρων. Μάλιστα θα γίνω αμέσως Χριστιανός».

Αφού έ­καμε προσευχήν, το παιδί την ίδια ώρα ανεστήθη σαν να είχε ξυπνήσει από βαθύν ύπνον. Η έχιδνα έγινε κομμάτια και εχάθη. Τότε ο Παντολέων εξ όλης της ψυχής και καρδίας του επίστευσεν εις τον Χριστόν. Και αφού έστρεψε τα μάτια του προς τον ουρανόν με πολλήν χαράν ευχαρίστησε και εδόξασε τον Κύριον, που τον ελύτρωσε από την πλάνην και από το σκοτάδι των ειδώλων, και τον ωδήγησεν εις την επίγνωσιν της αληθείας. Έπειτα τρέχων, επήγεν εις τον Ερμόλαον και του ανέφερε το γεγονός και με μεγάλην χαράν του εζήτησε να τον καταστήση τέλειον Χριστιανόν δια του Αγίου Βαπτίσματος.

Ο Ερμόλαος με χαράν εδέχθη να τον βάπτιση, επειδή εγνώριζεν ότι το μύρον του Αγ. Πνεύματος θα το έβαζε εις εκλεκτόν σώμα. Αφού τον εβάπτισε τον εκοινώνησε του Δεσποτι­κού σώματος και αίματος και τον εδίδαξε περί των μυστηρίων της αληθούς μας πίστεως.

Πλησίον του αγίου γέροντος έμεινεν επτά η­μέρας πληρούμενος χαράς και τρεφόμενος με εκεί­να τα μελίρρυτα λόγια. Την ογδόην ημέραν έφυγε και επήγε εις την οικίαν του.

Από τότε «φρόντιζε με κάθε τρόπον να επιστρέψη τον πατέρα του εις την αληθινήν πίστιν. Δια τούτο μίαν ημέραν του είπε: «Διατί πατέρα, όσα είδωλα κατεσκευάσθησαν όρθια δεν εκάθησαν ποτέ, και όσα πάλιν κατεσκευάσθησαν καθήμενα ποτέ δεν εσηκώθησαν;». Ο Ευστόργιος δεν ημπό­ρεσε ν' απάντηση εις τον υιόν του και μάλιστα ήρχισε ολίγον κατ' ολίγον να ψυχραίνεται η ευλάβειά του προς αυτά, και δεν εθυσίαζε εις αυτά συχνά, όπως πριν.

Ο Παντολέων ευχαριστούσε τον Θεόν, διότι έ­βλεπε και διεπίστωνε την αλλαγήν του πατρός του και παρακαλούσε ασταμάτητα τον θεόν να τον φωτίση και να τον λύτρωση από την πλάνην και την αγνωσίαν το συντομώτερον. Εσκέπτετο να συντρίψη τα είδωλα που ευρίσκοντο εις την οικίαν του, αλλ' όμως δεν ήθελε να λυπήση τον πατέρα του και δεν το έκαμε. Εσκέφθη ότι θα ήτο καλύτερον ο πατέρας του με τα λόγια να πιστέψη εις τον Χριστόν και αφού τον έπειθε, ο ίδιος ο πατέ­ρας του θα συνέτριβε τα είδωλα. «Όπερ και έγι­νε. Ο Θεός ήκουσε την προσευχήν του δούλου Του και οικονόμησε τα πράγματα με κατάλληλον τρό­πον, ώστε να φέρη εις την ευσέβειαν με ένα θαύ­μα τον Ευστόργιον.

Θεραπεύει τον τυφλόν.

Εις την οικίαν του Ευστοργίου έφεραν ένα τυφλόν. Αφού εκτύπησαν την θύραν οι συγγενείς του τυφλού ηρώτησαν εάν ήτο μέσα ο ιατρός Παντολέων. Μόλις ήκουσε αυτός ότι τον εκάλεσαν, εβγήκε με τον πατέρα του έξω και ηρώτησαν τον τυφλόν τι εζητούσε. Εκείνος τους είπε:«Άριστε ιατρέ, επιθυμώ σφοδρώς το φως μου, διότι δεν υ­πάρχει εις τους ανθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σε παρακαλώ να λυπηθής την ταλαιπωρίαν και την συμφοράν μου και να με ελεήσης τον άθλιον. Διότι πολλοί ιατροί υπεσχέθησαν να με θεραπεύ­σουν, αλλά δεν ημπόρεσαν. Έχω μάλιστα εξοδεύσει όλην την περιουσίαν μου εις φάρμακα χωρίς να ιδώ καμμίαν απολύτως ωφέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα ότι και το ολίγον φως που είχα, το έχα­σα, και έμεινα όχι μόνον τυφλός αλλά και φτω­χός ο άθλιος».

Ο Παντολέων του είπε τότε: «Επειδή εξώδευσες όλην την περιουσίαν σου εις τους άλλους ια­τρούς και δεν είδες ωφέλειαν, εάν εγώ σε θεραπεύσω τί θα μου δώσης;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ό,τι μου απέμεινε από την περιουσίαν». Τότε του είπε: «Τους μεν οφθαλμούς σου θα θεραπεύση ο αληθής Θεός, δια μέσου μου, την δε αμοιβήν που μου υπεσχέθης θέλω να την διαμοίρασης εις τους πτω­χούς».

Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμιν του Χριστού. Ο πατήρ του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύση με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον ημπόδισε λέγων. «Αγαπημένε μου υιέ, μην επιχειρής κάτι ανώτερον από την δύναμίν σου, μή­πως και ντροπιασθής αν αποτύχης. Τί άλλο μπο­ρείς εσύ να προσφέρης ή επιτύχης περισσότερον από τους υπολοίπους ιατρούς πού δεν κατώρθωσαν να τον θεραπεύσουν;» Και εκείνος απεκρίθη: «Ουδείς άλλος δύναται να τον θεραπεύση, πατέρα, όπως εγώ, επειδή από τον διδάσκαλόν μου μέχρις αυτούς τους ιατρούς υπάρχει μεγάλη διαφορά».

Ο πατέρας του επειδή ενόμισε ότι ωμιλούσε περί του διδασκάλου του Ευφροσύνου του είπε πάλιν: «Μα εγώ, παιδί μου, ήκουσα πως αυτόν τον τυφλόν τον επήγαν και εις τον διδάσκαλόν σου και τί­ποτα δεν κατώρθωσε να επιτύχη». Ο Παντολέων είπε προς τον πατέρα του: «Πρόσεχε πατέρα να διαπίστωσης ολοφάνερα την άλήθειάν μου». Και μόλις ετελείωσε τα λόγια του αυτά, άπλωσε το δεξιό του χέρι και έκανε το σημείον του Σταυρού εις τα μάτια του τυφλού, επικαλούμενος συγχρό­νως και το γλυκύτατον όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και, ω του θαύματος!, αμέσως ήνοιξαν τα μάτια του τυφλού, και ανέβλεψαν και τα μάτια του σώματός του και της ψυχής του, διό­τι ήτο ειδωλολάτρης.

Μόλις λοιπόν είδε το θαύμα που του έγινε με την επίκλησιν του ονόματος του Χριστού, αμέσως επίστευσεν. Και όχι μόνον ο πρώ­ην τυφλός επίστευσεν, αλλά και ο πατέρας του Παντολέοντος, και μεγαλοφώνως διεκήρυξαν τον Χριστόν Θεόν αληθέστατον. Ο Άγιος Παντολέων εχάρη δοξάζων τον Κύριον και τους επήγε εις τον άγιον Ερμόλαον, ο οποίος και τους εβάπτισε.

Ο Ευστόργιος μόλις επέστρεψεν εις την οικίαν του συνέτριψε όλα τα είδωλα. Ύστερα απ' ολίγον καιρόν, αφού έζησε εν μετανοία, απεδήμησε προς Κύριον.

Ο Παντολέων εμοίρασε όλην την περιουσίαν του, εις τους πτωχούς και τους φυλακισμένους. Ηλευθέρωσε τους δούλους του, εφρόντισε δια τους αδυνάτους και ασθενείς και όχι μόνον τους ιάτρευε από κάθε ασθένειαν, αλλά τους έδινε και αρκετά χρήματα δια να ζήσουν.

Εξ αιτίας των ευεργεσιών του αυτών, η φήμη του και το όνομά του διεδόθη παντού. Όσοι είχαν ασθενείς εζητούσαν, εκαλούσαν και επροτιμούσαν απ' όλους τους ιατρούς τον Παντολέοντα. Αυτός αφού τους εθεράπευε, δεν εζητούσε πληρωμήν παρά μόνον τους εκαλούσε να ομολογήσουν τον Χριστόν τον μόνον αληθή θεραπευτήν των σωματικών και των ψυχικών πόνων. Έτσι όσοι επίστευαν εις τον Χριστόν εθεραπεύοντο διπλά, λαμβάνοντες την σωτηρίαν της ψυχής και την υγείαν του σώματος.

Φθονούν και συκοφαντούν τόν άγιον εις τον βασιλέα.

Οι ιατροί της πόλεως, όταν είδαν ότι ο Παντολέων τελεί τόσα αξιοθαύμαστα πράγματα, τον εφθόνησαν.

Μίαν ημέραν ενώ εκάθοντο εις την αγοράν, είδαν τον πρώην τυφλόν που επερνούσε από εκεί. Μόλις λοιπόν τον είδαν υγιή εσυγχύσθησαν και έλεγαν μεταξύ των: «Μα δεν είναι αυτός που δο­κιμάσαμε με πολλούς τρόπους να τον θεραπεύσωμεν και τίποτα δεν επετύχαμεν;» Και τον ηρώτη­σαν, και έμαθαν ότι τον εθεράπευσε ο Παντολέων. Και εθαύμασαν λέγοντες: «Όπως είναι ο διδά­σκαλος σπουδαίος, έτσι ανέδειξε και τον μαθητήν του αξιοθαύμαστον». Πλην όμως από τότε εφθόνη­σαν περισσότερον τον άγιον και εζητούσαν αιτίαν να τον συκοφαντήσουν εις τον βασιλέα.

Ευρήκαν λοιπόν ένα χριστιανόν ομολογητήν που ετιμώρησε ο ασεβής Μαξιμιανός, εξ αιτίας της πίστεώς του, και τον οποίον περιέθαλπε και εφρόντιζεν ο Παντολέων. Έτρεξαν λοιπόν χωρίς χρονοτριβήν και είπαν εις τον βασιλέα: «Μεγαλειότατε, γνώριζε ότι ο Παντολέων, τον οποίον αγαπάς τό­σον και έχει σπουδάσει, ώστε να γίνη τέλειος ια­τρός, δια να τον έχης δια βοήθειαν εις καιρόν ανάγκης, τώρα ούτε την μεγάλην δύναμιν και εξουσίαν της βασιλείας σου φοβείται, ούτε τον ενδια­φέρει η φιλία και η αγάπη της βασιλείας σου. Περιέρχεται και ευρίσκει και θεραπεύει αυτούς που τιμωρεί τόσον δικαιολογημένα η βασιλεία σου και που είναι εχθροί των θεών σου.

Αλλά δεν αρ­κεί μόνον ότι ηρνήθη την πατρικήν του θρησκείαν, και πιστεύει εις τον Εσταυρωμένον, αλλά διδά­σκει και άλλους Έλληνας, όσους μπορεί, δια να τους κάνη χριστιανούς. Εμείς λοιπόν οι δούλοι σου, ως πιστοί που είμεθα της βασιλείας σου, σου προτείνομε να τον βγάλης από το μέσον το συντομώτερον. Διότι ύστερα θα λυπηθής όταν ιδής τους έλληνας (ειδωλολάτρας) ν' αρνούνται τους θεούς, και να γίνωνται χριστιανοί με τας ευεργε­σίας του, και μάλιστα τας θεραπείας του Ασκλη­πιού να διαδίδουν ότι τας τελεί ο Χριστός. Αν θέλης να μάθης την αλήθειαν των όσων είπαμε, πρόσταξε να έλθη εδώ ο τυφλός που ιάτρευσε ο Παντολέων να τ' ακούσης και από τον ίδιον».

Ο βασιλεύς μόλις ήκουσε αυτάς τας πληρο­φορίας ελυπήθη και διέταξε να του παρουσιάσουν τον πρώην τυφλόν. Πράγματι ωδηγήθη ενώπιόν του, και ο βασιλεύς τον ηρώτησε με ποίον τρόπον τον εθεράπευσε ο Παντολέων και εκείνος ωμολόγησε την αλήθειαν χωρίς φόβον ή δειλίαν λέγων: «Με το όνομα του Χριστού με ιάτρευσεν και το εκπληκτικώτερον είναι ότι προτού τελείωση τους λό­γους του, τα μάτια μου ήνοιξαν και έτσι κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθή ότι μ' εθεράπευσε με την ιατρικήν επιστήμην». Ο βασιλεύς τότε του είπε: «Εσύ λοιπόν τί παραδέχεσαι δι' αυτό το θέμα.

Ο Χριστός σ' εθεράπευσε ή οι θεοί;» Και εκείνος απεκρίθη: «Ας εξετάσωμεν την υπόθεσιν καλώς και θ' αποδειχθή η αλήθεια. Βλέπεις τους ιατρούς αυτούς που προσεπάθησαν να με ιατρεύσουν; Όμως παρ' όλον ότι ευηργετήθησαν από εμέ, και εξώδευσα όλην μου την περιουσίαν εις τα φάρμακα, τίποτα δεν με ωφέλησαν, μάλλον μ' έβλαψαν, διό­τι μου αφήρεσαν και το ολίγον φως που είχα. Ποί­ον λοιπόν πρέπει να ονομάσω ιατρόν και βοηθόν μου;

Τον Ασκληπιόν που επικαλούνται εις βοή­θειαν αυτοί εδώ οι ιατροί και τίποτα δεν μου προσ­έφεραν ή τον Χριστόν που με τ' όνομά του μόνον ο Παντολέων μου εχάρισε το φως που λαχταρούσα; Την απάντησιν, βασιλεύ, την ξέρει και ένας τυφλός και αγράμματος». Ο βασιλεύς μη γνωρί­ζων τι ν' αποκριθή εις τον πρώην τυφλόν είπεν: «Μήπως είσαι ανόητος άνθρωπε; Ούτε καν ν' αναφέρης ότι ο Χριστός σε ιάτρευσε. Οι θεοί σου έδω­σαν το φως και αυτό είναι ολοφάνερον».

Τότε ο άλλοτε τυφλός, φωτισμένος εις την ψυχήν περισσό­τερον παρά εις το σώμα δεν εφοβήθη την βασιλι­κήν εξουσίαν ούτε τον θυμόν του βασιλέως. Εσκέφθη ότι θα ετιμωρείτο, αλλά με μεγάλο θάρρος είπε προς τον βασιλέα: «Συ βασιλεύ είσαι ανόη­τος που ισχυρίζεσαι ότι οι ψεύτικοι και αναίσθητοι θεοί σου μου έδωσαν το φως. Είσαι τόσον πολύ τυ­φλός όπως και αυτοί εδώ και δεν ημπορείς να διακρίνης την αλήθειαν που λάμπει περισσότερον από τον ήλιον».

Ο τύραννος βασιλεύς όταν ήκουσε αυτά εβεβαιώθη ότι όσα του είπαν οι ιατροί ήσαν αληθή. Αμέσως διέταξε και απεκεφάλισαν τον ευτυχή, άλλοτε τυφλόν που ήτο φίλος του Χριστού, συνή­γορος της αληθείας, μάρτυς αψευδής, ο οποίος εθυσιάσθη δια τον Χριστόν που τον εθεράπευσε και εμαρτύρησε δια την αγάπην Του.

Ο άγιος ήγόρασε μυστικώς το τίμιον λείψανόν του και το ενεταφίασε εκεί όπου έθαψε τον πα­τέρα του.

Μαρτύριον και θαύματα του αγίου.

Ο βασιλεύς ειδοποίησε τον Παντολέοντα να πάη να τον συνάντηση. Ο άγιος ενώ επήγαινε προς αυτόν προσηύχετο λέγων: «Ο Θεός την αίνεσίν μου μη παρασιώπησης» και την συνέχειαν του ψαλμού. Όταν έφθασεν εις το παλάτι και παρουσιάσθη ενώπιον του βασιλέως, του είπε ο βα­σιλεύς: «Ήκουσα μερικά λόγια για σένα, Παντολέον, επιβαρυντικά. Δηλαδή ότι υβρίζεις, και πε­ριφρονείς τον Ασκληπιόν και τους άλλους θεούς. Ήκουσα ότι πιστεύεις εις τον Χριστόν και ισχυρί­ζεσαι ότι μόνον αυτός είναι αληθινός Θεός και τρέ­φεις ελπίδα εις αυτόν που εύρε τόσον ατιμωτικόν θάνατον.

Γνωρίζεις, Παντολέον, πόσον σε αγαπώ και έδωσα εντολάς εις τον διδάσκαλόν σου να σε διδάξη όσον το δυνατόν καλύτερον την επιστήμην σου δια να σ' εγκαταστήσω εις το παλάτι μου. Βέ­βαια γνωρίζαμεν ότι πολλοί εξ αιτίας του φθόνου των διαδίδουν και ψέματα. Δι' αυτό και σε προσεκάλεσα να κάμης θυσίαν εις τους θεούς, δια να μάθωμεν την αλήθειαν». Ο άγιος απεκρίθη: «Τα έργα είναι αξιότερα, ω βασιλεύ, παρά τά λόγια όπως όλοι γνωρίζομεν.

Εάν ερευνώμεν και εξετάζωμεν τα μικρά και τόσον ασήμαντα πράγματα εάν είναι αληθινά και γνήσια, πολύ περισσότερον επιβάλλεται να εξετάζωμεν με μεγάλην προσοχήν όσα αφορούν τον Θεόν, δια να μη ζημιωθώμεν. Διότι η ευσέβεια προς τον Θεόν είναι το υψηλότερον όλων των πραγμάτων. Ο Θεός λοιπόν που εγώ προσκυνώ και σέβομαι, εδημιούργησε τον ουρανόν, την θάλασσαν, την γην και όλον τον κόσμον. Αυτός ανέστησε νεκρούς, εφώτισε τυφλούς, εκαθάρισε λεπρούς, εσήκωσε παραλύτους και όλα αυ­τά τα θαύματα τα έκαμε μόνον με τον λόγον και την διαταγήν.

Οι θεοί που προσκυνούν οι Έλληνες (ειδωλολάτραι) δεν γνωρίζω εάν έκαμαν ποτέ τέτοια έρ­γα ή εάν ημπορούν να κάμουν. Εάν ασφαλώς επιθυμής, βασιλεύ, ας δοκιμάσωμεν τώρα, δια να μάθης την αλήθειαν. Δώσε διαταγήν να φέρουν εδώ ένα ασθενή που να πάσχη από αθεράπευτον ασθένειαν και ας προσέλθουν οι ιερείς σας να παρακα­λέσουν τους θεούς των, όσον θέλουν, δια να τον θεραπεύσουν. Έπειτα να παρακαλέσω και εγώ τον Θεόν μου, με τ' όνομα του οποίου θα ιατρευθή ο ασθενής. Αυτόν λοιπόν τον Θεόν πρέπει ν' ονομάζωμεν αληθινόν και τους υπόλοιπους θα τους περι­φρονήσουμε». Οι λόγοι του Παντολέοντος άρεσαν εις τον βασιλέα, και αφού έδωσε εντολήν, έφεραν ένα παράλυτον καθισμένον εις το κρεββάτι του, ο οποίος δεν ημπορούσε να κινηθή καθόλου.

Οι ιε­ρείς των ειδώλων έκαμαν την ανοσίαν δέησίν των, επικαλούμενοι επί πολλήν ώραν τους αναίσθητους θεούς των. Αυτοί ως κωφοί και άλαλοι δεν εισήκουσαν. Και ο άγιος τους εχλεύασε εξ αιτίας της μεγάλης αγνοίας των. Όταν τελικώς διεπίστωσαν ότι δέν ημπόρεσαν να κατορθώσουν τίποτα, είπαν προς τον άγιον να επικαλεσθή τον Θεόν του. Τότε ο Παντολέων εσήκωσε τα μάτια του και όλην την διάνοιάν του προς τον ουρανόν και είπε. «Κύ­ριε, εισάκουσον της προσευχής μου και η κραυγή μου προς σε ελθέτω.

Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ' εμού. Εν η αν ημέρα επικαλέσωμαί σε, ταχύ επάκουσόν με. Δείξον Δέσποτα εις αυτούς που δεν σε γνωρίζουν, ότι συ είσαι ο μόνος Θεός ο αληθής και ο παντοδύναμος». Έτσι είπε και αφού έπιασε τα χέρια του παραλύτου είπε: «Εν ονόμα­τι του Χριστού, ο οποίος ανορθώνει τους καταπλη­γωμένους και κτυπημένους, σήκω και περιπάτει».

Τότε αμέσως ο λόγος έγινεν έργον. Και ο ασθενής εσηκώθη και περιεπάτησε με μεγάλην προθυμίαν και αγαλλίασιν. Όταν είδαν οι ειδωλολάτραι το θαύμα αυτό εξεπλάγησαν, και πολλοί ηρνήθησαν τα είδωλα, και επίστευσαν εις τον αληθινόν Θεόν. Οι βδελυροί όμως ιερείς εξηκολούθησαν να παρα­μένουν άπιστοι. Και αφού προσήλθαν εις τον βασι­λέα του είπαν. «Σε ορκίζομεν εις τους αθανάτους θεούς μας να μην αφήσης πλέον τον Παντολέοντα να ζήση ούτε μίαν ώραν, διότι θα εξαφάνιση την θρησκείαν μας και οι χριστιανοί θα γίνουν ισχυ­ροί και θα στραφούν εναντίον μας.

«Ο βασιλεύς όταν τους ήκουσε, εκάλεσε πάλιν τον άγιον και εδοκίμασε να τον παραπλάνηση με κολακευτικά λό­για, μήπως τον πείση και συμφωνήση μαζί του. Αφού τίποτα όμως δεν κατόρθωσε ούτε με τας κο­λακείας ούτε με τας απειλάς να τον πείση, ήρχισε να τον τιμωρή με διάφορα βασανιστικά μέσα. Κατ' αρχήν τον εκρέμασαν εις ένα ξύλον και τον εξέσχισαν με σιδερένια νύχια. Έπειτα κατέκαυσαν τας πλευράς του, και τα υπόλοιπα ευαίσθητα μέλη του.

Αλλ' ενώ το σώμα του αγίου και Μάρτυρος με αυτούς τους τρόπους ετιμωρείτο, ο νους του ήτο εστραμμένος προς εκείνον που ημπορούσε να του παράσχη βοήθειαν. Τα μάτια του ήσαν γυρι­σμένα προς τον ουρανόν και με θερμήν πίστιν προσηύχετο εις τον Κύριον νοερώς. Και ο Κύριος εισήκουσε την προσευχήν του, και έφθασε κατ' εκείνην την στιγμήν μπροστά του με την μορφήν του Ερμολάου και του είπε, καθώς είναι πατήρ γνή­σιος και φιλόστοργος: «Μη φοβήσαι, διότι εγώ εί­μαι μαζί σου, βοηθός σου, εις όσα θα υποφέρης δι' εμέ». Και αμέσως τα χέρια των στρατιωτών παρέ­λυσαν, αι λαμπάδες εσβήσθησαν, και αι πληγαί του αγίου εθεραπεύθησαν.

Ο βασιλεύς εντροπιάσθη μόλις είδε τα όσα συνέβησαν και αφού διέταξε να τον κατεβάσουν από το ξύλον είπε προς τον άγιον: «Με ποίαν τέχνην και μαγείαν έκανες τα χέρια των στρατιωτών να παραλύσουν και τας λα­μπάδας να σβήσουν;» Και απεκρίθη: «Η τέχνη και η μαγεία μου είναι ο Χριστός που αγαπώ και ο οποίος ευρίσκεται πλησίον μου και τελεί τα θαύ­ματα». Ο Μαξιμιανός τότε του είπε: «Αλλ' εάν σε βάλω σε χειρότερα και σκληρότερα βασανιστήρια τί θα γίνης;» Και ο Άγιος απήντησε: «Τότε θα λάβω και εγώ μεγαλυτέραν βοήθειαν από τον Χριστόν μου».

Διέταξε λοιπόν ο Μαξιμιανός και εγέμισαν με μολύβι ένα δοχείον μεγάλο και αφού το έβρα­σαν πολύ έβαλαν μέσα τον άγιον. Και πάλιν προσηύχετο και επεκαλείτο την βοήθειαν του Κυρίου λέγων. «Εισάκουσον ο Θεός της φωνής μου. Εν τω δέεσθαί με προς σε από φόβου εχθρού εξελού την ψυχήν μου» και εσυνέχιζε τον ψαλμόν.

Και πάλιν παρουσιάσθη ο Κύριος με την μορφήν του Ερμολάου και εισήλθε εις το μεγάλο δο­χείον και αμέσως η φωτιά που το έβραζε έσβησε και ο μόλυβδος εκρύωσε. Ο Άγιος συνέχισε να ψάλλη το «Εγώ προς Θεόν εκέκραξα και εισήκουσέ μου».

Όσοι ευρέθησαν εκεί εξεπλάγησαν και από­ρησαν δια το παράξενον γεγονός.

Ο βασιλεύς πωρωμένος και αναίσθητος καθώς ήτο, δεν αντελήφθη ότι τα θαύματα αυτά ετελούντο από τον ισχυρόν και αληθινόν Θεόν. Αλλά τα εθεωρούσε ως μαντικάς επιτυχίας. Εσυλλογίζετο λοιπόν με ποίον άλλο βασανιστήριον θα ημπορού­σε να καταβάλη τον αήττητον Μάρτυρα. Αφού μά­λιστα συνεβουλεύθη τους άρχοντάς του, διέταξε να δέσουν εις τον λαιμόν του αγίου ένα μεγάλο λίθον και να τον ρίψουν εις την θάλασσαν. Οι στρατιώται έτρεξαν να εκτελέσουν την διαταγήν. Και ο Θεός πάλιν εφρόντισε να διαφύλαξη και βοηθήση τον δούλον Του που εκινδύνευε χάριν Αυτού.

Μόλις τον έρριψαν εις την θάλασσαν επενέβη ο Χριστός καθώς φαίνεται και έκαμε την βαρειάν εκείνην πέτρα που είχε εις τον λαιμόν του ελαφροτέραν και από το φύλλον του δένδρου και έπλεε εις την θάλασσαν. Ο Άγιος περιεπάτησε επάνω εις το νερό της θαλάσσης, όπως άλλοτε ο πρωτό­θρονος Πέτρος, και εβγήκε εις τον αιγιαλόν σώος και αβλαβής. Ο βασιλεύς όταν τον είδεν εις την ξηράν εθαύμασε και του είπε: «Τί είναι αυτό που βλέπω, Παντολέον; Εξουσιάζεις δια της μαγείας σου και την θάλασσαν;» Και ό άγιος απεκρίθη: «Η διαταγή Εκείνου που την εξουσιάζει έκανε αυ­τό που βλέπεις. Πρέπει να ξέρης ότι η γη, η θάλασ­σα και όλα τα δημιουργήματα υπακούουν και υ­ποτάσσονται εις τον Θεόν περισσότερον απ' ό,τι υ­πακούσουν εις σε οι υπηρέται σου».

Η σκληρή και πωρωμένη καρδιά του βασι­λέως δεν άλλαξε καθόλου. Παρ' όλον ότι είδε τό­σα και τόσα θαύματα ο ασυνείδητος, διέταξε να συγκεντρώσουν όλα τα άγρια θηρία της γης. Έ­πειτα θέλων να δείξη ότι λυπάται δήθεν τον άγιον, και δια να τον φοβίση του είπε: «Βλέπεις αυ­τά τα θηρία; Δια τον χαμόν σου τα έφεραν. Λυπή­σου λοιπόν τον εαυτόν σου. Εγώ λυπάμαι την νεό­τητα και ωραιότητά σου, μάρτυρές μου οι θεοί. Σε συμβουλεύω όπως ο πατέρας, να προτίμησης ως λογικός το συμφέρον σου, δια να μην αποθάνης πρόωρα με τέτοιον πικρόν θάνατον και να στερηθής την γλυκυτάτην και τόσον ποθητήν ζωήν».

Ο άγιος απεκρίθη τότε: «Εάν δεν σε υπήκουσα προηγουμένως, πώς ελπίζεις να σε ακούσω τώ­ρα που είδα τόσην βοήθειαν από τον Θεόν μου; Ούτε καν να το σκεφθής λοιπόν ότι θα κάμω ποτέ θυσίαν εις τους δαίμονας. Διατί με απειλείς με τα θηρία σου; Εκείνος που παρέλυσε τα χέρια των στρατιωτών σου, και επάγωσε τον βραστόν μόλυβδον και εξήρανεν την θάλασσαν, θα κάμη και τα φοβερά σου θηρία ημερώτερα από τα πρόβα­τα».

Ο άγιος δεν επείσθη από τον βασιλέα να προσκυνήση τα είδωλα και προτίμησε να ριφθή εις τα άγρια θηρία. Ο βασιλεύς όμως επέμενε και μάλι­στα του έδωσε προθεσμίαν τρεις ημέρας δια να σκεφθή και να θυσιάση εις τα είδωλα. Διαφορετικά θα εκτελείτο η διαταγή του και ο άγιος θα ερρίπτετο εις τα θηρία, δια να τον κατασπαράξουν. Το γεγονός αυτό διεδόθη εις ολόκληρον την πόλιν. Όλοι έτρεξαν δια να ιδούν τον ωραιότατον και ευγενή νέον που προετίμησε να ριφθή εις τα θηρία παρά να θυσιάση εις τα αναίσθητα είδωλα.

Συνεκεντρώθη λοιπόν μεγάλο πλήθος εις το θέατρον και ο βασιλεύς εκάθισε εις υψηλήν εξέδραν. Έδωσε την διαταγήν, και αμέσως οι υπηρέται έ­συραν τον άγιον δια να τον ρίξουν εις τα άγρια θηρία. Ο άγιος με τόλμην και θάρρος επροχώρησε, επειδή είχε προστάτην και βοηθόν τον Χριστόν.

Οι υπηρέται έρριξαν τον άγιον εις τον τόπον που τους ώρισαν, και απελευθέρωσαν όλα τα θη­ρία. Όλοι επερίμεναν να ίδουν τον Παντολέοντα να κατασπαράσσεται και να καταβροχθίζεται από τα πεινασμένα και άγρια θηρία. Η κακία των ανθρώ­πων εκείνων είχε ξεπεράσει και την αγνωσίαν των αλόγων ζώων, διότι δεν επροσκυνούσαν τον αληθινόν Θεόν και ετιμωρούσαν, όσους επίστευαν εις Αυ­τόν, με αγριότητες και ωμότητες. Και ο Θεός που μετατρέπει τα πάντα όπως θέλει, οικονόμησε και εδώ ούτως ώστε να φάνουν τα θηρία ήρεμα, και να γίνουν όπως τα λογικά όντα, και μιμηθούν την ημερότητα των ανθρώπων και να γίνουν ακόμη φανεροί μάρτυρες της κακίας των ανθρώπων και της αγαθότητος του θεού.

Τα θηρία επλησίασαν τον άγιον ωσάν λογικά δημιουργήματα με πολλήν ευλάβειαν, εκινούσαν την ουράν των και έγλειφαν τα πόδια του, συναγω­νιζόμενα ποίον θα επήγαινε μπροστά του να τον κολακεύση και να τον προσκύνηση. Και το κάθε θηρίον δεν έφευγε από κοντά του εάν δεν άπλωνε το χέρι του δια να το ευλόγηση.

Το πλήθος σαν είδε αυτό το θαύμα εξεπλάγη. Όλοι μ' ένα στόμα εφώναζαν «Μέγας και αψευδής ο Θεός των Χριστιανών, και ας αφεθή ο δίκαιος».

Όταν ο ασύνετος βασιλεύς είδε ότι τα θηρία ηρνήθησαν να εκτελέσουν την προσταγήν του ωργίσθη τόσον πολύ, ώστε διέταξε να τα σκοτώσουν. Επί πολλάς ημέρας εκοίτοντο σκοτωμένα, χωρίς να πλησίαση κανένα πτηνόν από τα σαρκοφάγα δια να τα φάνε. Και αυτό συνέβαινε από τον Θεόν εις ένδειξιν τιμής προς τον Άγιον, δια να επιστρέψουν και άλλοι εις την ευσέβειαν. Κατόπιν ο βασιλεύς έ­στειλε ανθρώπους και τα έθαψαν. Ύστερα διέταξε να κατασκευασθή ένας τροχός και αφού τον τοπο­θετήσουν εις χώρον υψηλόν να δέσουν τον άγιον και μετά να κυλήσουν τον τροχόν προς τον κατήφορον, δια να λειώση τον Μάρτυρα. Αυτό βέβαια το εισηγήθησαν εις τον βασιλέα μερικοί τεχνίται εφευρέται της κακίας και ειδικοί εις το να βλάπτουν τους άλ­λους.

Αλλ' ο φιλάνθρωπος Κύριος προστάτης των πι­στών δούλων Του, επενέβη πάλιν εις την κατάλληλον στιγμήν, κατά την οποίαν θα άφηναν τον φοβερόν εκείνον τροχόν να κυλήση μαζί με τον Μάρτυρα που ήτο δεμένος εις αυτόν. Το φρικτό θέαμα έτρε­ξαν να το ίδουν όλοι οι κάτοικοι της πόλεως. Άφησαν λοιπόν τον τροχόν να κυλήση οι υ­πεύθυνοι. Τότε προς έκπληξιν όλων, τα δεσμά ελύθησαν και ο τροχός έφυγε μόνος του και επλήγωσε και εθανάτωσε πολλούς από τους απίστους. Ο Άγιος έστεκε σώος δοξάζων και ευλογών τον Θεόν. Ο βασιλεύς που εξεπλάγη βλέπων τα όσα συνέ­βησαν εκάλεσε τον Παντολέοντα και του είπε: «Έ­ως πότε θα κάνης τέτοια υπερφυσικά πράγματα και άλλους μεν ανθρώπους της βασιλείας μου να θανατώνης και άλλους να τους κάνης εχθρούς των θεών και της βασιλείας μου; Ειπέ μας από πού εδιδάχθης τον Χριστιανισμόν;» Και ο άγιος ωμολόγησε την αλήθειαν και έφανέρωσε τον άγιον Ερμόλαον, επειδή εκρινεν ότι ένας τέτοιος θησαυρός δεν έπρεπε να μείνη κρυμμένος, αλλά έπρεπε να φανερωθή, δια να ωφελήση πολλούς.

Έδωσε διαταγήν ο Μαξιμιανός να τους δείξη ο Παντολέων τον τόπον όπου διέμενε ο Ερμόλαος. Και ο άγιος υπήκουσε μετά χαράς, επειδή εγνώριζεν ότι ο Ερμόλαος θα έφερνε με το μέρος του και άλλους εις την ευσέβειαν. Ήξερε πολύ καλά ότι ο άγιος Ερμόλαος διέθετε ωραίον λόγον και σύνεσιν και ήτο ικανός να ελκύση και να διδάξη τους βαρβάρους, όπως πιστεύσουν εις τον αληθινόν Θεόν.

Συνοδευόμενος λοιπόν ο άγιος Παντολέων από τρεις στρατιώτας που τον εφρουρούσαν, έφθασε εις την οικίαν όπου εκρύπτετο ο Ερμόλαος. Εκτύπησε την θύραν, και εβγήκεν έξω ο άγιος Ερμόλαος, ο οποίος είπε εις τον Παντολέοντα. «Πώς ήλθες μέχρις εδώ τέκνον μου;» Και εκείνος απήντησε: «Σε καλεί ο βασιλεύς, Κύριέ μου, και θέλει να πας προς αυτόν». Και ο Ερμόλαος πάλιν είπε: «Εγώ το ξέ­ρω, ότι επλησίασεν η ώρα μου ν' αποθάνω, δια το όνομα του Χριστού μου, επειδή μου το εφανέρωσε και μου το απεκάλυψε με όραμα που είδα αυτήν την νύκτα».

Οι στρατιώται συνέλαβαν τον Ερμόλαον και άλλους δύο χριστιανούς που ευρίσκοντο μαζί του. Όταν ωδηγήθη ενώπιον του βασιλέως και ηρωτήθη πώς ωνομάζετο και εάν είχε μαζί του και άλλους χριστιανούς, ο άγιος Ερμόλαος απήντησε, με την αλήθειαν που τον διέκρινε, ως εξής: «Το όνομά μου είναι Ερμόλαος. Έχω μαζί μου και άλλους δυο χριστιανούς τον Ερμοκράτην και τον Έρμιππον». Τότε διέταξε να τους οδηγήσουν και αυτούς ενώ­πιόν του.

Αφού παρουσιάσθησαν τους ηρώτησε: «Εσείς είσθε που παρεπλανήσατε τον Παντολέοντα και ηρνήθη τους θεούς;» Και εκείνοι γεμάτοι τόλμην και θάρρος απήντησαν: Ο Χριστός καλεί κον­τά Του τους αξίους». Ο βασιλεύς τότε τους είπε: «Να αφήσετε τους ανόητους και ανωφελείς λόγους σας κατά μέρος, και να με ακούσετε. Συμβουλεύσα­τε τον Παντολέοντα να θυσιάση εις τους αθανά­τους θεούς, εάν θέλετε βέβαια να σας έχω φίλους, και υπόσχομαι να σας δώσω αμέτρητα δώρα και αξιώματα». Και εκείνοι απήντησαν. «Μη γένοιτο να συμβουλεύσωμεν κάποιον να χάση την ψυχήν του. Όλοι εμείς οι Χριστιανοί έχομεν μίαν ασάλευτον γνώμην. Και καλύτερον ν' αποθάνωμεν με χίλιους θανάτους και με διάφορα βασανιστήρια, παρά να προσκυνήσουμε τα κωφά και αναίσθητα είδωλα». Και όταν ετελείωσαν τα λόγια των αυτά έστρεψαν τα μάτια προς τον ουρανόν και προσηυχήθησαν εις τον Κύριον να τους προστατεύση από τας παγίδας του δαίμονος. Ο Κύριος εισήκουσε την προσευχήν των, και τους εφανερώθη και τους ενδυνάμωσε. Α­μέσως έγινε μεγάλος σεισμός εις εκείνον τον τόπον. Ο δε Μαξιμιανός έχων ταραγμένον νουν είπε: «Βλέπετε οι θεοί ωργίσθησαν εξ αιτίας σας και έ­καμαν σεισμόν». Και του απεκρίθη ο άγιος Ερμόλαος. «Αλλ' εάν συμβή να πέσουν κάτω οι θεοί σου τι θα είπης;» Προτού τελείωση τον λόγον του, έφθα-σεν ένας υπηρέτης του παλατιού και είπεν εις τον βασιλέα: «Μεγαλειότατε, ήλθα να σου αναφέρω ότι οι θεοί έπεσαν κάτω και συνετρίβησαν». Οι τρεις Χριστιανοί εγέλασαν και εχλεύασαν τους φοβερούς θεούς που έσεισαν την γην και μετά συνετρίβησαν! Ο ασεβής τύραννος έγινε περισσότερον σκοτεινός όπως εκείνοι που τους πονούν τα μάτια και δεν η­μπορούν να ίδουν τον ήλιον.

Ετιμώρησε τους τρεις μάρτυρες με διάφορα βασανιστήρια. Αφού διεπίστωσεν ότι δεν επρόκειτο να τους πείση και να υποχωρήσουν, έδωσε εντολήν και τους απεκεφάλισαν. Τα λείψανά των τα επήραν Χριστιανοί μυστικά, και τα έθαψαν με πολλήν τιμήν και ευλάβειαν.

Τον Παντολέοντα τον ωδήγησαν και πάλιν, κα­τόπιν διαταγής, εις τον βασιλέα. Όταν παρουσιάσθη, ο βασιλεύς του είπε: «Μάθε ότι ο διδάσκαλός σου Ερμόλαος και η συνοδεία του αντελήφθησαν το συμφέρον των και εθυσίασαν εις τους θεούς. Και εγώ ως ανταμοιβήν των τους ετίμησα όπως έπρεπε και τους έκανα πρώτους εις το παλάτι.

Εάν τους μιμηθής και εσύ, θα διαπίστωσης πό­σον πάλιν τιμώ και επιβραβεύω εκείνους που υπα­κούουν. Ει δ' άλλως αν επιμένης να μην θυσιάσης εις τα είδωλα, θα εξακρίβωσης πόσο σκληρά τιμω­ρώ τους παρηκόους και τους υπερόπτας. Λοιπόν εάν παρακούσης δεν θα γλυτώσης από τα χέρια μου, και μάλιστα εντός της σήμερον θα θανατωθής με φοβερόν θάνατον. Ο Μάρτυς του Χριστού, μόλις ετελείωσε ο βασιλεύς τους λόγους του αυτούς, φω­τισθείς υπό του Αγίου Πνεύματος αντελήφθη την δολιότητα και πανουργίαν του βασιλέως και τον ηρώτησε πού ευρίσκοντο οι τρεις που εθυσίασαν εις τα είδωλα! Και ο μιαρός βασιλεύς είπε προς τον Παντολέοντα. «Δεν είναι εδώ τώρα. Τους έστειλα δια κάποιαν υπηρεσίαν εις την πόλιν». Και ο Άγι­ος τότε του είπεν. «Αν και είσαι φίλος του ψεύδους, τώρα είπες την αλήθειαν, διότι τώρα αυτοί ευρί­σκονται εις τους ουρανούς, εις την πόλιν της άνω Ιερουσαλήμ και χαίρονται».

Όταν λοιπόν είδε ο ανόητος βασιλεύς ότι δεν ημπορούσε να πείση τον Παντολέοντα ούτε με κολα­κείας ούτε με δωρεάς, ούτε με απειλάς ούτε με άλλας τιμωρίας, διέταξε, επειδή έγινε έξω φρενών, να δείρουν τον άγιον δια να ικανοποιηθή η μοχθηρία του και ο θυμός του. Εν συνεχεία εξέδωσε απόφασιν να τον αποκεφαλίσουν και το λείψανόν του να το ρίξουν εις την φωτιάν να το κάψουν.

Το τέλος του αγίου.

Οι στρατιώται οδήγησαν τον άγιον εις τον τό­πον της εκτελέσεως. Καθ' οδόν επειδή εγνώριζε ότι επρόκειτο να ησυχάση από την ταλαιπωρίαν και την θλίψιν, έψαλλε χαίρων. «Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητός μου. Και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μοι» και εσυνέχισε τον ψαλμόν αυτόν. Και πάλιν συνέβη ένα μεγάλο θαύμα. Ενώ έδεσαν τον άγιον εις μίαν ελαίαν και ο δήμιος κατέβασε το ξίφος να τον απο­κεφάλιση ω του θαύματος! η κόψις του ξίφους εγύρισε και ελύγισε όπως το κερί. Οι στρατιώται ετρόμαξαν πολύ από το γεγονός αυτό και έπεσαν εις την γην λέγοντες: «Πιστεύομεν ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και σε παρακαλούμεν να μην μας εναντιωθής. Συγχώρησέ μας και κάνε δέησιν προς τον Θεόν δια να δεχθή την μετάνοιάν μας».

Ο Άγιος τότε τους ήκουσε και προσηυχήθη θερμώς εις τον Κύριον και δι' αυτούς. Αμέσως μετά την προσευχήν ηκούσθη φωνή από τον ουρανόν, η οποία έλεγε: «Εισηκούσθη ήδη η προσευχή σου και όλα όσα εζήτησες θα γίνουν. Από τώρα δεν θα ονομάζεσαι Παντολέων αλλά Παντελεήμων, διότι όσοι θα επικαλούνται τ' όνομά σου δια των πρεσβει­ών σου θα ευρίσκουν ευσπλαγχνίαν και έλεος». Μό­λις ήκουσε την φωνήν ο άγιος αντελήφθη ποίων χα­ρισμάτων ηξιώθη και ετιμήθη παρά του Κυρίου.

Τότε ενεθάρρυνε τους στρατιώτας να μην φοβη­θούν και να εκτελέσουν την διαταγήν. Εκείνοι πά­λιν δεν ετολμούσαν, επειδή εξηκρίβωσαν την δύναμιν του Χριστού. Ο άγιος Παντελεήμων τους εξηνάγκασε να εκτελέσουν την απόφασιν του τυράννου. Εκείνοι, επειδή δεν ήθελαν να παρακούσουν τον Άγιον, αφού τον κατεφίλησαν, και έδειξαν την αγάπην και την ευλάβειάν των, του έκοψαν την τιμίαν κεφαλήν την 27ην Ιουλίου του έτους 304.

Ο Θεός επειδή ήθελε να δοξάση τον άγιον Παντελεήμονα, έκανε και άλλα πολλά θαύματα. Το δένδρον της ελαίας εις το οποίον «εδέθη ο άγιος ήτο ξηρόν. Αμέσως όμως εβλάστησε και εκαρποφόρησε. Ο βασιλεύς μάλιστα σαν έμαθε αυτό το γε­γονός διέταξε να κόψουν την ελαίαν.

Διέταξε ωσαύ­τως να κατακαύσουν το σώμα του Αγίου.

Οι στρατιώται όμως εμιμήθησαν τους Μάγους που δεν επέστρεψαν εις τον Ηρώδην. Αυτοί λοιπόν διέφυγαν και διεκήρυτταν παντού τον Χριστόν και όλα τα θαύματα του Θεού.

Το δε λείψανον του Αγίου μερικοί Χριστιανοί το επήραν και μ' ευλάβειαν το έθαψαν με μύρα και θυμιάματα εις ένα τόπον έξω της πόλεως που ωνομάζετο του Σχολαστικού Αδαμαντίνου.

Αυτό είναι το μαρτύριον του ιαματικού Παντε­λεήμονος. Η μνήμη του εορτάζεται την 27ην Ιου­λίου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ'

Αθλοφόρε άγιε, και ιαματικέ Παντελεήμον,

πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ,

 ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Έτερον. Ήχος γ'. Θείας Πίστεως.

Θείων τρόπων σου, τη επιστήμη, νέμεις άμισθον, την θεραπείαν,

των ψυχών και των σωμάτων εν Πνεύματι.

 όθεν ημάς πάσης νόσου απάλλαξον, Παντελεήμον ελέους θησαύρισμα.

Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,

δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ. Ήχος πλ. α'. Αυτόμελον.

Μιμητής υπάρχων του ελεήμονος

και ιαμάτων την χάριν παρ' αυτού κομισάμενος,

αθλοφόρε και μάρτυς Χριστού του Θεού,

ταις ευχαίς σου τας ψυχικάς ημών νόσους θεράπευσον,

απελαύνων του αεί πολεμίου τα σκάνδαλα,

 εκ των βοώντων απαύστως. σώσον ημάς Κύριε.

ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://1myblog.pblogs.gr/