Ο Μητροπολίτης Κώου & Νισύρου κ. Ναθαναήλ ο Β΄

Δύο χρόνια από την εκλογή του

Ένας άνεμος που ήρθε για να αλλάξει τα πάντα!

Κως, του Βασιλείου Δ.Γεωργιοπούλου

Πριν από δύο χρόνια στις 28 Μάρτιου 2009 χιλιάδες πιστοί από την Κω και τη Νίσυρο, την Κάρπαθο αλλά και από όλα τα Δωδεκάνησα συγκεντρώθηκαν και περίμεναν κάτω από έναν καθαρό πανέμορφο ανοιξιάτικο ουρανό υπομονετικά στο παλιό λιμάνι της Κω αλλά και στους γύρω δρόμους έως τον ασφυκτικά γεμάτο ιστορικό μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικόλαου να υποδεχτούν, να ενθρονίσουν και να βάλουν μέσα στην καρδιά τους, το νέο επίσκοπο που η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μετά από εισήγηση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, εξέλεξε παμψηφεί και τοποθέτησε στην αποστολική εκκλησία Κωου και Νισύρου, τον κ. Ναθαναήλ Β΄.

Στο διετές διάστημα της διακονίας του, έχουμε όλοι γίνει μάρτυρες στο μεγάλο και σπουδαίο έργο, το οποίο επιτελείται από τη στιγμή που ο άνεμος, που ονομάζεται Ναθαναήλ, φύσηξε για να σαρώσει και να αλλάξει τα πάντα. Να δημιουργήσει συσσίτια για απόρους, να χειροτονήσει 8 νέους κληρικούς που επανδρώνουν τις μέχρι πρότινος εγκατελειμένες ενορίες της μητροπόλεως μας, για να εξωραΐσει και να επεκτείνει το γηροκομείο της Κω, να αναπαλαιώσει και να αναδείξει την ιστορική παλαιά μητρόπολη της Κω.

Με την ευκαιρία αυτής της σημαντικής ημέρας δε θα ήθελα να αναφερθώ ούτε στα έργα τα οποία έχει επιτελέσει μα ούτε στην επιστημονική και πνευματική κατάρτισή του.

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να αναφερθώ στον άνθρωπο Ναθαναήλ, τον οποίο ζούμε και βιώνουμε καθημερινά στους δρόμους, στις πλατείες, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας μας, στις καφετερίες, μαζί με την νεολαία μας, στα κατηχητικά σχολεία όπου κάνει προσωπικά μάθημα! Σε αυτόν που είναι μαζί μας στις χαρές μας, στις γιορτές μας, στις λύπες και στις δύσκολες στιγμές που περνάμε. Ως στοργικός πατέρας! Άλλωστε όπως έχει πει και ο ίδιος όλοι εμείς που είμαστε το ποίμνιό του είμαστε τα αδέλφια του, τα παιδιά του και οι γονείς του!

Θα ήθελα να αναφερθώ στον άνθρωπο Ναθαναήλ που θα πει μια καλημέρα και θα χαιρετήσει όποιον και αν συναντήσει φτωχό, πλούσιο, μικρό ή μεγάλο. Που θα έχει μια καλή κουβέντα να του πει και ένα χαμόγελο να του χαρίσει. Δικαία εξάλλου τον αποκαλούν ο χαμογελαστός και καλόκαρδος δεσπότης! Πόσοι από εμάς δεν τον έχουμε δει να περπατάει ανάμεσά μας με το μπαστουνάκι του; Πόσοι από εμάς δεν τον έχουμε δει να σκουπίζει την αυλή της μητρόπολης; Πόσοι από εμάς δεν τον έχουμε συναντήσει να μαζεύει ακόμα και τα σκουπίδια μπροστά από τη μητρόπολη; Πόσοι από εμάς δεν τον έχουμε δει να μοιράζει ο ίδιος τα γεύματα αγάπης που δημιούργησε μετά από δικό του ενδιαφέρον για τους ανήμπορους και αδύναμους αδελφούς μας;

Όλοι μας καμαρώνουμε που τα γραφεία της μητρόπολης, ακόμα και το σπίτι του, είναι ανοιχτά για οποιονδήποτε ζητήσει τη βοήθεια του! Χαιρόμαστε τον άνθρωπο Ναθαναήλ που θα αφήσει τον εαυτό του να φανερώσει τα συναισθήματα του και δεν θα ντραπεί ακόμα και να δακρύσει μπροστά στο ποίμνιο του. Που δε θα προσποιηθεί, δε θα κοιτάξει να μην τσαλακωθεί η εικόνα του. Που δεν είναι κρυμμένος πίσω από βαριές πόρτες, πολυτελή μέγαρα και πανάκριβα γραφεία, μέσα σε μαύρες λιμουζίνες και ακριβά άμφια! Καμαρώνουμε που για αυτοκίνητο έχει ένα μικρό Suzuki Ignis 1000 κ.εκ., το δικό του αυτοκίνητο που είχε όταν υπηρετούσε ως ιερέας στην Ιερά Μητρόπολη Καρπάθου και Κάσου! Που δε διστάζει να αρνηθεί προσκλήσεις "επωνύμων" για να επισκεφθεί "ανωνύμους".

Ζηλεύουμε που ακόμα και όταν θα πρέπει να κάνει μια παρατήρηση, να γίνει έστω και για λίγο, κάτω από δύσκολες περιστάσεις, αυστηρός, δεν θα τα καταφέρει, θα έλεγα, αρκετά καλά, γιατί η αγάπη του, ακόμα και για αυτόν που τον στενοχώρησε, είναι τέτοια που σύντομα θα καθίσει σε μια άκρη να κλάψει και θα στεναχωρηθεί ο ίδιος πολύ περισσότερο από αυτόν που δέχθηκε την παρατήρηση!

Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια δε δέχθηκε απλά η Κως πάλι πίσω το ξενιτεμένο παιδί της, αλλά το τοποθέτησε πρώτο για να την υπηρετήσει ως τελευταίος. Δε δέχθηκε το δεσπότη της, αλλά το διάκονό της που θα υπηρετήσει το λαό του, για να πραγματοποιήσει την εντολή της διακονίας του Χριστού προς τους μαθητές του, όταν στο μυστικό δείπνο τους έπλυνε τα πόδια ως τελευταίος υπηρέτης, δίνοντας έτσι το παράδειγμα της αγάπης και της προσφοράς.

Άξιος ο δεσπότης μας!

Είθε ο θεός να του χαρίζει δύναμη και υγεία, ώστε να συνεχίσει να προσφέρει στους ανθρώπους την αγάπη του Χριστού που στη σύγχρονη κοινωνία μας λείπει.

Άξιος!

Εις πολλά έτη Δέσποτα!

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Δ. ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5259

Η ΗΧΗΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΘΕΑΤΡΩΝ

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΗΧΗΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΘΕΑΤΡΩΝ

       Η ηχητική των αρχαίων θεάτρων που θαυμάζουμε σήμερα εξασφαλιζόταν με τα αντηχούντα αγγεία που βρίσκονταν κάτω από τα σκαλιά του κοίλου και τα σκηνικά άλλαζαν σχεδόν αυτόματα, όπως αποδεικνύει η πρόσφατη ανασκαφική έρευνα στο Αρχαίο Θέατρο του Δίου. Η τεχνολογία του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου, και ιδιαιτέρως το Θέατρο του Δίου, έχει απασχολήσει τον αρχιτέκτονα, καθηγητή του ΑΠΘ Γιώργο Καραδέδο. Ο ίδιος μας είπε ότι «τα αντηχούντα αγγεία τοποθετούνταν σύμφωνα με έναν μαθηματικό υπολογισμό σε κόγχες κάτω από τα...σκαλιά του κοίλου, διηρημένα σε αγγεία τέταρτης, πέμπτης, όγδοης και διπλής όγδοης, σύμφωνα με τις αντηχήσεις τους στις διάφορες νότες. Όταν η φωνή των ηθοποιών, περιβάλλοντας τα αγγεία, που είναι στον ίδιο τόνο με αυτήν, προκαλεί την αντήχησή τους, γίνεται πιο δυνατή, πιο καθαρή και πιο μεγαλεπήβολη».

Όλα ξεκίνησαν όπως φαίνεται από την εισαγωγή των μαθηματικών και της θεωρίας των αριθμών από τους Πυθαγόρειους στην αρχιτεκτονική. Τότε χρησιμοποίησαν γεωμετρικές χαράξεις στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό των κτιρίων και ειδικότερα των θεάτρων. «Ειδικά ο σχεδιασμός των θεάτρων επηρεάστηκε σημαντικά από την ακουστική, η οποία διαμορφώνεται σε επιστήμη από τον Αριστόξενο τον Ταραντίνο. Ο Βιτρούβιος στο πέμπτο βιβλίο του αναλύει την αρμονική θεωρία του Αριστόξενου και παραθέτει μουσικό διάγραμμα του Αριστόξενου. Το διάγραμμα αυτό δεν έχει σωθεί. Είναι όμως εύκολο να το αναπαραστήσουμε με βάση τις περιγραφές του Βιτρούβιου. Ο Αριστόξενος μας δίνει τις ακριβείς θέσεις και τις προδιαγραφές των "ηχείων", δηλαδή των αντηχούντων αγγείων».

Εκτός από τις αρχαίες πηγές, «σύγχρονες ακουστικές έρευνες αποδεικνύουν ότι στα αρχαία θέατρα έχουν εφαρμοστεί βασικές αρχές σχεδιασμού που εξασφαλίζουν ηχοπροστασία, ακουστική ζωντάνια, διαύγεια και καταληπτότητα του θεατρικού λόγου. Μια από τις βασικότερες αρχές είναι η ενίσχυση της φωνής με έγκαιρες, θετικές ηχοανακλάσεις επάνω σε στοιχεία του θεάτρου (δάπεδο ορχήστρας, πρόσοψη κτιρίου σκηνής, λογείο), για την εξασφάλιση ενός φυσικού, αυτοδύναμου (παθητικού) μεγαφώνου, που αναπληρώνει τις ενεργειακές απώλειες, κυρίως στα υψηλότερα καθίσματα του κοίλου». Το θέατρο ως λόγος και τέχνη εξελίχθηκε μαζί με το κτίριο της σκηνής, τη σκηνογραφία και την τεχνολογική υποστήριξή της. Οι «σκηνικοί αγώνες» απαιτούσαν τέσσερις έως πέντε παραστάσεις την ημέρα. Έπρεπε λοιπόν τα σκηνικά να αλλάζουν γρήγορα και εύκολα. Τα θέατρα διέθεταν «θύρες», μεγάλα ανοίγματα στο κτίριο της σκηνής, τα οποία καλύπτονται με ζωγραφισμένους ξύλινους πίνακες ή υφασμάτινα πετάσματα. Για την αυτόματη αλλαγή των σκηνικών αναφέρεται πως είχαν την «περίακτο», μια πρισματική περιστρεφόμενη κατασκευή. Είχαν επίσης το «εκκύκλημα» το «ημικύκλιο» και το «στροφείο», κυλιόμενες εξέδρες, τη «μηχανή» ή «κράδη» και την «γέρανο» για τη μεταφορά στον αέρα ανθρώπων ή των «από μηχανής θεών» και το «θεολογείο», εξέδρα στην οποία κάθονταν οι θεοί για να μιλήσουν με τους θνητούς. Για την αναπαράσταση καιρικών φαινομένων είχαν το «κεραυνοσκοπείο» και το «βρονείο», καθώς και τη «χαρώνεια κλίμακα», υπόγειο διάδρομο για την άνοδο και κάθοδο στον κάτω κόσμο των χθόνιων θεών και των φαντασμάτων.

Η σύγχρονη έρευνα για τον αρχαίο μηχανολογικό εξοπλισμό των θεάτρων καταλήγει σε αντικρουόμενες απόψεις, υποστηρίζει ο κ. Καραδέδος, γιατί βασίζεται σε ελλιπή δεδομένα. «Στο πρόσφατα ανασκαμμένο Θέατρο του Δίου, όμως, παρά την κακή κατάσταση διατήρησής του, σώθηκαν αρκετά στοιχεία, τα οποία τεκμηριώνουν τη θέση και εν μέρει τη λειτουργία αρκετών από τους θεατρικούς μηχανισμούς, όπως των "περιάκτων", του"θεολογείου", της "γέρανου", της "χαρώνειας κλίμακας", του "κεραυνοσκοπείου", καθώς και ανασυρόμενης αυλαίας χωρισμένης σε τρία τμήματα».

http://eoniaellhnikhpisti.blogspot.com/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://ksipnistere.blogspot.com/2011/03/blog-post_9599.html

Η Κάρτα του Πολίτη

Επιστήμονας πληροφορικής για την κάρτα

Η Αγάπη

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΑΓΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ "MOST 2003"

Ο καλός Εκπαιδευτικός

Σήμερα τρέμει κανείς να είναι καλός εκπαιδευτικός

του Σαράντου Ι. Καργάκου

από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»

Φθάσαμε στο σημείο όσα προ 30ετίας και κάτι εθεωρούντο ευνόητα, να θεωρούνται σήμερα ακατανόητα, διότι όσα διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, λόγω αλλεπαλλήλων εκπαιδευτικών άβελτηριών, είναι κατά το πλείστον ανόητα.

Ό Αϊνστάιν είχε πει ότι παιδεία είναι αυτό πού μας μένει όταν ξεχάσουμε όλα όσα μάθαμε στο σχολείο. Δηλαδή, η ευαισθησία, η καλλιεργημένη φαντασία και κυρίως ή γύμναση του νοός, πού μαθαίνει το παιδί όχι με τί, αλλά πώς να σκέπτεται. Σήμερα αυτό πού μένει στα παιδιά όταν φεύγουν από το σχολείο αλλά και όταν μένουν σ’ αυτό είναι μια απέχθεια, με τίς ελάχιστες φυσικά τιμητικές εξαιρέσεις. Διότι το σχολείο σκοτώνει ο,τι ωραιότερο και ό,τι Ίερώτερο τα παιδιά έχουν μέσα τους. Κι αυτό φυσικά δεν είναι ευθύνη του δήθεν πολυπολιτισμικού, αλλά στην πραγματικότητα «πολυαμαρτωλικού» υπουργείου μας, είναι και των εκπαιδευτικών «νέας φουρνιάς», πού ενώ πήραν δωρεάν βιβλία παιδαγωγικά 12 κιλών (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα διάβασαν ή φωτίστηκαν, κι αν τα διάβασαν) κατά τα έτη των σπουδών τους, πού μετριούνται με "Ολυμπιάδες", οι τέτοιοι εκπαιδευτικοί, αντί να κτίσουν κάτι στην ψυχή των παιδιών, κατεδαφίζουν, κατά την κομματική προσταγή του: «Γκρεμίστε…»!

Βέβαια δεν είναι μικρή και ή ευθύνη πολλών γονιών, ξεθυμασμένων τέως επαναστατών, πού αντί να βιώσουν την επαναστατική τρικυμία στη βιοτική πάλη, τη βίωσαν στο κρανίο τους, μέχρι πού βολεύτηκαν σε κάποιο -ελέω κόμματος- δημόσιο όφφίτσιο ή χάρη στη συνεργασία με τους «όφφικιάλιους» του δημοσίου γνώρισαν πολλούς τρόπους πλουτισμού, εκ των οποίων ό τιμιώτερος είναι ή …κλοπή, όπως έγραφε χλευαστικά ό Ροίδης. Όλοι αυτοί, οι κατ’ έπίφασιν γονείς, θεωρούν την εργασία, την τιμιότητα, την πίστη σε αρχές θρησκευτικές, εθνικές σαν …βίτσιο! Άλλοίμονο, λοιπόν, οτόν εκπαιδευτικό πού θα θελήσει να μιλήσει για τέτοια «βέβηλα» πράγματα στο σχολείο. Αμέσως θα προσφύγουν στον νέο τύπο Γενικών Επιθεωρητών, πού είναι οι τηλεοπτικοί αστέρες. Αυτοί έχουν την πανσοφία να ομιλούν De re commune scibile et opibusdam aliis κατά τη σατιρική έκφραση του Βολταίρου, την οποία απέδωσε εύστοχα ό Ροίδης με το περίφημο: «Περί παντός κοινώς γνωστού και τίνων άλλων ακόμη». Και πέρα από την πανσοφία έχουν και την παντοδυναμία πού είχε ό Ραδάμανθυς στον «Αδη, πού μπορούσε τους πάντες να δικάζει. Οί τωρινοί τηλεοπτικοί συνάδελφοι τους δικάζουν και τους εκπαιδευτικούς, Οχι όταν με λόγια και έργα προωθούν τη μαθητική αλητεία, Οχι όταν διακινούν ναρκωτικά, όχι όταν είναι αμαθείς κομματικοί ϊνστρούχτορες, αλλά όταν επιμένουν να βλέπουν το έργο τους όχι σαν αγγαρεία αλλά σαν ιερή λειτουργία. Ή απειλή της μαμάς «Θα σε πάω στον…» έχει δέσει τη γλώσσα και τη σκέψη πολλών εύαίσθητων εκπαιδευτικών. Και πολλούς τους πήγαν και κάποιοι ψοφοδεείς έκαναν …δήλωση μετανοίας προ των υπερτάτων κριτών.

Σήμερα τρέμει κανείς να είναι καλός εκπαιδευτικός. Ακόμη και πανεπιστημιακός. Παλαιός μου μαθητής, πού αντί να συνεχίσει το αξιοπρεπές έργο του πατέρα του, πού ήταν διακεκριμένος μπαλωματής, φιλοδόξησε να γίνει πανεπιστημιακός για να μπαλώσει τίς τρύπες της παιδείας μας. Και το παιδί μου έλεγε, σχεδόν κλαίγοντας προ μηνών, ότι υποχρεώνεται να διδάσκει στους πρωτοετείς κλάσματα και δεκαδικούς, γιατί τα παιδιά αγνοούν παντελώς σχεδόν τη «γλώσσα των μαθηματικών». Και πάνε για μαθηματικοί! Έπίδοξοι Καραθεοδωρήδες!

Δεν λέω, έγινε κάποια πρόοδος σε ορισμένους τομείς. Έγραφα προ 40ετίας σ’ ένα διδακτικό μου βιβλίο: Στό παιδί δεν απλώνουμε το χέρι, του δίνουμε το χέρι». Ή πρόοδος συνίσταται ότι σήμερα το παιδί απλώνει χέρι και γλώσσα στο δάσκαλο και στον καθηγητή. Με την ανοχή της κοινωνίας, της πολιτείας, των ΜΜΕ και των γονιών. «Το παιδί κάνει την επιλογή του». Μα και το περίστροφο είναι μια επιλογή. Κάποτε τα παιδιά έτρωγαν χαστούκια, τώρα δίνουν χαστούκια. Άλλα το χαστούκι πού δεν έφαγαν από τον πατέρα και το δάσκαλο, τους το δίνει σήμερα ή ζωή. Ηλθε ή κρίση, και πάμπολλοι νεαροί πιστεύουν ότι θα την «σκαπουλάρουν» με την κλοπή. Ή εργασία τους είναι άγνωστη λέξη. Το υπουργείο μοιράζει στα παιδιά «κομπιούτερς» δωρεάν. Μυαλά πότε θα μοιράσει;

πηγή: http://istologio.org/?p=1370

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΑΠΟ:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=5654&Itemid=158

Η λέξη Δαίμων

Η λέξη Δαίμων : Το “λάφυρο” των νικητών

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

 ( περιοδικό discovery and science, εκδ. ΔΟΛ)

Η νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι από τα λάφυρα των νικητών. Θυμίζει τους αρχαίους αριστοκράτες που κατέληξαν στις γαλέρες των νικητών Ρωμαίων θυμίζει, θυμίζει… αναρίθμητες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν ότι ο νικητής ποτέ δε σέβεται «τα ιερά και τα όσια» των ηττημένων.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρ. δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη [1]

Επίσης, στη λ. Δαίμονα απέδιδαν την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Απ εδώ και η λέξη ευδαιμονία (: ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος)

Όμως, στου χρόνου τα γυρίσματα καθιερώνεται η νέα θρησκεία: ο Χριστιανισμός. Η λέξη που δήλωνε τον αγνό θεό των Αρχαίων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Ο καλός άγγελος γίνεται κακό δαιμόνιο. Οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα,( … ουαί τοις ηττημένοις… ) ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά (< satana στα εβραϊκά: ο αντίπαλος). Έτσι, δημιουργήθηκαν οι λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστής, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. α. Μ΄ αυτή τη σημασία μεταφέρθηκε και στην Εσπερία (Ιταλ: demoniaco, demonomania, pandemonio. Γαλλ.: demon. Αγγλ.:daemon, daimon. Γερμ: Damon)

Φαίνεται ότι η λέξη δε στέριωσε ούτε και στην ελληνική πόλη Ευδαίμων, στην Ερυθρά θάλασσα, 1ο αιων. π.Χ. Οι Ρωμαίοι θα την μετονομάσουν/μεταφράσουν σε “Arabia Felix”. Σήμερα, είναι το λιμάνι Aden (Υεμένη).

Οι τελευταίες «εστίες αντίστασης» καταγράφονται στη λέξη: ευδαιμονία, όπου ο δαίμων μεταφέρεται με την έννοια του θεού. Έτσι, για να θυμίζει ότι εκεί που τώρα φτύνουμε εμείς (π.χ. “φτου σου δαιμονισμένε”), κάποιοι είχαν εναποθέσει τη σωτηρία της ψυχής τους.

Τι τραβάνε και αυτές οι λέξεις…

Παραπομπές

[1] α) Ηράκλειτος “ήθος ανθρώπω δαίμων” (: Δαίμων/θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του), β) Δημόκριτος (είναι υπόθεση της ψυχής η ευδαιμονία και η κακοδαιμονία), γ) Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια (η ευδαιμονία είναι κάποια ενέργεια με τους κανόνες της τέλειας αρετής), δ) Λυσίας, επιτάφιος, 78, «ο δαίμων ο την ημητέραν μοίραν ειληχώς απαραίτητος», ε) Ξενοφών, απομνημονεύματα, Α,1, «ως φαίη ο Σωκράτης το δαιμόνιον εαυτω σημαίνειν

ΠΗΓΗ: http://www.24grammata.com/?p=11710

Εκκλησία της Ελλάδος

Οι αποφάσεις της τέταρης συνεδρίας της Δ.Ι.Σ.

Συνήλθε σήμερα Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011, στην τετάρτη Συνεδρία Της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.
Κατά την σημερινή Συνεδρία :
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της Εξουσιοδοτήσεως.
Στη συνέχεια ανεγνώσθη επιστολή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ. Θεοκλήτου, δια της οποίας υπέβαλε την παραίτησή του από την θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να αποστείλει ευχαριστήρια επιστολή στον Σεβασμιώτατο, για τις μέχρι τούδε προσφερθείσες υπηρεσίες του και, σύμφωνα με το άρθρο 6 του Κανονισμού 211/2010, ομοφώνως όρισε τον Πρόεδρο και τα Αρχιερατικά Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, επί τριετεί θητεία, ως κατωτέρω :
Πρόεδρος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ελασσώνος κ. Βασίλειος.
Μέλη :
– ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιος, με αναπληρωτή τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγο,
– ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ, με αναπληρωτή τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κορίνθου κ. Διονύσιο.
Επειδή έληξε η τριετής θητεία του κ. Αντωνίου Ζαμπέλη, στην θέση του Γενικού Διευθυντού της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να αποστείλει ευχαριστήρια επιστολή τόσον στον ίδιο, για τις μέχρι τούδε προσφερθείσες υπηρεσίες του, όσον και προς την Εμπορική Τράπεζα και, σύμφωνα με το άρθρο 10 του Κανονισμού 211/2010, ομοφώνως όρισε τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Αντώνιο Αβραμιώτη, μέχρι σήμερα Διευθυντή Διοικήσεως της Ε.Κ.Υ.Ο., στην θέση του Γενικού Διευθυντού της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, επί τριετεί θητεία.
Τέλος η Διαρκής Ιερά Σύνοδος συζήτησε και έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

ΠΗΓΗ: http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/holysynod.asp?id=1280&what_sub=d_typou

Η Θεία Λειτουργία

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΣΟΔΟΣ

«Ο δε ιερεύς… έρχεται επί τα δώρα και ανελόμενος επί της κεφαλής μάλα κοσμίως έξεισι· και ούτως  αυτά κομίζων, επί το θυσιαστήριον άγει περιάγων επίτηδες εν τω ναώ δια του πλήθους σχολή και βάδην».

«Ο ιερέας παίρνει τα δώρα και κρατώντας τα στο ύψος της κεφαλής, βγαίνει με πολλή προσοχή· και φέρνοντά τα έτσι τα πηγαίνει στην αγία Τράπεζα, περνώντας μέσα από το ναό με αργό ιερατικό βήμα».

Η Μικρή Είσοδος, αγαπητοί αδελφοί, είναι όταν μεταφέρεται το Ευαγγέλιο από το Σκευοφυλάκιο στην αγία Τράπεζα και συγχρόνως μπαίνει ο επίσκοπος στη σύναξη της Εκκλησίας, όπως είχαμε πει γι’ αυτά στα προηγούμενα. Η Μεγάλη Είσοδος τώρα είναι όταν μεταφέρονται τα τίμια δώρα από την πρόθεση στην αγία Τράπεζα για την αναίμακτη θυσία. Η Μεγάλη Είσοδος στη γλώσσα του λαού λέγεται «Άγια».

Ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, όταν κάνει λόγο για τη Μεγάλη Είσοδο, λέει τα εξής: «Ταύτα δε γίνεται κατά χρείαν… δύνανται δε ταύτα και σημασίαν έχειν της εσχάτης του Χριστού αναδείξεως». Δηλαδή η Μεγάλη Είσοδος γίνεται από μία πρακτική ανάγκη, να μεταφερθούν και να αποτεθούν τα τίμια δώρα στην αγία Τράπεζα. Και η μεταφορά αυτή γίνεται με κάθε εκκλησιαστική τάξη και ιερατική ευπρέπεια, «σεμνώς ως έξεστι και κοσμίως». Αλλά και συγχρόνως η Μεγάλη Είσοδος συμβολίζει και έχει τη σημασία «της εσχάτης του Χριστού αναδείξεως», ότι δηλαδή είναι η τελευταία φανέρωση του Χριστού στο λαό, όταν πήγαινε από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα για το εκούσιο πάθος.

Στην περιγραφή της Μεγάλης Εισόδου πάλι ο Καβάσιλας λέει πως ο ιερέας, κρατώντας τα τίμια δώρα στο ύψος της κεφαλής του, «μάλα κοσμίως έξεισι», βγαίνει και περνάει μέσ’ από το λαό με πολλή κοσμιότητα. Δυστυχώς αυτό μπορούμε να το βεβαιώσουμε σήμερα, γιατί πολλοί διάκονοι και ιερείς βγαίνοντας με τα Άγια, αρχίζουν να διαλαλούν με όλη τους τη δύναμη «Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο θεός…». Αυτό δεν υπάρχει πουθενά στις παλιές λειτουργικές φυλλάδες. Η Μεγάλη Είσοδος γινόταν σιωπηλά.

Η Μεγάλη Είσοδος είναι από τις πιο επίσημες στιγμές της θείας Λειτουργίας. Οι πιστοί καθώς περνάει ο λειτουργός, προσκυνούν κάνοντας το σημείο του Σταυρού. Από παλιά εποχή εδώ συμβαίνει κάποια παρεξήγηση για την οποία γράφει και ο Καβάσιλας. Πολλοί προσκυνούν και γονατίζουν στη Μεγάλη Είσοδο, γιατί νομίζουν πως οι λειτουργοί κρατούν το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Όμως άλλη σημασία έχει η Μεγάλη Είσοδος στη Λειτουργία των Προηγιασμένων και άλλη στη Λειτουργία του αγίου Χρυσοστόμου. Εκεί οι λειτουργοί κρατούν στα χέρια τους μέσα στα άγια σκεύη το σώμα και το αίμα του Κυρίου, ενώ εδώ ο άρτος και ο οίνος δεν αγιάσθηκαν ακόμη.

Η ιερή πομπή, αφού περάσει, όπως είπαμε, ανάμεσα από το λαό καταλήγει στην αγία Τράπεζα. Τα δώρα σκεπάζονται με το κάλυμμα που λέγεται «αέρας». Αυτά τα τίμια δώρα, αγαπητοί αδελφοί, ο άρτος και ο οίνος δηλαδή, είναι ο άνθρωπος και ο κόσμος που δια του Χριστού επιστρέφουν στο Θεό. Αυτή η επιστροφή του ανθρώπου και του κόσμου προς το Θεό πραγματοποιείται με τη Μεγάλη Είσοδο. Αυτή την ιερή στιγμή, λοιπόν, ας εμπιστευθούμε τη ζωή μας στο Χριστό, ο Οποίος με χαρά τη δέχεται για να την οδηγήσει δια του θανάτου Του στην Ανάσταση. Αμήν.

Ιερά Μητρόπολη Κοζάνης

Κ. Μ.

ΠΗΓΗ: http://blogs.sch.gr/kantonopou/

Η δύναμη της ΑΓΑΠΗΣ

Αυτό θα πει Αγάπη...

Κάποτε υπήρχε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πάρα πολύ…
Ο άντρας λάτρευε τη γυναίκα και της το έδειχνε με κάθε ευκαιρία…
Η γυναίκα του ήταν όμορφη, ευαίσθητη αλλά φιλάσθενη.
Ο άνδρας χρειάστηκε να φύγει στον πόλεμο, όπου πέρασε πολλές δυσκολίες και παρ' ολίγο να χάσει και τη ζωή του.
Προσευχόταν καθημερινά να τον αφήσει ο Θεός να ζήσει για να γυρίσει ξανά στην πολυαγαπημένη του γυναίκα.
Όλη του η σκέψη ήταν να την σφίξει στην αγκαλιά του κι αυτό του έδινε κουράγιο να αντέξει την πείνα, το κρύο και τους τραυματισμούς.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, γεμάτος χαρά, ξεκίνησε για το σπίτι του.
Στο δρόμο όμως συνάντησε έναν οικογενειακό φίλο που τον συλλυπήθηκε για τη συμφορά που τους βρήκε.
-- "Ποιά συμφορά;" ρώτησε αυτός όλο ανησυχία.
-- "Δεν το έμαθες; η γυναίκα σου έπαθε μια μολυσματική ασθένεια και έχει παραμορφωθεί το πρόσωπό της."
Ο άνδρας κάθισε στη μέση του δρόμου και έκλαψε πικρά.
Όταν έφτασε στο σπίτι του αργότερα το απόγευμα, η γυναίκα του κατάλαβε πως ο αγαπημένος της είχε χάσει το φως του...
Νόμιζε πως είχε τυφλωθεί στον πόλεμο σε κάποια μάχη...
Τον αγκάλιασε όμως με την ίδια αγάπη και έζησαν ευτυχισμένοι για 15 χρόνια.
Μετά η γυναίκα πέθανε και ο άνδρας αφού της έκλεισε τα μάτια, άνοιξε τα δικά του!!!
Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια υποκρίθηκε τον τυφλό για να μην την πληγώσει...
ΠΗΓΗ: http://koinoniaagion.blogspot.com/2011/03/blog-post_8137.html

" Οι Νοικοκυρές της Χώρας"

ΠΗΓΗ: http://lifeinpatmos.blogspot.com/
ΦΩΤΟ: Πασχαλίδης Γιάννης
Σχόλιο από ΠΑΤΜΙΑΔΑ:  Ανήμερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας. "Οι νοικοκυρές της Χώρας, με τη "θυμιατούρα" στο χέρι, περιμένουν τη λιτάνευση των Ιερών Εικόνων. Η πομπή ξεκινάει από την Μεγάλη Παναγία και καταλήγει στην ίδια Εκκλησία, αφού γίνουν τρεις στάσεις στις τρεις πλατείες στη Χώρα. Στη φωτογραφία η κυρά Σοφία του Καραμανώλη και η κα Σταυρούλα του Βασίλη του Βιολέντη (σύζυγος Μιχάλη Γιαμαίου) στις εξώπορτες του σπιτιού τους, αναμένουν να θυμιάσουν τις Εικόνες, τηρώντας την  πανάρχαια αυτή Ιερά Παράδοση. Να σημειωθεί ότι οι δυό αυτές κυρίες φροντίζουν και "περιποιούνται" τη Μ. Παναγία μέρα-νύχτα αφιλοκερδώς.

Εθνεγερσία και Πατριαρχείο Αλεξανδρείας

Η συμβολή του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

στην Εθνεγερσία του 1821

του Αποστόλου Τριφύλλη,

Διευθυντή Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας

Μετά την αραβική κατάκτηση του 642, οπότε οι Άραβες συνθηκολόγησαν με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, η ιστορία του Ελληνισμού στην Αίγυπτο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το Πατριαρχείο, το οποίο, βάσει προνομίων κατοχυρωμένων με φιρμάνια του κατακτητή, είχε αναλάβει το ρόλο της υπεράσπισης των Ελλήνων κατοίκων της Νειλοχώρας. Στους αιώνες που ακολούθησαν ο άλλοτε περίλαμπρος Θρόνος του Αγίου Μάρκου βρέθηκε συχνά σε κατάσταση έσχατης ένδειας υλικών και ανθρωπίνων πόρων, ποιμαίνοντας ένα διαρκώς μειούμενο πληθυσμιακά, αλλά και πενόμενο σώμα πιστών. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα διεκτραγωδεί ο Εθνεγέρτης Πατριάρχης Θεόφιλος Β΄ στο συγχαρητήριο γράμμα που έστειλε στον Μοχάμετ Άλι στην αρχή της σατραπείας του (1805): "Οι χριστιανοί μου, οι ραγιά φουκαράδες, είναι πολλά ολίγοι, μόλις ευγαίνουν 200 οσπίτια, και αυτοί προσμένουν από εμέ βοήθειαν".

Αν και το Πατριαρχείο στερούνταν μέσων υλικής συνδρομής, προσήλθε από άποψη εθνική και θρησκευτική αρωγός στην Επανάσταση του 1821 με πρωτοστάτη τον Πατριάρχη Θεόφιλο, ο οποίος, με τα λόγια, τις πράξεις και την αυτοθυσία του, αναδείχθηκε σ' έναν εκ των μοχλών της Εθνεγερσίας, μαζί με τον Πατριάρχη Κων/λεως Γρηγόριο Ε΄ και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Οι Πατριαρχικοί Κώδικες φανερώνουν άνθρωπο ανήσυχο και ταξιδιώτη ακάμαντο, με βαθιά πίστη ότι έφθανε το πλήρωμα του χρόνου για την αποτίναξη του ζυγού της δουλείας. Μάλιστα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποκαλούσε τον Θεόφιλο κλέος των Πατριαρχών, δόξα του Γένους και στήριγμα της Ελλάδας. Τα πρώτα δείγματα της εθνικής του δράσης ανιχνεύονται ήδη πριν από την ανάρρηση του στον Πατριαρχικό Θρόνο, όταν, επί γαλλικής κατοχής, ως Επίτροπος του Πατριάρχη Παρθενίου Β΄, υπερασπίστηκε σθεναρά το ποίμνιο του κι έπεισε το Ναπολέοντα να μη φορολογήσει τους Έλληνες και να ακυρώσει τη σχεδιαζόμενη κατεδάφιση της Μονής του Αγίου Σάββα.

                                             Μνημείο των Πατμίων Φιλικών  στην Πάτμο

 (στην οικία του Εμμανουήλ Ξάνθου)

Στη γενέτειρα του Πάτμο μυείται στη Φιλική Εταιρεία και αφιερώνεται στον ιερό σκοπό ως ανώτερος βαθμούχος της, μη διστάζοντας να ζωστεί με φυσιγγιοθήκη και σπαθί, όταν οι περιστάσεις το επέβαλλαν. Χωρίς να παραιτηθεί ή να αναφέρει τίποτα για τα σχέδια του, αναχωρεί ανεπιστρεπτί από την Αλεξάνδρεια για την Πάτμο τον Αύγουστο του 1818. Με τη βοήθεια των Κων/νου Τοσίτσα και Αθανασίου Καζούλη πετυχαίνει την επίσημη αναγνώριση από τον Μοχάμετ Άλι του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου, κληρικού έμπιστου και μυημένου στη Φιλική Εταιρεία, ως Βεκίλη (αντιπροσώπου) κατά την απουσία του. Με τις συστάσεις του Πατριάρχη Θεόφιλου και τη συνδρομή του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου, άρχισε το 1820 από απεσταλμένους της Φιλικής Εταιρείας με μυστικότητα η κατήχηση και στρατολόγηση των Ελλήνων του Καίρου, στα Παλαιά Πατριαρχεία του Αγίου Μάρκου της Συνοικίας των Ρωμαίων, και των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας, στη Μονή του Αγίου Σάββα, της οποίας ο ηγούμενος ήταν επίσης μυημένος. Την ίδια στιγμή τα ραγιάδικα καίκια μετέφεραν, κάτω από τη μύτη των Αιγυπτίων, πολεμοφόδια μαζί με τα εμπορεύματα.

Η κήρυξη της Επανάστασης έγινε γνωστή στην Αλεξάνδρεια την 31η Μαρτίου 1821 από Μωραίτη καραβοκύρη, ο οποίος έφθασε με φορτίο για λογαριασμό των Αδελφών Τοσίτσα από τη Μεθώνη. Στο σπίτι των Τοσίτσα, στην οδό Γαλλίας 37, μαζεύτηκαν την 4η Απριλίου οι Φιλικοί της Αλεξάνδρειας για να συσκεφθούν με ποιό τρόπο να βοηθήσουν τους επαναστατημένους.

Έγχρωμη λιθογραφία υπό τον τίτλο «Η Δικαία Απόφασις του Θεού

δια την Απελευθέρωσιν της Ελλάδος»

Το παρόν έδωσε και ο Πατριαρχικός Επίτροπος, ευλογώντας τον Αγώνα, ενώ μυστικά μηνύματα εστάλησαν στους Έλληνες Ραχιτίου, Δαμιέττας και Καίρου. Έλληνες πρόκριτοι συγκέντρωσαν 14.000 τάλληρα υπέρ των Επαναστατών και Έλληνες στρατιώτες αποσκίρτησαν από τον στρατό του Μοχάμετ Άλι και προσέτρεξαν προς βοήθεια στο Μωριά. Υπό την πίεση του Μοχάμετ Άλι, ο Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος αναγκάζεται να εκδώσει εγκυκλίους, αποτρεπτικές δράσεων φιλικών προς την Επανάσταση, χλιαρού όμως χαρακτήρα.

Την ίδια ώρα ο Πατριάρχης Θεόφιλος ευλογεί την Επανάσταση στην Πάτμο και με πατρικές υποθήκες και παραινέσεις εμψυχώνει δι' επιστολών τους Επαναστάτες σε διάφορα σημεία της Ελλάδας. Καλείται να λάβει μέρος στις εργασίες της Α΄ Εθνοσυνέλευσης και, παρά το γεγονός ότι υπέφερε από ποδάγρα, δεν διστάζει να επιβιβαστεί επανειλημμένα σε πλοία του ελληνικού στόλου, εμψυχώνοντας τους ναύτες, ξορκίζοντας τις αναφυόμενες έριδες και συστήνοντας ομόνοια μεταξύ των ηγετών του Αγώνα. Παράλληλα δεν λησμονεί το ποίμνιο του και δραστηριοποιείται για τη συγκέντρωση πόρων προκειμένου να ανακουφιστούν οι εισρέοντες στην Αίγυπτο πρόσφυγες και να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι από τα σκλαβοπάζαρα.

Έγχρωμη λιθογραφία υπό τον τίτλο «Πρώτη Μάχη των Ελλήνων κατά των Τούρκων

κατά την Γέφυραν της Αλαμάνας

και Θάνατος του Αρχηγού Διάκου και Ησαίου Αρχιεπισκόπου Σαλώνων

και Επίλοιπων Γενναίων Αξιωματικών»

Η φιλόπατρις δραστηριότητα του Θεόφιλου προκάλεσε την αντίδραση του Μοχάμετ Άλι, ο οποίος ήδη είχε τις υποψίες του λόγω της μακράς απουσίας του Θεόφιλου από το Θρόνο του. Στην πρόσκληση του να επιστρέψει με την υπόσχεση να ξεχαστεί το παρελθόν, ο Θεόφιλος επικαλείται τεχνηέντως λόγους υγείας. Τα περιθώρια όμως προβολής δικαιολογιών στένεψαν επικίνδυνα, όταν στις 10 Αυγούστου 1825 ο Κανάρης πραγματοποίησε τολμηρή επιδρομή εναντίον του σταθμεύοντος στην Αλεξάνδρεια Τουρκοαιγυπτιακού στόλου των 360 μπρικιών και των 2000 κανονιών. Μάρτυς της επιδρομής από τα ανάκτορα του Ρας Ελ Τιν υπήρξε ο ίδιος ο Μοχάμετ Άλι, ο οποίος όχι μόνο διέταξε την καταδίωξη του τολμηρού Ψαριανού, αλλά και απαίτησε, μέσω του κεχαγιά του στην Υψηλή Πύλη, την παύση του Θεόφιλου με την κατηγορία της ανάπτυξης επαναστατικής δραστηριότητας στην Ελλάδα.

Ο Θεόφιλος παύεται στις 14 Οκτωβρίου 1825. Ακόμα όμως και μετά την έλευση του διαδόχου του, Πατριάρχη Ιεροθέου, κλήρος και λαός διατηρούν μαζί του σχέσεις επιστολικές. Επί Ιεροθέου και συγκεκριμένα μετά την πτώση του Μεσολογγίου και το ξερίζωμα του Μωριά, γέμισαν τα αιγυπτιακά σκλαβοπάζαρα με Έλληνες αιχμαλώτους και οι εύπορες οικογένειες, ιδιαίτερα δε αυτές των αυλικών του Μοχάμετ Άλι, είχαν αποκτήσει Έλληνες σκλάβους. Μάλιστα ο νεαρός Ρουμελιώτης Γαλανός, που δόθηκε στον Σαίτ Πασά και πήρε το όνομα Ζουλφικάρ, έγινε Υπουργός και Αυλάρχης. Απόγονος του υπήρξε η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Φαρούκ με το ίδιο όνομα. Στο Δέλτα του Νείλου η Μωραλία κατοικήθηκε από απογόνους Μωραϊτών αιχμαλώτων. Στα αρχεία του Πατριαρχείου επιστολές φανερώνουν τον αγώνα που κατέβαλαν τόσο η Αλεξανδρινή Εκκλησία, όσο και οι Έλληνες της Αιγύπτου για την εξαγορά και παλιννόστηση των Ελλήνων δούλων. Η Μονή του Αγίου Σάββα λειτούργησε μέχρι το 1830 ως σταθμός σύντομης παραμονής, πριν από την απόδοση τους στην Ελλάδα, όσων Ελλήνων γλίτωσαν τη δουλεία και τον εξισλαμισμό. Η διαδικασία ήταν χρονοβόρα και οδυνηρή, απαγορευτική όμως για όσες γυναίκες είχαν ήδη εγκλειστεί σε χαρέμια.

Ο Πατριάρχης Θεόφιλος πέθανε στις αρχές του 1833 στη Μονή της Πάτμου. Δεν πρόλαβε να μάθει το χαρμόσυνο νέο του διορισμού του Μιχαήλ Τοσίτσα ως πρώτου Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια. Σε ατμόσφαιρα φορτισμένη συγκινησιακά έγινε η έπαρση της ελληνικής σημαίας στη ταράτσα της οικίας Τοσίτσα, εκεί όπου δώδεκα χρόνια πριν είχε φθάσει η είδηση του ξεσηκωμού. Πολλοί Έλληνες της Αλεξάνδρειας γονυπετείς έκλαιγαν και ασπάζονταν τη σημαία.

Έγχρωμη λιθογραφία υπό τον τίτλο «Μάχη της Λαγγάδας και Κομπότι»

Με αφορμή την ιστορική σειρά του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι «1821», το παζλ της ιστορικής μνήμης ανακατεύεται και επανασυναρμολογείται. Χωρίς θεωρητικές αγκυλώσεις και αφοριστικές προσεγγίσεις, είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι η ιστορική μνήμη, ως η πρώτη ύλη για τη διαμόρφωση της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας, δεν αποτελεί έπαθλο, το οποίο, οικειοποιούμενο ή απωλεσθέν, θα αναδείξει τους νικητές ή τους χαμένους στο πεδίο ενός ακήρυχτου ιδεολογικού πολέμου. Αντιθέτως, η ιστορική μνήμη, ως η νοητή αδιάσπαστη γραμμή που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, ως η νοητή ακένωτη δεξαμενή ηθικής και πνευματικής δύναμης, ως η νοητή αβύθιστη κιβωτός που περιλαμβάνει τα βιώματα και τις γνώσεις του παρελθόντος σε όλους τους τομείς, πρέπει να προσεγγιστεί με διάθεση ουσιαστικής σύνθεσης όλων των διαχρονικών όψεων της εθνικής μας ύπαρξης, χωρίς αποκλεισμούς και στερεότυπα, ώστε η ιστορική μας συνέχεια να είναι αφενός μεν αντάξια των ένδοξων στιγμών του παρελθόντος, αφετέρου δε απαλλαγμένη από τα στίγματα των αδυναμιών και των ελαττωμάτων μας.

Σημείωση: Οι έγχρωμες λιθογραφίες προέρχονται από τη σπάνια συλλογή της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας υπό τον τίτλο: «Histoire picturale de la guerre de l’ Indépendance Hellénique par le General Makryjannis. Notice historique de S. E. M. Johannes Gennadius. Préface de Fred Boissonas. Edition d Art Boissonas, Genève, 1926».

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5231

Μπακαλιάρος

Μπακαλιάρος, τόσο νόστιμος και τόσο τρυφερός

Είναι το φθηνό ψάρι του λαού (εξ ου και «Φτωχογιάννης»), αγαπημένο των μαμάδων γιατί δεν έχει κόκαλα – και γι’ αυτό το συνιστούν οι παιδίατροι – αλλά και ενδιαφέρουσα πρώτη ύλη για όσους αγαπούν τους πειραματισμούς στη μαγειρική.

Το ψάρεμά του αποτελεί πηγή εντυπωσιακών θρύλων. Λέγεται ότι οι Βίκινγκς, στην προσπάθειά τους να ψαρέψουν μπακαλιάρους, έφτασαν στην άλλη άκρη της θάλασσας κι έτσι, κατά λάθος, ανακάλυψαν τον Νέο Κόσμο. O μπακαλιάρος εμφανίστηκε στην αγορά τον Μεσαίωνα.

Τον έφεραν οι Βάσκοι, οι οποίοι είχαν ανακαλύψει τον μεγαλύτερο ψαρότοπο του κόσμου δίπλα στις ακτές της Νέας Γης. Κράτησαν το μυστικό αυτό για περίπου 500 χρόνια. Δεν είναι γνωστό πώς από τη Νέα Γη ο μπακαλιάρος έφτασε στην Ελλάδα, ο οποίος όχι απλώς θεωρείται ελληνικός, αλλά ταυτίζεται και με την εθνική και τη θρησκευτική μας γιορτή.

Εκτός από το κλασικό πιάτο μπακαλιάρος - σκορδαλιά που σερβίρεται στο τραπέζι της 25ης Μαρτίου, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το ολόλευκο αυτό ψάρι μαγειρεύεται με χίλιους τρόπους. Στο τηγάνι, τον φούρνο ή την κατσαρόλα και συνοδεύεται με πατάτες, με όλων των ειδών τα χορταρικά, αλλά και με δαμάσκηνα ή σταφίδες.

Μαγειρεύεται επίσης ως γέμιση σε ντολμάδες, ως στιφάδο με κρεμμύδια, κεφτέδες, ακόμα και πλακί με κρασί και μπόλικο μαϊντανό ή σε πίτα με μυρώνια, καυκαλήθρες, σέσκουλα, σπανάκι και μάραθο.

Ζητήσαμε από καταξιωμένους σεφ να μας δώσουν τη δική τους εκδοχή για το μαγείρεμά του και ιδού τα αποτελέσματα.

Τηγανητός μπακαλιάρος με μέλι, μπαλσάμικο και σουσάμι

Υλικά Για 4 άτομα

• 1 κιλό ξαλμυρισμένο φιλέτο παστού μπακαλιάρου

• 2 κουτ. της σούπας μέλι

• 2 κουτ. της σούπας ξίδι μπαλσάμικο

• 2 κουτ. της σούπας σουσάμι

• αλεύρι και σπορέλαιο για το τηγάνισμα

• ρόκα για το σερβίρισμα

Για τον χυλό:

• 1 φλιτζάνι αλεύρι

• 1 αυγό

• 1 κουτ. της σούπας μέλι

• Λίγες σταγόνες ξίδι μπαλσάμικο

• 1 κουτ. του γλυκού ξερή μαγιά

• Αλάτι

Ετοιμάζουμε πρώτα τον χυλό για το τηγάνισμα: ανακατεύουμε το αλεύρι με τη μαγιά και λίγο αλάτι και προσθέτουμε το αυγό ελαφρώς χτυπημένο, το μέλι, το ξίδι και μισό φλιτζάνι νερό. Ανακατεύουμε τα υλικά και αφήνουμε τον χυλό σκεπασμένο με μεμβράνη τροφίμων να σταθεί για μισή ώρα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Κόβουμε τα φιλέτα του μπακαλιάρου σε μικρά κομμάτια, τα αλευρώνουμε και τα βουτάμε στον χυλό. Σε ένα βαθύ τηγάνι βάζουμε αρκετό λάδι και όταν κάψει, τηγανίζουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου, λίγα κάθε φορά. Oταν τηγανιστούν, τα αφήνουμε σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Βάζουμε τον τηγανητό μπακαλιάρο με τη ρόκα σε μία πιατέλα. Ανακατεύουμε το μέλι με το ξίδι μπαλσάμικο και περιχύνουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου. Τέλος τα πασπαλίζουμε με το σουσάμι.

Συμβουλή

Αν σερβίρετε τον μπακαλιάρο ως κυρίως πιάτο, συνοδέψτε τον με μια δροσερή πράσινη σαλάτα με ανάμεικτα σαλατικά (μαρούλι, ρόκα, άισμπεργκ, ραντίτσιο). Φτιάξτε για ντρέσινγκ την κλασική βινεγκρέτ (1 μέρος ξίδι με 3 μέρη ελαιόλαδο) προσθέτοντας λίγη μουστάρδα και ξύσμα πορτοκαλιού. Ρίξτε στη σαλάτα λίγες σταφίδες και τριμμένη καρυδόψιχα.

Αν τον σερβίρετε ως ορεκτικό, συνεχίστε φτιάχνοντας για κυρίως πιάτο μια μακαρονάδα με θαλασσινά της αρεσκείας σας. Και εδώ ταιριάζει η σαλάτα με τα ανάμεικτα σαλατικά.

Βαγγέλης Δρίσκας

Μπακαλιάρος με παντζάρια και πουρέ

Για 4 άτομα

• 1 κιλό μπακαλιάρος ξαλμυρισμένος

• Ασπράδια από 2 αυγά

• 300 γρ αλεύρι

• 1 λίτρο μπίρα

• αλάτι

• πιπέρι

• ½ κιλό παντζάρια

• 4 πατάτες βρασμένες

• 8 σκελίδες σκόρδο

• 200 ml ελαιόλαδο

Για το κουρκούτι χτυπάμε τα ασπράδια του αυγού και ρίχνουμε το αλεύρι. Ανακατεύουμε σιγά σιγά και προσθέτουμε την μπίρα. Στην αρχή θα αφρίσει. Αφού ηρεμήσει θα ανακατέψουμε μέχρι να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Ας έχει και λίγους σβώλους, δεν πειράζει. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι, βουτάμε στο κουρκούτι τον μπακαλιάρο και τον τηγανίζουμε στους 175° ώσπου να αποκτήσει χρυσαφί χρώμα και να ανέβει στην επιφάνεια του τηγανιού. Ετοιμάζουμε τα παντζάρια. Κόβουμε τα φύλλα και όπως είναι, με τη φλοίδα, τα τυλίγουμε σε αλουμινόχαρτο αφού προσθέσουμε λίγο λάδι. Τα ψήνουμε στον φούρνο 45’-50’ στους 180°. Τα ξεφλουδίζουμε και τα κόβουμε σε τέταρτα. Για τον πουρέ, βράζουμε τις πατάτες και κατόπιν τις σκελίδες του σκόρδου για 5’ ώστε να μην έχουν έντονη γεύση. Στη συνέχεια, λειώνουμε τις πατάτες και προσθέτουμε το σκόρδο. Προσθέτουμε το λάδι, το αλάτι και το πιπέρι ανακατεύοντας. Για το σερβίρισμα τοποθετούμε τον πουρέ πατάτας στο πιάτο, βάζουμε από πάνω τον μπακαλιάρο και τον γαρνίρουμε με τα παντζάρια και φέτες λεμονιού.

Συμβουλή

Οσο πιο κρύο είναι το κουρκούτι τόσο πιο λίγο λάδι θα ρουφήξει ο μπακαλιάρος. Γι’ αυτό, καλό είναι προτού χρησιμοποιήσουμε το αλεύρι να το βάλουμε 3-4 ώρες στο ψυγείο.

Αρης Τσανακλίδης

Μπακαλιάρος με πιπεριές

Για 4 άτομα

• 1 κιλό φρέσκο φιλέτο μπακαλιάρου

• ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

• αλεύρι για όλες τις χρήσεις

• 3 κουτ. της σούπας παρθένο ελαιόλαδο

• 1 1/2 κιλό πράσινες και κόκκινες πιπεριές κομμένες σε λωρίδες

• 2-3 σκελίδες σκόρδου ψιλοκομμένες

• 4 μεγάλες ώριμες ντομάτες τριμμένες στον τρίφτη

• αλάτι

• φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Αλατίζετε τον μπακαλιάρο. Σε ένα μεγάλο βαρύ τηγάνι βάζετε το λάδι και το ζεσταίνετε. Αλευρώνετε το ψάρι ελαφρά, τινάζοντας το επιπλέον αλεύρι. Το τηγανίζετε, γυρίζοντάς το μία φορά, ώσπου να ροδίσει και από τις δύο πλευρές. Το βγάζετε με τρυπητή κουτάλα και το στραγγίζετε σε χαρτί κουζίνας. Πετάτε το λάδι του τηγανίσματος και σκουπίζετε το τηγάνι. Ζεσταίνετε το ελαιόλαδο στο τηγάνι σε μέτρια φωτιά και σοτάρετε τις πιπεριές και το σκόρδο μαζί, ανακατεύοντας συνεχώς για 7 λεπτά. Oταν μαραθούν οι πιπεριές, προσθέτετε τις ψιλοκομμένες ντομάτες, το αλάτι και το πιπέρι. Σκεπάζετε το τηγάνι και αφήνετε τη σάλτσα να βράσει ώσπου να πήξει και να μαλακώσουν οι πιπεριές, 15-20 λεπτά. Ξεσκεπάζετε το τηγάνι, προσθέτετε τον μπακαλιάρο περιχύνοντάς τον με μερικές κουταλιές σάλτσας. Μαγειρεύετε για περίπου 5 λεπτά, αφήνετε το φαγητό να κρυώσει λίγο και στη συνέχεια σερβίρετε.

Συμβουλή

Αν χρησιμοποιήσουμε παστό μπακαλιάρο, καλό είναι να τον αφήσουμε σε νερό για ένα εικοσιτετράωρο και στο διάστημα αυτό να αλλάξουμε νερό 4-5 φορές. Για να είναι πιο τρυφερός, το τελευταίο νερό να είναι χλιαρό. Στη συνέχεια Θα τον σκουπίσουμε πολύ καλά πιέζοντας τα κομμάτια σε χαρί κουζίνας.

Νταϊάνα Κόχυλα

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη δημοσιογράφο - σεφ να μαγειρεύει σούπερ ελληνικές συνταγές στο www.youtube.com/greekfoodtv

Μπακαλιάρος και σκορδαλιά με σαφράν

Για 4 άτομα

• 1 κιλό μπακαλιάρο φρέσκο, κομμένο σε τέσσερα κομμάτια,

• 1 ποτήρι γάλα,

• 2 καρότα,

• 2 σκελίδες σκόρδο,

• 2 μικρά κρεμμύδια,

• ½ πράσο

Για τη σκορδαλιά

• 2 πατάτες,

• 4-5 σκελίδες σκόρδο,

• λίγους στήμονες σαφράν,

• λίγη καυτερή πιπεριά,

• 2 κρόκους αυγών,

• 1 κουτ. σούπας μουστάρδα,

• αλάτι,

• 1 ποτήρι σπορέλαιο,

• 2 κουτ. σούπας ξίδι

Βράζουμε περίπου 20 λεπτά σε πολύ χαμηλή φωτιά το γάλα με τα καρότα, τις σκελίδες του σκόρδου, τα κρεμμύδια και το πράσο. Αυτά τα λαχανικά θα δώσουν ιδιαίτερη γεύση στο γάλα. Στη συνέχεια, προσθέτουμε τα κομμάτια του μπακαλιάρου και συνεχίζουμε το βράσιμο για 10-12 λεπτά. Ετοιμάζουμε τη σκορδαλιά: Βράζουμε δύο μεγάλες πατάτες και λειώνουμε 4-5 σκελίδες σκόρδου σε ένα γουδί, ρίχνοντας λίγο αλάτι. Στη συνέχεια χτυπάμε στο μούλτι τις πατάτες με το σκόρδο. Προσθέτουμε το σαφράν, την πιπερίτσα και χτυπάμε λίγη ώρα. Συνεχίζουμε με τους κρόκους, τη μουστάρδα και ξαναχτυπάμε. Σταδιακά προσθέτουμε σπορέλαιο, σαν να φτιάχνουμε μαγιονέζα. Oταν τελειώσουμε, δοκιμάζουμε και προσθέτουμε το ξίδι».

Συμβουλή

Προτιμώ τον φρέσκο ζουμερό μπακαλιάρο. Oταν θέλω να τον κάνω παστό, τον καλύπτω δύο τρεις φορές με θαλασσινό αλάτι. Το καλύτερο συνοδευτικό του μπακαλιάρου είναι η σκορδαλιά, η οποία μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Μία πρόταση είναι με ζουμί από παντζάρι για να αποκτήσει και ροζέ χρώμα. Μία άλλη λύση είναι με πουρέ λιαστής ντομάτας και καρύδι, ενώ μία τρίτη είναι με σαφράν.

ΠΗΓΗ: http://trelogiannis.blogspot.com/2011/03/blog-post_551.html

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (25 Μαρτίου)

Ανάλυση της Εικόνας του Ευαγγελισμού

Απολυτίκιον Ευαγγελισμού

ο Επίσκοπος Πα­λαιών Πατρών Γερμανός

ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Ο Επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν ο Εθνεγέρτης του Μωρηά, μαζί με τους οπλαρχηγούς και τους προκρίτους.

Γεννήθηκε στη Δημητσάνα στα 1778. Πήγε στη Σχο­λή της γενέτειράς του. Και δάσκαλο είχε τον Αγάπιο. Αργότερα κατέβηκε στο Άργος, όπου χειροτονήθηκε διά­κονος. Και μετά πήγε στη Σμύρνη, όπου συνάντησε το συμπατριώτη του, τον Μητροπολίτη Γρηγόριο, και κατό­πιν Εθνομάρτυρα Πατριάρχη. «Κι ο Γρηγόριος, που άλλο δε ζητούσε παρά να βοηθάει νέους για να γίνουν χρήσι­μοι στην Εκκλησία και στο Έθνος», του έδωσε όλα τα μέσα για να σπουδάσει στη Σχολή της Σμύρνης. Εκεί ο διάκονος Γερμανός παρακολούθησε θεολογικά μαθήμα­τα, Φιλοσοφία, Φιλολογία και γαλλική λογοτεχνία. Έτσι έγινε ένας μορφωμένος κληρικός, τόσο δύσκολο για τα χρόνια εκείνα της σκλαβιάς. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά που έκανε ο σεβαστός Ιεράρχης για το συμπατριώτη του. Του έδινε κι ένα άλλο ανεκτίμητο δώρο: τον εαυτό του, ζωντανό παράδειγμα, γεμάτο ζήλο κι αφοσίωση στην ιε­ρή του αποστολή.

Όταν ανέβηκε στον Πατριαρχικό θρόνο ο Γρηγόριος ο Ε', τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη και ο Γερ­μανός. Κι έγινε τότε το «δεξί» χέρι του Πατριάρχη... Το αυστηρό του ήθος, η σοβαρότητά του, η αξιοπρέπειά του τον επέβαλλαν στο Πατριαρχείο και στην ελληνική κοινό­τητα.

Ο Γερμανός γράφει την εξής χαρακτηριστική φράση:

«Ο άνθρωπος που νοιώθει ευγνωμοσύνη προς τους συνεργάτες του, είναι έτοιμος να κινδυνεύση μαζί τους όταν αδίκως πάσχουν».

Κι αυτό ήρθε στιγμή που το έδειξε και στην πράξη. Όταν οι Τούρκοι εξόρισαν τον Γρηγόριο τον Ε' στο Άγιο Όρος, τον ακολούθησε και ο Γερμανός, πρεσβύτερος τό­τε.

Αλλ' ο Πατριάρχης δεν τον κράτησε πολύ κοντά του. «Γύρισε στην Κωνσταντινούπολη, του είπε. Εδώ δεν χρειά­ζεσαι τώρα πια. Ενώ εκεί θα είσαι πολύ χρήσιμος».

Γύρισε στην Πόλη και σε λίγα χρόνια, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών, στις 25 Μαρτίου 1807.

Ο νέος Ιεράρχης κατέβηκε στο Μωρηά γεμάτος ζωή και παλμό ιερό. Και ρίχτηκε στην πνευματική του αποστο­λή. Περιόδευε, καβάλα σε μουλάρι, από χωριό σε χωριό και από πόλη σε πόλη, όλο το Μωρηά. Και συμβούλευε και νουθετούσε. Και κατηύθυνε κάθε ενέργεια της Φιλικής Εταιρείας με κόπο και μόχθο και πρόσφερε από το υστέρημά του μεγάλα ποσά... Ως στις 10 Μαρτίου 1821 όταν κατέφυγε στην Αγία Λαύρα. Και σε δυο-τρεις μέρες έφθασαν εκεί και ο Επίσκοπος Κερνίκης, ο Ζαΐμης, ο Φω­τήλας, ο Λόντος και άλλοι. Εκεί πήραν τη μεγάλη απόφαση. Και ο Ιεράρχης τούς εξέθεσε τους κινδύνους και τους έδωσε θάρρος και τόλμη. Και κατέληξε με τη φράση: «Η ιστορία και το μέλλον της Ελλάδος στηρίζονται επάνω σε τρεις λέξεις: Θρησκεία, Ελευθερία, Πατρίς».

Στο Ιστορικό εκκλησάκι του Μοναστηριού λειτούργη­σε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Και μ' ευλάβεια και ιερή συγκίνηση οπλαρχηγοί και στρατιώτες κοινώνησαν των Άχραντων Μυστηρίων. Και στο τέλος από την Ωραία Πύλη ευλόγησε τη Σημαία της Ελληνικής Επαναστάσεως...

Έτσι η «αυλαία» της Εθνεγερσίας σηκώθηκε. Τα καριοφίλια άρχισαν να βροντούν. Οι μάχες άνισες, σκληρές, διαδέχονταν η μια την άλλη. Ο Παλαιών Πατρών Γερμα­νός πολλά πρόσφερε στα χρόνια της Εθνεγερσίας. Πέθα­νε από εξανθηματικό τύφο στο Ναύπλιο στα 1826.

Πολλοί Έλληνες και ξένοι ιστορικοί μίλησαν και μι­λούν με θαυμασμό για τον Εθνεγέρτη του Μωρηά. Ο ιστορικός Γόρδων έγραψε για τον Παλαιών Πατρών Γερ­μανό «ότι τα υψηλά του εκκλησιαστικά καθήκοντα και η δραστηριότης του ενέπνεαν τον ελληνικόν λαόν». Ο Γάλ­λος ιστορικός και Πρόξενος στην Πάτρα Πουκεβίλ ότι «ο Αρχιεπίσκοπος Γερμανός ήταν πολύ μορφωμένος, Ικα­νός και ενάρετος. Η φαντασία του ήταν ζωηρή. Η πίστις του ακράδαντος».

Ήταν μια μεγάλη φυσιογνωμία: Αγνός στη ζωή του, πιστός στο εθνικό χρέος, μεγαλόκαρδος στην ψυχή, με­γαλοπρεπής και επιβλητικός στο παράστημα, αλύγιστος κι όμως προσηνέστατος, πολύπειρος κι ωστόσο αδιάφθο­ρος, εύγλωττος, άλλα εχέμυθος, στάθηκε μια μορφή από τις πιο σημαντικές στο μεγάλο αγώνα».

Αντί για άλλο μήνυμα του, να λίγες γραμμές από τη «διακήρυξη» προς τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, που Αυτός πρώτος υπέγραψε και «εστάλη» λίγο πριν την έκρηξη της Εθνεγερσίας.

«Ημείς, το ελληνικόν Έθνος των Χριστιανών, βλέ­ποντας ότι μας καταφρονεί το οθωμανικόν γένος, και σκο­πεύει τον όλεθρον εναντίον μας, πότε μ' έναν και πότε μ' άλλον τρόπον, απεφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν. Και τούτου ένεκα, βαστούμεν τα όπλα εις χείρας, ζητούντες τα δικαιώματα μας....»

Δεσπόζουσα μορφή αναδείχθηκε ο Επίσκοπος Πα­λαιών Πατρών Γερμανός, που κλείνει την «αυλαία» της οθωμανικής κυριαρχίας και ανοίγει την πύλη της απελευ­θερώσεως των Ελλήνων. Ηγέτης συνετός και άντρας γεν­ναίος ο Επίσκοπος Γερμανός, ορθώνεται μπροστά και στο κάθε ορθόδοξο κληρικό της εποχής μας και του ζητάει τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγωνιστικότητα να δείχνει στους σημερινούς πνευματικούς αγώνες!...

Μιλούν τα γεγονότα

ΕΚΚΛΗΣΙΑ -ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ - 21

ΤΙΜΟΘΕΟΥ Κ. ΚΑΛΙΦΗ

Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΝΩΣΕΩΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/palaion_paton_germanos.el.aspx

ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΦΗΓΗΣΗ

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

 Λόγος εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΔΡΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Έφθασε σήμερα η χαρά όλων των ανθρώπων και καταργεί την πρώτη κατάρα. Έφθασε Αυτός που ευρίσκεται παντού, για να τα γεμίση όλα με χαρά. Πώς ήλθε όμως; Χωρίς να περιβάλλεται από δορυφόρους, χωρίς να σύρη πίσω του τις στρατιές των αγγέλων, δίχως μεγαλοπρεπή προσέλευσι, αλλά ήσυχα και ήρεμα. Και το έκανε αυτό, για να διαφύγη την προσοχή του άρχοντος του σκότους, για να παγιδεύση με το σοφό αυτό τέχνασμα τον όφι, να εξαπα­τήση τον δράκοντα, τον Ασσύριο που έθεσε υπό την εξουσία του όλη την ανθρώπινη ευγένεια, και έτσι τελικά να αρπάξη το λάφυρο. Διότι δεν ανέχθηκε η άπειρη ευσπλαγχνία Του να υποστή καταστροφή αυτό το τόσο σπουδαίο έργο, ο άνθρωπος, για χάρι του οποίου Εκείνος έστησε τους ουρανούς σαν καμάρα, στερέωσε την γη, σκόρπισε τον αέρα, άπλωσε την θάλασσα και κατεσκεύασε ολόκληρη την ορατή κτίσι. Γι’ αυτό ο Θεός κατέβηκε στην γη, βγήκε έξω από τον ουρανό, ήλθε ανάμεσα στους ανθρώπους, κυοφορήθηκε από Παρθένο, αυτός που δεν τον χωρεί ολόκληρο το σύμπαν.

Λοιπόν ας αγάλλωνται τα σύμπαντα σήμερα, και η φύσις ας σκιρτά. Διότι ανοίγεται ο ουρανός και η γη υποδέχεται κρυφά τον Βασιλέα του παντός. Η Ναζαρέτ μιμείται την Εδέμ και δέχεται στους κόλπους της τον φυτουργό της Εδέμ. Ο Πατήρ των οικτιρμών μόνος του μνηστεύεται την ανθρώπινη ευτέλεια διά μέσου του μόνου γεννηθέντος από αυτόν. Και ο Γαβριήλ υπηρετεί το μυστήριο και προσφωνεί ήσυχα την Παρθένο με το Χαίρε, για να διασώση η θυγάτηρ του Αδάμ, που ανέτειλε από τον Δαβίδ, την χαρά που έχασε η προμήτωρ. Σήμερα ο Πατήρ της δόξης ευσπλαχνίσθηκε το ανθρώπινο γένος και κοίταξε με συμπάθεια την φύσι που εφθάρη από τον Αδάμ. Σήμερα ο χορηγός της ευσπλαγχνίας φανερώνει την άβυσσο των παναγάθων σπλάγχνων του και διοχετεύει στην κτίσι το έλεός Του, που είναι άφθονο σαν το νερό που καλύπτει τις θάλασσες.

Αυτό είναι το γεγονός που πανηγυρίζουμε τώρα. και αυτήν την παραγγελία δέχεται ο Γαβριήλ και μεσιτεύει ανάμεσα στην θεότητα και την ανθρωπότητα, και πρώτος ευαγγελίζεται στην Παρθένο τις εγγυήσεις της ολοκληρωτικής συνδιαλλαγής. Διότι ο Πατήρ των οικτιρμών συμπόνεσε το γένος μας που είχε ήδη καταφθαρή από το ολίσθημα της αμαρτίας και ενθυμήθηκε το έργο των χειρών του. Και επειδή δεν υπέφερε να μας βλέπη να χανώμαστε έως τέλους, κατά πρώτον έδωσε στα χέρια του Μωυσέως τον νόμο, που ήταν γραμμένος σε λίθινες πλάκες. Καθώς όμως ο νόμος δεν είχε κανένα αποτέλε­σμα1, απέστειλε πνευματοφόρους άνδρες, εννοώ τους διορατικούς προφήτες, οι οποίοι έδειχναν όλες τις ευθείες οδούς του Θεού. Παρ’ όλο δε που έκλεισαν τις αισθήσεις τους αυτοί προς τους οποίους απεστάλησαν και δεν βελτιώθηκαν καθόλου, ωστόσο ούτε τότε παρέβλεψε ο Πλάστης το πλάσμα μας, αλλά εξαπέστειλε σε μας τους αναξίους, εις ους τα τέλη των αιώνων κατήντησε2, τον ομόθρονο και ισοσθενή και ισάγαθο Υιό του, ο οποίος προήλθε από τους υπεράγαθους και πανάμωμους κόλπους του. Διότι έκρινε πως πρέπει μάλλον να εργασθή για την σωτηρία αυτών που έχουν ναυαγήσει, παρά να παρα­βλέψη αυτό το τόσο σπουδαίο πλάσμα που έφτιαξε.

Αφού λοιπόν ώρισε σε κάποιον από τους πρώτους του αγγέλους να διακονήση στο μυστήριο, νομίζω ότι αυτά του παρήγγειλε με το νεύμα της οικείας του μεγαλειότητος: «Εμπρός λοιπόν, Γαβριήλ, πήγαινε στη Ναζαρέτ, την πόλι της Γαλιλαίας, στην οποία κατοικεί κόρη Παρθένος μνηστευμένη με άνδρα που ονομάζεται Ιωσήφ. Το όνομα της Παρθένου είναι Μαρία». Λέγει, στη Ναζαρέτ. Για ποιο λόγο; Για να συλλέξη ο Παντοκράτωρ το θεοχαρίτωτο κάλλος της παρθενίας, όπως ακριβώς το τριαντάφυλλο, από ακανθωτή χώρα. και για την προφητεία, ότι Ναζωραίος κληθήσεται3. Ποιος; Αυτός που ανακη­ρύσσεται κατόπιν από τον Ναθαναήλ Υιός Θεού και Βασιλεύς του Ισραήλ4. Είναι βέβαια συνήθεια ο Γαβριήλ να διακονή στα μυστήρια του Θεού, όπως το είδαμε στην περίπτωσι του Δανιήλ5. «Πήγαινε λοιπόν στην πόλι της Γαλι­λαίας Ναζαρέτ. και σαν φθάσης σ’ αυτήν, σπεύσε πρώτα να ανακοινώσης στην Παρθένο αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα της χαράς, το οποίο είχε χάσει προηγουμένως η Εύα. Και πρόσεξε μην της ταράξης την ψυχή. διότι το μήνυμα είναι χαράς, όχι καταστροφής. ο ασπασμός είναι ευφροσύνης και όχι αθυμίας. Γιατί ποια χαρά ήταν ή θα είναι μεγαλύτερη για το ανθρώπινο γένος, από το να γίνη συμμέτοχος της θείας φύσεως, και, με την προς Αυτόν άμεση επαφή, να ενωθή και να γίνη ένα με Αυτόν καθ’ υπόστασιν; Ποιο πράγμα είναι πιο θαυμαστό, από το να βλέπης την συγκατάβασι του Θεού, που φθάνει μέχρι και την κυοφορία μέσα στην μήτρα μιας γυναίκας; Ω, τί παράδοξα πράγματα! Ο Θεός μέσα στα μόρια μιας γυναίκας, ο τον ουρανόν θρόνον έχων, και υποπόδιον την γην6. Ο Θεός να ευρίσκεται μέσα στην κοιλιά μιας γυναίκας, αυτός που είναι υπερουράνιος και σύνθρονος της πατρικής αϊδιότητος. Και ποιο πράγμα είναι πιο παράδοξο από αυτό, από το να παρουσιάζεται δηλ. ο Θεός ανθρωπόμορφος, χωρίς να εξέρχεται από την θεότητά του; Και από το να βλέπουμε την ανθρώπινη φύσι να είναι ολόκληρη συνενωμένη με τον Πλάστη της, για να θεωθή ολόκληρος ο άνθρωπος που έπεσε πρώτος στην αμαρτία;

Τί έκανε λοιπόν ο Γαβριήλ; Όταν τα άκουσε αυτά και κατάλαβε πως η διαταγή είναι βέβαια επικυρωμένη με θεϊκή απόφασι αλλά ξεπερνά την δύναμί του, έμεινε μετέωρος ανάμεσα στον φόβο και την χαρά και του ήταν φανερό πως δεν πρέπει να ξεθαρρεύη. αλλά επίσης δεν έκρινε και ασφαλές το να αντιλέγη. Ακολουθώντας λοιπόν το θεϊκό πρόσταγμα, πέταξε κάτω προς την Παρθένο και φθάνοντας στη Ναζαρέτ, στάθηκε στο δωμάτιο. Έπειτα έμεινε σκεπτικός και βασανιζόταν από διαφόρους λογισμούς, σαν να βρισκόταν σε αμηχανία. και νομίζω πως αυτά αναλογιζόταν: «Από πού ν’ αρχίσω να εκτελώ την απόφασι του Θεού; Να εισέλθω βιαστικά στον θάλαμο; Αλλά τότε θα ταράξω την ψυχή της Παρθένου. Να προχωρήσω πιο αργά; Αλλά η κόρη θα νομίση πως μπήκα αυθαίρετα. Να χτυπήσω την πόρτα; Αλλά πώς; Δεν είναι χαρακτηριστικό των αγγέλων αυτό, ούτε κάτι από τα αισθητά μπορεί να εμποδίση το ασώματο. Να ανοίξω πρώτα την πύλη; Αλλά και αν ακόμη αυτή είναι κλειστή, εγώ μπορώ να εισέλθω. Να την καλέσω με το όνομά της; Αλλά θα τρομάξω την κόρη. Αυτό λοιπόν θα κάνω. Θα ενεργήσω ανάλογα με την επιθυμία Αυτού που μ’ έστειλε. διότι έχει σκοπό να σώση το ανθρώπινο γένος. Και η επιθυμία Του βέβαια αν και είναι κάπως παράδοξη, είναι όμως γεμάτη ευσπλαγχνία και σύμβολο καταλλαγής. Πώς άραγε να πλησιάσω την Παρθένο; Για ποιο πράγμα να της μιλήσω πρώτα; Για το χαρμόσυνο μήνυμα ή για την ενοίκησι του Κυρίου μου; Για την επέλευσι του Πνεύματος ή για την επισκίασι του Υψίστου; Θα χαιρετήσω λοιπόν την Παρθένο, θα της ανακοινώσω το θαύμα, θα την πλησιάσω, θα της απευθύνω τον χαιρετισμό και θα της προσφωνήσω ήρεμα το Χαίρε. Αυτό θα με βοηθήση να της μιλήσω με παρρησία. Ας προπορευθή, ως εγγύησις για την συνομιλία μου με αυτήν, το Χαίρε. Διότι αυτό και μόνο το άκουσμα του Χαίρε, επειδή δεν θα προξενήση κανένα φόβο στην κόρη, θα εξομαλύνη από πριν την κατάστασι της ψυχής της. Από την χαρά λοιπόν θ’ αρχίσω να της αναγγέλλω τα μηνύματα της χαράς. Διότι έτσι αρμόζει στην βασίλισσα, με χαρμόσυνα μηνύματα να την χαιρετούμε. Διότι ο τρόπος είναι χαροποιός, ο καιρός ευφρόσυνος, το παράγγελμα χαρμόσυνο, το βούλευμα σωτήριο και προοίμιο ακατάληπτης χαράς.

Αυτά λοιπόν αφού αποφάσισε ο αρχάγγελος, πορεύθηκε στην παστάδα και πλησίασε τον θάλαμο μέσα στον οποίο κατοικούσε η Παρθένος. Προσήγγισε ήσυχα στην θύρα και, αφού εισήλθε, προσεφώνησε την Παρθένο με ήρεμη φωνή: Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου7. Αυτός που υπάρχει πριν από σένα, σήμερα γίνεται μαζί με σένα, και μετά από λίγο θα προέλθη από σένα. τότε αϊδίως, τώρα χρονικώς. Πω, πω, τί αμέτρητη φιλανθρωπία! Πόσο μεγάλη αγαθοσύνη! Δεν αρκέσθηκε στο μήνυμα της χαράς, αλλά ωνόμασε και τον αυτουργό της χαράς με την κύησι της Παρθένου. Διότι το ο Κύριος μετά σου, δείχνει ολοφάνερα πως παρευρίσκεται ο ίδιος ο Βασιλεύς και ολόκληρος σωματώνεται μέσα της, χωρίς όμως να απομακρύνεται από την οικεία του δόξα.

Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Χαίρε, συ που είσαι το όργανο της χαράς με το οποίο ελύθη η καταδίκη της κατάρας και την θέσι της κατέλαβε δίκαια η χαρά. Χαίρε, συ που είσαι αληθινά ευλογημένη. χαίρε, η λελαμπρυσμένη. χαίρε, το καλλωπισμένο ανάκτορο της θείας δόξης. χαίρε, το ιερό παλάτι του βασιλέως. χαίρε, νυμφών, εις τον οποίο ο Χριστός ενυμφεύθη την ανθρωπότητα. χαίρε, συ που εξελέγης από τον Θεό πριν να γεννηθής. χαίρε, το μέσο συνδιαλλαγής του Θεού προς τους ανθρώπους. χαίρε, θησαυρέ της ακηράτου ζωής. χαίρε, ουρανέ, υπερουράνιο οίκημα του Ηλίου της δόξης. χαίρε, ευρύχωρο χωρίο του Θεού που δεν είναι χωρητός πουθενά εκτός μόνον από σένα. χαίρε, γη αγία παρθενική, από την οποία δημιουργήθηκε με άρρητο θεοπλαστία ο νέος Αδάμ για να διασώση τον παλαιό. χαίρε, ζύμη αγία θεόπλαστη, από την οποία ζυμώθηκε όλο το φύραμα του ανθρωπίνου γένους, και, αφού μετεβλήθη σε άρτο από το σώμα του Χριστού, αποτέλεσε ένα παράδοξο κράμα.

Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου8. Και πολύ σωστά ευλογημένη. Διότι σε ευλόγησε ο Θεός, εσένα το σκήνωμά Του, που εκυοφόρησες απεριλήπτως τον υπερπλήρη της Πατρικής δόξης άνθρωπο Ιησού Χριστό, που είναι και Θεός, τέλειος κατά τις φύσεις από τις οποίες και στις οποίες συνέστη. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, η οποία εχώρησες αστενοχωρήτως μέσα εις το ασύλητο ταμείο της παρθενίας σου τον ουράνιο θησαυρό, εν ω πάντες εισίν οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως απόκρυφοι9. Συ είσαι αληθινά ευλογημένη, ης η κοιλία θημωνία άλωνος.10 διότι καρποφόρησες ασπερμάτως και αγεωργήτως καρπό ευλογίας, τον στάχυ της αφθαρσίας Χριστό, καθώς προσέφερες στον γεωργό της σωτηρίας μας πλούσιο θερισμό, χιλιάδες μακαρίων ψυχών. Εσύ είσαι αληθινά ευλογημένη, η οποία μόνη απ’ όλες τις μητέρες προετοιμάσθηκες να γίνης μητέρα του Κτίστου σου, και όμως απέφυγες όσα παθαίνουν οι μητέρες. Διότι δεν διεφθάρη από μητρικές ωδίνες η εξαίρετή σου παρθενία, καθώς ο παρθενικός σου βλαστός διεφύλαξε σώα τα σήμαντρα της αγνείας σου. Συ είσαι πραγματικά ευλογημένη, η μόνη που κυοφόρησες δίχως άνδρα αυτόν που άπλωσε τους ουρανούς και ουράνωσε ξενοπρεπώς την γη της παρθενίας σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, η μόνη που αξιώθηκε την ευλογία την οποία υποσχέθηκε ο Θεός με τον Αβραάμ στα έθνη11. Εσύ είσαι αληθινά ευλογημένη, γιατί μόνο εσύ εχρημάτισες μητέρα του ευλογημένου παιδιού Ιησού Χριστού του Σωτήρα μας, διά μέσου της οποίας κράζουν τα έθνη: Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου12. και, Ευλογητόν το όνομα της δόξης αυτού εις τον αιώνα. και πληρωθήσεται της δόξης αυτού πάσα η γη. γένοιτο, γένοιτο13.

Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Καρπός, από τον οποίο έφαγε ο πρωτόπλαστος Αδάμ και εξήμεσε την αρχαία κατάποσι, με την οποία δέχθηκε μέσα του το δέλεαρ της απάτης. Καρπός, από τον οποίο πηγάζει ο γλυκασμός της πικρής γεύσεως του ξύλου και ο οποίος αποκαθαίρει την ανθρωπότητα. ο οποίος ανέβλυσε πηγές ποταμηφόρες για χάρι του Ισραήλ που περιπλανιόταν στην έρημο, και γλύκανε την Μερράν και έβρεξε ψωμί, παράξενη τροφή και αγεώργητη. Ευλογημένος ο καρπός, ο οποίος μετέβαλε τα ύδατα που ήσαν πικρά και προκαλούσαν ατεκνία σε πόσιμα και γόνιμα με την βοήθεια του Ελισσαίου που έχυσε σ’ αυτά αλάτι. Ευλογημένος ο καρπός ο οποίος προήλθε από τον ακήρατο βλαστό της παρθενικής μήτρας, ως βότρυς ωριμασμένος κατά υπερφυή τρόπο. Ευλογημένος ο καρπός από τον οποίο αναβλύζουν πηγές ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνων14. Καρπός, από τον οποίο προέρχεται ο ζωηφόρος άρτος, το σώμα του Κυρίου, και ποτήρι αθανασίας που παρέχει σωτήριο ποτό. Ευλογημένος ο καρπός, τον οποίο ευλογεί κάθε γλώσσα επουρανίων και επιγείων και κατα­χθονίων15, με τον τριπλασιασμό της αγιαστικής Τριαδικής Θεότητος, και τον κατατάσσει βέβαια στην ίδια ουσία, αλλά τον διαχωρίζει ως προς την ιδιαίτερη υπόστασι. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.

Η δε, λέγει, επί τω λόγω αυτού διεταράχθη, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος16. Λέγει ότι ταράχθηκε, όχι γιατί έπεσε σε απιστία. αποκλείεται. Αντίθετα μάλλον από ευλάβεια προς την παράξενη προσφώνησι, διότι της φάνηκε σαν μαντεία αυτό που έβλεπε. Ούτε έπαθε αυτό που συνέβη στον Ζαχαρία μέσα στα άδυτα από την απιστία του, εξ αιτίας της οποίας δέχθηκε την τιμωρία από τα γεννητικά στα φωνητικά όργανα και αντάλλαξε την ατεκνία με την αφωνία17. Αλλά καθώς ήταν καθαρή από κάθε ψόγο και από οποιαδήποτε επιμειξία προς άνδρα και από κάθε ελευθεριάζουσα συνήθεια, και είχε συνηθίσει να προσηλώνη το νου της στην ακλινή θεωρία των ουρανίων, δέ­χθηκε μέσα στην ψυχή της ταραχή από τον ασπασμό, επειδή ήταν φυσικό, μια και ήταν απαρρησίαστη, να διστάση εκείνη την στιγμή και να ανακρίνη με το λογικό αυτό που της είχε λεχθή και όχι ν’ ανοίξη τ’ αυτιά της ως έτυχε και απερίσκεπτα σ’ αυτόν που της μιλούσε. Γι’ αυτό, πολύ σοφά ο ευαγγελιστής το επισήμανε και είπε. η δε διελογίζετο. Σαν να εξέταζε τους διαλογισμούς της με το κριτήριο της καθαράς διανοίας, ώστε να μην παραδεχθή χωρίς κρίσι τους λόγους. Έλεγε: ποταπός είη ο ασπασμός ούτος; Διότι ήταν φυσικό, αυτή που ήταν ευγενής και θυγατέρα του Δαβίδ να μην είναι ανίδεος των διηγήσεων που αναφέρονται στις Θείες Γραφές. Έτσι έστρεψε το νου της αμέσως προς την πτώσι της προμήτορος, αναλογιζόμενη το ολίσθημα εξ αιτίας της απάτης, και όσα άλλα παρόμοια εξιστορήθηκαν από τους παλαιούς. Επομένως δεν έκανε άσχημα ο ευαγγελιστής που γράφει πως διαλογιζόταν. Επίσης, το έκανε αυτό και για να δείξη πόση σύνεσι είχε, καθώς και την σταθερή και πάγια και αρρέμβαστη γνώσι της. Διότι δεν πρέπει να γίνη αποδοχή της προσφωνήσεως χωρίς προηγουμένως να γίνη βέβαιο πως είναι καλή, ύστερα από προσεκτική εξέτασι. Πλην όμως, επειδή προσπαθούσε να καταστείλη την ταραχή της ψυχής, δεν πρόφερε καμμία λέξι. μόνο, αφού πήρε κάποιο φοβισμένο σχήμα, άφηνε να φανή η κατάστασι της ψυχής της και στήλωσε την σταθερότητα του ήθους της αντί για την φωνή της. Έλεγε μέ­σα της. ποταπός είη ο ασπασμός ούτος; Μήπως μόνη εγώ απ’ όλες τις γυναίκες θα καινοτομήσω την φύσι; Μήπως μόνο εγώ μπορώ να κυοφορήσω καρπό χωρίς να συνέλθω με άνδρα; Ποταπός είη ο ασπασμός ούτος; Ποιος έφερε αυτή την αγγελία και από πού μπήκε; Να είναι άνθρωπος αυτός που ομιλεί; Αλλά φαίνεται ως ασώματος. Να είναι άγγελος; Αλλά μιλάει σαν άνθρωπος. Αγνοώ τί είναι αυτό που βλέπω και απορώ μ’ αυτά που ακούω.

Τί έκανε λοιπόν ο Γαβριήλ; Αμέσως μόλις κατάλαβε πως η κόρη ταράχθη­κε, δεν σκέφθηκε τίποτε άλλο, αλλά αμέσως της είπε. Μη φοβού, Μαριάμ. εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ18. Αφού πρώτα της κατασίγασε το φόβο, ύστερα της έδωσε θάρρος λέγοντας «μη φοβάσαι, γιατί βρήκες χάρι από τον Θεό». αυτήν που έχασε η Εύα. Με το να πη χάριν, διέλυσε την αμφιβολία της γνώμης της και το ότι της φάνηκε πως πρέπει να σκεφθή καλά το πράγμα. Και προσθέτοντας το εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ πιθανώς να αντέκρουσε τον φόβο της Παρθένου. Μη φοβού Μαριάμ. Δεν είναι απατηλός ο τρόπος. δεν έχω έλθη για να σε αποπλανήσω. δεν λαλεί πάλι ο όφις που συρίζει, δεν σου μιλάω από την γη. Από τα ύψη ήλθα για να σου φέρω το χαρμόσυνο μήνυμα. και όχι απλώς ένα καλό μήνυμα, αλλά ένα μήνυμα μεγάλης χαράς. Μη φο­βού, Μαριάμ. ο ασπασμός δεν αποτελεί χλευασμό, ούτε το μήνυμα φέρει λύπη.

Ο Κύριος μετά σου, ο χορηγός κάθε χαράς και Σωτήρας όλου του κόσμου. Μαζί σου, αυτός που δεν χωρίσθηκε από τους πατρικούς κόλπους, αλλά και έχει συλληφθή μέσα στην μήτρα σου. Σε απεκάλεσα Κεχαριτωμένη για να σου φανερώσω την χαρά του μυστηρίου σου. Σε ωνόμασα Κεχαριτωμένη, διότι δέ­χθηκες στην μήτρα σου όλη την χαρά και χαριτώθηκες με στολή που λάμπει από τα θεία χαρίσματα. Προσφώνησα ο Κύριος μετά σου, για να δείξω ολοφάνερα την εξουσία αυτού που εισήλθε προηγουμένως μέσα σου. Διότι αυτός είναι Κύριος και Θεός εξουσιαστής, άρχων ειρήνης και πατήρ του μέλλοντος αιώνος19, υιός δικός σου, της Παρθένου, αλλά και Σωτήρας όλων. Ο Κύριος μετά σου. η χάρις και η αλήθεια μαζί σου. Κύριος του νόμου, Πατέρας της χάριτος και πηγή της αληθείας. Μη φοβού, Μαριάμ. ο Κύριος μετά σου. Αυτός που εξουσιάζει κάθε κυριαρχία. ο Υιός του Πατρός των φώτων, ο οποίος γεννήθηκε ανάρχως από Αυτόν και σαρκώθηκε χρονικώς από εσένα. ο οποίος ευρίσκεται στον ουρανό ολόκληρος μέσα στον κόλπο Του και κάτω στην γη ολόκληρος μέσα στην κοιλιά σου. Αυτός είναι μαζί σου και μέσα σου. Διότι πρόφθασε και εισήλθε και ενδύθηκε την μήτρα σου και έτσι ο κατά φύσιν αχώρητος έγινε μέσα σου χωρητός. Μη φοβού, Μαριάμ. εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Χάριν, την οποία δεν είχε δεχθή η Σάρρα, δεν την γνώρισε η Ρεββέκα και δεν την βρήκε η Ραχήλ. Εύρες χάριν, την οποία δεν αξιώθηκε η ξακουστή Άννα, ούτε η Φενάννα, η αντίπαλός της. Καθ’ όσον εκείνες έγιναν μητέρες ενώ πριν ήταν άτεκνες, αλλά έχασαν μαζί με την στείρωσι και την παρθενία. Εσύ όμως και μητέρα θα είσαι και θα έχης αναφαίρετη την παρθενία. Μη φοβάσαι λοιπόν, γιατί βρήκες χάρι από τον Θεό. Χάρι, την οποία δε βρήκε κανείς άνθρωπος σ’ όλους τους αιώνες σαν και σένα. Και ποια άλλη χάρις θα μπορούσε να εξομοιωθή με αυτήν, που έχει το εξαίρετο προνόμιο πως προέρχεται άμεσα από τον Θεό;

Λοιπόν, εύρες χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν20. Πω, πω, τί θαύμα! Πρώτα της λύνει την απορία που δημιουργήθηκε μέσα της και έπειτα προσθέτει τα λόγια της ερμηνείας. Και πρόσεξε πόσα πετυχαίνει με λίγα λόγια. Καταστέλλει τον φόβο, προμηνύει την χάρι, ερμηνεύει την κύησι, προφητεύει την γέννησι, ορίζει το όνομα αυτού που θα γεννηθή. Και δεν σταματά σ’ αυτά ο λόγος του. αλλά και για να φανερωθή καλά το μέγεθος της εξουσίας αυτού που θα γεννη­θή, αμέσως πρόσθεσε. Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαβίδ του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος21. Είδες πώς αφαίρεσε σιγά-σιγά τον φόβο από την Παρθένο; Είδες πόσο θάρρος έδωσε στην ψυχή της; Διότι, όταν τον είπε Υιό του Υψίστου, αλλά και ότι ο Δαβίδ θα είναι ο πατέρας του, έδωσε φτερά αμέσως σ’ όλο το νου της, όπως το δείχνουν τα επόμενα.

Και πρόσεξε την σύνεσι της Παρθένου. Διότι, όταν τα πληροφορήθηκε αυτά, και κατάλαβε το άτρεπτο της υπεροχικής εξουσίας του Θείου θελήματος, είπε προς τον άγγελον. πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω ;22 Παράξενα μου υπόσχεσαι, λέγει, μου αναγγέλλεις πράγματα που ξεπερνούν την φύσι. Δεν έχω πείρα γάμου. διότι έχω μνηστευθή βέβαια, αλλά δεν έχω υπανδρευθή. Τον Ιωσήφ τον γνωρίζω ως μνηστήρα και όχι ως άνδρα. Ο μνηστήρας είναι σύνοικος και όχι σύνευνος. Άσπορη η γαστέρα, αλλά όχι αρόσιμη. Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; Διότι μήπως μόνον εμένα, λέγει, η φύσις θα με αναδείξη μητέρα δίχως γάμο; Μήπως μόνη εγώ αντίθετα από τους νόμους της φύσεως θα εισαγάγω στην φύσι παράξενη γέννησι; Δεν προηγήθηκε γάμος, δεν έχω πείρα από άνδρα. Διότι δεν γνώρισα τον Ιωσήφ. για μένα υπήρξε φύλακας και όχι άνδρας. Και πώς έσται μοι τούτο;

Αποκρίνεται αμέσως ο Γαβριήλ, και απολεπτύνει την παχύτητα της ερωτήσεως με το ύψος της αποκρίσεως και λέγει. Τί λόγια είναι αυτά που λες, τρισμακαρία; Γιατί προβάλλεις τέτοιους λόγους; Εγώ ήλθα από τον ουρανό να σου αναγγείλω την καινοπρεπή σύλληψι. Δεν σου μιλώ από την γη, όταν σου λέγω ο Κύριος μετά σου. και συ αναρωτιέσαι πώς έσται μοι τούτο; Εγώ σου ευαγγελίζομαι αυτόν που πρόφθασε να κατοίκηση μέσα στην κοιλία σου πριν από την παρουσία μου, και συ μου μιλάς για άνδρα και για την γήινη γέννησι και λέγεις πώς θα μου συμβή; Κατανόησε, πώς εξήνθησε η ράβδος. πώς η πέτρα γέννησε το νερό, από πού το κυοφόρησε. πώς η φωτιά της βάτου προχώρησε μέσα στον θάμνο και δεν την κατέφλεξε. Εάν σε αυτά δεν δείχνης απιστία, ούτε σε μένα να δείχνης. Διότι αυτός που ενεργεί και αυτά και εκείνα, είναι ένας. αυτός που τον φέρεις μέσα σου. Κατά ένα παράξενο θεσμό αντίθετο με τους νόμους της φύσεως θα γίνης τροφός αυτού που θα κυοφορήσης. Όχι όπως η Ελισάβετ, όχι όπως η Άννα που σε γέννησε. Διότι εκείνες έγιναν μητέρες, αφού δέχθηκαν σπέρμα, ενώ εσύ θα γεννήσης χωρίς άνδρα αυτόν που κατοίκησε μέσα σου άσπορος. Και αν θα ήθελες να μάθης τον τρόπο, θα σου τον πω και αυτόν με σαφήνεια.

Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι23. Διότι αυτός που γεννάται δεν θα προέλθη από θέλημα σαρκός. ούτε θα μεσιτεύση στον τοκετό της μητέρας του Θεού η ηδονή της σάρκας. διότι στάθηκε πάνω από τους όρους της φύσεως και όμως δεν είναι τελείως έξω από την φυσική τάξι, αφού ο υπερφυσικός λόγος υπερίσχυσε του φυσικού. Κανένα πάθημα δεν θα συμβή στην επίγεια κύησι, απ’ αυτά που συνήθως την ακολουθούν, όπως κανένα δεν συνέβη στην ουράνια γέννησι. Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι. Πρόσεξε σε ποιο σημείο φανερώνεται το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Διότι, όταν είπε Πνεύμα Άγιον, δεν εννόησε κανένα άλλον παρά τον Παράκλητο. Δύναμι του Υψίστου, προφανώς υπονοεί τον Υιόν. Διότι με την λέξι Ύψιστος, εισάγεται ταυτόχρονα το πρόσωπο του Πατρός. Το, «θα σε επισκίαση» νομίζω ότι αναφέρεται σε αυτό που προείδε ο Αββακούμ με τα διορατικά του μάτια ως όρος κατάσκιο24, και εννοούσε την Παρθένο. Δι’ ο και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού25. Διότι το προαιώνιο βρέφος που διαπλάσθηκε απερινόητα από το Άγιον Πνεύμα διά του αγίου Πατρός, δίκαια θα είναι άγιο και θα ονομασθή Υιός του Υψίστου, διότι υπάρχει συναΐδιος Λόγος του Υψίστου. Έχει φανερωθή λοιπόν με σαφήνεια στην Παρθένο, τί και από πού και τί λογής είναι αυτό που κυοφορήθηκε μέσα της και ότι αυτό που θα γεννηθή θα είναι Υιός του Θεού. Για να διασαφηνίση πιο ανάγλυφα και καλύτερα την δύναμι του λόγου προσθέτει την κυοφορία της Ελισάβετ. Σαν να της λέγει ότι αυτός που ήταν ικανός να δείξη ανέλπιστα γόνιμη την μήτρα στα γεράματα, είναι ολοφάνερο πως θα δείξη και παρθένον κυοφόρο υπέρ λόγον. Γι’ αυτό προσθέτει. ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα26. Μάλλον εύκολα και με πολλή σαφήνεια ο Γαβριήλ έπεισε την Παρθένο να αποδεχθή το θαύμα, προσθέτοντας το ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα.

Τί λέγει λοιπόν το Ευαγγέλιο; Είπε δε Μαριάμ. ιδού η δούλη Κυρίου. γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου27. Είδες σύνεσι; Είδες υπερβολή ευγενικής συστολής; Αφού κατάλαβε καλά την σύλληψι του τοκετού, την γέννησι του τέκνου, ποιος και τίνος θα είναι υιός και ποιος θα ονομασθή, και ποιου θρόνου είναι διάδοχος και σε ποιους θα βασιλεύση, και τέλος ότι αυτός που θα γεν­νηθή δεν θα εκπέση από την βασιλεία, άφησε και αυτή να βγη απ’ το στόμα της αντίστοιχη χαρούμενη φωνή. ιδού η δούλη Κυρίου. γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου. Και εννοεί αυτό: Να, είμαι έτοιμη και τίποτε δεν υπάρχει που θα με εμποδίση. Η ψυχή πρόθυμη, η κοιλία εύκαιρη. διότι είναι ανέπαφη και φυλάσσεται μόνο για τον Πλάστη. «Ιδού η δούλη του Κυρίου», υπάκουη, πρόθυμη να υπηρετήση, έτοιμη να υποδεχθή. «Ας γίνη σύμφωνα με τον λόγο σου». Επειδή, λέγει, όλα, όσο ήταν δυνατόν τα ανήγγειλες ευθέως, όλο αυτό που τελεσιουργείται έχει γεμίσει από χαρά και υπέρτατη δόξα. Ιδού η δούλη Κυρίου. γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου. Εύγε στην άφραστη οικονομία! Εύγε στην χά­ρι! Υπερεύγε στην άναρχη βουλή και πρόγνωσι! Πραγματικά Πνεύμα Άγιο κατοίκησε μέσα στην Παρθένο, και δύναμις του Υψίστου την επεσκίασε, σύμφωνα με την προωρισμένη βουλή και πρόγνωσι του Θεού.

Και λέγει: και απήλθεν απ’ αυτής ο άγγελος28, αφού εκπλήρωσε το λειτούργημα που του είχε ανατεθή. Έφυγε απ’ αυτήν ο άγγελος, αλλά δεν απομακρύνθηκε ο Κύριος. Διότι ο ένας είναι περιγραπτός, κι αν ακόμη είναι ασώματος. ενώ ο άλλος είναι απερίγραπτος, κι αν ακόμη είναι χωρητός μέσα στο σώμα και την κοιλία της Παρθένου. Και ο ένας προκατήγγειλε ότι ο ερχόμενος κυοφορείται από την Παρθένο για την σωτηρία των ανθρώπων. Ενώ ο άλλος, ανέλαβε την ουσία μας και την ανεμόρφωσε στον εαυτό του, αποδίδοντας στην φύσι το κατ’ εικόνα και το πρώτο αξίωμα, το οποίο το έχασε από την απροσεξία των πρωτοπλάστων. Και αφού το ανύψωσε το έβαλε να καθίση εν τοις επουρανίοις υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και παντός ονόματος ονομαζομένου ου μόνον εν τω αιώνι τούτω, αλλά και εν τω μέλλοντι29. Σ’ αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος και η τιμή και η προσκύνησις, μαζί με τον άναρχό του Πατέρα και το πανάγιο και ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν*.

1. ουδέν γαρ ετελείωσεν ο νόμος. Εβρ. ζ’ 19

2. Α’ Κορ. ι’ 11

3. Ματθ. β’ 23

4. βλ. Ιωάν. α’ 50

5. βλ. Δαν. η’ 16. θ’ 21

6. πρβλ. Ησ. ξς’ 1

7. Λουκ. α’ 28

8. Λουκ. α’ 42

9. Κολ. β’ 3

10. Ασμ. Ασμ. ζ’ 3

11. Γεν. κβ’ 18

12. Ιωάν. ιβ’ 13

13. βλ. Ψαλμ. οα’ 19

14. Ιωάν. δ’ 14

15. Φιλιπ. β’10

16. Λουκ. α’ 29

17. Λουκ. α’ 20

18. Λουκ. α’ 30

19. Ησ. θ’ 6

20. Λουκ. α’ 31

21. Λουκ. α’ 32-33

22. Λουκ. α’ 34

23. Λουκ. α’ 35

24. Αβ. Γ’ 3

25. Λουκ. α’ 35

26. Λουκ. α’ 37

27. Λουκ. α’ 38

28. Λουκ. α’ 38

29. Εφεσ. α’ 21

* Μετάφρασις κατ’ επιλογήν, εκ της Ι. Μονής Καρακάλλου

“ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ

ΕΤΟΣ Γ’ ΜΑΡΤΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ 1991 ΤΕΥΧΟΣ 11

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.impantokratoros.gr/andreas_krhths_euaggelismos.el.aspx

Ο Μακρυγιάννης στην επικαιρότητα!!!

Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης

"Μην αφήσετε, Άγιοί μου

 αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας

να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες.".

Tότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό 'χα, δεν τό 'δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.

Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα:

«Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι:

«Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

πηγή: http://koinoniaagion.blogspot.com/2011/02/blog-post_19.html

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/makrigiannis-ellada.el.aspx

Στρατηγική των ΗΠΑ

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ των ΗΠΑ τα λέει, όχι κάποιος συνωμοσιολόγος!

1821

1821: «Ελλήνων έθνος και εθνική συνείδηση»

- ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ 2011

Ομιλίες των Κωνσταντίνου Χολέβα και Γεωργίου Καραμπελιά

Συνεχίστηκε για 7η χρονιά και φέτος η παράδοση της συνεργασίας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ και της ενορίας ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ στο πλαίσιο των ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΩΝ 2011, των εκδηλώσεων τις οποίες οργανώνει η ενορία με επίκεντρο της εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Ως θέμα της φετινής εκδήλωσης -συζήτησης επελέγη το: " 1821. Ελλήνων έθνος και εθνική συνείδηση" και στο πλαίσιο αυτού του κεντρικού θέματος μίλησαν: Ο κ. Γεώργιος Καραμπελιάς, συγγραφέας, εκδότης του περιοδικού ΑΡΔΗΝ, με θέμα: "Ο Ρήγας Φερραίος, ο Αδ. Κοραής και οι Τούρκοι" και ο κ. Κων/νος Χολέβας, πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας με θέμα: " Η αγιασμένη επανάσταση και οι διαστεβλωτές της Ιστορίας" .
Μιλώντας ο κ. Γεώργιος Καραμπελιάς για τον Ρήγα Φερραίο και τον Αδ. Κοραή μέσα από κείμενα των ιδίων και παρουσιάζοντας ιστορικά στοιχεία ανασκεύασε κατηγορίες όπως, ότι ο Ρήγας Φερραίος ήταν άθεος, αγνωστικιστής, ότι κατά κύριο λόγο είχε ως πρότυπό του την Γαλλική Επανάσταση και απέδειξε με ιστορικά στοιχεία επίσης, ότι και ο Ρήγας Φερραίος και ο Αδ. Κοραής τάχθηκαν υπέρ των Γάλλων μόνον όταν οι τελευταίοι φάνηκε πως πολεμούν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γεγονός που ήταν προς το εθνικό συμφερον και των υποδούλων Ελλήνων.
Στη συνέχεια ο κ. Κων/νος Χολέβας μέσα από ιστορικά κείμενα κυρίως της περιόδου της Τουρκοκρατίας αλλά και μεταγενέστερα ανασκεύασε τις απόψεις που αμφισβήτησαν την ύπαρξη του Κρυφού Σχολειού, αλλά και τις απόψεις όλων εκείνων που προσπάθησαν κατά καιρούς αλλά και προσφάτως να εξωραϊσουν την πολιτική των Οθωμανών κατακτητών απέναντι στους υπόδουλους Έλληνες κατά την περίοδο των 400 χρόνων της Τουρκοκρατίας.
Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ των ομιλητών και του ακροατηρίου, το οποίο είχε κατακλύσει την αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.
Πηγή: http://syndpeiraia.blogspot.com/2011/03/1821-2011.html
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.zoiforos.gr/index.phpoption=com_
1821_ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝ. ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

1821 Κων. Χολέβας (Μέρος 1ο)

1821 Κων. Χολέβας (Μέρος 2ο)

1821 ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ (Μέρος 1ο)

1821 ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ (Μερος 2ο)

Πηγή: http://www.youtube.com/watch?v=rGg7h6A-VjI&feature=player_embedded