Η Ελληνική Γλώσσα

"Την γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική"

γράφει η Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός

Όποιοι θέλουν μπορούν να θεωρούν την Ελληνική ως οριακή γλώσσα και όποιοι θέλουν μπορούν να τη θεωρούν ως υπερβατική… Κατά τη γνώμη μου κι αυτοί, κι όχι μόνο οι γλωσσολόγοι, σχετίζονται αμέσως με τα γλωσσικά ζητήματα και δικαιούνται να έχουν άποψη για την πορεία της ελληνικής γλώσσας. Αν αυτή η άποψη διαφέρει από πολλές άλλες, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι όλοι έχουν δικαίωμα στη διαφορά.

Τα πολυάριθμα δημοσιεύματα, επιστημονικά και εκλαϊκευμένα για την ελληνική γλώσσα είναι ενδεικτικά πολύ διαφορετικών απόψεων, οι οποίες ήδη ιχνηλατούνται και στους χώρους των απολύτως ειδικών μα και στους χώρους των πολιτών που καθημερινά και βιωματικά έρχονται σε επαφή με τη γλώσσα και τις κρατικές πολιτικές γι’ αυτή.

Η ακόλουθη θέση ειδικής ερευνήτριας και προσωπικότητας διεθνούς κύρους με τιμά αφάνταστα να την αναφέρω, να την αποδέχομαι και να τη διαδίδω.

Ἡ καθηγήτρια J. de Romilly, μὲ τὸ μοναδικό ὕφος τῆς γραφῆς της, ἐξαίρει τὴν σημασία τῶν κλασικῶν γραμμάτων γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο (Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ.ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ, ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ τῆς Ε.Ε.Φ , ΠΛΑΤΩΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΜΟΣ 2, 2003, σ. 24 κ.ἑξ.): « Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς παρουσιάζει, πράγματι, τὸ πλεονέκτημα ὅτι εἶναι κοινός, σὲ διάφορες βαθμίδες, σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Ποῦ, ὅμως, ὀφείλεται αὐτὸ τὸ πλεονέκτημα; Τὶ ἀντιπροσωπεύει ἡ Ἑλλάδα; Θὰ μοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ συνοψίσω ἐδῶ σὲ λίγες λέξεις αύτὸ ποὺ ἀποτέλεσε τὸ πάθος ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μου. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ πῶ ὅτι ὑπάρχει σὲ αὐτὴ τὴν ἀξιοθαύμαστη, περίτεχνη, ἀπέριττη γλῶσσα μία σκέψη καθαρὴ …. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι ἡ ἑλληνικὴ λογοτεχνία στοχεύει πάντα στὸ πιὸ ἀνθρώπινο, στὸ παγκόσμιο, σὲ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ἀγγίξη πέρα ἀπὸ τὰ σύνορα καὶ τὶς ὅποιες διαφορές”.

Ανήκω στη γενιά που βίωσε την κατάργηση των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο 3τάξιο γυμνάσιο και την ταυτόχρονη εισαγωγή του μονοτονικού. Το πρώτο μέτρο, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο, με ωφέλησε σημαντικά, καθώς μου έδωσε τη δυνατότητα να εντρυφήσω στην ουσία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, χωρίς το περιττό βάρος των γραμματικών και συντακτικών μορφών. Εξάλλου, σ’ αυτές τις μικρές, γυμνασιακές ηλικίες, είναι μεγαλύτερη η ανάγκη των παιδιών για επαφή με τον πλούτο της μητρικής τους γλώσσας απ’ το να απομνημονεύουν στείρους, πνευματοκτόνους τύπους νεκρών γλωσσών. Η δεκαεννιάχρονη εμπειρία μου και ως φιλολόγου σ’ αυτό το συμπέρασμα με έχει οδηγήσει. Ως προς το δεύτερο μέτρο που σημάδεψε τα γυμνασιακά μου χρόνια έχω τις ενστάσεις μου που όμως δεν είναι, τουλάχιστον από άποψη επιστημονική και γλωσσολογική, ιδιαίτερα ισχυρές. Είναι περισσότερο ψυχολογικής και αισθητικής φύσης.

Πέρα απ’ αυτά, η λειτουργικότητα, η αμεσότητα, η ποικιλία και ο λεξιλογικός πλούτος της νέας ελληνικής γλώσσας, όταν ήδη έχουν κατακτηθεί από τον μαθητή που εισέρχεται στο Λύκειο, είναι η καλύτερη βάση, το σταθερότερο εφαλτήριο για να επέλθει, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η εξοικείωση με την αρχαία μορφή και εκδοχή της γλώσσας. Στην περίπτωσή μου, όπως και σε πολλές άλλες , οι παραπάνω παράγοντες λειτούργησαν επαρκώς, ώστε εν τέλει να καταλήξω να ασχοληθώ με τη Βυζαντινολογία, κλάδο που απαιτεί πολύ καλή χρήση και κατανόηση του «κλασσικού» λόγου και της αρχαίας γραμματείας από τον Όμηρο μέχρι τον Προκόπιο και μέχρι τον Μιχαήλ Ψελλό και τον Δούκα ή τον Φραντζή.

Η συστηματική διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών σε συνδυασμό με την αντίστοιχη των νέων ελληνικών ενδυναμώνουν και εμπλουτίζουν τη γλωσσική μας συνειδητότητα. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, ιδιαίτερα οι φιλόλογοι μα και κάθε σκεπτόμενος Έλληνας που σέβεται και θαυμάζει το μεγαλείο, το απέραντο πεδίο, επιστημονικό και ποιητικό, της αρχαίας και νέας ελληνικής γλώσσας μας, τις ευθύνες που μας “βαρύνουν”. Όπως οι ευρωπαίοι εταίροι μας αναδεικνύουν με πραγματικό πάθος τα στοιχεία που συνθέτουν την πολιτιστική τους κληρονομιά (μάλιστα τα αξιοποιούν εμπορικά και τουριστικά μ΄έναν αξιομίμητο τρόπο, όπως διαπίστωσα, ιδίοις όμμασιν, σε πολύ πρόσφατο ταξίδι μου στη Σκανδιναβία, στην οποία η πνευματική και εν γένει πολιτιστική κληρονομιά των Βίκινγκ “αποθεώνεται” δημιουργικά), έτσι κι εμείς ας πάψουμε τους νοερούς και “φυσικούς” εμφυλίους στους οποίους εμπλεκόμαστε, ελαφρά τη καρδία, κι ας δουλέψουμε, ο καθένας εφ’ ω ετάχθη για την “ανάνηψη”, υλική και προπάντων ηθική και πνευματική πρόοδο της Ελλάδας.

Όποιος έχει το χρόνο και τη διάθεση μπορεί να εντρυφήσει. Ενδεικτικά αναφέρω πως στο έργο «Σύντοµη ιστορία της Ελληνικής Γλώσσης» του διάσηµου γλωσσολόγου Α. Meillet, υποστηρίζεται µε σθένος η εξαιρετικότητα της Ελληνικής έναντι των άλλων γλωσσών.

Παράλληλα, ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ είχε δηλώσει: «Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι µόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της οµιλίας και της γλώσσης, όσο καµία άλλη γλώσσα.»

Κι ο μεγάλος Γάλλος διαφωτιστής Βολταίρος είχε πει «Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών.»

ΠΗΓΗ: http://www.24grammata.com/?p=9099

Ο Πόνος....

O πόνος... H Εκκλησία & η Προσευχή...

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος: "Πόνος... Εκκλησία... Προσευχή...", Συνέντευξη Α. Παναγιωταρέα, Επεξεργασία: Knowledge Dynamics, www.kdn.gr, Alexis Georgantidis, April 2010

Η .. ψηλάφηση του Θεού

CERN_Ψηλαφητός Θεός με τις αισθήσεις... Μπορεί να βρεθεί

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος: "CERN_Ψηλαφητός Θεός με τις αισθήσεις... Μπορεί να βρεθεί?", Συνέντευξη Α. Παναγιωταρέα, Επεξεργασία: Knowledge Dynamics, www.kdn.gr, Alexis Georgantidis, April 2010

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες καὶ ἡ Ἑλληνική Παιδεία

Εκπομπή της ΕΤ1 Αρχονταρίκι.Παρουσιάζει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού π. Ιγνάτιος.Φιλοξενείται ο Έλληνας καθηγητής Γλωσσολογίας, φιλόλογος, πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Μπαμπινιώτης.Θέμα της εκπομπής Εκκλησία και Παιδεία

http://www.agiazoni.gr/videogallery.php?id=58825924108410457228

Ο Θεός και το .. διάστημα

Ιώβ Τάλατς

«Στο Διάστημα βλέπεις τη χάρη του Θεού »

Ο εξομολογητής των κοσμοναυτών στο Κέντρο Εκπαίδευσης «Γιούρι Γκαγκάριν»,

κοντά στη Μόσχα, μιλάει για τον Θεό και τη Δημιουργία

με το ποίμνιό του ακόμη κι όταν αυτό βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Ο Πατριάρχης Κύριλλος ξεναγείται στον διαστημικό σταθμό και στο πιλοτήριο ενός διαστημικού αεροσκάφους.

 «Οι πτήσεις στο Διάστημα ανταποκρίνονται στο θείο θέλημα, στο μέτρο που δίνουν στον άνθρωπο την ευκαιρία να βελτιωθεί» δήλωσε τον περασμένο Νοέμβριο.

 «ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΤΕ τον Θεό εκεί που φθάσατε;».

 Το ερώτημα, ειρωνικά πολλές φορές, κάποτε με ειλικρίνεια και για κάποιους βασανιστικά, τέθηκε επανειλημμένα σε μέλη διαστημικών αποστολών, μετά την επιστροφή τους στη Γη. Αμερικανοί αστροναύτες απάντησαν κάποτε, και τα λόγια τους έμειναν στην ιστορία, ότι... αντίκρισαν τα ίχνη Του. Οι σοβιετικοί κοσμοναύτες αντίθετα δεν σήκωναν ούτε έκαναν αστεία με τέτοια θέματα. Στην άθεη Σοβιετική Ενωση, όπου η θρησκεία ήταν «το όπιο των λαών», Θεός δεν υπήρχε. Ως τη δεκαετία του ΄80. Σήμερα, στη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Οι ρώσοι κοσμοναύτες ομολογούν ότι έχουν τον δικό τους εξομολόγο, με τον οποίο επικοινωνούν ανά πάσα στιγμή, ακόμη και ενώ βρίσκονται στο Διάστημα, λίγο προτού βγουν για τον διαστημικό τους περίπατο.

Οι ατρόμητοι κοσμοναύτες, μαθητές της μεγάλης σχολής που δημιούργησε ο μύθος του Διαστήματος Γιούρι Γκαγκάριν, για τον ηγούμενο Ιώβ Τάλατς, είναι άνθρωποι με τoυς δικούς τους φόβους και τα δικά τους ερωτήματα. Και αυτοί απορούν «πώς δημιούργησε ο Θεός το Σύμπαν».

Εφημέριος του Ναού της Μεταμόρφωσης, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών «Γιούρι Γκαγκάριν» της Πόλης των Αστεριών, κοντά στη Μόσχα, επισκέπτεται συχνά το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, το ρωσικό Κανάβεραλ, στο γειτονικό Καζακστάν, απ΄ όπου ξεκινούν οι αποστολές για το Διάστημα. Εκεί προετοιμάζει πνευματικά τους κοσμοναύτες λίγο πριν από το μεγάλο τους ταξίδι και τους περιμένει πάντα κατά την επιστροφή τους για να ευχαριστήσουν, όπως λέει, όλοι μαζί τον Θεό. «Οταν ένας άνθρωπος είναι στο Διάστημα μπορεί να δει την αληθινή μεγαλοσύνη του Σύμπαντος και έτσι έρχεται κοντύτερα στον Δημιουργό» δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» από το Μπαϊκονούρ, όπου λίγη ώρα νωρίτερα είχε τελέσει τον αγιασμό των υδάτων, αφού το Πατριαρχείο Ρωσίας εορτάζει τα Θεοφάνια σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο.

«Είδα ίχνη του Θεού»

Ο ηγούμενος επικαλείται τον αμερικανό αστροναύτη Φρανκ Μπόρμαν, τον πρώτο άνθρωπο που είδε το φεγγάρι από κοντά, ο οποίος εκείνη την ώρα, έπειτα από μακρά σιωπή μέσα στο διαστημόπλοιο, είπε: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην. Η δε γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος...». Ηταν «ο πρώτος στίχος από τη Γένεση, το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής. Πολλά μέλη του πληρώματος δεν μπορούσαν παρά να κλάψουν εκείνη τη στιγμή. Και όταν ο Μπόρμαν επέστρεψε στη γη, τον ρώτησε κάποιος:“... είδες τον Θεό όταν ήσουν στο Διάστημα;”. Και αυτός απάντησε:“Οχι, δεν είδα τον Θεό. Είδα όμως τα ίχνη της παρουσίας Του”» λέει ο κ. Τάλατς.

Αυτά τα ίχνη που είδε ο Φρανκ Μπόρμαν στο ξεκίνημα της «οδύσσειας» για τη γνωριμία του Σύμπαντος φαίνεται πλέον να ομολογούν και οι ρώσοι συνάδελφοί του τονίζει ο ιερέας. «Οι κοσμοναύτες με καλούν πριν βγουν να περπατήσουν στο Διάστημα ζητώντας μου προσευχές και ευλογίες. Ο Υuri Lonchakov, διοικητής διαστημόπλοιου, διάβασε ολόκληρη τη Βίβλο στη διάρκεια της πτήσης του. Στις τελευταίες ώρες της πτήσης ήμασταν τακτικά σε επαφή, συζητώντας θεολογικά θέματα: πώς δημιούργησε ο Θεός τον κόσμο, γιατί τον δημιούργησε μ΄ αυτό τον τρόπο, πώς κατανοούσαν οι άγιοί μας τη φύση του Σύμπαντος. Ο Οleg Skripinchko, ενώ βρισκόταν σε τροχιά, τηλεφώνησε να μας συγχαρεί για την επίσκεψη του Πατριάρχη Κύριλλου στον Ναό της διαστημικής βάσης. Και ο ελληνικής καταγωγής Fyodor Υurchikhin που επέστρεψε πρόσφατα κατά τη διάρκεια της 6μηνης περιστροφής του γύρω από τη Γη είχε μαζί του τα λείψανα του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη και του Θεοδώρου του Τύρωνος».

Αγιασμός πριν από την πτήση

Ο πατέρας Ιώβ επισκεπτόταν τους κοσμοναύτες με τους οποίους είχε πνευματικές συζητήσεις και ευλογούσε κάθε λογής τεχνικό εξοπλισμό πολύ προτού ιδρυθεί εκκλησία μέσα στον σταθμό. Μετά, « με τη βοήθεια του Θεού, αποκτήσαμε την εκκλησία μας» λέει και συνεχίζει: «Τα τελευταία λίγα χρόνια έχει αναδυθεί μια ολόκληρη παράδοση. Ολα τα πληρώματα διαστημόπλοιων επισκέπτονται την Αγία Τριάδα πριν από την εκτόξευση για να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου Σεργίου και να συμμετάσχουν σε μια σύντομη δέηση στην εκκλησία του Αγίου Νίκωνος. Κατόπιν τους ευλογώ με αγιασμό και δίνω στον καθένα τους μικρά Ευαγγέλια τσέπης και εικόνες του Χριστού και της Θεοτόκου που τα παίρνουν μαζί τους στην πτήση. Τέσσερις μέρες πριν από την εκτόξευση πηγαίνω στο Μπαϊκονούρ για να τους εξομολογήσω και να τους μεταλάβω. Συζητούμε πνευματικά θέματα, διαβάζουμε μαζί το Ευαγγέλιο και μιλάμε για διάφορα σημαντικά ζήτημα. Οταν οι άνδρες επιστρέφουν στη Γηείμαι εκεί για να τους υποδεχτώ με μια ευχαριστήρια δέηση στον Θεό ».

Φόβος και γενναιότητα

«Και βέβαια αισθάνονται φόβο, όπως κάθε φυσιολογικός και ζωντανός άνθρωπος ενώπιον του κινδύνου που μπορεί να απειλήσει τη ζωή του» λέει ο ηγούμενος Ιώβ περιγράφοντας τα αισθήματα των κοσμοναυτών.

Οσο γι΄ αυτά που σκέφτονται όταν βρίσκονται έξω, στο Σύμπαν; «Το Διάστημα είναι ακόμη εχθρικό για τον άνθρωπο. Φανταστείτε ότι στον ήλιο η θερμοκρασία είναι +180 βαθμούς Κελσίου, ενώ στη σκιά-150. Αν ο άνθρωπος βρεθεί ξαφνικά χωρίς το σκάφανδρό του τον περιμένει βέβαιος θάνατος. Η γενναιότητά τους συνίσταται στο γεγονός ότι αισθανόμενοι τον φόβο μπορούν να τον ξεπερνούν. Η πλειονότητα με τη βοήθεια του Θεού ξεπερνάει τον φόβο και βλέποντας το έλεός Του προσεύχονται και κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Οταν βρίσκονται εκεί εργάζονται και ίσως δεν σκέφτονται και πολύ το εάν φοβούνται ή δεν φοβούνται. Προετοιμάζονται επί χρόνια για εκείνη τη στιγμή. Για να γίνει κάποιος κοσμοναύτης προετοιμάζεται επί δέκα χρόνια και γνωρίζουν τι τους περιμένει. Η προετοιμασία είναι πολύ καλή».

Φθάνει αυτό; «Εμείς στη Ρωσία έχουμε και μια παροιμία: “Να ελπίζεις στον Θεό, αλλά κάνε και ΄σύ κάτι”. Οταν ο άνθρωπος επιτελεί το έργο του σωστά και με πίστη στον Θεό τότε όλες οι δυσκολίες, εσωτερικές και εξωτερικές, ξεπερνιούνται, διότι μόνον ο Θεός μπορεί να στηρίξει, να δώσει ελπίδα, να νουθετήσει τον άνθρωπο ώστε να κάνει το σωστό σε δύσκολες καταστάσεις » λέει ο κ. Τάλατς.

Αμαρτίες στο Διάστημα

Μπορούν οι άνθρωποι να σωθούν από τις αμαρτίες στο Διάστημα ή θα υποπέσουν σε αυτές και εκεί; Ο πατέρας Ιώβ δεν δυσκολεύεται να απαντήσει. «Από τον εαυτό σου δεν μπορείς να ξεφύγεις. Η συσσώρευση των μειονεκτημάτων και των αδυναμιών- η οποία σε οδηγεί στην ανάπτυξη των παθών- συμβαίνει ανεξάρτητα από το πού βρίσκεται ο άνθρωπος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι αν δεν απελευθερωνόμαστε από την αμαρτωλότητα και το πάθος τότε όλα αυτά θα τα πάρουμε στην αιώνια ζωή. Ο φθονερός και στην ουράνια ζωή θα παραμείνει φθονερός, αλλά εκεί η ζωή του θα είναι ανυπόφορη. Ετσι οι ανθρώπινες αδυναμίες υπάρχουν τόσο εδώ στη Γη όσο και στο Διάστημα. Στους κοσμοναύτες, όπως και σε κάθε άνθρωπο, εμφανίζονται και κακές σκέψεις και υπάρχουν και παράπονα και θυμός, όπως σε όλους τους ζωντανούς ανθρώπους. Δεν είναι ρομπότ. Είναι έξυπνοι, ταλαντούχοι και πολύπλευροι, αλλά και άνθρωποι, γι΄ αυτό και ζητούν τη βοήθεια του Θεού».

«Θεέ μου, γιατί γύρισα;»

Κάθε κοσμοναύτης κατά τον πατέρα Ιώβ αποκομίζει και μεταφέρει κατά την επιστροφή του τις δικές του εμπειρίες. «Δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Δεν μπορείς να εξηγήσεις ποιος αισθάνεται τι, διότι οι άνθρωποι αποκομίζουν πολλές και διαφορετικές εμπειρίες. Ενας κοσμοναύτης, ο Βάλερι Ολιαγκόφ, έχει παραμείνει στο Διάστημα, εάν δεν κάνω λάθος, επί έναν χρόνο και τρεις μήνες, δηλαδή είναι κάτι σαν πρωταθλητής. Στη διάρκεια της παραμονής του στο Διάστημα γιόρτασε το Πάσχα. Εφτιαξε ο ίδιος ένα πασχαλιάτικο γλυκό και έψαλε το “Χριστός Ανέστη”, αλλά μετά όταν επέστρεψε εδώ σε μας υπήρχαν όλα τα καθημερινά προβλήματα.

Και όταν άρχισε να τα ξαναζεί και να τα βλέπει είπε μισοαστεία-μισοσοβαρά:“Θεέ μου, γιατί γύρισα;”».

ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=381305&dt=30/01/2011

Οι Τρεις Ιεράρχες

Ύμνοι των Τριών Ιεραρχών από τη Βυζαντινή χορωδία της Χ.Φ.Δ.

Οι Τρεις Ιεράρχες

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΡΙΩΝ

Ένα εκπαιδευτικό φιλμ, αφιερωμένο στον εορτασμό των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου, κατάλληλο και για σχολική γιορτή. NEKTARIOS KOUKOULIS (nkoukoul@otenet.gr)

Συμμετοχή της Παιδικής Χορωδίας Λαυρίου "ANIMUS" σε εκδήλωση της Αρχιερατικής Περιφέρειας Λαυρεωτικής στον Α.Η.Σ. Λαυρίου στις 2/2/09, προς τιμην των Τριών Ιεραρχών.Μουσική:W.A.Mozart. Προσαρμογή στίχων: Μαρία Ιωαννίδου Πιανο: Ιουλία Τζαννετουλάκου, Δ/νση Χορωδίας:Θοδωρής Κωνσταντόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας

Οι Πατέρες δεικνύουν τον Πολιτισμό

του Αθανασίου Καραθανάση

Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής

του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Από το βιβλίο της Θεολογικής Σχολής Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

«ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΠΡΑΚΤΙΚΑ Ε' ΣΎΝΕΔΡΙΟΎ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»,

Θεσσαλονίκη, 20-22 Ιουνίου 2008,

Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη α,ε., 2010

***

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Οι Πατέρες δεικνύουν τον Πολιτισμό. Η Εκκλησία και η θρησκεία αποτελούν ουσιώδες συστατικό στην πορεία του παγκόσμιου πολιτισμού και η μεν Εκκλησία ενσαρκώνει την βούληση του ανθρώπου να ενταχθεί στο πλήρωμα των ανθρώπων που εκφράζει την χριστιανική κοσμοθεωρία για ανακαίνιση και ανάπτυξη του πολιτισμού. Από την άλλη, η θρησκεία ανταποκρίνεται στην ενδόμυχη ανθρώπινη ροπή να εγγίσει την αξία του Αγίου. Και οι Πατέρες, γνήσιοι εκφραστές της χριστιανικής διδασκαλίας, ήγγισαν ποικιλία ζητουμένων αναφερομένων στον πολιτισμό, με σειρά μηνυμάτων διαχρονικών και που αυτονοήτως, εξακολουθούν ισχύοντα, έχοντας και την σύγχρονη επικαιρότητα τους. Αναφέρουμε για παράδειγμα, τον λόγο τους για τον οικονομικό πολιτισμό, την αξιοποίηση της τέχνης, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, την μέριμνα για την κοινωνική ειρήνη, τις βιολογικές αξίες, την σωματική και πνευματική υγεία, την Επιστήμη, την Φιλοσοφία. Σε μία παρηκμασμένη κοινωνία, που εξέρχεται από την κατάρρευση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η εμφάνιση του Χριστιανισμού ανακαίνισε τον άνθρωπο και ο λόγος των Πατέρων της Εκκλησίας μετουσιώνεται σε πράξη και θεωρία ισχύουσα διαχρονικώς. Έτσι, η σύγχρονη ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, έχει την αρχή της στον πατερικό λόγο, που νοιάζεται γι' αυτό, συνιστά την λελογισμένη χρήση των αγαθών της φύσεως. Αυτήν την πατερική παράδοση ακολούθησε αργότερα ή Εκκλησία μας με το Ευχολόγιο της, για παράδειγμα ευχή επί ορύξει φρέατος, ευχές για καρποφορία αμπελώνων, κήπων, ευλόγηση οίνου κ.λπ. Με ένα λόγο, η πατερική διδασκαλία ήταν εστοιχισμένη στην εντολή του Θεού «πληρώσατε την γην και. κατακυριεύσατε αυτής». Αρκεί, βεβαίως, να έχουμε κατά νουν ότι η τέχνη είναι για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για την τέχνη. Και οι Πατέρες έδειξαν τον δρόμο για την φροντίδα των πιστών προς την σωματική υγεία, υπό τον όρο, βεβαίως, της χριστιανικής διδασκαλίας, αφού αυτή είναι ο δημιουργός της εσωτερικής γαλήνης, της ειρήνης, της αγάπης. Άλλωστε, κατά τον Απόστολο Παύλο, το σώμα μας είναι ο «ναός του Θεού» (Β' Κορ. στ', 16), «ναός του αγίου πνεύματος» (Α' Κορ. στ', 19). Και οι Πατέρες, όπως και η Εκκλησία μας, θεωρεί το ιατρικό επάγγελμα λειτούργημα, όπως και το ιερατικό. Και αν η παρηκμασμένη Ρώμη θεωρούσε ότι η ιατρική προορίζεται για δούλους, οι Πατέρες έβλεπαν την ιατρική ως ιερό επάγγελμα, αφού απέβλεπαν στον Θεό ως ιατρό των σωμάτων και των ψυχών. Γι' αυτό, άλλωστε, και ορθόδοξη λατρεία εύχεται υπέρ νοσούντων, καμνόντων κλπ. και η Εκκλησία μας από ενωρίς ίδρυσε και ανέπτυξε νοσοκομεία και φρόντισε για φαρμακευτική περίθαλψη. Ο Ευστάθιος, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, εξάλλου, στο γνωστό σύγγραμμα του για την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Νορμανδούς το 1185 μ.Χ., γράφει ικανά περί του Νοσοκομείου της Μητροπόλεως και της τύχης του από τους φράγκικους βανδαλισμούς. Περιττόν να υπενθυμίσω την Βασιλειάδα του Μ. Βασιλείου, που υπήρξε ο πρωτεργάτης της κοινωνικής πρόνοιας.

Η Επιστήμη και η Φιλοσοφία ευεργετήθηκαν από τον πατερικό λόγο. Ο Χριστιανισμός, αρχής γενομένης από τους Πατέρες, ώθησε την επιστήμη και την φιλοσοφία σε νέους δρόμους. Ήδη στην Π. Διαθήκη διαβάζουμε «Κύριος...' έδωκεν ανθρώποις επιστήμην ενδοξάζεσθαι εν τοις θαυμασίοις αυτού» (Σοφία, Σειράχ λη', 6). Μη λησμονούμε ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν απέκλειαν την φοίτηση των νέων στις ειδωλολατρικές σχολές της εποχής τους, αρκεί να αναζητούν την αλήθεια. Ο Μ. Βασίλειος συνιστούσε την ανάγκη ο Χριστιανισμός να επωφεληθεί από την ελληνική φιλοσοφία, την ιστορία, την ποίηση και την καλλιέπεια. Ο Γρηγόριος Νύσσης συνέθεσε συγκλονιστική, στην κυριολεξία, ποίηση, μνημείο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Άλλωστε, η σύνθεση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και του Χριστιανισμού, συγκρότησε τον απαράμιλλο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό. Γι' αυτό και δικαίως, οι Πατέρες της Εκκλησίας και ιδίως οι Τρεις Ιεράρχες, χαρακτηρίζονται ως οι πρώτοι γνήσιοι ανθρωπιστές. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, δια της Αναγεννήσεως, εξετίμα, κατ' αξίαν, το έργο των Πατέρων της Ανατ. Εκκλησίας, γι' αυτό και ευθύς μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας μετεφρασθησαν έργα τους στην λατινική και η αναγεννώμενη Ευρώπη εγνώριζε την πατερική σοφία της Ελληνικής Ορθόδοξης Ανατολής. Ο δε μέγιστος των Ευρωπαίων της Αναγεννήσεως Έρασμος εξετίμα τον Χρυσόστομο για την καλλιέπεια του.

Και οι Πατέρες αγάπησαν την Τέχνη και ζητούσαν τα παιδιά να ασχολούνται με αυτήν, πολύ δε περισσότερον εκείνα που είχαν κλίση προς αυτήν. Συνιστούσαν, μάλιστα, να εκδαπανούν πολύ χρόνο κοντά στους δασκάλους της Τέχνης. Και μάλιστα, επευλογούσαν την ενασχόληση των μοναχών με την υφαντική, την κατασκευή δερματίνων ειδών, την οικοδομική, την ξυλουργική, την χαλκευτική και τα τοιαύτα. Μη λησμονούμε ότι από τα εργαστήρια των μοναχών εξήλθον λαμπροί καλλιτέχνες. Και φυσικά, την μεγάλη συμβολή της χριστιανικής τέχνης στον παγκόσμιο πολιτισμό, αφού η θρησκεία είναι αυτή που εμπνέει την ανώτερη πνευματική ζωή και επηρεάζει πολλαπλώς την κοινωνία. Ας διαβάσει κανείς τον Φώτη Κόντογλου, τον Γιάννη Τσαρούχη και θα αντιληφθεί την σημασία της χριστιανικής τέχνης στον πολιτισμό μας. Και βεβαίως, είναι ψεύδος ότι ο Χριστιανισμός κατέστρεψε την αρχαία, την κλασσική τέχνη αντίθετα, την ηύρε κατεστραμμένη, παρηκμασμένη και την αναζωογόνησε. Ας θυμηθούμε τους αρχιτέκτονες της Αγίας Σοφίας, τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, τον Πανσέληνο.

Και για την Μουσική οι Πατέρες είχαν τον ιδικό τους λόγο. Ο Μ. Βασίλειος, εδίδασκε από τότε, ότι η μελωδία, και μάλιστα οι ψαλμοί, καταπραΰνει τον θυμό και ότι η Μουσική έχει την δύναμη να μεταβάλει την ψυχική διάθεση μας. Πόση και ποια είναι η συμβολή της χριστιανικής μουσικής στον μουσικό παγκόσμιο πολιτισμό, μπορεί να αντιληφθεί κανείς από το τεράστιο έργο του Σεβαστιανού Μπαχ, του Χαίντελ, του Χάυδν, του Μπετόβεν, ακόμη και του δικού μας Μίκη Θεοδωράκη που εμπνεύσθηκαν από την χριστιανική διδασκαλία, αποδίδοντας χριστιανικό οντολογισμό, νοσταλγία προς το θείο και αιώνιο. Και πάνω απ' όλα, η βυζαντινή μουσική, η υμνογραφία ενός Ρωμανού Μελωδού, για παράδειγμα. Και η λαϊκή θρησκευτική παράδοση, στην εκδοχή του ποιητικού της λόγου, ενέπνευσε έξοχους ποιητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας, από τον Σολωμό ως τον στρατευμένο Γιάννη Ρίτσο. Και αυτό το εθιμικό δίκαιο της Τουρκοκρατίας είναι εμπνευσμένο από την λαϊκή χριστιανική διδασκαλία. Και αντίθετα απ' αυτά τα ωραία, τα εκπηγάζοντα από την ηρεμία της χριστιανικής διδασκαλίας, πόσον δυσάρεστες στην αισθητική και την ακοή είναι εκείνες οι μουσικές συνθέσεις και τα μουσικά συγκροτήματα που επαίρονται ότι εμπνέονται από τον Διάβολο, πόσον αντιπολιτισμικές και αντιαισθητικές είναι. Κόλαση της ανθρωπινής ψυχής, βρυγμός και τριγμός των οδόντων, όπως μας προειδοποίησε ο Ιησούς.

Η καλλιτεχνία και το ωραίο ευλογήθηκαν από τον Θεό «και είδεν ο Θεός τα πάντα όσα εποίησε, και ιδού καλά λίαν», γράφει η Γένεσις 1, 31. Και ο Μ. Βασίλειος μας λέγει εις Εξαήμερου, ομιλ., ότι ωραίον γι' Αυτόν είναι εκείνο που κατασκευάστηκε σύμφωνα με τους κανόνες της Τέχνης και συμβάλλει στην εκπλήρωση του σκοπού για τον οποίον έγινε. Από την πατερική διδασκαλία εμπνεόμενη η χριστιανική τέχνη, ξεπέρασε την ευδαιμονιστική ιδιομορφία της κλασσικής αρχαιότητας που διακρίνεται για την εξωτερικότητα και την περατότητα. Η χριστιανική τέχνη, μέσω της πατερικής διδασκαλίας, αναζητεί απειρότητα και εσωτερικότητα, έχει το υπερβατικό, το μεταφυσικό, την προοπτική του απείρου.

Όσο για το Θέατρο, γνήσια αναμφιβόλως έκφραση πολιτισμού, οι Πατέρες της Εκκλησίας θεωρούσαν ότι από αυτό προέρχονται τα ολέθρια διδάγματα και κοινόν της ασελγείας διδασκαλείον. Ασφαλώς ζούσαν στην εποχή τους, οπότε το θέατρο είχε, πράγματι, εκφύγει του προορισμού του.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας συνήργησαν δραστικώς στην ανάπτυξη του κοινωνικού βίου όταν ωμίλησαν και έγραψαν και διεύρυναν την χριστιανική διδασκαλία με το «ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος» και «ουκ εστίν άρσεν και θήλυ», ανοίγοντας διάπλατα την κοινωνική ισότητα και την ισότητα των δύο φύλων, εξωραΐζοντας την γυναίκα και οδηγώντας στον αληθινό φεμινισμό. Και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος το αποτύπωσε αυτό σε έξοχους στίχους:

Εις χους πάντες, ενός πλαστού γένος. Η δε τυραννίς

Εις δύο τα θνητών έσχισεν, ουχί φύσις.

Δούλος εμοί πάς σκαιός, ελεύθερος όστις άριστος.

Ας θυμηθούμε τις ομιλίες των Πατέρων για τις άγιες γυναίκες, τις όσιες και τις μάρτυρες. Ο Ιω. Χρυσόστομος είναι σαφής για την κοινωνική ισότητα: Ου διήρηται το στρατοπέδου του Χρίστου δια την φύσιν, άλλ' εις έστιν ο σύλλογος. Και τα κοινωνικά αγαθά είναι για όλους «και η αυτή τροφή πρόκειται άπασι τοις ενταύθα βιούσιν, ούτω και τότε το αυτό μάννα, η αύτη πηγή άπασιν επρόκειτο», θα ειπεί πάλιν ο Ιω. Χρυσόστομος.

Άλλωστε, ο Μ. Βασίλειος σημείωσε πόσον ρευστή είναι η φύση του πλούτου. Σήμερα το χωράφι είναι του τάδε και αύριον άλλου και ύστερα από ολίγον άλλου, γράφει ο Μ. Βασίλειος.

Ο πλούτος είναι προσωρινός «πλούτος δε κα\ δυναστεία και περηφάνεια και τρυφή και πάς ο τοιούτος όχλος ο καθ' ήμέραν εκ της ημετέρας άνοιας αυξανόμενος, ούτε συμπροήλθε προς τον βίον ημίν, ούτε συναπήλθέ τισιν». Και τονίζει παρακάτω τα δεινά της κοινωνίας από την αχόρταστη επιθυμία του πλούτου, για να υπενθυμίσει στην συνέχεια το «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού». Και συνεχίζει με την αυτοπαγίδευση των πλουσίων μες στα πλούτη τους, αυτοπαγίδευση που συνεργεί στην καταστροφή του πολιτισμού, του κοινωνικού ιστού, με την αισχροκέρδεια, την νόμιμη κλοπή και όλα όσα παρακολουθούμε καθημερινά. Και ο Μ. Βασίλειος συνιστά να διαχειριζόμαστε τον υλικό πλούτο σύμφωνα με τις εντολές του Θεού και ότι αξιέπαινος είναι εκείνος που έχει πλούτο αλλά ξέρει να τον διαχειρίζεται —χρησιμοποιεί μάλιστα, ο Μ. Βασίλειος, το του Σωκράτους, που είπε σε κάποιον πλούσιο που υπερηφανευόταν για τον πλούτο του, ότι δεν θα τον θαυμάσει, προτού πεισθεί ότι ξέρει καλά και να τον χρησιμοποιεί Και ο Ιω. Χρυσόστομος, γράφει, ότι καλός είναι ο πλούτος, αν δεν υπάρχει αμαρτία στην απόκτηση του και ότι ο πλούτος καθίσταται υπηρέτης των πονηρών. Και ακόμη, ότι εκείνος που πλουτεί αδίκως, μοιάζει με αρπακτικό θηρίο, ωμός, απάνθρωπος. Περιττόν, βεβαίως, να σχολιάσει κανείς στην σημερινή εποχή μας τα συμβαίνοντα, λυπηρά κατά πάντα, με εκείνους που αδικούν, φονεύουν, παρανομούν για την απόκτηση του και ανατρέπουν τον κοινωνικό ιστό. Και ο Ιω. Χρυσόστομος θα μας διδάξει: Οικίαν μίαν τον κόσμον τούτον έδωκεν ο Θεός, ένα ήλιον, ένα ουρανόν, μίαν ανήκε τράπεζαν, την γήν.

Και ποιος είναι ο παγκόσμιος πολιτισμός, η πολιτισμένη ανθρώπινη Κοινωνία, όταν η επίδειξη η καινόδοξη, οι ατελείωτες απαιτήσεις και οι περιττές δαπάνες των πλουσίων που θα μπορούσαν να θρέψουν τα εκατομμύρια των πτωχών, όπως θα συστήσει ο Μ. Βασίλειος στην ομιλία του Προς πλουτούντας, καταστρέφουν την ισορροπία των κοινωνιών μας. Και πόσον διαφορετική θα ήταν η πανανθρώπινη κοινωνία εάν ο πλούτος μοιραζόταν για το κοινό καλό. Η χριστιανική αντίληψη για ιδιοκτησία διαποτίζεται από την κοινωνική αλληλεγγύη και την αντίληψη της εξασθενίσεως του ωμού ατομικού εγωισμού. Ο Χρυσόστομος θα διδάξει το δε εμόν και σον τούτο ρήματα έστι ψιλά μόνον. Και εδώ η επίφαση της αρχαίας γραμματείας όπως το ομόλογον του Ευρυπίδου Τα χρήματα που έχουν οι θνητοί δεν είναι ιδικά τους, αλλά τα έδωσαν οι Θεοί για να τα επιμελούνται και του φιλοσόφου Βίωνος Τα χρήματα στους πλουσίους η τύχη δεν τα εδώρησεν, αλλά τα εδάνεισε! Όχι, βεβαίως, ότι ο Πατέρες ήσαν κατά του πλούτου, αλλά κατά του κακώς πλουτείν, όπως θα μας ειπεί ο Ιω. Χρυσόστομος. Και οι Πατέρες σε αυτήν την κατεύθυνση μιλούσαν για το αγαθό της φιλανθρωπίας και την κακία της φιλαργυρίας, αλλά και της φιλαρχίας, την οποία ο Μ. Βασίλειος χαρακτηρίζει διαβολικό και φοβερό πάθος. Και ο Ιω. Χρυσόστομος θα μας ειπεί από τότε ότι η φιλαρχία και η φιλαυτία μπορούν να επηρεάσουν ακόμη και την δικαιοσύνη. Και φαινόμενα τέτοια αρνητικά, δυστυχώς, σημειώνονται συχνά στους καιρούς μας. Και είναι κρίμα που η κοινωνική επιστήμη, αλλά και η πολιτική δεν ενωτίσθησαν τα χριστιανικά διδάγματα, αν ο πλούτος και η ιδιοκτησία είχαν χριστιανικό περιεχόμενο, θα αποφεύγονταν οι πολλές κοινωνικοπολιτικές ακρότητες της εποχής μας. Επ' αυτού παρατηρούμε το εξής: Και αναμφιβόλως, ο σημερινός πολιτισμός μας, ιδίως δε ο καλούμενος Δυτικός, εδράζεται επί της χριστιανικής πίστεως και της ελληνικής σκέψεως, αλλά νομίζομε ότι η επίδραση τους υπήρξεν ιδιαιτέρως έντονη στην ιδιωτική ζωή και ηθική, στην τέχνη, την λογοτεχνία. Όχι, όμως, δυστυχώς, στην δημόσια και ομαδική πλευρά του ανθρωπίνου βίου. Και αυτό δεν το αντελήφθησαν οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι πολιτικοί συλλήβδην, όταν απέκλειαν από το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στην Νίκαια, το 2002, την γενναία συμβολή του Χριστιανισμού στην συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Η Ευρώπη, ίσως, απώλεσε μία τέτοια ευκαιρία και οι αρνητικές συνέπειες του αποκλεισμού του Χριστιανισμού στο επισημότερο κείμενο της υπάρξεως της θα φανούν (ή φαίνονται κιόλας) στο άμεσο μέλλον. Ελησμόνησαν οι συντάκτες του εν τη πλησμονή της άκρατης τεχνοκρατίας ότι ο Χριστιανισμός εβεβαίωσε τον άνθρωπο ως αιώνια αξία, ενώ πριν η αρχαία τραγωδία δια του κλασσικού πνεύματος έθετε το πρόβλημα του ανθρώπου, χωρίς να το λύει. Επ' αυτού, η σημερινή καλούμενη Χριστιανική Ευρώπη και πολιτική, δεν ανέγνωσε ούτε τον πατέρα της Δυτ. Εκκλησίας Θωμά Ακινάτη, που, επηρεασμένος από τον Ιω. Χρυσόστομο δίδαξε ότι ο κάτοχος, ο πλούσιος, είναι απλός επιμελητής και διαχειριστής της περιουσίας εν ονόματι του δικαιοπαρόχου Θεού, έναντι του οποίου, κατά τον Ιω. Χρυσόστομο, υποχρεούται εις λογοδοσίαν και να υπακούει εις το jus procurandi και jus dispensandi κατά τον Θωμά Ακινάτη. Γι' αυτό και ο Χριστιανισμός, κατά την διδασκαλία των Πατέρων, είναι ο πρωτοπόρος της εσωτερικής κοινωνικής γαλήνης και αρμονίας.

Περιττόν, βεβαίως, να ειπώ πόσον ο λόγος των Πατέρων της Εκκλησίας είναι χρήσιμος ακόμη και σήμερον στους μελετητές της Οικονομικής Επιστήμης, εφ' όσον οι Πατέρες έγραψαν και ωμίλησαν για τον αθέμιτο ανταγωνισμό, την τοκογλυφία, τα μονοπώλια, την εκμετάλλευση των εργαζομένων, την συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη, την οικονομική ανάπτυξη, την αποθησαύριση, τον υλισμό. Ο Υλισμός και η Ύλη, κατά τον Μ. Βασίλειο, είναι χωρίς ποιότητα, χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα και διακρίνεται για την απερίγραπτη ασχήμια. Για τον Μ. Βασίλειο οι υλιστές παραβάλλουν την ανεξιχνίαστη δύναμη του Θεού με την πραγματικότητα της ύλης. Η πτώση των υλιστικών καθεστώτων προ εικοσαετίας περίπου, έδειξε το τρομερό λάθος εκείνων που εστήριζαν την πολιτική κοσμοθεωρία τους και την ιστορική βιωσιμότητα των κρατών αυτών στην υλιστική θεωρία, παράγοντας ένα νόθο ή και στρεβλωμένο πολιτισμό αποκεκηρυγμένο από τους λαούς των.

Σημειώνω, επί του προκειμένου, την ύπαρξη χριστιανικής οικονομικής σχολής στον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό, που οδήγησε ακόμη και στην ίδρυση χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων σε διάφορες χώρες, που σκοπόν είχαν, ανερχόμενα στην εξουσία, να εφαρμόσουν χριστιανικές αρχές. Στον λεγόμενο πολιτικό πολιτισμό η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία δεν ενεφάνισε τέτοια μεγάλα κόμματα. Σκοπόν τα κόμματα αυτά, ιδία και εσχάτως στο Ευρωκοινοβούλιο, έχουν να εφαρμόσουν οικονομικοπολιτική ζωή, μακράν και πέραν του υλισμού, απορρίπτοντας την πάλη των τάξεων και υποστηρίζοντας την συνεργασία εργοδοτών και εργαζομένων. Απόστολος Παύλος, Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Ιωάννης Χρυσόστομος, Μ. Βασίλειος (Όροι κατά πλάτος) εξήραν τον ανθρώπινο μόχθο ως μέσον υλικής ζωής και κοινωνικού λειτουργήματος. Γι' αυτό και τολμά να ειπεί κανείς ότι στην Δύση η ελευθερία είναι πολιτική, υπολογισμός συμφερόντων, προϊόν ισολογισμών, στρατιωτικής ισχύος. Υπάρχει άραγε πνευματικό βάθος στις δυτικές κοινωνίες; Η χώρα μας εκράτησε, όσον χρόνον εκράτησε, παράδοση και πολιτισμό ελληνοχριστιανικό, ακόμη και στους αιώνες της δουλείας, με την απαράμιλλη λαϊκή τέχνη, στηριζόμενη όχι στην αισθητική συγκίνηση που δεν είναι λυτρωτική, αλλά στην δική της αισθητική που είναι οντολογική και αιωνία.

Σήμερον, πολιτική και Εκκλησία ομιλούν για την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος. Οι Πατέρες αγαπούσαν την φύση, τα δένδρα, το ποτάμια. Ο Μ. Βασίλειος λέγει: Και είπεν ο Θεός βλαστησάτω η γη. Η φωνή αυτή είναι και το πρώτο εκείνο πρόσταγμα, έγινε σαν κάποιος νόμος της φύσεως και έμεινε μέσα στη γη, για να της δίνει στο μέλλον την δύναμη να γεννάει και να καρποφορεί. Αυτήν την αγάπη εδίδαξαν οι Πατέρες και που κερδοσκόποι και αδηφάγοι του πλουτισμού ασελγούν στο σώμα της.

Και για να προχωρήσει ο πολιτισμός απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ειρήνη, που είναι κατά τον ιερόν Χρυσόστομον μήτηρ πάντων των αγαθών εστί και η ειρήνη πόλεμον αφανίζει. Θα ειπεί ο ίδιος Ειρήνη φόβον καταλύει, έχθραν εξορίζει. Για την ανάπτυξη της ανθρωπινής κοινωνίας ο Χρυσόστομος θεωρούσε την ειρήνη μητέρα πάντων των αγαθών, υπόθεσιν χαράς, σύμβολον των αγαθών. Και ο αυτός Πατήρ κατεδίκαζε την αναρχία, την οποία ευφυώς στην πορεία του ανθρωπίνου βίου χαρακτηρίζει ως πλοίο χωρίς κυβερνήτη. Την αναρχία, μάλιστα, θεωρεί κακόν και συγχύσεως αίτιον ενώ τον εμφύλιο πόλεμο ο Ιερός Χρυσόστομος θεωρούσε χαλεπόν και χειρότερον από τον πόλεμον, διότι αδελφός αδελφόν εις θάνατον παραδώσει και πατήρ τέκνον, και επανασταστήσονται τέκνα επί γονείς. Η πατρίδα μας, άλλωστε, έφερε μέχρι πρότινος χαίνουσες τις πληγές του εμφυλίου σπαραγμού, που ανέστειλε επί μακρόν την ευημερία και την πρόοδο του λαού μας.

Στην οικονομία του χρόνου προσπαθήσαμε να σημειώσουμε ψήγματα της μνημειώδους συμβολής της πατερικής διδασκαλίας στον παγκόσμιο πολιτισμό: στην οικονομία, στην πολιτική, στην τέχνη, την μουσική, την παιδεία, τον κοινωνικό βίο, την δημοκρατία. Μέσω των Πατέρων ο Χριστιανισμός ετοίμασε έδαφος και αρχές επί των οποίων στηρίζεται η παγκόσμια κοινωνία. Και τούτο χωρίς καμμίαν υπερβολή και επιτήδευση.

ΠΗΓΗ: http://www.zoiforos.gr/index.php

Η Εορτή των Τριών Ιεραρχών

Μήνυμα Μακαριωτάτου

προς τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές

με την ευκαιρία της εορτής των Τριών Ιεραρχών

"Είναι αλήθεια ότι η κρίση που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας δεν είναι μόνο οικονομική. Δεν αφορά μόνο τη δική μας κοινωνία αλλά, όπως αποδεικνύεται, όλες τις δυτικές κοινωνίες. Δεν μας θέτει ένα μόνο ερώτημα αλλά πολλά, η απάντηση των οποίων απαιτεί μεγάλη ευθύνη από όλους μας.

Είναι αλήθεια ακόμα ότι αρκετοί, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τις συζητήσεις και τον προβληματισμό των ορθoδόξων χριστιανών, νομίζουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένα αποστεωμένο σώμα το οποίο μονίμως κοιτά προς τα πίσω. Ένα σύνολο ανθρώπων που δεν ενδιαφέρεται για την αγωνία και τον πόνο των συνανθρώπων μας.

Όμως οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν είναι εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, ούτε αμέτοχοι. Αξιοποιώντας την εμπειρία των αγίων μας μπορούμε καλύτερα και εύστοχα να ερμηνεύουμε τα φαινόμενα που επιδρούν σήμερα στην καθημερινή μας ζωή και να θέτουμε προτάσεις στο διάλογο που πραγματοποιείται με ορίζοντα που διαπερνά το σήμερα.

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών αποτελεί ένα παράδειγμα. Οι άγιοι έζησαν 1.600 περίπου χρόνια πριν. Το έργο τους όμως δίνει αφορμές ώστε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα να ειδωθούν από μια άλλη θεώρηση την οποία δυστυχώς λησμονούμε. Ο άνθρωπος είναι όν θεούμενον. Επομένως ο στόχος της αγωγής του ανθρώπου πρέπει να χαρακτηρίζεται από την διαχρονικότητα. Θα πρέπει επίσης να απαντήσουμε σε δυο ακόμα ερωτήματα: Μας απασχολεί η διαπαιδαγώγηση των νέων. Να τους μάθουμε δηλαδή τρόπους σκέψης, δρόμους ολοκλήρωσης, ήθος, να καλλιεργήσουμε την κριτική τους ικανότητα ή απλά να διδάξουμε δεξιότητες αρκούμενοι στη μετάδοση γνώσεων που θα εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους και προσωρινούς σκοπούς;

Όπως έχουμε υπογραμμίσει και άλλες φορές η προοπτική που προσφέρει η προσπάθεια των Τριών Ιεραρχών στις σημερινές αναζητήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας είναι τρεις υπερβάσεις:΄

α. Χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά να συζητήσουμε για το μέλλον της Παιδείας, χωρίς να αγνοήσουμε την ανάγκη της εκπαίδευσης, .

β. Να εργαστούμε ώστε κάθε άνθρωπος, κάθε παιδί στην πατρίδα μας, να έχει ισότιμη πρόσβαση στο αγαθό της Παιδείας και στις δυνατότητες της εκπαίδευσης.

γ. Να μην αρκεστούμε σε αυτά αλλά έχοντας ενώπιόν μας τα παιδιά του πλανήτη, να εργαστούμε ώστε κάθε παιδί όπου και να βρίσκεται ,να προστατεύεται η ζωή του, να έχει ένα σχολείο για να μπορεί να διδαχθεί και ταυτόχρονα να έχει ισότιμη δυνατότητα να καλλιεργεί την ύπαρξή του όπως όλα τα παιδιά.

Ο πραγματικός εορτασμός των αγίων μας είναι η μίμηση της ζωής τους. Επομένως τιμάμε τους Τρείς Ιεράρχες μόνο όταν η ζωή μας ευθυγραμμίζεται με τη ζωή τους, η σκέψη μας από τη σκέψη τους".

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΠΗΓΗ:http://www.archdiocese.gr/

Σπουδές στην ... Τουρκία

Επιστολή από Έλληνα φοιτητή στην Τουρκία

Ο Παναγής Γερμενής σπουδάζει στην Τουρκία. Μας έστειλε μία επιστολή που πραγματικά μας έκανε να μελαγχολήσουμε. Ο Παναγής περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στη γειτονική μας χώρα, δίνοντας μία διαφορετική εικόνα από τα στερεότυπα που έχουμε υπόψη μας. Διαβάστε προσεκτικά τι γράφει ο φίλος μας και έπειτα πάμε για καφέ. Καφέ πικρό, της παρηγοριάς...

«Τα τελευταία περίπου 2 χρόνια σπουδάζω και δραστηριοποιούμε στην Τουρκία. Είναι μια χώρα με πολλά πλεονεκτήματα αλλά και με αρκετά μειονεκτήματα. Παρ΄ όλα αυτά είναι ένας τόπος με Όραμα και Σοβαρότητα, εν ολίγοις ‘όλοι δουλεύουν και θέλουν να πάνε μπροστά’ .

Όραμα... αυτή η λέξη που τόσο έχει ξεφτιλιστεί στη χώρα μας. Γραφικός όρος κάθε πολιτικής ομιλίας που απλά πέφτει στο πάτωμα για να τον σκουπίσουν μετά οι καθαριστές μαζί με όλα εκείνα τα χαρτάκια του ψηφο-παραλληρήματος και μαζικού οργασμού αυτών των συγκεντρώσεων... Όραμα εννοώ μια ματιά για το πώς θέλουμε να είμαστε στο μέλλον ή πιο απλά να ΄παραγγέλνουμε΄ το αύριο.

Σοβαρότητα δεν εννοώ την κομπορρημοσύνη ή παλικαριά ορισμένων Ελλήνων πολιτικών σε διεθνή γεγονότα ή στην τηλεόραση. Σοβαρότητα εννοώ την αντίληψη του οράματος, της εργασίας και των πόρων για την επίτευξή του, ή απλά αυτό που μας έλεγε ο μαθηματικός και διευθυντής στο Γυμνάσιο που φοιτούσα ΄Είμαι, Έχω, Θέλω΄.

Θα προσπαθήσω, αν και δύσκολο να μην ενδώσω στον πειρασμό της γκρίνιας που τόσο πολύ ερεθίζει, να περιγράψω την εμπειρία μου εδώ -στους ΄άλλους΄, κυρίως στο χώρο του Πανεπιστημίου, και θα αποδείξω γιατί απλά δεν ξαναγυρνώ. Τα συμπεράσματα και η διήγηση είναι προσωπική και εκ των πραγμάτων όχι αντικειμενική, δεν είναι πορίσματα επιστημονικής έρευνας παρά μόνο προβολή μιας οπτικής, ενός φοιτητή που πάτησε το πόδι του στη γείτονα πριν 2 χρόνια και συνεχίζει να διαβιεί εκεί, της δικιάς μου οπτικής.

Πώς ξεκίνησαν όλα. Οι Τούρκοι γείτονες μας μου απέδωσαν μία συνδυασμένη Υποτροφία το 2009. Συγκεκριμένα η όλη διαδικασία ξεκίνησε από τα Rotary Clubs της Τουρκίας τα οποία σε συνδυασμό με το Πανεπιστήμιο Yeditepe και με σκοπό την προώθηση της ελληνο-τουρκικής φιλίας και κατανόησης (μέσα από τον πιο αποτελεσματικό τρόπο που δεν είναι άλλος από τις Υποτροφίες) κατόπιν διαγωνισμού που διεξήχθη και υποβολής αιτήσεων με επέλεξαν να είμαι Πρέσβης Καλής Θελήσεως και να σπουδάσω στη χώρα τους. Αρχικά δε διστάζω να πω, εξαιτίας ορισμένων προκαταλήψεων λόγω κόμπλεξ κατωτερότητας που ανθίζει σε μικρές χώρες όπως και η δική μας, ...ήμουν επιφυλακτικός, γρήγορα όμως συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα και πόσο με ωφέλησε η εν λόγω υποτροφία καθώς και πόσο μεγάλη τιμή ήταν το ότι μου αποδόθηκε.

Να γυρίσω πού; Στους σκοτεινούς εκείνους διαδρόμους που θυμίζουν την μεταπολεμική Ευρώπη... Στους περίεργους εκείνους τύπους που πουλάνε ‘ιδεολογική πραμάτεια’ από τα Κομματικά Τραπεζάκια τους. Στους Φιντέλς και Ζαπατίστα του ελληνικού πανεπιστημίου που χτίζουν πόρτες Γραφείων Επιχειρηματικότητας(περίπτωση Πανεπιστημίου Πατρών) ή στους Νέο-Ναζί διαφόρων ομάδων που έχουν κάθε δικαίωμα να σταματούν ομιλίες να μπαίνουν... να βγαίνουν, να θερίζουν, να ΄βιάζουν΄ και ό,τι βάζει ο νους. Να ζηλέψω τι από αυτά;

Το πανεπιστήμιο που φοιτώ (Yeditepe Üniversitesi) είναι Ιδιωτικό ίδρυμα. Ναι μάλιστα οι Τούρκοι φίλοι μας έχουν από αυτά, ναι αυτά που τόσο απειλούν το ένδοξο δημόσιο (σοβιετικού τύπου) Πανεπιστήμιο της Χώρας μας... Είναι ένας αποτελεσματικός ιδιωτικός φορέας λοιπόν που Σέβεται τον εαυτό του και πάνω από όλα τους Φοιτητές του. Πρώτη φορά ένιωσα πως «μετράω» και πρώτη φορά είχα εντατική ‘εργασία για το σπίτι’. Και ναι μου άρεσε! Γινόμουν καλλίτερος, ξαφνικά είχα κίνητρο, ό,τι ποτέ δεν είχα στην Ελλάδα δυστυχώς. Ενδεικτικά αναφέρω πως η παρακίνηση για τη συμμετοχή και τη δραστηριοποίησή μας σε μη κυβερνητικές οργανώσεις NGOs είναι συνεχής από τους καθηγητές, ορισμένες φορές και προϋπόθεση για να ΄περάσεις΄ το μάθημα.

Οι πολιτικές παρατάξεις είναι άλλη μια ελληνική πατέντα, εδώ δεν υπάρχουν, γιατί απλά δε χρειάζονται. Τα παράπονα των φοιτητών λαμβάνονται σοβαρά από τη διεύθυνση κάθε τμήματος και επιλύονται σε χρόνο μιας εβδομάδας (για σοβαρά θέματα). Φυσικά υπάρχουν όμως Ομάδες ΑΠΟ το Πανεπιστήμιο ΓΙΑ το Πανεπιστήμιο, από ομάδες φιλοσοφικές, ερασιτεχνικής φωτογραφίας, καταδύσεων-extreme sports, χορού μέχρι ομάδες Επιστημονικής φαντασίας και ό,τι βάζει ο νους. Ναι αυτές οι «παρατάξεις» μου αρέσουν πολύ και μάλιστα χρηματοδοτούνται αφειδώς από το Πανεπιστήμιο.

Τις εγκαταστάσεις δεν θα τις σχολιάσω ιδιαίτερα διότι είναι η ποιότητα που μετράει και όχι η εμφάνιση, συνοπτικά θα πω όμως πως συναγωνίζονται εγκαταστάσεις 5αστερου ξενοδοχείου.

Επίσης εντός του πανεπιστημίου πραγματοποιούνται ημέρες Καριέρας ναι! Καριέρας όπου έρχονται Εταιρείες και συνδιαλέγονται και ναι γιατί όχι ΄Στρατολογούν΄ φοιτητές! Σενάρια επιστημονικής φαντασίας αυτά για τη χώρα μας... Ακόμα, το πανεπιστήμιο έχει εφαρμόσει το σύστημα των Credits που σημαίνει ότι τα μαθήματα που «περνάω» εδώ αναγνωρίζονται σε όλο σχεδόν τον κόσμο... Βέβαια όχι στη χώρα μας, της οποίας παρεμπιπτόντως το πτυχίο μου αναγνώρισε πλήρως η τουρκική κυβέρνηση εντός 2 μηνών.

Αλλά μήπως όλα αυτά συμβαίνουν διότι το Yeditepe είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο; Η απάντηση είναι ΟΧΙ καθώς έχω επισκεφθεί και Δημόσια Πανεπιστήμια λόγω Τούρκων και Αμερικανών. Ναι! Αμερικανών φίλων που σπουδάζουν εκεί και έχω συμμετέχει σε διαλέξεις. Εν ολίγοις υπάρχει Σοβαρότητα. Δηλαδή οι σκοποί των Πανεπιστημίων είναι σαφώς ορισμένοι και όλοι επιτελούν λειτούργημα, με Πλεονασματικούς (ιδιωτικά αλλά και ορισμένα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα) ή Ισοσκελισμένους (κυρίως δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα). Για να μην παρεξηγηθώ, ελλείψεις και μειονεκτήματα υπάρχουν και δεν περιγράφω κάποιον παράδεισο. Το σημείο που θέλω να τονίσω είναι η Σοβαρότητα και το Όραμα ως προς την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, κάτι που λείπει στην Ελλάδα.

Η Τουρκία είναι μια χώρα εξωστρεφής, ανοιχτή. Ναι! Ανοιχτή. Ανοιχτή σε ξένους φοιτητές, σε ιδέες που θα την πάνε μπροστά. Ανοιχτή στους τουρίστες. Οι Έλληνες μπορούμε να την επισκεφθούμε μόνο με την ταυτότητά μας σε αντίθεση με τους Τούρκους που για να έρθουν στη χώρα μας το μόνο που δε ζητούν –χωρίς αυτό να είναι βέβαιο– είναι Πιστοποιητικό Φρονημάτων. Ανοιχτή σε επενδύσεις και στο επιχειρείν. Οι επιχειρήσεις εδώ δεν είναι κακές αλλά οι ιδιοκτήτες – μέτοχοί τους είναι πρόσωπα σεβασμού διότι προσφέρουν παραγωγή πλούτου αντί να μοιράζουν τη μιζέρια. Σαφώς υπάρχουν προβλήματα και ασυμμετρίες και σαφώς μπορεί να αποδειχθεί ένα δύσκολο μέρος να διαβιώσεις, όμως οι ευκαιρίες υπάρχουν. Η ανάπτυξη είναι μεγάλη και το ηθικόν υψηλό. Αυτά μου φτάνουν και μου περισσεύουν. Θέλετε κι άλλα;

Γερμενής Παναγής

Master in Political Science, Yeditepe Üniversitesi- Turkiye

Bachelor in Bussiness Administration, University of Patras Greece»

ΠΗΓΗ: http://trelogiannis.blogspot.com/2011/01/wwwcapitalgr.html

΄Ιμια

15 χρόνια ἀπὸ τὴν κρίση τῶν Ἰμίων (1996-2011)

Ἕνα ἀφιέρωμα ἀπὸ τὸ Ρωμαίϊκο Ὁδοιπορικὸ γιὰ τὰ παλληκάρια ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος στὰ Ἴμια

τὸ βράδυ τῆς 31ης Ἰανουαρίου 1996.

                                                Ἰμια: 15 χρόνια μετὰ

Δεκαπέντε χρόνια μετά, μία σημαία ποὺ τὴν πῆρε ὁ ἄνεμος καὶ ἕνα AGUSTA BELL 212 τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ μὲ 3 παλικάρια νὰ χάνονται στὰ παγωμένα νερὰ τοῦ Αἰγαίου διάτρητο ἀπὸ τὶς σφαῖρες τῶν μεμέτηδων ἢ τὸ πῆρε καὶ αὐτὸ ὁ ἀέρας; μιᾶς καὶ λυσσομανοῦσε ἐκεῖνο τὸ βράδυ στὸ μαρτυρικὸ Αἰγαῖο.

ρείς Ἀξιωματικοί του Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ θυσιάστηκαν ἐν καιρῶ εἰρήνης, γιατί ἔτσι τὸ θέλησαν κάποιοι προδότες ἀνθέλληνες ποὺ δυστυχῶς γιά μας, μᾶς κυβερνοῦσαν καὶ ὅπως φαίνεται ἐξακολουθοῦν νὰ κυβερνοῦν ἀλλὰ καὶ νὰ προδίδουν τὴν πατρίδα μας.

Ἦταν οἱ Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος καὶ Ἕκτορας Γιαλοψός. 3 ἀνθρώπινες ἀπώλειες ποὺ ἔπαιξαν γιὰ λίγο στὰ κανάλια καὶ μετὰ ξεχάστηκαν, ἔσβησαν καὶ μόνο στὰ μνημόσυνα ποὺ ἔκαναν οἱ δικοί τους ἄνθρωποι ἴσως κάποιος κυβερνητικὸς νὰ θυμόταν νὰ πεῖ δύο λόγια γιὰ τὸ θεαθῆναι. Καμία πορεία, καμία διαμαρτυρία, κανένα κάψιμο μαγαζιοῦ, σπάσιμο τράπεζας, καμένα λεωφορεῖα, αὐτοκίνητα κ.λ.π. κ.λ.π. Σιγῆ ἰχθύος, νὰ μὴν ἀκουστεῖ τίποτα ἀπολύτως, οὔτε γιὰ τὴν σημαία ποὺ τὴν πῆρε ὁ ἀέρας, ἀλλὰ οὔτε γιὰ τὸ agusta bell 212 ποὺ τὸ πῆρε καὶ αὐτὸ ὁ ἀέρας, καμία διαμαρτυρία, καημένε Παπαφλέσσα, Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη καὶ τόσοι ἄλλοι πραγματικοὶ ΗΡΩΕΣ δώσατε τὰ πάντα γιὰ αὐτὴ τὴ σημαία καὶ στὸ τέλος δὲν εἴχατε τί ἄλλο νὰ δώσετε καὶ δώσατε τὴν ζωή σας καὶ o Πάγκαλος (Υπουργός Εξωτερικών) τὴν παρέδωσε στὸν ἄνεμο χωρὶς ἔλεος.

Γιὰ ἕναν 16χρονο καταστράφηκε ἡ μισὴ Ἀθήνα, κάηκαν μαγαζιά, ἔσπασαν βυτρίνες , κάηκαν αὐτοκίνητα, θὰ τιμᾶτε ἡ μνήμη τοῦ πλέον κάθε χρόνο, θὰ γίνονται πορεῖες διαδηλώσεις, φασαρίες καὶ .. καὶ … καί…Κρίμα γιὰ ἕνα 16χρονο ποὺ τελείωσε ἡ ζωή του ἔτσι γρήγορα, κρίμα ὁ τρόπος ποὺ ἔφυγε , λυπηρὸ γιὰ τοὺς γονεῖς του.

Ὅμως, ξεφτιλήσαμε τελείως τὴ λέξη "ήρωας". Ο ΗΡΩΑΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ἔδωσε τὴ....ζωή του ἀπὸ ἕνα πύραυλο ποὺ ἐκτόξευσε ὁ Τοῦρκος πιλότος καὶ εἶπαν ὅτι ἦταν ἀτύχημα. Οὔτε καὶ γι’ αὐτὸν κουβέντα, οὔτε πορεῖες , οὔτε διαδηλώσεις, τίποτα ἀπολύτως, φτάνει πιὰ μὲ τοὺς ἥρωες ποὺ φτιάχνουν κάποιοι γιατί ἔτσι τοὺς βολεύει. Δῶστε στὴν λέξη ΗΡΩΑΣ τὴν ἀξία ποὺ τῆς ἁρμόζει καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ πρέπει.

Ἡ Ἑλλάδα ἔχει βγάλει ἀμέτρητους ἥρωες καὶ ἡρωίδες, μὴν τοὺς θίγουμε καὶ μὴν τοὺς ὑποτιμᾶμε, ἔδωσαν τὴν ζωή τους γιά μας, γιὰ νὰ εἴμαστε σήμερα ἐμεῖς ἐλεύθεροι νὰ καῖμε σημαῖες, νὰ σπᾶμε τοὺς ἀνδριάντες τους ἢ νὰ τοὺς βάφουμε μὲ spray, νὰ κατεβάζουμε τὰ σύμβολα ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας γιατί ἔτσι τὸ θέλουν οἱ μειονότητες ποὺ ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς χῶρες τους ποὺ δὲν εἶχαν οὔτε πατρίδα, οὔτε θρησκεία, οὔτε Ἱστορία, τίποτα ἀπολύτως. Ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα καὶ μόνο ἀπαιτοῦσαν καὶ ἐμεῖς τοὺς δίνουμε ἄνευ ὅρων.

Φθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ εὐχαριστήσουμε μέσα στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο, νὰ ποῦμε ἕνα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στοὺς Ἀμερικάνους ποὺ ἀπέτρεψαν τὴν ἐμπλοκὴ μεταξὺ Ἑλλάδας καὶ Τουρκίας ἐκεῖνο τὸ βράδυ στὰ Ἴμια, μᾶς ρωτήσατε ἐμᾶς Κύριε Σημίτη γιὰ τὸ τί θὰ θέλαμε ἐκεῖνο τὸ βράδυ; Τὸ Αἰγαῖο γιὰ ἄλλη μία φορὰ πῆρε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ 3 ψυχὲς γιατί κάποιοι ποὺ ἀποδείχτηκαν ἀνεγκέφαλοι καὶ κακοδιαχειριστὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους ἐκεῖνο τὸ βράδυ τοὺς ‘ἔστειλαν στὸν ὑγρὸ τάφο, γιατί δὲν ἦταν τὰ δικά τους παιδιά, ἦταν ἄλλων πατεράδων παιδιά, δὲν θὰ ἔκλαιγαν αὐτοὶ ἀλλὰ κάποιοι ἄλλοι. Αὐτοὶ κοιμοῦνται ἥσυχοι μὲ καθαρὴ συνείδηση μαζὶ μὲ τὰ παιδιά τους, ἐνῶ κάποια ἄλλα παιδιὰ μεγαλώνουν χωρὶς τοὺς πατεράδες τους καὶ κάποιοι πατεράδες γερνᾶνε χωρὶς τὰ παιδιὰ τοὺς παρὰ μόνο βλέποντας τὶς φωτογραφίες τους καὶ κάπου κάπου νὰ δακρύζουν ὄχι γιὰ τὸν χαμό τους, ἀλλὰ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥΣ.

Ὅλοι ἐσεῖς ποὺ διαχειριστήκατε τὴν κρίση ἐκεῖνο τὸ βράδυ θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχατε ζητήσει ἕνα μεγάλο συγγνώμη ἀπὸ τοὺς γονεῖς , τὰ ἀδέλφια, τὰ παιδιά, τοὺς φίλους τῶν παλικαριῶν καὶ φυσικὰ ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ γιὰ τὴν ξεφτίλα ποὺ ὑπέστη ἡ Ἑλλάδα ὅταν οἱ προγονοί μας τὴν ἔκαναν ἰσχυρὴ καὶ περήφανη.

Τὸ «οἱ ἥρωες πολεμοῦν σᾶς Ἕλληνες» δυστυχῶς γιὰ ἐσᾶς δὲν εἶναι τίποτα, δὲν ἔχει καμία ἀξία. Εἰπώθηκε ἀπὸ ἕναν μεγάλο ἡγέτη μίας μεγάλης χώρας, γιὰ μία χούφτα Ἕλληνες ποὺ πολεμοῦσαν γιὰ μία μικρὴ χώρα προκειμένου νὰ μὴν τὴν παραδώσουν στὸν ἐχθρὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν τοὺς πάρει τὴ σημαία ὁ ΑΕΡΑΣ.

Χριστόδουλε, Παναγιώτη, Ἕκτορα, Κωστή, Ἀναστάση, Σήφη καὶ ὅσοι ἄλλοι ἀφήσατε τὴν τελευταία σας πνοὴ στὸ Αἰγαῖο μπορεῖ ἡ Πολιτεία ποὺ σᾶς ἔστειλε στὸν ἄλλο κόσμο νὰ μὴν σᾶς τιμᾶ καὶ νὰ σᾶς ἀποδίδει τὶς τιμὲς ποὺ πρέπει καὶ ποὺ δικαίως σᾶς ἀξίζουν, νὰ εἶστε ὅμως σίγουροι ὅτι ἁπλοὶ ἄνθρωποι τῆς καθημερινότητας ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ θὰ σᾶς ἀποδίδουν τὶς τιμὲς ποὺ σᾶς ἀξίζουν προκειμένου οἱ ψυχοῦλες σας νὰ βρίσκουν γαλήνη κοντὰ στοὺς Ἀγγέλους.

ΠΗΓΗ:http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com

΄Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

St. John Chrysostom _ القديس يوحنا الذهبي الفمّ

This is a Short Biography of St. John Chrysostom, in the Arabic Language.

Ανακομιδή των Λειψάνων του Ι. Χρυσοστόμου (27 Ιανουαρίου)

Συνοπτικός βίος του εν αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου,

 Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου

Αυτός ο μέγας φωστήρ και μεγαλόφωνος της οικουμένης διδάσκαλος κατήγετο από την μεγαλόπολιν Αντιόχειαν, υιός ων γονέων ευσεβών, πα­τρός μεν Σεκούνδου αρχιστρατήγου, μητρός δε Ανθούσης. Ευθύς λοιπόν κατά την αρχήν της ζωής του πολλήν αγάπην και ερωτα είχεν ο Άγιος αυτός εις τους λόγους και τα μαθήματα, διό εις ολίγον καιρόν επέρασεν όλην την σοφίαν των Ελλήνων και των Χριστιανών και έγινεν άκρος κατά την λογικήν και ρητορικήν τέχνην και πάσαν επιστήμην. Όθεν διά την προκοπήν και αρετήν του από μεν τον άγιον Μελέτιον τον πατριάρχην Αντιοχείας έ­γινεν αναγνώστης, από δε τον Αντιοχείας Φλαβιανόν έγινε διάκονος και πρεσβύτερος. Πολλούς δε λόγους συνέταξεν ο χρυσούς αυτού κάλαμος, σχεδόν υπερβαίνοντας αριθμόν, περί τε μετανοίας και περί της των ηθών ευκοσμίας και καταστάσεως, και πάσαν σχεδόν ηρμήνευσε την Θεόπνευστον Γραφήν. Επειδή δε Νεκτάριος ο Κωνσταντινουπόλεως πατριάρχης εκοιμήθη εν Κυρίω, διά τούτο με την ψήφον των επισκόπων και με την προσταγήν του βασιλέως Αρκαδίου προσεκλήθη ο μακάριος αυτός Ιωάννης από την Αντιόχεια και έγινε κανονικώς πατριάρχης της βασιλίδος των πόλεων. Τόσον δε πολλά επέδωκεν ο αοίδιμος τον εαυτόν του εις την άσκησι και εγκράτεια, ώστε έτρωγε μόνον τον χυλόν του κριθαριού και πάλιν από αυτόν δεν εχόρταινεν, αλλ' ολίγον τι μετελάμβανε. Καί ύπνον δε ολίγον εκοιμάτο, όχι επί κλίνης αναπαυόμενος, αλλ' ιστάμενος ορθός και από σχοινιών βασταζόμενος· όταν δε πολλά εκουράζετο, τότε ολίγον εκάθητο. Τότε δε και περισσότερον εσχόλαζε και κατεγίνετο ο θείος πατήρ εις τας ερμηνείας των θείων Γραφών και εις τας διαλέξεις και διδασκαλίας, διά μέσου των οποίων πολλούς εις θεογνωσία και μετά­νοια έφερε. Τόσην δε υπερβολική φιλανθρωπία είχεν εις τους πτωχούς και δεομένους ο Χριστού μι­μητής, ώστε έγινε και εις τους άλλους τύπος και παράδειγμα φιλοπτωχείας. Διά τούτο και με τους εν εκκλησία λόγους εδίδασκεν όλους τους Χριστια­νούς να αγαπούν μεν και να ενεργούν την αρετή αυ­τήν της φιλοπτωχείας, να απέχουν δε από την πλε­ονεξία. Δι' αυτό διά την αιτίαν αυτήν πρώτον προσέκρουσε εις την βασίλισσαν Ευδοξίαν και εις έχθραν μετ' αυτής κατέστη. Επειδή αυτή μεν ήρπασε τον αμπελώνα μιας χήρας Καλιτρόπης ονομαζό­μενης, η οποία εφώναζε ζητούσα το κτήμα της, ο δε Άγιος εσυμβούλευε αυτήν να μη κρατή το ξένον πράγμα, και επειδή εκείνη δεν επείθετο την ήλεγχε και εθεάτριζεν ο άγιος με το παράδειγμα της Ιεζάβελ. Όθεν η Ευδοξία αγριωθείσα ως θηρίον κατέ­βασε τον Άγιον από τον θρόνον του, το πρώτον μεν μόνη, το δεύτερον δε και διά των επισκόπων ε­κείνων, οί οποίοι ηκολούθουν περισσότερον εις τας δυναστείας και υπολήψεις των αξιωματικών αρ­χόντων, παρά εις την ευσέβειαν και εις τους θείους νόμους· έπειτα πάλιν αποκατέστη ο Άγιος εις τον θρόνον του.

Τελευταίον δε εξωρίσθη ο Άγιος εις την Κουκουσόν της Αρμενίας και εκεί υπομείνας θλίψεις πολλάς και πολλούς απίστους οδηγήσας εις την θε­ογνωσία παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού εν έτει 407. Ο δε κατά πλάτος βίος του αγίου γράφει ότι μετά την από του θρόνου καταβίβασι και εξορία του θείου πατρός όσοι επίσκοποι συνήργησαν εις αυτήν, όλοι εβασανίσθησαν πρότερον εκ Θεού με δεινός και πολλάς ασθενείας και έ­πειτα απέθανον. Η δε Ευδοξία πρώτη έπαθε τας α­σθενείας αυτάς, επειδή και πρώτη αυτή παρενόμησε και έγινε πρόξενος απωλείας και εις τους επι­σκόπους. Λέγουν δε ότι μετά τον θάνατον της, διά να άποδειχθή η αδικία, την οποίαν έκαμε εις τον μέγα Χρυσόστομον, εκινείτο και έτρεμεν ο τάφος της εις διάστημα χρόνων ολοκλήρων τριακοντα-δύο. Ότε δε ανεκομίσθη το λείψανον του Αγίου εις Κωνσταντινούπολι και απετέθη, όπου τώρα είναι, τότε και ο τάφος εκείνης εστάθη και πλέον δεν έ­τρεμεν...

Δεν δύναμαι εδώ να σιωπήσω εκείνο το συμβεβηκός, το οποίον προξενεί άκρον και χωριστόν έπαινον εις τον χρυσούν αυτόν Άγιον, καθώς διη­γείται αυτό εις τον κατά πλάτος βίον αυτού ο Ανώ­νυμος Συγγραφεύς «Αδελφειός, ο επίσκοπος της εν Καππαδοκία Αραβισσού, ο πολλά δεξιωθείς εις την εξορία τον Άγιον, παρεκάλει τον Θεόν με θερμάς δεήσεις, να δείξη εις αυτόν ποίας δόξης ηξιώθη εν ουρανοίς ο θείος Χρυσόστομος. Ενώ λοιπόν προσηύχετο ο Αδελφειός ήλθεν εις έκστασι και ιδού βλέπει ένα φωτοειδή άνδρα, ο οποίος εδείκνυεν εις αυτόν όλους τους διδασκάλους και ιεράρχας και οσίους και τον χορόν όλων των δικαίων, όσοι έ­φθασαν να μεταβούν από την γην εις τους ουρα­νούς. Τότε ο Αδελφειός έβλεπεν όλους εκείνους με χαράν επιθυμών να ιδή και τον Ιωάννην. Επειδή όμως δεν τον είδεν εκεί ελυπήθη. Τότε ο φωτοειδής εκείνος είπε προς τον Αδελφειόν: διά τι ελυπήθης; Εκείνος απεκρίθη, διότι δεν είδον εις το τάγμα των ιεραρχών τον Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην, ο δε φανείς λέγει εις αυτόν: Τον χρυσούν, λέγεις, Ιωάν­νην, το στόμα του Θεού; Εκείνον τον υπέρ άνθρωπον; Ήξευρε ότι αυτόν δεν είναι δυνατόν εις σε να ιδής, διότι αυτός ευρίσκεται εκεί όπου είναι ο θρό­νος του Δεσπότου Χριστού. Μίαν τοιαύτην οπτασίαν είδε και ο όσιος Μάρκος ο ασκητής και ήκουσε τα ίδια λόγια, τα οποία ήκουσε και ο Αδελφειός από τον Κύπρου Επιφάνιον, ο οποίος ωδήγει αυ­τόν εις την κατ' έκστασιν οπτασία, καθώς και αυτό ο Ανώνυμος διηγείται».

Ο Γρηγόριος ο Αλεξανδρείας εις τον βίον του Χρυσοστόμου καλεί αυτόν «της οικουμένης απάσης διδάσκαλον και φωστήρα». Ο μικρός Θεοδόσιος καλεί αυτόν «οικουμενικόν διδάσκαλον». Λέων ο σοφός εις το προς αυτόν εγκώμιον λέγει «κοινόν της οικουμένης πατέρα», και ο Ανώνυμος εις τον βίον αυτού ονομάζει «κοινόν της οικουμένης προ­μηθέα και προστάτην». Ο Θεοδώρητος παρά Φωτίω λέγει αυτόν «της Εκκλησίας στόμα και ευσέ­βειας ανθρώπων οφθαλμόν». Ο Πηλουσιώτης Ισί­δωρος λέγει περί αυτού «Ο των του Θεού απορρή­των σοφός και υποφήτης Ιωάννης, ο της εν Βυζαντίω Εκκλησίας και πάσης οφθαλμός».

Λόγος εγκωμιαστικός στην ανακομιδή του λειψάνου

του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου

που συνέγραψε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

(Μεταφέρεται εδώ αποσπασματικά και σε απλούστερη απόδοση)

* ...Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκ­θρονίστηκε και στάλθηκε εξόριστος στην Κουκουσό, Αραβισσό και Πιτιούντα όλη η Εκκλησία των ορθοδόξων επένθισε. Με δάκρυα έλεγαν τα πλήθη των πιστών και μοναχών: «Συνέφερεν, ίνα ο ήλιος συσταλή ή ίνα το στόμα Ιωάννου σιωπήση».

Έκλαυσε όλη η οικουμένη, διότι έμεινε σαν πλοίο χωρίς κυβερνήτη, σαν ποίμνιο χωρίς ποιμέ­να· σαν στρατόπεδο χωρίς αρχιστράτηγο και σαν κόσμος σκοτεινός χωρίς ήλιο. Έκλαιαν οι ορφα­νοί τον πατέρα τους. Θρηνούσαν οι μαθηταί τον διδάσκαλό τους, ωδύρονταν οι πτωχοί τον προστάτη τους. Λυπόνταν οι αμαρτωλοί την ελπίδα τους, οι θλιμμένοι την παρηγοριά τους, οι άρρωστοι την επίσκεψή τους και οι διψασμένοι από λόγο Θεού, διότι στερήθηκαν τα γλυκύτατα και πάγχρυσα λό­για της διδασκαλίας του. Κοινή ήταν η συμφορά, παγκόσμιο το κακό, οικουμενική η δυστυχία.

Ο άγιος Ιννοκέντιος ο Πάπας, γράφοντας για τον Χρυσόστομο προς τον βασιλέα Αρκάδιο, λέ­γει: Όχι μόνο η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλε­ως ζημιώθηκε της καλλιρύτου εκείνου γλώσσας, αλλά και όλη η υφήλιος εχήρευσε, απολέσασα τέτοιον ένθεον άνδρα.

Έμεινε στην χηρεία αυτή και απαρηγόρητη λύπη όλη η Εκκλησία του Χριστού τριαντατρία ο­λόκληρα χρόνια.

Το 440 γίνεται η ανακομιδή και μετακομίζεται από τα Κόμανα του Πόντου στην βασιλεύουσα με τέτοια τιμή, η οποία δεν έγινε ποτέ από του αιώνος σε άλλον, ούτε πατριάρχη, ούτε βασιλέα.

Η του Χριστού Εκκλησία στολισαμένη, υπο­δέχεται σήμερα από την εξορία το ζωομύριστο και θαυματουργικώτατο σώμα του φωστήρος της Χρυ­σοστόμου και εορτάζει χαρμόσυνα την ένδοξη ανα­κομιδή και μετακομιδή και υποδοχή του λειψάνου του διδασκάλου της οικουμένης.

Και αυτό με κάθε δίκαιο, γιατί, πώς δεν έπρεπε να χαρή, σήμερα, όλη η Εκκλησία του Χριστού σε ένα καιρό, όπου βλέπει ότι στο λείψανο του Χρυσο­στόμου μεταβλήθηκαν όλοι οι νόμοι της φύσεως και ενεργήθηκαν μόνον οι νόμοι της Χάριτος; Ότι σώ­μα νεκρόν, όταν θέλη, κινείται, και, όταν θέλη, μέ­νει ακίνητον; Ότι σώμα, ενταφιασμένο πριν 33 χρόνια, ανακομίζεται σώο και αδιάλυτο με την ο­λοκληρία όλων των μελών και μερών του;... Πώς δεν έπρεπε να χαρή, σήμερα, όταν είδε το σώμα του Χρυσορρήμονος να ευρίσκεται μεν στην γη σε διά­στημα τόσων χρόνων, έπειτα να ανακομίζεται λαμ­πρό και κροκοειδές στο χρώμα; Ευωδέστατο στην ο­σμή, υπερνικών όλα τα αρώματα της γης; Και έχων όλα τα άλλα ουσιώδη και συστατικά γνωρίσματα της αγιότητας; Πώς δεν έπρεπε να χαρή, όταν είδε το λείψανον του Ιωάννου, να γιατρεύη κουτσούς, να ανορθώνη παραλυτικούς, να φωτίζη τυφλούς;.... Πώς δεν ήταν δίκαιο να χαρή όλος ο κόσμος, βλέποντας ένα νεκρό σώμα να έχη εξουσία κατά των στοιχείων; κατά γης και θαλάσσης και του αέρος; Να σηκώνη άνεμους από την θάλασσα, να σχίζη σε ρήγματα την γη, να κάμνη τα πλοία να κλίνουν από μόνα τους, σαν να ήταν λογικά και έμψυχα, για να τον υποδεχθούν; Και, έπειτα, να τα διευθύνη αυτά σε όποιο τόπο θέλει; Καί για να πω το μεγαλύτερο και θαυμαστότερο, πώς δεν έπρεπε να χαρή σήμερα όλη η Εκκλησία του Χριστού, όταν είδε να ανοίξουν εκείνα τα άψυ­χα χείλη; Και όταν άκουσε να βγαίνη φωνή ζωντα­νή και έναρθρος από το προ 33 χρόνων νενεκρωμένο στόμα του Χρυσοστόμου; Και να πη «ειρήνη πάσιν;». Όντως «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Σύ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος» (Ψαλμ. 76, 13)....

Λοιπόν πώς έγινε τέχνη χωρίς τον τεχνίτη; Πώς ακολούθησε έργο και αποτέλεσμα χωρίς τον ποιητή; Πώς η λύρα και ο αυλός ήχησαν, χωρίς να τα κρούση ο λυρωδός και ο αυλητής; Και μάλιστα, όταν και ο αυλός και η λύρα ήταν διεφθαρμένα; Θαυμάσια τα έργα σου Κύριε! Η αιτία όλη, η ποιη­τική αυτού στάθηκε θεία και υπερφυσική! Και ο τε­χνίτης του έργου αυτού ήταν αυτό το Πνεύμα το Αγιονί...

Ώστε, αν και το λείψανο του Χρυσοστόμου ή­ταν κατά φύση νεκρό και ακίνητο και άφωνον, αλ­λά κατά χάριν ήτο ζωντανόν και δι' αυτό εκίνησε την γλώσσα του και ελάλησε: «δίκαιοι εις τον αιώ­να ζώσι».

Πρέπει σήμερα να ευφρανθούν οι ορθόδοξοι διότι βλέπουν τον αγιώτατον πατριάρχην Πρόκλον και τον ευσεβέστατον βασιλέα Θεοδόσιον, πως ση­κώνουν με πολλή ευλάβεια το πανσεβάσμιο λείψα­νο του Χρυσοστόμου και το εμβάζουν μόνοι οι δύο μέσα στο άγιο βήμα και το εναποθέτουν υπό κάτω του θυσιαστηρίου και της αγίας Τραπέζης... Ίδετε θαυμάσια, με τα οποία, ο θαυμαστός Θεός εδόξασε εμεγάλυνε και εθαυμάστωσε το λείψανον του αγίου Χρυσοστόμου;...

Δι' αυτό, λοιπόν, ας χαρούμε και εμείς πνευματικώς σήμερα. Ας εύφημήσουμε με ύμνους και ωδές πνευματικές τον μέγα Χρυσόστομο! Ας προσκυνή­σουμε νοερά το πάνσεπτό του λείψανο για να λά­βουμε και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία δίδεται και αόρατα ως αόρατη και απεριόριστη....

Με ποιο όνομα ιερό και άγιο να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο και να μη αρμόζη σε αυτόν; Να τον ο­νομάσουμε άγγελο; Και του πρέπει, διότι αυτός έζη­σε στα αλήθεια μια ζωή ισάγγελη, με χαυμενίες, α­γρυπνίες, προσευχές και ασκήσεις υπερφυσικές...

Προ του θανάτου του τρεις ολόκληρους μήνες δεν έφαγε ολότελα ανθρώπινο φαγητό, ως άσαρκος και άυλος μέχρις ότου ετελεύτησε. Βάστασε με μό­νην εκείνη την άφθαρτη τροφή, που του έδωσαν και έφαγε οι ιεροί Απόστολοι, καθώς μαρτυρούν όλοι οι συγγραφείς του βίου του....

Να τον ονομάσουμε Απόστολον; Και μάλιστα, διότι αυτός με την πάγχρυση διδασκαλία του εσαγηνευσε πολλά έθνη και τα έφερε στην πίστη του Χρι­στού. Δι' αυτό και οι θείοι Απόστολοι εφάνησαν οφθαλμοφανώς εις αυτόν, ως ισαπόστολο, τόσες και τόσες φορές, ο Πέτρος και Ιωάννης δύο φορές.... Ο Παύλος στην Κων/πολι, όταν του ομιλούσε μυ­στικά στα αυτιά, ερμηνεύοντας τις επιστολές του, και όταν αισθητά τον εφίλησε, ευχαριστώντας αυ­τόν, αφού τα ερμήνευσε....

Να τον ονομάσουμε Προφήτην; Ναι, και αυτό το όνομα το απέκτησε διά των έργων... Επροφήτευσε στον άγιο Επιφάνιο πως δεν θέλει φθάσει να πάη στον θρόνο του..., αλλά και όταν εξωρίζονταν, περνώντας από την Νίκαια προφήτευσε στον πατέ­ρα του βασιλιά Μαυρίκιου, που ήταν άτεκνος, ότι έχει να γέννηση γιο που μέλλει να γίνη βασιλιάς, πως έχει να αμαρτήση, πλήν θέλει πάλιν μετανοή­σει και θέλει αξιωθεί της σωτηρίας, καθώς έτσι και τα πράγματα ακολούθησαν.

Να τον ονομάσουμε μάρτυρα; Ναι και του αρμό­ζει, επειδή εκτός από τις ασθένειες της υδρωπικίας, των πυρετών και της παντοτινής στομαχαλγίας, που έπασχε ο Τρισμακάριστος, έλαβε και πολλά βάσανα και μαρτύρια στις εξορίες του....

Διά αυτό και στον καιρό του θανάτου του, ήλ­θαν οι άγιοι μάρτυρες Βασιλίσκος ο ιερομάρτυς και Λουκιανός και τον προσκάλεσαν, για να έλθη στα ουράνια να συγκατοική με αυτούς ως συναθλη­τής.

Να τον ονομάσουμε Ιεράρχη και διδάσκαλο της Εκκλησίας; Ναι, βεβαιότατα! Θέλετε να το καταλά­βετε; Ακούσατε την φοβερή οπτασία που είδε ο επί­σκοπος της Αραβισσού Αδελφειός.

Αυτός έχοντας πολλή αγάπη να μάθη για τον ά­γιο Χρυσόστομο ποια δόξα αξιώθηκε να λάβη από τον Θεό στους ουρανούς, και παρακαλώντας συχνά γι' αυτό τον Κύριο ήλθε σε έκσταση και είδε ένα ωραιότατο άνδρα που του έδειξε σε τόπο λαμπρό ό­λους τους πατέρες και διδασκάλους· αλλά δεν είδε ανάμεσά τους τον Ιωάννη! Και λυπήθηκε κατάκαρδα. Τότε άκουσε φωνή αγγέλου που του είπε: « Ιωάννην τον της μετανοίας λέγεις; Άνθρωπος, που εί­ναι με σώμα, εκείνον να δει δεν μπορεί! διότι παρί­σταται εκεί, όπου ο θρόνος ο Δεσποτικός». Την ί­δια οπτασία είδε και ο άγιος Μάρκος ο ασκητής.

Να τον ονομάσουμε ρήτορα και εξηγητή των Θείων Γραφών;... Ο ρήτορας Λιβάνιος μπροστά στον Ιουλιανό τον παραβάτη, καίτοι εχθρός της πί­στεως, εκήρυξε ότι ο Ιωάννης υπερβαίνει στην ρη­τορική και την σοφία και τον Δημοσθένη, και τον Πλάτωνα.

Στην εξήγηση πάλι των Γραφών υπερέβαινε και αυτόν τον μέγα Θεολόγον Γρηγόριον. Ο βασι­λεύς Θεοδόσιος ο μέγας, παρεκάλεσε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να εξηγήση το ιερό Ευαγγέλιο, και το επεχείρησε. Παρακαλώντας τον Θεό να τον πλη­ροφορήση αν η εξήγηση του είναι ορθή, άκουσε από τον Θεό την εξής φωνή: «Ούτε σε σένα, ούτε σε κάποιον άλλο το χάρισμα αυτό έχει δοθεί παρά στον Ιωάννη της Αντιοχείας». Ο δε άγιος Πρόκλος ο Πατριάρχης, έλεγε: «Έτσι είμαι εγώ προς τον μα­κάριο Ιωάννη, όπως ακριβώς πηγή προς θάλασσα και ρυάκι προς ποταμό».

Γι' αυτό και σε κάθε διδαχή που έκαμνε ο Άγιος, οι άνθρωποι που άκουγαν, μη υποφέροντας την χαρά, κτυπούσαν πολλές φορές, κάτω από τον άμβωνα, όλοι με συμφωνία τα χέρια τους.

Σε ένα μόνο καιρό, που γινόταν λιτανεία στην Κων/πολη, εκ του προχείρου έκαμε 18 λόγους στο δρόμο το πάγχρυσο εκείνο στόμα! Τόση ευκολία εί­χε στο να ομιλή.

Να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο φίλο γνήσιο της Θεοτόκου; Ναι, και αυτό το αξιώθηκε! Ευρι­σκόμενος ο Άγιος για την ασθένειά του έξω από την Κων/λη, εκεί που προσευχόταν κατά το μεσονύ­κτιο, είδε ξύπνιος την Κυρία Θεοτόκο, η οποία ήλ­θε προς αυτόν με άπειρο φως και έχοντας τριγύρω της πλήθος από άνδρες και γυναίκες του είπε αυτά με φωνή χαριέστατη: «Ιωάννη, του εμού θεράπων Υιού και Θεού, καλά αγωνίστηκες τον αγώνα της α­σκήσεως, καλά εποίμανας το λογικόν ποίμνιον, αλ­λά ανδρίζου ακόμη και κραταιού. Διότι ιδού και μαρτυρικός σε αναμένει δρόμος και αθλητικό σε πε­ριμένει στάδιο διά ποικίλων πόνων και πειρασμών, για να καταστή φανερή η δοκιμασία σου και στη γη και τον ουρανό.... Ας αγαλλιασθή λοιπόν και ας χαρή το πνεύμα σου, διότι σε έχει αποταμιευθεί και χαρά στους ουρανούς, ανάλογα με τις θλίψεις σου».

Επίσης και η θαυμαστή οπτασία που είδε ο ά­γιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας.

Ο θειος του πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφι­λος είχε εχθρόν τον άγιο Χρυσόστομο...

Βλέπει μία φορά σε όραμα την Κυρία Θεοτόκο, μαζί και τον άγιο Χρυσόστομο, να συνομιλούν μετα­ξύ τους σε ένα πάμφωτο και ωραιότατο τόπο. Βλέ­ποντας τους, όμως, επιθυμούσε και εζητούσε να πάη κοντά και αυτός αλλά ο θείος Χρυσόστομος τον επιτιμούσε και τον εμπόδιζε. Τότε, ακούει φω­νή από την Θεοτόκο, που έλεγε προς τον Χρυσόστο­μο αυτά: Συγχώρησε τον χάριν εμού (για χάρι δική μου), διότι πολλά επάσχισε, εκοπίασε για εμένα, καταντροπιάσας τον υβριστή Νεστόριο, και εμένα Θε­οτόκο με ανακήρυξε. Από άγνοια την άσχημη για σένα υπόληψη - γνώμη εσχημάτισε και θα φανέρω­ση αυτήν, που απέκτησε με επίγνωση.

Μετά από αυτό το όραμα ο άγιος Κύριλλος, έ­γινε μεγάλος φίλος του Χρυσοστόμου, επαινώντας αυτόν και συνέγραψε πρόχειρα και τον βίον Του.

Τι άλλο θέλετε να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο; Θαυματουργόν; Ναι διότι τόσο πλούσια του εδόθη το χάρισμα των θαυμάτων, ώστε όλοι τον επωνόμιζαν «Ιωάννην τον θαυματουργόν».

Να τον ονομάσουμε ελεήμονα; Και βέβαια, για την υπερβολική του ευσπλαγχνία προς τους πτω­χούς τον ωνόμαζαν όλοι «Ιωάννης ο της ελεημο­σύνης».

Να τον ονομάσουμε κήρυκα της μετανοίας; Και ποιος μπορεί να το αρνηθή! Τέτοια δύναμη είχε ο λόγος του στο να τραβά τους αμαρτωλούς σε μετά­νοια, ώστε έφθανε μόνο να ακούση κάποιος την δι­δαχή του για να μετανοήση και αλλάξη ζωή!.... Δί­καια λοιπόν από όλους ωνομαζόταν «Ιωάννης ο της μετανοίας»....

Αδελφοί, μας λέγει ο άγιος Νικόδημος, οι εορ­τές των αγίων δεν γίνονται για άλλο λόγο παρά για να συναχθούν σε αυτές οι Χριστιανοί, να ακούσουν τα κατορθώματα των Αγίων που εορτάζουν και να τα μιμηθούν και αυτοί, όσο τους είναι δυνατόν, και έτσι να λάβουν στην ψυχή τους ευλάβεια και στην ζωή τους διόρθωση και ακρίβεια. Έτσι μάς διδά­σκει η πάγχρυση γλώσσα του Χρυσοστόμου: «Ε­ορτή είναι επίδειξις έργων αγαθών, ψυχής ευλά­βεια, πολιτείας ακρίβεια».

Και εμείς ας μιμηθούμε, κατά το δυνατόν μας, και τα έργα του Χρυσοστόμου και ας ακούσουμε τις χρυσές διδασκαλίες που μάς κάμνει. Ας μετανοούμε κάθε μέρα στον Θεό για τα σφάλματα που κά­νουμε με το έργο, με το λόγο και με τον λογισμό, και ας πάρουμε σταθερή απόφαση, για να μη πράξουμε ξανά την αμαρτία, επειδή αυτή είναι η αλη­θινή μετάνοια. Έτσι μάς διδάσκει ο Χρυσόστομος: «Είναι δε μετάνοια το να μη κάνης τα ίδια..., πρέπει λοιπόν να απομακρύνεσαι και στην πράξη και στην γνώμη που αποτολμήθηκαν.... Παραδείγματος χά­ρη: άρπαξες και πλεονέκτησες; Απομακρύνσου από την αρπαγή και βάλε στο τραύμα ελεημοσύνη. Πόρνευσες; Απομακρύνσου από την πορνεία και βάλε στο έλκος αγνεία. Κακολόγησες τον αδελφό και έβλαψες; Σταμάτησε κατηγορώντας, και βάλε σωφροσύνη......

Ας έχουμε υπομονή σε όλες τις θλίψεις που μάς έρχονται είτε από τους δαίμονες, είτε από τους ανθρώπους είτε και από φυσική ασθένεια του σώ­ματος, και ας ευχαριστούμε πάντοτε τον Θεό σε ό­σα μάς ακολουθούν είτε καλά, είτε κακά. Διότι και ο άγιος Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξο­ρίες, τις οποίες του έκαμαν, και σε όλα ευχαριστού­σε τον Θεό, συνηθίζοντας να λέγη πάντοτε αυτό το αξιομνημόνευτο λόγιο: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένε­κεν" ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσιν». Και αυτόν τον λόγο αφού είπε τελευταίο, παρέδωσε την αγία του ψυχή.

Ας αγωνιζόμαστε να είμαστε παρθένοι και σώ­φρονες όχι μόνο κατά το σώμα, αλλά και κατά την ψυχή, μη αφήνοντες το νου μας να γλυκαίνεται στους αισχρούς και σαρκικούς λογισμούς... Διότι πολλές φορές παρθενεύει κάποιος με το σώμα, αλ­λά με την ψυχή και τους λογισμούς πορνεύει και μοιχεύει....

Ας μισήσουμε από καρδιάς την φιλαργυρία και ασπλαγχνία, διότι αυτή κάμνει εκείνους που είναι υποδουλομένοι σε αυτήν, ούτε να βλέπουν, ούτε να ακούν ούτε συνείδηση να έχουν, ούτε την σωτηρία τους να ζητούν....

Ας μισήσουμε την υπερηφάνεια και ας έχουμε την ταπείνωση στην ψυχή μας, διότι χωρίς την τα­πείνωση είναι αδύνατον να σωθούμε, κατά τον Χρυσόστομον, λέγοντα: «Τίποτε δεν είναι ίσον με την ταπεινοφροσύνη...., διότι δεν είναι δυνατόν να σωθή κάποιος χωρίς της ταπεινοφροσύνης».

Και επάνω σε όλα, ας σπουδάσουμε να έχουμε την αγάπη προς τους αδελφούς μας, διότι η αγάπη είναι το κεφάλαιο όλων των αγαθών! Χωρίς την α­γάπη όλες οι αρετές είναι μάταιες....

Πρόσδεξαι, σε παρακαλούμε, το παρόν ευτελές εγκώμιον, όπως προσεδέχθη ο Κύριος της χήρας τα δύο λεπτά... Και εις μεν την παρούσα ζωή φύλαττε μας από κάθε βλάβη των ορατών και αορά­των εχθρών, εις δε την μέλλουσα αξίωσέ μας της ουρανίου βασιλείας διά των πρεσβειών σου, με την Χάρι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις τον Ο­ποίον υπάρχει η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

* * *

Τον τρισμακάριστον και παμμακάριστον άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον διάφοροι Πατέρες, τον ωνόμασαν:

«Το νέον σκεύος της εκλογής».

«Ο μέγας της οικουμένης διδάσκαλος».

«Ο τρισμακάριστος άνθρωπος».

«Ο της Εκκλησίας διδάσκαλος».

«Ο νέος Ιωάννης ο Θεολόγος».

«Ο της Εκκλησίας φωστήρ και ποιμήν......

«Ο της θείας ευσπλαγχνίας μιμητής και εγγυη­τής».

«Ο αληθής του Θεού άνθρωπος και γνήσιος κήρυξ της μετανοίας».

«Το στόμα του Χριστού και στόμα του Παύ­λου»· και κατά τον συλλογισμόν και το κοινόν από­φθεγμα, που λέγει: «Εάν το στόμα του Χριστού είναι το στόμα του Παύλου, το στόμα του Χρυσοστόμου εί­ναι Χριστού και Παύλου». Και κατά τον άγιο Νικόδημον τον Αγιορείτην ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσό­στομος «είναι ο διδάσκαλος των διδασκάλων».

Ακολουθία Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Τηλ. 2310 212659

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/agios-chrysostomos.el.aspx

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Δοξαστικόν 'εσπερινού 'Αγίου 'Ιωάννου τού Χρυσοστόμου

μέλος Πέτρου Λαμπαδαρίου,. ήχος πλ. β΄.

 

Το νερό

Νερό - Γράμμα από το 2070

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης

            Ο στρατηγός Μακρυγιάννης

           του μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

Τον Μακρυγιάννη θα πρέπει κανείς να τον μελετάει δίχως έγχρωμα γυαλιά. Συνήθως κάποιοι φορούν γυαλιά χρώματος της αρεσκείας τους ή της ιδεολογίας και έχουν από πριν τη μελέτη αποφασίσει τι θα γράψουν. Έτσι έχουμε πολλές και αντιφατικές απόψεις για τη ζωή και το έργο του ηρωικού και ευλαβέστατου Μακρυγιάννη, που ήταν από τα μέρη τα δικά μας, αφού ο παππούς μου, ο πατέρας του πατέρα μου, τελώνης Κωνσταντίνος Μαυρίκης, ήταν από τη Δεσφίνα Φωκίδος.

Χρησιμοποιείται και κακοπαθεί ο Μακρυγιάννης από διάφορους, ακόμη και πολλά χρόνια μετά το θάνατό του. Θέλουν να βγάλουν τα προετοιμασμένα συμπεράσματά τους και χρησιμοποιούν ψυχολογία, ιστορία, πολιτική, θεολογία, φιλολογία για να καταλήξουν εκεί που θέλουν. Όπως λέει ο σεβαστός και αγαπητός π. Γεώργιος Μεταλληνός, “γι’ αυτό προκύπτει ο Μακρυγιάννης των συντηρητικών, ο Μακρυγιάννης των προοδευτικών και ενίοτε ένας ‘τρελός’ Μακρυγιάννης, όλων εκείνων που θέλουν να απαλλαγούν από την ενοχλητική ‘θρησκοληψία’ του”.

Ο Μακρυγιάννης ήταν αυτός που ήταν. Πάντοτε γνήσιος, ντόμπρος, αληθινός, δίκαιος και γενναίος. Δεν υποκρινόταν, δεν μασούσε τα λόγια του, δεν έλεγε μισές αλήθειες. Είχε πάντοτε ένα ενιαίο ήθος και ύφος χαρακτηριστικό. Μπορεί να ’κανε λάθη, όμως δεν ήταν κακοπροαίρετα. Να ήταν λάθος εκτιμήσεις, αστοχίες, κακή πληροφόρηση, έλλειψη γνώσης, όμως δεν έκανε διαστρεβλωτικές κινήσεις σκόπιμες ή παρανοήσεις για το ίδιον συμφέρον. Δεν κάνουμε εξωραϊσμό του και δεν τον αγιοποιούμε.

Ο Μακρυγιάννης είναι σταθερά και ακλόνητα τοποθετημένος στο άρμα της παραδόσεώς μας. Η πίστη του, μπορεί να ’χει κάποιες υπερβολές, αλλά είναι τίμια, εγκάρδια, ολοσχερής. Η μεγάλη του αγάπη για την πατρίδα, την Ελλάδα, το Γένος, τη Ρωμιοσύνη, την Ορθοδοξία ήταν πάντα μαζί, αδιάσπαστα, αδιαχώριστα, υψηλά. Σήμερα ο προοδευτισμός δεν τα ακούει πολύ ευχάριστα αυτά, ενοχλείται, κουμπώνεται, είναι επιφυλακτικός. Όμως γενιές ανθρώπων έζησαν με αυτές τις βάσεις και με λιγότερο άγχος. Αποτελούσαν την υπόσταση του Έλληνα. Ο Νεοέλληνας μεριμνά και τυρβάζει περί πολλά, αποκόπτεται από τις ρίζες του, ξεθεμελιώνει τον οίκο του, αποϊεροποιεί τη ζωή. Ο Μακρυγιάννης είχε στην καρδιά του την Ορθοδοξία και την Ελλάδα.

Για τον Μακρυγιάννη αλλά και για τον κάθε πιστό έλληνα ορθόδοξο είναι η πίστη των αποστόλων, των αγίων πατέρων, των μαρτύρων, των οπίων, των ασκητών, των αγωνιζομένων για τη θέωση. Οι ενορίες, τα μοναστήρια, τα καντήλια, οι εικόνες, τα θυμιάματα, τα κεριά, οι μετάνοιες, οι νηστείες, οι αγρυπνίες, οι δεήσεις, η μυστηριακή ζωή.

Ο Μακρυγιάννης ως πιστό τέκνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι υπέρ της ανεξιθρησκίας. Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να βιασθεί να μην πιστεύει αυτό που επιθυμεί. Για τη θέση αυτή κάποιοι υπερορθόδοξοι, σκληροπυρηνικοί, φανατικοί, σκανδαλιζόμενοι ευσεβιστές, ενοχλούνται και απορρίπτουν τον βαθιά θρησκευάμενο Μακρυγιάννη. Από τη θέση του αυτή, όπως βεβαίως και άλλες, μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι ακραίος και θρησκόληπτος. Η θησκοληψία είναι νόσημα σοβαρό και θέλει προσεκτική εκτομή. Ο Μακρυγιάννης μπορεί να μην το καταλάβαινε ο ίδιος, θεολογούσε ορθόδοξα πιστεύοντας στην ιερότητα και μοναδικότητα του ανεπανάληπτου ανθρωπίνου προσώπου καθώς και στη θεόσδοτη ελεύθερη βούληση. Δεν δεχόταν την Ορθοδοξία ως ιδεολόγημα, αλλά ως ελεύθερη και αβίαστη επιλογή τέλεια ελεύθερων ανθρώπων. Ο Χριστός δεν πίεσε ποτέ κανέναν να τον ακολουθήσει. Όλο το Ευαγγέλιο είναι μία ευγενική πρόσκληση.

Ο Μακρυγιάννης όμως ήταν σκληρός στους συμπατριώτες του, που αφήνουν την Ορθοδοξία και ακολουθούν εύκολα τον πρώτο αιρετικό. Μάλιστα φθάνει να τους θεωρεί κι εχθρούς του Γένους. Πίστευε πως η Ελλάδα συμπορεύτηκε με την Ορθοδοξία και είχε από αυτή την αγαπητική συμπόρευση σημαντικά οφέλη. Την πολυαγαπημένη του πατρίδα την ήθελε ελεύθερη, ζωντανή και δημιουργική, ώστε να ανεβαίνει τους υψηλούς στόχους της, δημιουργώντας συνάμα φιλόκαλο πολιτισμό. Στα σπουδαία και συγκινητικά Απομνημονεύματά του φαίνεται καθαρά η μεγάλη αγάπη του για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία. Την Ελλάδα τη θέλει πρώτιστα ελεύθερη, δημοκρατική, δίκαιη, ενάρετη και φιλόθεη. Είναι φιλόπατρις, φιλοδίκαιος, φιλόθεος, φιλάγιος, φιλάνθρωπος και φιλάρετος. Είναι επίσης αντιδυτικός και αντιβασιλικός, γιατί η Δύση έχει παράδοση ξένη από τη δική μας και βασιλείς που δεν είναι Ορθόδοξοι.

Κλαίει για τον άτεχνο πρώιμο εξευρωπαϊσμό της δόλιας πατρίδος του. Χύνει δάκρυα για τον παρασυρμό των συμπατριωτών του από ξένες ελπίδες. Είναι ο ατόφιος Χριστιανός της γνήσιας λαϊκής ευσέβειας. Τα οράματά του είναι της φρόνησης και της παραφρόνησής του. Δείχνουν την ψυχή του, την αθωότητά του, την αγνότητά του, την καλοκαγαθία του, τη βαθιά πίστη του. Αγωνιά για την τύχη της πατρίδος του, της άκλαυτης Ρωμιοσύνης. Ο ένδοξος πατριώτης Ρουμελιώτης στρατηγός είναι ο γνήσιος Ρωμιός της αγέρωχης Ρωμανίας, του ακαταμάχητου ελληνισμού, ένα των λαμπρών και εκλεκτών τέκνων του, που αξίζει να τον θυμόμαστε στις δύσκολες ημέρες μας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.zoiforos.gr/

Άγιος Γρηγόριος (25 Ιανουαρίου)

Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Θεολόγος

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, θεωρείται ως «τῶν θεολόγων ὁ νοῦς ὁ ἀκρότατος». Είναι ο ένας από τους τρεις εκκλησιαστικούς άνδρες, που η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά με την προσωνυμία «Θεολόγος». Οι άλλοι δύο είναι ο Ευαγγελιστὴς Ιωάννης και ο όσιος Συμεὼν ο Νέος Θεολόγος.

Καταγόταν από από την Αριανζό, μία κοινότητα πλησίον της πόλης Ναζιανζού στην Μικρά Ασία. Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 328-330 μ.Χ. Ήταν μέλος μίας αγίας οικογένειας∙ ο πατέρας του Γρηγόριος, Επίσκοπος Ναζιανζού, η μητέρα του Νόννα, η αδελφή του Γοργονία και ο αδελφός του Καισάριος ο ιατρός τιμώνται, επίσης, ως Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Ο Γρηγόριος έμαθε τον Χριστιανισμό από τη μητέρα του Νόννα. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα από τον εξάδελφο του Καρτέριο και το θείο του Αμφιλόχιο. Για την περαιτέρω μόρφωσή του φοίτησε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στην Παλαιστίνη, στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα, όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά διάρκεια των σπουδών του γνώρισε μεγάλους εκκλησιαστικούς άνδρες• στην Καισάρεια τον Μέγα Βασίλειο, με τον οποίο, μετέπειτα, σύναψε σχέσεις ισχυρής και αρραγούς φιλίας, και στην Αλεξάνδρεια τον Μέγα Αθανάσιο και τον Μέγα Αντώνιο.

Μετά τις πολυετείς σπουδές του, το 359 επέστρεψε στη πατρίδα του, όπου εργάστηκε ως ρητοροδιδάσκαλος. Επειδή, όμως, είχε έφεση προς την ησυχία, σύντομα διαπίστωσε ότι η ζωή στον κόσμο δεν τον ικανοποιούσε, γι’ αυτό και πήρε την απόφαση να ασκητέψει στην έρημο. Μετέβη, λοιπόν, στον Πόντο, κοντά στον Ίρι ποταμό, στο κτήμα όπου ήδη ασκήτευε ο Βασίλειος. Έτσι, μαζί, πλέον, οι δύο φίλοι επιδόθηκαν στην άσκηση για να ζήσουν, ό,τι η ψυχή τους ποθούσε περισσότερο. Ακόμη, παράλληλα με την άσκηση, μελέτησαν τα θεολογικά γράμματα, φιλοτέχνησαν τη Φιλοκαλία, αλλά και συνέταξαν διάφορους κανόνες που ρυθμίζουν τη μοναχική ζωή.

Λίγο αργότερα, μεταξύ των ετών 361-362, ο Γρηγόριος γύρισε στην πατρίδα του, λόγω της αδυναμίας του πατέρα του να αντιμετωπίσει την έξαρση των αιρέσεων, όπου και πείσθηκε να χειροτονηθεί ιερέας, ώστε να συμβάλει στο δύσκολο έργο, που είχε να φέρει εις πέρας ο γηραιός πατέρας του. Ωστόσο, λόγω των δυσχερειών, δεν παρέμεινε για αρκετό καιρό, καθώς τον επόμενο χρόνο αναχώρησε για το ασκητήριο του στον Πόντο, όπου βρισκόταν ο φίλος του Βασίλειος. Ο Βασίλειος, βλέποντας το Γρηγόριο να υποχωρεί, κάτω από το βάρος των νέων του καθηκόντων και του ανελέητου πολέμου των αιρετικών, φιλοξένησε το φίλο του, ωσότου μπορέσει ν’ ανακτήσει τις δυνάμεις, που θα του επέτρεπαν να συνεχίσει το έργο του. Πράγματι, όταν ο Γρηγόριος βρήκε το κουράγιο, επέστρεψε στην Ναζιανζό, όπου εργάστηκε με ζήλο και πολύ ενδιαφέρον για το ποίμνιό του, καταφέρνοντας, τελικά, να ελκύσει και πάλι στην Εκκλησία πιστούς, που πλανήθηκαν από την αίρεση του Αρείου.

Μάλιστα, όταν ο Βασίλειος αντιμετώπισε δυσκολίες, λόγω της κακής συμπεριφοράς του Ευσεβίου Καισαρείας, ο Γρηγόριος ανταπέδωσε τη συμπαράσταση, μένοντας με το φίλο του στο ησυχαστήριο του Πόντου, μέχρι που απέθανε ο Ευσέβιος. Τότε, ο Γρηγόριος έπεισε το φίλο του να επιστρέψει στην Καισάρεια ως υποψήφιος Επίσκοπος. Η παρουσία του στην πόλη, όμως, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, γι’ αυτό και ο Βασίλειος ειδοποίησε το Γρηγόριο να προστρέξει προς υποστήριξή του. Ο Γρηγόριος, παρόλο που στην αρχή προβληματιζόταν, πείσθηκε από τον πατέρα του να μεταβεί στην Καισάρεια, για να βοηθήσει το Βασίλειο.

Έτσι, μετά την άφιξή του στην πόλη, το 372, ο φίλος του Βασίλειος και ο πατέρας του, τον χειροτόνησαν Επίσκοπο Σασίμων, παρά τη θέλησή του, προκειμένου ο Βασίλειος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις ενέργειες του Αυτοκράτορα Ουάλεντου. Ωστόσο, λόγω της ιδιοσυγκρασίας του, ο Γρηγόριος δεν θέλησε να εμπλακεί στη διαμάχη του Βασιλείου με τον Ουάλεντο, γι’ αυτό και επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου συνεργάστηκε με τον πατέρα του μέχρι το 374, χρονιά κατά την οποία κοιμήθηκε τόσο ο γηραιός πατέρας του Γρηγόριος, όσο και η μητέρα του Νόννα.

Τη Ναζιανζό υπηρέτησε, για λίγο ακόμη χρονικό διάστημα, μέχρι που αντιλήφθηκε ότι οι κάτοικοι της πόλης καθυστερούσαν την εκλογή νέου Επισκόπου, με σκοπό να τον αναδείξουν Επίσκοπο της πόλης. Επειδή όμως δεν ήθελε να αναλάβει την έδρα, αποσύρθηκε στην Ιερά Μονή της Αγίας Θέκλας, στη Σελεύκεια, για να ησυχάσει. Ωστόσο την ησυχία του διατάραξε ο θάνατος του φίλου του Βασιλείου. Τόσο πολύ συγκλονίστηκε ο Γρηγόριος, ώστε έφθασε στο σημείο να λέγει πως «μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος».

Βέβαια, όταν η Σύνοδος, που έγινε στην Αντιόχεια το 379, αποφάσισε την αποστολή του στην Κωνσταντινούπολη ανταποκρίθηκε με θέρμη, διότι οι αιρετικοί έπνιγαν κάθε φωνή Ορθοδοξίας, τόσο στον εκκλησιαστικό, όσο και στον πολιτειακό χώρο της περιοχής. Ευτυχώς, στην αρχή δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη η παρουσία του, γι’ αυτό και μπόρεσε να μετατρέψει ένα δωμάτιο σε εκκλησάκι, ώστε να λειτουργεί και να κηρύσσει. Με τη πάροδο του χρόνου οι πιστοί που συνέρρεαν για να λειτουργηθούν, αλλά και για να ακούσουν του λόγους του Γρηγορίου ολοένα και αυξάνονταν, ώστε να μην τους χωράει, πλέον, το μικρό εκείνο εκκλησάκι. Γι’ αυτό διεύρυναν το χώρο και του έδωσαν το όνομα Αγία Αναστασία (αφού εκεί αναστήθηκε ο ορθόδοξος λόγος). Σ’ αυτό, επίσης, το ναό εκφώνησε ο Γρηγόριος τους πέντε περίφημους και απαράμιλλους σε θεολογικό περιεχόμενο λόγους του.

Η ανάσταση της Ορθοδοξίας στην Κωνσταντινούπολη, όμως, δεν ενόχλησε μόνο τους αιρετικούς, αλλά έδωσε και την ευκαιρία σε ματαιόδοξους συνεργάτες του Γρηγορίου να κινηθούν προς κατάληψη του αρχιεπισκοπικού θρόνου της Πόλης, πριν ο λαός απαιτήσει την άνοδο του Γρηγορίου. Τα λυπηρά αυτά γεγονότα, όμως, πλήγωσαν ιδιαίτερα τον Άγιο Γρηγόριο, διότι σημειώθηκαν, όχι από αιρετικούς, αλλά από δικούς του ανθρώπους, γι’ αυτό, και πάλι, αναγκάστηκε να πάρει το δρόμο της φυγής. Ο λαός, όμως, επειδή τον αγαπούσε πολύ, τον παρακάλεσε με θέρμη να επιστρέψει. Τότε, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος, εις ένδειξη εκτίμησης και από μέρους του, παρέδωσε τον Καθεδρικὸ Ναὸ στους Ορθοδόξους, ώστε να μπορεί να επιτελείται το εκκλησιαστικό έργο κατά τρόπο απρόσκοπτο και εποικοδομητικό προς δόξαν Χριστού.

Το μέγεθος της προσωπικότητας του Γρηγορίου και το σπουδαίο ποιμαντικό έργο, που επιτελούσε, ενέπνευσε το λαό να τον προωθήσει στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Ο Γρηγόριος αρνήθηκε, βέβαια, λέγοντας ότι η Σύνοδος θα πρέπει ν’ αποφασίσει ποιός θα αναλάβει το θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Έτσι, όταν το 381, ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος συνεκάλεσε στην Πόλη τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, μεταξύ άλλων αποφάσεων, η Σύνοδος ανακήρυξε το Γρηγόριο Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Η απόφαση αυτή, όμως, πυροδότησε νέες αντιδράσεις απ’ όσους τον αντιπαθούσαν και απ’ οσους ορέγονταν την έδρα της Κωνσταντινούπολης. Γι' αυτό έβρισκαν ή επινοούσαν διάφορες αφορμές, ώστε να εξαναγκάσουν το Γρηγόριο να παραιτηθεί• ελεγαν, για παράδειγμα, ότι η ανακήρυξη του ως Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως ήταν αντικανονική, επειδή διατελούσε, δήθεν, Επίσκοπος Σασίμων. Ασφαλώς, το επιχείρημά τους στερείτο σοβαρότητας, διότι ο Γρηγόριος ποτέ δεν λειτούργησε εκεί.

Τελικά, λόγω των σφοδρών αντιδράσεων, ο Γρηγόριος πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την Κωνσταντινούπολη, για να μην προκληθεί περαιτέρω ζημιά στην Εκκλησία. Έτσι, αφού είπε, ενώπιων της Συνόδου, πως αν πραγματικά είναι υπαίτιος των κακών, ας πάθει ό,τι και ο Προφήτης Ιωνάς, ανεχώρησε για την πατρίδα του.

Ασφαλώς, όταν έφθασε στη Ναζιανζό δεν παρέδωσε τα όπλα, αλλά πάλι ενδιαφέρθηκε με θέρμη για τους πιστούς της πατρίδας του. Αντιμετώπισε, λοιπόν, και εκδίωξε τους πάσης φύσεως αιρετικούς, υψώνοντας το ανάστημά του, ως κορυφαίος Θεολόγος και άριστος φιλόσοφος.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος κοιμήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 390/391.

Η τίμια κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, στο Άγιον Όρος.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του, ενώ στις 30 Ιανουαρίου συνεορτάζεται μαζί με το Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.

ΠΗΓΗ:http://aktines.blogspot.com/

Απολυτίκιο ήχος α΄.

«Ὁ ποιμενικός αὐλός τῆς θεολογίας σου, τάς τῶν ρητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας• ὡς γάρ τά βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καί τά κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι. Ἀλλά πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν».

Ψάλλει ο σπουδαστής της Βυζαντινής μουσικής,

Χατζηλυμπέρης Γρηγόριος, συνοδεία ισοκρατημάτων.

Αφιερωμένο στον δάσκαλο, Πατέρα Νικόδημο Καβαρνό.