‘’ Όταν οι θύμισες, ζωντανεύουν…"
Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Θωμά Ανδρέου,
Ιεροκήρυκος Ι. Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως
Υπάρχουν, μερικές στιγμές της ζωής ,στις οποίες σταματά θαρρείς ο χρόνος να κυλά. Στιγμές που η ανάσα κόβεται ,τα μάτια υγραίνονται ,όταν οι θύμισες ζωντανεύουν. Τέτοιες στιγμές ,ανόθευτης και αληθινής συγκίνησης,έζησε για μια φορά ακόμα το Γένος,εκεί στην Τραπεζούντα,στο προπύργιο των τελευταίων Κομνηνών ,στο Όρος Μελά ,όπου για μια χρονιά ακόμη αντιλάλησαν οι βυζαντινές μελωδίες, ζυμωμένες με το θυμίαμα και την προσευχή των δακρυσμένων Χριστιανών.
Εκεί, στον θρόνο των Κομνηνών, ο Πατριάρχης του Γένους, που στα 50 χρόνια Ιεροσύνης του κατάφερε να δει το Καστρομονάστηρο του Πόντου,το ζωντανό σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού να ζωντανεύει. Χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στις παμπάλαιες τοιχογραφίες με τα βγαλμένα μάτια και τα ξεθωριασμένα φωτοστέφανα… Κιαν δεν μπορούν να δούν, ακούν τουλάχιστον την φωνή του Πατριάρχου ,με συγκίνηση να μιλά στο πλήθος και να ενώνει την απότομα κομμένη στα δύο ,ιστορία της Μονής.
Οι πρόσφυγες, κατάφεραν κάτι μοναδικό που δεν καταφέραμε όλοι εμείς που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στις μεγαλουπόλεις της ελεύθερης Πατρίδας. Δεν ξέχασαν ποτέ τα ματωμένα χώματα που γεννήθηκαν και ρίζωσαν οι πρόγονοι τους. Ξεριζώθηκαν αλλά δεν ξέχασαν. Εκδιώχθηκαν αλλά δεν άφησαν τον χρόνο να τους κάνει να ξεχάσουν…. Ο μεγαλύτερος αμαρτωλός είναι ο επιλήσμων ,η μεγαλύτερη αμαρτία η λησμονιά . Και οι Πρόσφυγες δεν φάνηκαν επιλήσμονες στα κιβούρια των προγόνων της Φυλής που αφήσαν πίσω τους, όταν η αντάρα του ξεριζωμού τους έκανε να παρατήσουν τα πάντα πίσω και να πάρουν μαζί τους μόνο τις θύμισες και τα Άγια κειμήλια από τις Πατρίδες τους.
Αυτή την μέρα ,στην κορύφωση του ‘’ Καλοκαιρινού Πάσχα’’ η Αναστάσιμη χαρά ,ξεκινά από το Όρος Μελά ,στον μαρτυρικό Πόντο. Ένας ολόκληρος λαός, πάλλεται σε ρυθμούς συγκίνησης και χαράς στις παρυφές του Μελά, όπου οι ψαλμωδίες των βυζαντινών χορών, ενώνονται με το θρόισμα των φύλλων, σαν απαλά κύματα αντηχούν στις δασόφυτες πλαγιές, κάμνοντας να χαίρονται οι ψυχές ζωντανών και πεθαμένων… Γιατί, κάπου εκεί βρισκόταν και ο από Τραπεζούντος Χρύσανθος, οι ενέργειες του οποίου ξέθαψαν το Άγιο Εικόνισμα της Σουμελιώτισσας και μεταφέρθηκε ευλαβικά στην Αθήνα και από εκεί στο Βέρμιο, προσφυγοπούλα και Εκείνη μαζί με τα προσφυγόπουλα παιδιά της….
Αυτή η χαρά ,δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια και με εικόνες . Είναι η χαρά της ζωής που αφήνει πίσω της το πέπλο του θανάτου. Αυτό σημαίνει Ελπίδα και η σημερινή γιορτή είναι γιορτή Ελπίδας ,το ψάλλαμε εξάλλου σήμερα ,’’ εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε’’…Αυτή η απόλυτη αίσθηση της ζωντανής παρουσίας της Μεγαλόχαρης στην ζωή μας ,μας κρατά όρθιους ακόμα. Και παρά τις πολλές δυσκολίες, κρατάμε ακόμα γερά , παρά τα πολλά προβλήματα παρά τις δυσκολίες που απλόχερα η ζωή μας προσφέρει, εμείς κρατάμε και θα κρατάμε ! Σήμερα, στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία, ο λευκασμένος πια Πατριάρχης του Γένους, κατάφερε, για μια ακόμη φορά να δώσει ξανά το νόημα της ΕΛΠΙΔΑΣ… Η ζωντανή Πίστη μας, η Πίστη των Προγόνων μας, είναι η Ελπίδα μας. Και στην πρόσμιξη του μελωδικού βυζαντινού τεριρέμ και της αθάνατης Ποντιακής Λύρας, πράγματι, πώς να το κάνουμε, οι θύμισες ζωντανεύουν !
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου