Νέος Κληρικός

Ο π. Ελευθέριος, κατά την εγγραφή του στην Α΄Λυκείου

Νέος Κληρικός,

απόφοιτος της Σχολής μας. 

 Με πολλή χαρά πληροφορηθήκαμε  την Χειροτονία του αποφοίτου της Σχολής μας π. Ελευθερίου Δαργάκη.

Ο π. Ελευθέριος, υιός του Γεωργίου και της Πελαγίας, γεννήθηκε  το 1975 στα Ρουσοχώρια Αρκαλοχωρίου Ηρακλείου Κρήτης. Από το σχολικό έτος 1987-1988  φοίτησε στο Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο της Σχολής μας και το σχολικό έτος 1990-1991 έκανε εγγραφή στην Πρώτη (Α΄) τάξη του τότε  Εκκλησιαστικού Λυκείου, από το οποίο απεφοίτησε το σχ. έτος 1992-1993 και κατόπιν επιτυχών εξετάσεων εισήχθη στην  (τότε) Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης. Μετά την αποφοίτησή του απο την ανωτέρω Σχολή εργάσθηκε σε διάφορες δουλειές, δημιούργησε οικογένεια, ώσπου ο Θεός οδήγησε τα βήματα του στο Ιερό Θυσιαστήριο.

Η Πατμιάδα αισθάνεται για άλλη μια φορά βαθειά συγκίνηση και μεγάλη χαρά για τον νέον αυτόν Κληρικόν και του εύχεται να "ευαρεστήσει Θεόν και ανθρώπους".  Να έχει πάντοτε στην  καρδιά του και στο μυαλό του τα μηνύματα του Ιερού Σπηλαίου της Αποκαλύψεως, την Αγιότητα και την αγωνιστικότητα του ιδρυτή της Σχολής μας  Αγίου Μακαρίου του Καλογερά και τις ταπεινές νουθεσίες και τις συμβουλές των Καθηγητών του. Επίσης να μη λησμονήσει ποτέ τις καθημερινές Ιερές Ακολουθίες στο Παρεκκλήσι της Σχολής μας και τις Κυριακάτικες Θείες Λειτουργίες στο Ιερό Σπήλαιο και τη συμμετοχή της χορωδίας, μέλος της οποίας διετέλεσε και ο ίδιος.

Να σέβεται απόλυτα και να "κάνει υπακοή" στον Μητροπολίτη του, που ανέλαβε την ευθύνη και τον "εισήγαγε στις τάξεις του Ιερού Κλήρου", με πιο απλά λόγια του έδωσε το δικαίωμα να θυσιάζει τον Αμνό του Θεού και να αγιάζει καθημερινά τους Πιστούς.

Η Πατμιάδα έχει τη βεβαιότητα ότι θα αναδειχθεί σε έναν καλό και άξιο Κληρικό. Το ευχόμαστε ολόψυχα.

Κατωτέρω αναδημοσιεύουμε από τιν ιστοσελίδα της Ι. Μητροπόλεως  Ιεραπύτνης και Σητείας το χρονικό της Χειρονίας του π. Ελευθερίου.

Η εορτή του Αγίου Γεωργίου, πολιούχου Ιεράπετρας

Με χειροτονία Πρεσβυτέρου και αναστάσιμη λαμπρότητα πανηγύρισε τη Δευτέρα της Διακαινησίμου 25 Απριλίου ο πολιούχος Ιεράπετρας, Ιερός και ιστορικός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γεωργίου.

Στον πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής προέστη και κήρυξε τον θείο λόγο ο Πανοσιολ . Αρχιμ . Κύριλλος Διαμαντάκης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης, και έλαβαν μέρος Εφημέριοι της πόλεως. Παρέστη πλήθος κόσμου καθώς και ο Αντιπεριφερειάρχης Λασιθίου κ. Νικ. Καστρινάκης.

Την κυριώνυμη ημέρα της πανηγύρεως ο Σεβ . Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος, χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια ιερούργησε με τη συμμετοχή του Ιερού Κλήρου της πόλεως. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, στην οποία έλαβε μέρος σύσσωμος ο Ιερός Κλήρος της πόλεως και συμμετείχε πλήθος κόσμου, ο Σεβ . Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ . Ευγένιος χειροτόνησε σε Πρεσβύτερο τον Διάκονο π. Ελευθέριο Δαργάκη , απόφοιτο της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης.

Ο Σεβ. κ. Ευγένιος κήρυξε επίκαιρα τον θείο λόγο και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο, το πλήθος των θαυμάτων που επιτελεί μέχρι τις μέρες μας καθώς και στην ιδιαίτερη ευλάβεια που τρέφουν οι Ιεραπετρίτες και οι Ιεραπετρίτισσες στον πολιούχο και προστάτη Άγιό τους. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε: «σκοπός της Εκκλησίας είναι να ζήσουμε απ᾽ αυτή τη ζωή μέσα στην καρδιά μας τον Ιησού Χριστό, αναστάντα εκ των νεκρών, είναι να αναδεικνύει αγίους, αγωνιστές και μάρτυρες της μιας Αλήθειας… Η Εκκλησία είναι ένα Νοσοκομείο, που πρέπει να έχει καλούς ιατρούς, δηλ. Κληρικούς θεραπευτές για να έχουν σωστή διάγνωση απ᾽ την προσωπική πνευματική τους κατάρτιση και κάθαρση, για να ασκούν και σωστή θεραπεία με τη Χαρη του Θεού και τα αγιαστικά μέσα στης Εκκλησίας.

Αυτό είναι το κύριο έργο της Εκκλησίας κι όχι το κοινωνικό έργο μόνο, που συνήθως και ιδιαίτερα στις μέρες μας συζητείται έντονα χωρίς καν να μιλούμε για τη Χάρη και τη δύναμη της Εκκλησίας, που θεραπεύει πρώτα τον πάσχοντα άνθρωπο και έτσι βοηθά να γίνει υγιής για να έχομε και υγιή κοινωνία. Η Εκκλησία έχει σχέση με την κοινωνία χωρίς να ταυτίζεται μ᾽ αυτή, όπως ακριβώς κι οι γιατροί θεραπεύουν τον άνθρωπο και προσφέρουν δι᾽ αυτού του τρόπου και έργο στην κοινωνία. Τα δυσάρεστα ελλείματα θεραπείας πολλαπλασιάζουν τα προβλήματα της κοινωνίας και είναι σε βάρος της υγείας και της ζωής κάθε ανθρώπου και οδηγούν σε αδιέξοδο κοινωνικό, πολιτικό και πνευματικό».

Απευθυνομενος στο νέο Πρεσβύτερο της Τοπικής Εκκλησίας σημείωσε ότι «η Ιερωσύνη σου είναι η ιερή παρακαταθήκη που θα λάβεις στη συνέχεια κι αυτή είναι το ιερόν τρόπαιον, η αληθινή μαρτυρία της Αναστάσεως του Χριστού. ῾῾Κακοπάθησον'' λοιπόν ως καλός στρατιώτης, τότε θα έχεις τη βεβαιότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος με την αγάπη του Θεού και την προστασία του Αγίου Γεωργίου». ]

Ακολούθησε η λιτάνευση των Ιερών Λειψάνων και της θαυματουργού εικόνος του Αγίου στις κεντρικές οδούς της πόλεως (Αγίου Γεωργίου, Εθνικής Αντιστάσεως, πλατεία Ελευθερίας, Νικ. Φωκά, Κόρακα, Κ. Ανδρανού, Αναγνωστάκη, Εθν. Αντιστάσεως και Φωκαίας) με τη συνοδεία των προσκόπων και υπό τους ήχους της Δημοτικής Φιλαρμονικής, στην οποία συμμετείχε ο Ιερός Κλήρος, οι Αρχές και ο λαός της πόλεως, και εψάλη επιμνημόσυνος δέηση στην κεντρική πλατεία του Ηρώου.

Τέλος, προσφέρθηκε δεξίωση στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ενορίας στον αύλειο χώρο του Ναού.

Την πανήγυρη του πολιούχου Ιεράπετρας τ ίμησαν με την παρουσία τους ο Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος κ . Μιχ . Καρχιμάκης , ο Βουλευτής του Νομού κ . Ιω . Πλακιωτάκης, ο Δήμαρχος Ιεράπετρας κ . Ιωσήφ Αναστασάκης, Αντιδήμαρχοι, ο Πρόεδρος και μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, ο πρώην Δήμαρχος κ . Ν . Χριστοφακάκης, Περιφερειακοί και Τοπικοί Σύμβουλοι, αντιπροσωπεία αξιωματικών του 3 ου Κ . Ε . Π . Ζήρου ο Διοικητής της Αστυνομικής Υποδιεύθυνσης Ιεράπετρας κ. Κων. Περάκης, ο Λιμενάρχης της πόλεως κ . Μαν . Ρασούλης εκπρόσωποι της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και Προϊστάμενοι Δημοσίων Υπηρεσιών και εκπρόσωποι των τοπικών φορέων και πολύς κόσμος από την πόλη της Ιεράπετρας και την ευρύτερη περιοχή. 

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

και ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ 
Τα συμπεράσματα της σύσκεψης για το μάθημα των Θρησκευτικών

πηγή: Αρχιεπισκοπή Αθηνών

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά από απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ευρεία σύσκεψη με θέμα τις αλλαγές που ανακοινώθηκαν για το μάθημα των θρησκευτικών.
Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος και οι Σεβ. Μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Καισαριανής κ. Δανιήλ και Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος και εκπρόσωποι των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων και εκπρόσωποι άλλων θεολογικών συνδέσμων.
Στη σύσκεψη κατέληξαν ομόφωνα ότι:
- Ενώ αριθμητικά οι ώρες διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο φαίνεται να παραμένουν οι ίδιες, στην πράξη μειώνονται από πέντε σε τρεις υποχρεωτικές ώρες, καθότι προφανώς ο μαθητής της Γ’ Λυκείου θα προτιμήσει να επιλέξει κάποιο από τα μαθήματα αυξημένης βαρύτητας που τον ενδιαφέρει παρά το μάθημα των θρησκευτικών...
- Είναι τουλάχιστον παράδοξο το μάθημα των θρησκευτικών να μετατρέπεται σε μονόωρο στη Β΄ Λυκείου σε αντίθεση με την επίσημη πρόταση του Υπουργείου Παιδείας στην οποία επισημαίνεται ότι τα μονόωρα μαθήματα παύουν να υφίστανται για παιδαγωγικούς και διδακτικούς λόγους.
- Η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών σχετίζεται με θεμελιώδεις μορφωτικές, παιδαγωγικές και ανθρωπιστικές ανάγκες του σύγχρονου μαθητή και πολίτη.
- Για τους παραπάνω λόγους θεωρείται απαραίτητη η υποχρεωτική διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών για όλους τους μαθητές και η δίωρη διδασκαλία του σε όλες τις τάξεις του Λυκείου στην γενική και τεχνική εκπαίδευση.
Τέλος, εκφράστηκε η εμπιστοσύνη των εκπροσώπων των Θεολογικών Σχολών, Ενώσεων και Συνδέσμων στους χειρισμούς της Ιεράς Συνόδου και τις ενέργειές της προς την Πολιτεία για την προώθηση της ως άνω ομόφωνης θέσεως.
ΠΗΓΗ:http://thriskeftika.blogspot.com/2011/04/blog-post_8701.html

Ο Απόστολος Θωμάς και η απιστία του

Τοῦ κ. Στεργίου Ν. Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.

Καθολική η απιστία

«Τη μια των σαββάτων, και των θυρών κεκλεισμένων όπου ήσαν οι μαθηταί συνηγμένοι διά τον φόβον των Ιουδαίων, ήλθεν ο Ιησούς και έστη εις το μέσον» (Ιω 20,19). Ο Κύριος σ’ αυτή του την εμφάνιση πιστοποιεί στους μαθητές του την Ανάστασή του, συγχρόνως όμως τους οπλίζει μ’ ένα δικαίωμα αναφαίρετο, το δικαίωμα να συγχωρούν τις αμαρτίες των ανθρώπων. Αλλά την ώρα αυτή λείπει από ανάμεσά τους ο Θωμάς. Όταν επιστρέφει, στη συνταρακτική πληροφορία των μαθητών «εωράκαμεν τον Κύριον» παίρνει στάση εντελώς αρνητική. Θέτει ως όρο για να πιστέψει ένα τεκμήριο πολύ ορθολογιστικό· «εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρα μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω» (Ίω 20,25). Ο Θωμάς απαιτεί όχι απλώς να δει τις πληγές του Ιησού, αλλά να βάλει και το ίδιο του το δάχτυλο για να ψηλαφήσει τα σημάδια των πληγών του. Και δεν αρκείται μόνο στην αφή του δαχτύλου του, αλλά ζητά ν’ αγγίξει τις πληγές με ολόκληρη την παλάμη του, για να σιγουρευτεί απόλυτα.

Πολλοί ταυτίζουν αυτή την απιστία του Θωμά με την αμαρτωλή απιστία των συγχρόνων άπιστων. Γι’ αυτό, θεωρούν την απιστία του μαθητή ως πτώση του και τον ονομάζουν άπιστο, αποδίδοντας στο χαρακτηρισμό αυτό σαφώς αμαρτωλή σημασία. Μάλιστα διάφορα απόκρυφα της αρχαιότητας ή σύγχρονα λογοτεχνικά έργα παρουσιάζουν το Θωμά να κλαίει, μετανιωμένος για την απιστία του.

Όλα αυτά, βέβαια, είναι παρανοήσεις ανθρώπων oι οποίοι ούτε το βαθύτερο νόημα αυτής της απιστίας αντιλήφθηκαν καλά ούτε και τις λεπτομέρειες της Αναστάσεως κατανόησαν. Διότι το πνεύμα των ευαγγελιστών είναι ότι όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριες του Χριστού ήταν άπιστοι απέναντι στην Ανάσταση. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τα παρακάτω περιστατικά:

•Πριν ακόμη σταυρωθεί ο Κύριος, ορίζει μελλοντική συνάντηση με τους μαθητές του· «μετά το εγερθήναί με προάξω υμάς εις την Γαλιλαίαν» (Μαρκ. 14,28). Επίσης, ο άγγελος του μνήματος και ο αναστημένος Κύριος παραγγέλλουν με τις μυροφόρες στους μαθητές «ίνα απέλθωσιν εις την Γαλιλαίαν» (Ματθ. 28,10). Αλλά οι μαθητές δεν τις πιστεύουν και δεν εκτελούν την πρόσκληση. Έτσι ο Ιησούς αναγκάζεται να τους συναντήσει εκεί που τους είχε αφήσει πριν από τη σύλληψή του, στα Ιεροσόλυμα. Κι όταν οι απόστολοι πληροφορούνται από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, την Ιωάννα, τη Μαρία τη μητέρα του Ιακώβου κι από τις άλλες μυροφόρες ότι είδαν τον Κύριο αναστημένο, «εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος το ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυταίς» (Λουκ. 24,11).

•Άπιστοι αποδεικνύονται και οι δύο μαθητές που πορεύονταν προς Εμμαούς. Ύστερα από τόσες ειδήσεις που άκουσαν για την Ανάσταση, περίλυποι εγκαταλείπουν τη συντροφιά τους και απελπισμένοι πλέον ομολογούν στον άγνωστο συνοδοιπόρο τους- «ημείς δε ηλπίζομεν ότι αυτός έστιν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ» (Λουκ. 24,21). Ελπίζαμε· τώρα όχι, διότι όλες οι ελπίδες μας διαψεύστηκαν.

•Την ίδια νοοτροπία συναντούμε και στις μυροφόρες. Παρά τις προρρήσεις του Ιησού ότι «τη τρίτη ημέρα αναστήσεται» (Ματθ. 20,19), έρχονται στο μνήμα με μύρα, πρωί-πρωί, για να εκτελέσουν τα νεκρικά έθιμα της εποχής τους.

Ώστε απολύτως κανείς από τους μαθητές, ούτε γυναίκα ούτε άνδρας, δεν πιστεύει στην ανάσταση του Χριστού πριν να τον δει ο ίδιος προσωπικά αναστημένο. Κι ούτε κανείς δίνει βαρύτητα στις βεβαιώσεις των άλλων, ότι είδαν τον αναστάντα Κύριο. Αλλά και κανείς δεν αμφέβαλε ποτέ για την Ανάσταση μετά από την προσωπική συνάντησή του με τον αναστημένο Ιησού. Όλο αυτό έγινε για να είναι αιώνια μαρτυρία ότι η Ανάσταση είναι γεγονός αληθινό και ιστορικό. Σε κανέναν μαθητή αυτή η απιστία δεν έχει κάτι αμαρτωλό και δεν έχει καμιά σχέση με τη συνηθισμένη απιστία των ανθρώπων στα θεία. Όποιος μαθητής κι αν ήταν θα έδειχνε την απιστία του Θωμά, αν βρισκόταν στη θέση του. Επιπλέον η πίστη του Θωμά μετά από την αυτοψία δεν έχει καμιά σχέση με τη μετάνοια του αμαρτωλού. Απλώς πείστηκε, όπως κι οι άλλοι μαθητές όταν είδαν τον Κύριο ζωντανό ανάμεσά τους.

Η ομολογία του Θωμά

Μετά από οκτώ ήμερες, πάλι την πρώτη ημέρα της εβδομάδος, δηλαδή την Κυριακή, ο Ιησούς εμφανίστηκε και χαιρέτησε τους μαθητές του με τον ίδιο τρόπο. Και αμέσως, σαν να ήταν ενημερωμένος για τις αντιρρήσεις του Θωμά, απευθύνεται προς αυτόν «φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευράν μου, και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός» (Ιωαν. 20,27). Η τελευταία έκφραση σημαίνει· «και μην εξακολουθείς να απιστείς, αλλά πίστευε», ή «και βάλε τέρμα στην αμφιβολία σου». Ασφαλώς ο Θωμάς πίστεψε, μόλις είδε τον Ιησού. Αλλά ο Ιησούς του επέβαλε να κάνει, παρά τη θέλησή του, κι εκείνα που ο ίδιος ο Θωμάς έθετε ως όρο για να πιστέψει. Αυτό εκφράζουν τα ρήματα «φέρε» και «βάλε».

Και καθώς είναι απόλυτα πεπεισμένος πλέον, αναφωνεί· «ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Η ονομαστική εδώ εκλαμβάνεται ως κλητική. Έτσι συνήθως συμβαίνει στα αγιογραφικά κείμενα που εβραΐζουν. Στην αποκαλυπτική ομολογία του Θωμά ο Ιησούς απαντά· «ότι εώρακάς με, πεπίστευκας· μακά­ριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοαντες» (Ιωαν. 20,29). Το ότι είναι μακάριοι «οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», δεν μειώνει καθόλου την πίστη των ένδεκα μαθητών και όλων των άλλων που υπήρξαν αυτόπτες της Αναστάσεως. Διότι οι αυτόπτες ούτε για την πίστη τους στην Ανάσταση είναι αξιέπαινοι ούτε για την απιστία τους αξιοκατάκριτοι. Ούτε η απιστία τους εκείνη είναι αμαρτία ούτε η πίστη τους θεωρείται σπουδαίο πράγμα. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία εδώ η πνευματική αξία του καθενός. Τώρα προέχει να θεμελιωθεί η αλήθεια της χριστιανικής πίστεως, της οποίας κέντρο είναι η Ανάσταση. Και το παράδοξο είναι ότι ο Χριστός πρώτα θεμελιώνει την αλήθεια αυτή ιστορικά κι έπειτα πνευματικά, αδιαφορώντας τελείως μήπως τυχόν μειωθεί το πρόσωπο των μαθητών του. Έχει στόχο του να εδραιώσει τα θεμέλια της Αναστάσεώς του ιστορικά και ας απαιτείται γι’ αυτό, ως πάρα πολύ χρήσιμο υλικό, η απιστία των μαθητών και η στενότητα της αντιλήψεώς τους.

Εφόσον, λοιπόν, η Ανάσταση είναι γεγονός αληθινό, θα ήταν πολύ ωραίο για τους μαθητές να πιστεύσουν από την αρχή σ’ αυτή. Σύμφωνα με τις προρρήσεις του Ιησού ότι «ο υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί εκεί στους αρχιερείς και τους γραμματείς και θα τον καταδικάσουν σε θάνατο….και την τρίτη μέρα θ’ αναστηθεί» (Ματθ. 20,18-19), δεν έπρεπε οι μαθητές καθόλου να σκανδαλισθούν από το θάνατό του, ούτε να φοβηθούν, άλλα να τρέξουν στη Γαλιλαία και να περιμένουν τον Ιησού αναστημένο. Μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν μνημείο πίστεως, θά θύμιζε την πίστη του γενάρχη τους Αβραάμ και ουσιαστικά δεν θα έθιγε την αλήθεια της Αναστάσεως. Όμως ο Κύριος χρειαζόταν ιστορικά θεμέλια για την απιστία των ανθρώπων του μέλλοντος, γι’ αυτό του ήταν απαραίτητη όλη εκείνη η αθλιότητα των μαθητών, που κορυφώθηκε από τη στιγμή που έμαθαν ότι ο τάφος του Χριστού είναι άδειος. Φυσικά αυτή η άθλια εικόνα, που παρουσιάζουν οι μαθητές απέναντι στο γεγονός της Αναστάσεως, τους μειώνει στη συνείδηση κάποιου που δεν μπορεί να εμβαθύνει στα πράγματα. Ο Ιησούς όμως φροντίζει πρώτα να θεμελιώσει την αλήθεια για την έγερσή του και έπειτα να διορθώσει τους ανθρώπους του. Η πνευματική προκοπή των προσώπων εξαρτάται πάντοτε από τη γενική θεμελίωση και προκοπή της Εκκλησίας. Πολλά και μεγάλα διδάγματα βγαίνουν από την τακτική αυτή του Ιησού.

Η ομολογία του Θωμά «ο Κύριος μου και ο Θεός μου» είναι από τις μεγαλύτερες αποδείξεις της θεότητας του Χριστού. Η ονομασία «ο Κύριος μου και ο Θεός μου» στην Παλαιά Διαθήκη αποδίδεται στον Γιαχβέ. Αλλά στη Καινή Διαθήκη ο Χριστός είναι ο Γιαχβέ και η Ανάσταση η ισχυρότερη απόδειξη αυτής της αλήθειας. Γι’ αυτό ο Θωμάς μόλις είδε ζωντανό το Χριστό, με την αναφώνησή του τον ταυτίζει με τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο Χριστός κι άλλες φορές εμφανίζεται αναστημένος «τη μια των σαββάτων». Κι αυτή τη μέρα αποφασίζει να στείλει το άγιο Πνεύμα στους αποστόλους του. Έμμεσα τους δηλώνει πως αυτή η μέρα είναι δική του, την έχει σφραγίσει για τον εαυτό του και του ανήκει ολόκληρη. Από την ιστορική συνέχεια φαίνεται πως οι μαθητές αυτό το πρόγραμμα του Κυρίου το αντιλαμβάνονται σωστά. Διότι αυτή τη μέρα ορίζουν ως ημέρα αργίας και λατρείας, ημέρα εκκλησιασμού και κλάσεως του άρτου και την ονομάζουν Κυριακή. Έτσι καινή διαθήκη, καινή ζωή, καινή πίστη, καινό πάσχα, καινή εντολή, καινό σαββατισμό έχουμε κατά την πρώτη και όχι την τελευταία ημέρα της εβδομάδας. Τερματίζεται πλέον η μωσαϊκή θρησκεία και εγκαινιάζεται η χριστιανική πίστη.

(Από το βιβλίο του κ. Στεργ.Ν.Σάκκου, «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος»)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://aktines.blogspot.com/

Νέα βιβλιοθήκη

Νέα βιβλιοθήκη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

Την Πέμπτη 28 Απριλίου πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της Βιβλιοθήκης του Βυζαντινού & Χριστιανικού Μουσείου, η οποία ανακαινίσθηκε με χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση.
Η αποπεράτωση της ανάπλασης της Βιβλιοθήκης του Βυζαντινού προσφέρει την δυνατότητα πρόσβασης και επιτόπιας μελέτης στους επισκέπτες, μέσω της ύπαρξης αναγνωστηρίου. Η βιβλιοθήκη του Μουσείου μπορεί πλέον να φιλοξενήσει δέκα αναγνώστες ενώ επιπλέον βοηθητικοί χώροι δίνουν την δυνατότητα μελλοντικής επέκτασης της συλλογής και ασφαλούς αποθήκευσης και συντήρησης των σπάνιων βιβλίων.
Η βιβλιοθήκη εξειδικεύεται στην βυζαντινή τέχνη και τον πολιτισμό της εποχής, ενώ άρχισε να συγκροτείται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το ενδιαφέρον για την μελέτη της βυζαντινής ιστορίας και τέχνης στον ελλαδικό χώρο οδήγησε στην ίδρυση της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας. Από τότε έως σήμερα, οι πηγές της βιβλιοθήκης εμπλουτίζονται διαρκώς, χάρη σε αγορές, ανταλλαγές, καθώς και δωρεές μικρής ή μεγάλης κλίμακας. Σήμερα, η βιβλιοθήκη αριθμεί 15.000 τίτλους, 200 σειρές ελληνικών και ξένων περιοδικών και περίπου 2.500 ανάτυπα. Πλουσιότατη σε βιβλία βυζαντινής τέχνης, κατά κύριο λόγο σχετικά με ζωγραφική, σε βιβλία ιστορίας και πολιτισμού, σε ιστορικές και εκκλησιαστικές γραπτές πηγές, λεξικά και εγκυκλοπαίδειες, καταλόγους μουσείων και εκθέσεων, η βιβλιοθήκη του Βυζαντινού & Χριστιανικού Μουσείου διαθέτει ακόμη αρκετές σπάνιες εκδόσεις του 19ου και αρχών του 20ου αιώνα. Η ταξινόμηση των βιβλίων γίνεται με βάση την θεματολογία.
Η βιβλιοθήκη του μουσείου παραμένει ανοιχτή από Δευτέρα έως και Παρασκευή, από τις 9:00 έως τις 13:00.
ΠΗΓΗ: Ηλ. Ταχ.webmaster@ecclesia.gr

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος (30 Απριλίου)

 Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Απολυτίκιο Αποστόλου Ιακώβου

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός - Kabarnos
ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, π. Λάμπρος Κεφαλληνός, Γεώργιος Σάββας, Γρηγόρης Χατζηλυμπέρης, Νικόλαος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.
μονταζ - επεξεργασία: Θωμάς Καραγεώργος.

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/04/30.html
Ἦταν γιὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἀδελφὸς τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη. Ὁ Χριστὸς τὸν βρῆκε κοντὰ στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος, στὸ πλοῖο τοῦ πατέρα του, νὰ διορθώνει δίχτυα. Ἐκεῖ, τὸν κάλεσε μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε καλέσει καὶ τὰ ἄλλα ἀδέλφια, Ἀνδρέα καὶ Πέτρο. Ὁ Ἰάκωβος εἶχε ἰδιαίτερη ἐκτίμηση ἀπὸ τὸν Κύριο, ποὺ σὲ πολλὲς περιπτώσεις τὸν ἔπαιρνε κοντά Του. Μάλιστα, ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννη, βλέποντας αὐτὴν τὴν εὔνοια ποὺ ἔδειχνε ὁ Κύριος στοὺς γιούς της, ζήτησε νὰ καθίσουν τὰ παιδιά της δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἀπὸ τὸ θρόνο Του, τὴν ἡμέρα της δόξας Του. Ὁ Κύριος μεταξὺ ἄλλων ἀπάντησε ὅτι θἄρθει καιρὸς ποὺ θὰ πιοῦν τὸ ποτήρι ποὺ θὰ πιεῖ Αὐτός, ἐννοῶντας, φυσικά, τὸ μαρτύριό Του. Πράγματι, ἡ προφητεία γιὰ τὸν Ἰάκωβο ἐκπληρώθηκε μετὰ 49 χρόνια. Τότε ὁ Ἰάκωβος ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κήρυττε στὴν ἐκεῖ Ἐκκλησία. Ὁ Ἡρῴδης Ἀγρίππας γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει τὸ μῖσος τῶν Ἰουδαίων, συνέλαβε μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανοὺς τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν σκότωσε μὲ μαχαῖρι. Ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε ὅτι ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης ὀνομάστηκαν υἱοὶ βροντῆς, γιὰ τὴν δύναμη τοῦ κηρύγματός τους.

Ο φύλακας άγγελος των κρατουμένων

Αφιέρωμα στον φύλακα άγγελο των κρατουμένων π. Γερβάσιο – (video)

Τετάρτη, 27 Απρίλιος 2011 Συντάχθηκε απο την Romfea.gr

Αφιέρωμα στον «Άγιο» των φυλακισμένων είχε σήμερα το Δελτίο Ειδήσεων της ΕΤ3, Αρχιμανδρίτη π. Γερβάσιο Ραπτόπουλο, Ιδρυτή της Διακονίας απόρων κρατουμένων της Αδελφότητας «Οσίας Ξένης».
Χαρακτηριστικό ήταν αυτό που ανέφερε ο π. Γερβάσιος, ότι μια φυλακή ζήτησε μόνο 8,5 ευρώ για να αποφυλακιστεί ένας κρατούμενος.

Δείτε το σχετικό αφιέρωμα 27-04-2011

:

ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7977:-video&catid=25:2009-12-18-08-37-46

Οι ΄Αγιοι Χρύσανθος και Δαρεία

Βρέθηκαν τα οστά των Μαρτύρων Χρύσανθου και Δαρείας;

Πέμπτη, 28 Απρίλιος 2011 Συντάχθηκε απο τον/την Newsbomb 02:33

Λείψανα Αγίων τα οποία είναι 1700 ετών, αποδεικνύουν πως η «θρυλική ιστορία» των Χριστιανών μαρτύρων που θάφτηκαν ζωντανοί στην Αρχαία Ρώμη, ήταν αληθινή.

Ειδικοί υποστηρίζουν πως δύο σκελετοί οι οποίοι βρέθηκαν σε κρύπτη ιταλικού καθεδρικού Ναού, είναι Άγιοι ιερομάρτυρες της Αρχαίας Ρώμης.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως ανήκουν στον Χρύσανθο και τη Δαρεία, οι οποίοι «κήρυτταν» τον Χριστιανισμό και αυτό τους στοίχησε τη ζωή τους, το 283 μ.Χ.

Ο θρύλος λέει, πως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έθαψε ζωντανό το ζευγάρι, επειδή προέτρεπε τους Ρωμαίους να αλλαξοπιστήσουν.

Τα λείψανα διατηρούνται στην κρύπτη του καθεδρικού ναού στο Reggio Emilia, μια πόλη στα βόρεια της Ιταλίας, από τον 10ο αιώνα.

Ο βωμός του ναού ήταν ανέγγιχτος από το 1651, ωστόσο ο ναός το 2008 ανακαινίστηκε. Οι εργαζόμενοι εντόπισαν πάνω από 300 οστά σε σφραγισμένες κρύπτες.

Τα κρανία ήταν συσκευασμένα σε ένα ζευγάρι χρυσών και ασημένιων προτομών, ενώ είχαν μεταφερθεί –σύμφωνα με τις εκτιμήσεις- σε ένα θόλο του καθεδρικού Ναού πριν από 500 χρόνια.

Αμέσως εμπειρογνώμονες, κατέβηκαν στην κρύπτη προκειμένου να χρονολογήσουν τα οστά.

Ο καθηγητής Ezio Fulcheri του Πανεπιστημίου της Γένοβας, οδήγησε την ομάδα του εκεί, προκειμένου να διεξάγουν μια από τις πρώτες έρευνες που έγιναν ποτέ σε Άγια κειμήλια.

Ο καθηγητής είχε τονίσει πως δεν μπορεί να προσδιοριστεί ο ακριβής χρόνος ύπαρξής τους, ωστόσο αποφάνθηκε πως «όλες οι ενδείξεις μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για τα οστά του Χρύσανθου και της Δαρείας».

Μάλιστα, πρόσθεσε πως «αυτή ήταν μια σπάνια ευκαιρία να μελετήσουμε τα λείψανα, από ένα μύθο που κρατάει εδώ και 2000 περίπου χρόνια».

Ακόμα, ο Fulcheri εξέφρασε την άποψή του, πως το γεγονός ότι τα λείψανα ήταν καλά προστατευμένα και σχεδόν άθικτα, ήταν σπάνιο φαινόμενο για μάρτυρες εκείνης της εποχής, καταδεικνύει πως οι Ρωμαίοι σεβάστηκαν τους Ιερομάρτυρες.

Από τις έρευνες προέκυψε πως το ζευγάρι είχε ζήσει μια πολύ υγιεινή ζωή, ενώ τα σώματά τους δεν είχαν καταπονηθεί, πριν από το θάνατό τους.

Μάλιστα, η ηλικία του γυναικείου σκελετού, οδήγησε την ομάδα στο συμπέρασμα πως ήταν ακόμα παρθένος, όπως άλλωστε και η Δαρεία.

Ακόμα, οι επιστήμονες διέγνωσαν από τα σημάδια μολύβδου στα οστά, πως το ζευγάρι που βρέθηκε στις κρύπτες, δηλητηριάστηκε.

Επίσης, η πολύ μικρή φθορά στα οστά, καταδεικνύει πως το ζευγάρι δεν είχε κάνει ποτέ μια φυσική εργασία.

Από κάθε φορέα, λήφθηκε ένα ενιαίο πλευρό, όπως και σκόνη από το έδαφος προκειμένου να διαγνωστεί η χρονολογία ύπαρξής τους.

Έτσι, μετά την έρευνα οι ειδικοί αποφάνθηκαν πως αυτό, ζούσε μεταξύ 80 και 340 μ.Χ

Όλα τα χαρακτηριστικά των οστών, ήταν παρόμοια με αυτά των Χριστιανών Αγίων της εποχής.

Οι διατυπώσεις της ομάδας, έχουν γυριστεί σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο: «Εξερεύνηση: Τα μυστήρια των δολοφονηθέντων Αγίων».

Το οποίο έχει ήδη αρχίσει να προβάλλεται από το National geographic.

ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7980:2011-04-27-23-53-43&catid=13

Ο δρόμος για τη μακροζωία

Οι μοναχοί του Αγίου Όρους δείχνουν το δρόμο για τη μακροζωία

«Εάν θέλετε να ζήσετε μία μεγάλη σε διάρκεια και υγιεινή ζωή, μπορείτε να ακολουθήσετε τους μοναχούς στο Άγιον Όρος στην Ελλάδα», τονίζει ο Εθνικός Κήρυκας της Νέας Υόρκης, με αφορμή την εκπομπή «60 λεπτά» του αμερικανικού τηλεοπτικού δελτίου «CBS», που την Κυριακή του Πάσχα παρουσίασε πολλούς από τους ορθόδοξους μοναχούς που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο να ακολουθούν τα λόγια και τα πεπραγμένα του Χριστού.

«Οι μοναχοί έχουν ένα μόνο στόχο, κι αυτός είναι το πώς θα φτάσουν πιο κοντά στο Θεό», είπε ο πατέρας Σεραπίων στην τηλεοπτική εκπομπή.

Οι μοναχοί, πάντως, έχουν επωφεληθεί με έναν απροσδόκητο τρόπο, καθώς ζουν πολλά χρόνια, ενώ πάρα πολύ χαμηλά είναι τα επίπεδα καρκίνου και καρδιοπάθειας. Το δε αλτσχάϊμερ δεν έχει «ακουστεί» ποτέ. Μήπως πρόκειται για το καθαγιασμένο νερό;

Στην πραγματικότητα, όπως λένε οι επιστήμονες, μπορεί να είναι αυτό που τρώνε και όχι αυτό που πίνουν.

«Αυτό που φαίνεται να είναι το «κλειδί», είναι μία δίαιτα στην οποία εναλλάσσονται οι ημέρες κατάλυσης και μη του ελαιόλαδου, καθώς και πολλών φυτικών πρωτεϊνών», είχε πει στην «Ιντεπέντεντ» ο Χάρης Αηδονόπουλος, ουρολόγος στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. «Δεν είναι μόνο αυτό που αποκαλούμε Μεσογειακή Δίαιτα, αλλά και το ότι τρώνε ακόμη με τον πατροπαράδοτο τρόπο. Τα απλά γεύματα, με κανονικά διαλείμματα, είναι πολύ σημαντικά».

Οι μοναχοί του Αγίου Όρους τρώνε δύο γεύματα την ημέρα.

«Το «πρώτο γεύμα» διαρκεί δέκα λεπτά, ενώ το δεύτερο διαρκεί κι αυτό ένα δεκάλεπτο», ανέφερε ο Σάιμον. «Δεν υπάρχει κρέας και δεν υπάρχουν συζητήσεις. Ο μόνος ήχος προέρχεται από έναν μοναχό που διαβάζει ιερά κείμενα».

Τα αποτελέσματα φαίνονται εντυπωσιακά. Από τους 1.500 μοναχούς, των οποίων μελετήθηκε η υγεία, μεταξύ 1994 και 2007, κανείς δεν είχε αναπτύξει καρκίνο του πνεύμονα ή του έντερου, ενώ μόλις 11 προσβλήθηκαν από καρκίνο του προστάτη.

Τα οφέλη που σχετίζονται με τη μεσογειακή διατροφή έχουν ήδη διαφημιστεί και δεν είναι τόσο δύσκολο να την ακολουθήσει κανείς. Πρέπει να τρώει κυρίως φρούτα και λαχανικά, να χρησιμοποιεί βότανα αντί για αλάτι, να αντικαταστήσει το κόκκινο κρέας με ψάρι και πουλερικά και να αντικαταστήσει το βούτυρο με ελαιόλαδο. Επίσης, πρέπει να πίνει και μερικά ποτηράκια κόκκινου κρασιού. Και το πιο σημαντικό είναι η άσκηση.

«Οι μοναχοί του Αγίου Όρους δεν έχουν μαγκανοπήγαδα, όμως δεν θα τους βρει κανείς να κάθονται στον καναπέ και να βλέπουν τηλεόραση. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καθόλου τηλεοράσεις, ή ραδιόφωνα ή εφημερίδες. Αυτό που έχουν, είναι πολύ χειρονακτική εργασία: μαζεύουν φρούτα από τους κήπους, κάνουν καθαριότητα και μεταφέρουν υλικά οικοδομής από τα βουνά με τα μουλάρια τους», καταλήγει το άρθρο του Εθνικού Κήρυκα.

ΠΗΓΗ:http://trelogiannis.blogspot.com/2011/04/blog-post_3013.html

Πάτμος - Νέα Τρίτη, Λιτάνευση των Ιερών Λειψάνων και των Εικόνων στη Χώρα

Φωτογραφίες: Γιώργος Κ. Καρακατσάνης

Πάτμος, Ανάσταση στην Ι.Μ. Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου

Φωτογραφίες: Γιώργος Κ. Καρακατσάνης

"Η Ανάσταση.."

Μεσογαίας Νικόλαος

"Η Ανάσταση τινάζει την λογική μας

στον αέρα"

Κυριακή, 24 Απρίλιος 2011

Συντάχθηκε απο την Romfea.gr 04:31

Στο «Κ» της Καθημερινής μίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, μιλώντας μεταξύ άλλων, για το αναστάσιμο μήνυμα των ημερών του Πάσχα, καθώς και για ζητήματα κοινωνικής προτεραιότητας, στα οποία η Εκκλησία μπορεί να έχει λόγο και ρόλο.

Μια συζήτηση με αφορμή την Ανάσταση και το Πάσχα με έναν ιερωμένο που διαθέτει δυο διδακτορικά: ένα στην Αστροφυσική και ένα στη Θεολογία.

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου υπήρξε για χρόνια ερευνητής στα αμερικανικά πανεπιστήμια MIT και Χάρβαρντ, αναζητώντας απαντήσεις για το μυστήριο του σύμπαντος, αλλά η επιστημονική και ερευνητική του ενασχόληση με τον φυσικό κόσμο και τον άνθρωπο τον οδήγησαν στην Εκκλησία.

Το 1989 εγκατέλειψε την υπόσχεση μιας καριέρας στη NASA, επέστρεψε στην Ελλάδα και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης.

Το 2004 χειροτονήθηκε μητροπολίτης. Με δική του πρωτοβουλία τη Μεγάλη Δευτέρα απομακρύνθηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις από την περιοχή της Κερατέας και διαλύθηκαν τα μπλόκα των κατοίκων.

Ποιος ήταν ο ρόλος σας στο πρόβλημα στην Κερατέα;

Εγώ δεν μπαίνω καθόλου στην ουσία, γιατί δεν είμαι αρμόδιος. Αλλά η βία πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει, από οποιαδήποτε μεριά και αν προέρχεται.

Και για να σταματήσει, χρειάζεται οι άνθρωποι να συναντηθούν και να επικοινωνήσουν.

Πρέπει η κυβέρνηση να ανοίξει τις πόρτες της επικοινωνίας με τους τοπικούς άρχοντες.

Με αυτούς να μιλήσει. Όχι μ' εμένα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Είναι πόλεμος.

Το νόημα του Πάσχα;

Νομίζω είναι τριπλό. Το πρώτο είναι ότι με την Ανάσταση έχουμε την απόδειξη της θεότητας του Χριστού, το δεύτερο ότι ... καταργείται ο θάνατος, και το τρίτο, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι η πρόκληση για καινούρια ζωή.

Τα αρνιά μας απομακρύνουν από το νόημα του Πάσχα;

Από μόνα τους θα ήταν πολύ περιορισμένης ισχύος, για να γιορτάσει κανείς το Πάσχα. Αλλά όμως, και το να χαρεί κανείς με υλικούς τρόπους, είναι ανθρώπινο.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν προκαλεί τη λογική μας;

Την τινάζει στον αέρα. Δεν έχει καθόλου λογική.

Άρα, γιατί να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι κάτι ανώτερο από τη λογική κατανόηση, από τον ηθικό κανόνα, από τη συναισθηματική προσδοκία. Πιστεύουμε αυτό που είναι πέρα από τη λογική μας.

Μπορεί να είναι κάποιος Χριστιανός Ορθόδοξος, και να αντιμετωπίζει την Ανάσταση ως «παραμύθι»;

Μπορεί να κουβαλάει τον πολιτισμό της Ορθοδοξίας, αλλά θα είναι, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, με κενό κήρυγμα. Άδειο κήρυγμα, και άδεια ζωή.

Εσείς πιστεύετε στην Ανάσταση;

Με όλα μου τα κύτταρα. Το μόνο που πιστεύω είναι η Ανάσταση. Όλη η πίστη στην Ανάσταση, δημιουργεί μια έκταση στον άνθρωπο.

Δεν έχεις ανάγκη του θαύματος ή της αποδείξεως. Αλλά ησυχάζεις, και ξανοίγεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Αυτό είναι η Εκκλησία.

Με δεδομένο ότι όλες οι θρησκείες διακηρύττουν τη μετά θάνατον ζωή, αποκλείετε να καλύπτεται έτσι απλώς μια ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου;

Θα μπορούσε, διότι υπάρχει τέτοια ανάγκη.

Αλλά, πρώτα πιστεύεις, και μετά σου αποδεικνύεται. Και είναι τόσο ωραίο αυτό.

Αν είχατε γεννηθεί πιο αναλυτικά (ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ;) ή πιο δυτικά, δεν θα πιστεύατε σε άλλη θρησκεία;

Μπορεί… Να ήμουν χότζας… Ή καρδινάλιος.

Άρα, γιατί να πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια;

Διότι συνέβη να γεννηθούμε εδώ, και να επιβεβαιωθεί αυτό το πράγμα μέσα μας.

Δεν ξέρω τι θα συνέβαινε αν ήμουν αλλού.

Πόσοι από τους Χριστιανούς Ορθόδοξους στην Ελλάδα είναι πραγματικοί χριστιανοί;

Νομίζω ότι το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Και σε αυτό φταίμε ως Εκκλησία, γιατί έχουμε συμβιβαστεί και εκκοσμικευτεί ή απλώς λειτουργούμε ως σωματείο.

Όχι ως μυσταγωγία. Δηλαδή, να πάρουμε τους ανθρώπους, και σιγά-σιγά να τους οδηγήσουμε στο μυστήριο του Θεού».

Σας ενοχλεί που οι περισσότεροι φτάνουν στην εκκλησία μισή ώρα πριν την Ανάσταση, και φεύγουν με το «Χριστός Ανέστη»;

«Δεν με ενοχλεί, αλλά είναι σαν να πηγαίνουν σε έναν γάμο, να περιμένουν την υποδοχή της νύφης, και μόλις αρχίζει ο γάμος, να φεύγουν. Είναι κρίμα. Αδικούνται οι άνθρωποι».

Το Άγιο Φως ανάβει πραγματικά από μόνο του, και όχι με σπίρτα;

Εδώ έφτασε ο σύγχρονος άνθρωπος, εν ονόματι της επιστήμης, να πιστεύει ότι ο κόσμος έγινε από το τίποτα. Γιατί να μην μπορεί να γεννηθεί και το Άγιο Φως από το τίποτα;

Από εκεί και πέρα, η μεγάλη σημασία του Αγίου Φωτός είναι ότι όλοι μοιραζόμαστε αυτό το φωτάκι από την ίδια πηγή. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί να το χάσουμε;

Αφού τα σώματα λιώνουν, πλην του Χριστού, γιατί δεν δέχεται η Εκκλησία την καύση των νεκρών;

Διότι η καύση δεν αφήνει τη φυσιολογική φθορά. Δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι βίαιο, σεβόμενοι την ταφή του Χριστού, και προβάλλοντας στον κάθε άνθρωπο, το γεγονός της ταφής του Χριστού και της Αναστάσεως.

Θα αρνιόσασταν να δώσετε την ευχή σας, σε κάποιον που θα ήθελε να καεί;

Θα έκανα ό, τι τελικά αποφάσιζε η συνείδηση της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία στην Ελλάδα δεν είναι ένα σύστημα που, πολλές φορές, καλλιεργεί το φανατισμό;

Φοβούμαι πως έχετε δίκιο. Βέβαια, υπάρχουν και άλλες φορές που πραγματικά ελευθερώνει.

Γιατί δώσατε πίσω το μισθό σας στο ελληνικό κράτος;

Το ενδιαφέρον είναι ότι το κράτος είναι ανίκανο και το μισθό να μας κόψει. Πληρώνομαι ακόμη, και πηγαίνει σε ιδρύματα.

Μακάρι να μου έκοβε τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα. Δεν θέλω να είμαι δημόσιος υπάλληλος.

Άρα, είστε υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας;

Ναι. Μια Εκκλησία, όσο πιο αποδεσμευμένη είναι από το κράτος, τόσο πιο Εκκλησία είναι. Είναι πιο κοντά στο μήνυμά της.

Αυτή τη στιγμή, όντας μέρος του πολιτικού συστήματος, καταρρέει μαζί με αυτό.

Και πως θα ζούσαν οι ιερείς;

Πολύ καλύτερα. Η φορολόγηση της Εκκλησίας είναι αντιλαϊκό μέτρο. Ο κόσμος δίνει λίγο-λίγο στα παγκάρια, και μαζεύονται χρήματα.

Αν η Εκκλησία της Ελλάδας ταϊζει σήμερα 50.000, όπως είπε τις προάλλες η Σύνοδος, και φορολογηθεί με 20%, πρέπει κάποιος να βρει που θα φάνε οι 10.000.

Εσείς έχετε άλλα εισοδήματα;

Δεν έχω ανάγκες.

Τι τρώτε;

Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μου φέρνουν από τα μοναστήρια τα καλύτερα αυγά.

Η επιστήμη σας έκανε να αμφιβάλλετε για την ύπαρξη του Θεού;

Αντίθετα. Ενώ στην Αμερική γευόμουν τα καλύτερα κομμάτια της επιστήμης, ένιωθα την ανεπάρκειά της να με γεμίζει.

Το πλήρωμα μου το έδινε η ανάγκη να ξεπεράσω το θάνατό μου. Τη φθορά. Το χρόνο.

Η επιστήμη θα μπορούσε ποτέ να ανακαλύψει την αρχή του κόσμου, πριν από το Μπιγκ Μπανγκ;

Πριν από το Μπιγκ Μπανγκ δεν υπάρχει χρόνος, και άρα δεν υπάρχει πριν.

Η επιστήμη είναι ένα υπέροχο εργαλείο, για να μας δείξει την ομορφιά του φυσικού κόσμου.

Αλλά είναι πολύ μικρό για να μας αποδείξει τα όρια του ανθρώπου.

Ο δικός σας σταυρός;

Ο χειρότερος είναι ο εαυτός μου. Δύσκολο πράγμα ο εαυτός μας.

πηγη: http://www.romfea.gr/index.php

Χριστός Ανέστη

Χριστός ἀνέστη

 

"Εις Άδου Κάθοδος"

Η Θεολογία της εικόνας "Εις Άδου Κάθοδος"

Γράφει η Δέσποινα Ιωάννου – Βασιλείου, Πρεσβυτέρα –Εκπαιδευτικός

Η Ορθοδοξία, έχει χαρακτηριστεί «Εκκλησία της Αναστάσεως» διότι οικοδομεί εκεί όλη την ιστορική της παρουσία, εμβολιάζοντας στη συνείδηση των λαών της την αναστάσιμη ελπίδα. "εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν" (Α΄ Κορ. ιε΄17). Δεν θα μπορούσε λοιπόν η ιερή τέχνη της Αγιογραφίας να μην καταυγάζετε από το φως της Αναστάσεως . Η Ορθοδοξία δεν αυθαιρετεί ούτε στο λόγο Της, ούτε και στην εκκλησιαστική Της ζωγραφική. Αυτό που κηρύττει το απεικονίζει και αυτό που απεικονίζει το ψάλλει. Έτσι η Ανάστασης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με το θεολογικό και λειτουργικό της περιεχόμενο, σφραγίζει όλη τη σκέψη και όλον το βίον της Εκκλησίας.

Η Ορθόδοξη εικόνα της Αναστάσεως χειραγωγούμενη από το δόγμα και την πίστη των Αγίων Πατέρων , έδωσε την πρέπουσα μορφή – δομή για την καταγραφή ενός διπλού γεγονότος ιστορικού και εσχατολογικού, απροσμέτρητου σε μέγεθος και αξία.

Για να δηλωθεί η ανάσταση του Χριστού, κατά καιρούς, χρησιμοποιήθηκαν διάφορες αναπαραστάσεις, που πολλές φορές ήταν δυτικής εμπνεύσεως. Για παράδειγμα, ο Χριστός που εξέρχεται γυμνός από τον τάφο και κρατεί κόκκινη σημαία, στερείται παντελώς του μυστικού, θεολογικού νοήματος. Ο δυτικός ζωγράφος προσπαθεί να αποδώσει το γεγονός ιστορικά, ενώ η ορθόδοξη αγιογραφία προσπαθεί να αποδώσει το νόημα του γεγονότος. Ο ορθόδοξος αγιογράφος με το χρωστήρα του δεν προσπαθεί να γράψει ιστορία, διότι τον ενδιαφέρει να γράψει θεολογία. Στέκεται πάνω από τη φωτογραφική αποτύπωση του γεγονότος, διότι προσπαθεί να συλλάβει το νόημα και τη σημασία του γεγονότος για την σωτηρία των ανθρώπων. Με τα χρώματά του ζωγραφίζει την πίστη του και αποτυπώνει πάνω στο ξύλο την ορθόδοξη θεολογία.

Στην Ορθόδοξη εικονογραφία υπάρχουν δύο εικόνες, που αντιστοιχούν στη σημασία του γεγονότος αυτού και που συμπληρώνουν η μία την άλλη. Η μία είναι συμβολική παράσταση. Απεικονίζει τη στιγμή που προηγήθηκε της θεόσωμης Ανάστασης του Χριστού – την Κάθοδο στον Άδη, η άλλη τη στιγμή που ακολούθησε την Ανάσταση του Σώματος του Χριστού, την ιστορική επίσκεψη των Μυροφόρων στον Τάφο του Χριστού.

Τα παραπάνω συμφωνούν και με τα αναστάσιμα τροπάρια της Εκκλησίας μας, που υπογραμμίζουν το ανεξιχνίαστο μυστήριο της Αναστάσεως και το παραλληλίζουν με τη Γέννηση του Κυρίου από την Παρθένο «Προήλθες εκ του μνήματος, καθώς ετέχθης εκ της Θεοτόκου» και την εμφάνισή του στους μαθητές μετά την Ανάσταση «Ώσπερ εξήλθες εσφραγισμένου του τάφου, ούτως εισήλθες και των θυρών κεκλεισμένων προς τους μαθητάς σου». Εξάλλου ακόμη κι οι Ευαγγελιστές δεν αναφέρουν τίποτε για τη συγκεκριμένη στιγμή της Ανάστασης του Χριστού. Η Ανάσταση Του δεν μπορεί να αποτυπωθεί τη συγκεκριμένη στιγμή, όπως συνέβη με την Ανάσταση του Λάζαρου. Οι Ορθόδοξες εικόνες που περιγράφουν την Ανάσταση του Χριστού φανερώνουν τις δωρεές που έφερε η Ανάστασή Του στον κόσμο. "Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων" (Α΄Κορ. ιε΄20). Η εικόνα της καθόδου του Χριστού στον Άδη μας οδηγεί προς το εσωτερικό νόημα του γεγονότος και μας δίνει τη δυνατότητα να έρθουμε σε προσωπική σχέση με αυτό.

Ο Χριστός εμφανίζεται ως ο Κύριος της Ζωής και της Κτίσης. Στέκεται κατ ΄ ενώπιον, όρθιος , με μια κίνηση σφοδρή, έντονη σχεδόν εκρηκτική δηλώνοντας έτσι τη νίκη του πάνω στο θάνατο και τη φθορά. Ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη ως Θεός ενώ το σώμα Του ήταν για τρεις μέρες στον τάφο "Ἐν τάφῳ, σωματικῶς, ἐν ᾅδῃ δὲ μετὰ ψυχῆς ὡς Θεός". Ο Χριστός κατέβηκε στη γη για να σώσει τον Αδάμ. Μη βρίσκοντας αυτόν κατέβηκε μέχρι τον Άδη ζητώντας τον. "Ἐπὶ γῆς κατῆλθες, ἵνα σώσῃς Ἀδάμ• καὶ ἐν γῇ μὴ εὑρηκὼς τοῦτον Δέσποτα, μέχρις ἅδου κατελήλυθας ζητῶν". Άρα η συνέχεια της εικόνας της Γεννήσεως του Χριστού με το σκοτεινό σπήλαιο και το Χριστό τοποθετημένο μέσα σε λάρνακα και τυλιγμένο όπως οι νεκροί, συνεχίζεται μέχρι το βαθύ σκοτάδι του Άδη ώστε να πραγματοποιηθεί το σχέδιο του Θεού.

Η παράσταση έχει σαν πλαίσιο βουνά, ως να είναι ανοιγμένα τα σπλάχνα της γης. Ο Άδης παρουσιάζεται με τη μορφή αβύσσου. Τα σκοτάδια του Άδη γεμίζουν από φως, από ακτινοβολία της δόξης του Θεανθρώπου που κατέβηκε μέχρι τα βάθη του. Οι πόρτες του Άδη βρίσκονται σπασμένες και σταυροειδώς τοποθετημένες. Μέσα στο σκοτάδι αυτό υπάρχουν σκορπισμένα κλειδιά , μοχλοί , αλυσίδες, κλειδωνιές, άδειες μαρμάρινες λάρνακες. Εκεί βρίσκεται αλυσοδεμένος ένας ή πολλές φορές, δυο ηλικιωμένοι άνδρες. Είναι η προσωποποίηση του Άδη και του θανάτου αντίστοιχα που έχασαν τη δύναμη και την αξία τους. " Ποῦ σου θάνατε τὸ κέντρον; ποῦ σου Άδη τὸ νῖκος;"(Α΄ Κορ. ιε΄55). Τώρα ο Θεός άνοιξε γέφυρα επικοινωνίας με τον άνθρωπο. Τον τραβά και τον ξυπνά από το λήθαργο του θανάτου μεταφέροντάς τον στο φως και τη ζωή.

Η εικόνα μιλά για δυναμική κάθοδο του Χριστού στον Άδη. Ο χιτώνας Του είναι ανασηκωμένος για να δηλωθεί η καθοδική κίνηση. Το δοξασμένο σώμα του Χριστού εγγράφεται συνήθως μέσα σε ένα σύνολο τριών ή τεσσάρων ομόκεντρων κύκλων που συμβολίζουν το θείο φως. Έτσι κάθε κύκλος παίρνει μια πιο σκοτεινή απόχρωση βαίνοντας προς το μπλε. Ο Χριστός φορεί ιμάτιο με χρυσοκονδυλιά, αστραφτερό, και καθώς είναι ευρύπτυχο και ανεμιζόμενο πάνω από την κεφαλή, φέρει τον αέρα της νίκης. Η όψη στο προσώπου Του είναι αυστηρή αλλά με έκφραση φιλάνθρωπη. Τα χέρια Του και τα πόδια Του φέρουν ακόμα "τον τύπον των ήλων".

Με το αριστερό του χέρι ο Χριστός κρατεί ειλητάριο σύμβολο του κηρύγματος της Αναστάσεως σε εκείνους που ήταν στον Άδη. Άλλες φορές αντί για ειλητάριο κρατεί σταυρό. Είναι το σύμβολο της νίκης, το όργανο με το οποίο απελευθέρωσε και εξαγόρασε τον άνθρωπο από το θάνατο (Γαλ. γ΄13).

Με την όλη ζωντάνια της κίνησης και με θεοπρεπή μεγαλοπρέπεια παρασύρει τους πρωτοπλάστους προς την ουράνια βασιλεία. Παίρνει τον Αδάμ και την Εύα, όχι από το χέρι αλλά από το καρπό του χεριού και με ορμή και δύναμη τους τραβά κυριολεκτικά έξω από τους τάφους. Ο Αδάμ φαίνεται κουρασμένος από το θάνατο. Το χέρι του Αδάμ αδύνατο μοιάζει να ξεκουράζεται από το χέρι του Χριστού. Η κίνηση του δεξιού χεριού του Αδάμ, κίνηση αυτόνομη, εκφράζει την προσωπική θέλησή του και τείνει προς το Χριστό σαν προσευχή. Με αυτή την αντιθετική κίνηση των χεριών του Αδάμ ανοίγεται μυστικά η αναζωογόνηση του ανθρώπου που πηγάζει από την Ανάσταση, η πλήρης κατάργηση του θανάτου, η εσωτερική δύναμη της ψυχής που τείνει προς το Θεό. Η Εύα σε μερικές αγιογραφίες βρίσκεται όρθια δίπλα από τον Αδάμ και τείνει και αυτή τα χέρια της προς τον Κύριο. Άλλοτε είναι γονατιστή και ανασηκώνει με σεμνότητα τα καλυμμένα χέρια της σε στάση προσευχής και υποδοχής, ελκυόμενη προς το Θεό της. Εδώ είναι μια συμβολική παράσταση που δηλώνει ότι ο Χριστός τραβώντας το Αδάμ από τον Άδη, τραβά κι όλο το ανθρώπινο γένος από το θάνατο. Ακόμη και στις εικόνες που η Εύα είναι πίσω σώζεται όπως και κάθε γυναίκα, αφού πλάσθηκε ισότιμη από το σώμα του Αδάμ. Η Ανάσταση του Χριστού είναι η απαρχή της λυτρώσεως ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Δεξιά και αριστερά του Χριστού βρίσκονται δύο ομάδες δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης. Ξεχωρίζουν οι βασιλείς Δαβίδ και Σολομώντας. Είναι ντυμένοι με βασιλικά ενδύματα και στο κεφάλι φορούν στέμμα. Οι προφήτες Ιεζεκιήλ και Ησαΐας επειδή προφήτεψαν την ανάσταση των νεκρών βρίσκονται στην εικόνα. Μεταξύ των δικαίων ζωγραφίζεται κι ο Άβελ. Είναι νέος, αμούστακος και ξεχωρίζει διότι κρατά ποιμαντική ράβδο. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισε την πίκρα του Άδη από την άδικη αδελφική δολοφονία του. Μπροστά τους στέκεται ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο τελευταίος προφήτης που άνοιξε το δρόμο για τον ερχομό του Χριστού στη γη. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος με τον αποκεφαλισμό του από τον Ηρώδη κατέβηκε στον Άδη για να κηρύξει και στους νεκρούς τον ερχομό Αυτού που ανέμεναν για λυτρωτή και σωτήρα τους. Αυτόν που υποσχέθηκε ο Θεός στους πρωτοπλάστους. Με την κίνηση του χεριού του βεβαιώνει ότι για αυτό μιλούσε τόσες χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα. Δίκαια λοιπόν και η υμνογραφία μας χαρακτηρίζει τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ως "και τοις εν Άδη, Χριστού Προάγγελος".

Ο πιστός βλέποντας την εικόνα και ζώντας αυτή την αλήθεια, αποβάλλει το άγχος του θανάτου. Για να καταργηθεί ο θάνατος πρέπει να καταργηθεί και η αμαρτία η οποία είναι το κέντρο του θανάτου(Α΄Κολσ. ιε΄56). Χρειάζεται λοιπόν από κάθε άνθρωπο η συσταύρωσή του με το Χριστό ώστε να μπορέσει να συναναστηθεί μαζί Του. Όποιος νικά εν Χριστώ την αμαρτία μετέχει και της νίκης του Χριστού πάνω στο θάνατο . Οι εν Χριστώ νικητές του θανάτου είναι οι Άγιοι. Όποιος βλέπει τα άγια λείψανα άφθαρτα και θαυματουργά, καταλαβαίνει τι σημαίνει νίκη πάνω στο θάνατο και τη φθορά. Το απλό βιολογικό γεγονός του θανάτου δεν είναι πια ο θάνατος με την οντολογική σημασία του όρου, αλλά σπορά του φθαρτού σώματος στη γη για να βλαστήσει, όπως το σιτάρι (Ιω. ιβ΄24), όταν το αποφασίσει ο Κύριος, με άφθαρτο και αθάνατο σώμα (Α΄ Κορ. ιε΄ 42).Τότε και μόνο ο άνθρωπος θα ζήσει στον παράδεισο όπως ήταν να ζήσει και πριν την πτώση.

Εκκλησία Κύπρου - Δέσποινα Ιωάννου – Βασιλείου

ΠΗΓΗ: http://aktines.blogspot.com/

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς Ανέστη!

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2011

Ἀριθμ. Πρωτ. 404

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Καὶ πάλιν μετὰ χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἀπευθύνομεν πρὸς ὑμᾶς τὸν χαρμόσυνον καὶ πλήρη ἐλπίδων χαιρετισμὸν "Χριστός Ἀνέστη"!

Αἱ συγκυρίαι καὶ τὰ γεγονότα τῆς συγχρόνου ἐποχῆς φαίνονται μὴ δικαιολογοῦντα τὸ χαρμόσυνον τοῦ χαιρετισμοῦ μας. Αἱ συντελεσθεῖσαι ἤδη φυσικαὶ καταστροφαὶ ἐκ τῶν σεισμικῶν δονήσεων καὶ τῶν θαλασσίων ὑπερκυμάτων καὶ αἱ ἐπαπειλούμεναι τοιαῦται ἐκ τῆς πιθανολογουμένης ἐκρήξεως τῶν πυρηνικῶν ἐργοστασίων, ἀλλὰ καὶ αἱ ἀνθρωποθυσίαι ἐκ τῶν πολεμικῶν συρράξεων καὶ τῶν τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν, ἐμφανίζουν τὸν κόσμον μας δεινῶς πληγωμένον καὶ σφαδάζοντα ὑπὸ τὴν πίεσιν φυσικῶν καὶ πνευματικῶν κακῶν δυνάμεων.

Ἐν τούτοις, ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι γεγονὸς ἀληθινὸν καὶ παρέχει εἰς τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς τὴν βεβαιότητα καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τὴν δυνατότητα τῆς ὑπερβάσεως τῶν δυσμενῶν ἐπακολούθων τῶν φυσικῶν καταστροφῶν καὶ τῶν ψυχικῶν ἐκτροπῶν.

Ἡ φύσις ἐπαναστατεῖ ὅταν ἡ ὑπερφίαλος ἀνθρωπίνη διάνοια ἀποπειρᾶται νὰ τιθασεύσῃ τὰς ἀπειρομεγέθεις δυνάμεις τὰς ὁποίας ἔχει ἐμπερικλείσει ὁ Δημιουργὸς εἰς τὰ φαινομενικῶς ἀσήμαντα εἰς ὄγκον καὶ ἀδρανῆ στοιχεῖα της. Θεωροῦντες πνευματικῶς τὰ δυσμενῆ φυσικὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα πλήττουν τὸν πλανήτην μας ἐπανειλημμένως καὶ διαδοχικῶς κατὰ τοὺς ἐσχάτους τούτους καιρούς, πλησιάζομεν εἰς τὴν ἀποδοχὴν τῆς ἀπόψεως ὅτι ταῦτα δὲν εἶναι ἀνεξάρτητα τῆς πνευματικῆς ἐκτροπῆς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τὰ σημεῖα τῆς ἐκτροπῆς, ὅπως ἡ πλεονεξία, ἡ ἀπληστία, ἡ ἀκόρεστος ἐπιθυμία τοῦ πλούτου ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἀδιαφορίαν διὰ τὴν πτωχείαν τῶν πολλῶν τὴν ὁποίαν συνεπιφέρει ὁ ὑπέρμετρος πλουτισμὸς τῶν ὀλίγων, δὲν φαίνονται διὰ τοὺς φυσικοὺς ἐπιστήμονας νὰ ἔχουν σχέσιν πρὸς τὰ φυσικὰ γεγονότα. Ἐν τούτοις, διὰ τὸν πνευματικῶς ἐρευνῶντα τὸ θέμα, ἡ ἁμαρτία διαταράσσει ὄχι μόνον τὴν ἁρμονίαν τῶν πνευματικῶν σχέσεων ἀλλὰ καὶ τῶν φυσικῶν. Ὑπάρχει μυστικὴ σχέσις μεταξὺ τοῦ ἠθικοῦ κακοῦ καὶ τοῦ φυσικοῦ κακοῦ καὶ ἐάν θέλωμεν νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ τὸ δεύτερον, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἀρνηθῶμεν τὸ πρῶτον.

Ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ νέος ἄνθρωπος καὶ Θεός, ἀποτελεῖ τὸ πρότυπον τῆς εὐεργετικῆς ἐπιρροῆς τοῦ ἁγίου εἰς τὸν φυσικὸν κόσμον. Ἐθεράπευε τὰς φυσικὰς καὶ πνευματικὰς νόσους καὶ διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἐγαλήνευσε καὶ τὴν τεταραγμένην θάλασσαν καὶ ἐπολλαπλασίασε τοὺς πέντε ἄρτους εἰς χορτασμὸν πεντάκις χιλίων ἀνδρῶν, συνδυάζων οὕτω τὴν ἀποκατάστασιν τῆς πνευματικῆς καὶ τῆς φυσικῆς ἁρμονίας. Ἐὰν θέλωμεν εἰς τὰς παρούσας δυσμενεῖς φυσικῶς καὶ πολιτικῶς καταστάσεις νὰ ἐπιδράσωμεν εὐμενῶς, δὲν ἔχομεν ἄλλην ὁδὸν ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἀναστάντα Χριστὸν καὶ ἀπὸ τὴν τήρησιν τῶν σωτηριωδῶν διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐντολῶν Του.

Ὁ Χριστὸς ἀνέστη καὶ συνανέστησε τὸ τέλειον ἦθος τοῦ ἀμαυρώσαντος αὐτὸ ἀνθρώπου, γενόμενος πρωτότοκος καὶ πρωτοπόρος εἰς τὴν ἀναγέννησιν τοῦ κόσμου, τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς φύσεως. Τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως δὲν εἶναι κενὸν οὐσιαστικῆς ἐπιρροῆς εἰς τὴν ποιότητα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς καὶ τῆς εὐρύθμου λειτουργίας τῆς φύσεως. Ὅσον πληρέστερον καὶ βαθύτερον θὰ βιώσωμεν τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ βάθη τῶν καρδιῶν μας, τόσον εὐεργετικωτέρα θὰ εἶναι ἡ ἐπιρροὴ τῆς ὑπάρξεώς μας εἰς τὴν ὅλην ἀνθρωπότητα καὶ εἰς τὸν φυσικὸν κόσμον. Αἱ φυσικαὶ ἐπιστῆμαι ἴσως δὲν ἔχουν ἀκόμη ἐπισημάνει τὴν σχέσιν αὐτὴν μεταξὺ ἀναγεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀνακαινίσεως τῆς φύσεως, ἀλλὰ ἡ πεῖρα τῶν ἁγίων, ἡ ὁποία εἴθε νὰ εἶναι καὶ ἰδική μας πεῖρα, διαβεβαιοῖ ὅτι εἶναι ἐμπειρικῶς διαπιστωμένον ὅτι ὄντως ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος ἀποκαθιστᾷ τὴν διατεταραγμένην ἐκ τῆς ἁμαρτίας ἁρμονίαν τῶν φυσικῶν φαινομένων. Ὁ ἅγιος ἐν Χριστῷ μετακινεῖ ὄρη ἐπ’ ἀγαθῷ καὶ ὁ κακὸς καὶ ἀντίθεος ἄνθρωπος μετακινεῖ ἐδάφη καὶ ὑψώνει κύματα ὑπερμεγέθη ἐπὶ κακῷ.

Εἴθε νὰ προσεγγίσωμεν πρὸς τὴν ἁγιότητα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ ἵνα διὰ τῆς χάριτος Αὐτοῦ γαληνεύσωμεν τὰ φυσικὰ καὶ ἠθικὰ κύματα τὰ ὁποῖα πλήττουν τὸν σύγχρονον κόσμον μας.

Ἡ χάρις τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά. Γένοιτο.

Ἅγιον Πάσχα 2011

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Bαρθολομαῖος

διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάντα

εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ:http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1322&tla=gr

Η τελετή του Ιερού Νιπτήρα στην Πάτμο Μ. Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Φωτογραφίες: Γιώργος Κ. Καρακατσάνης