Τυπικές Διατάξεις μηνός Φεβρουαρίου 2011

ΜΗΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011

ἔχων ἡμέρας εἴκοσιν ὀκτώ

῾Η ἡμέρα ἔχει ὥρας 11 καὶ ἡ νὺξ ὥρας 13

1. Τρίτη. Προεόρτια ῾Υπαπαντῆς, Τρύφωνος μάρτυρος. (†250). Περ­πετούας μάρτυρος καὶ τῶν σὺν αὐτῇ (†202). Βα­σι­λείου Θεσσαλονίκης τοῦ ἐξ ᾿Αθηνῶν (†870), ᾿Ανα­στα­σί­ου νεομάρτ. τοῦ ἐκ Ναυπλίου (†1655)· τῶν ἐν Μεγάροις τεσ­σά­ρων μαρτύρων.

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται κατὰ τὴν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. Eἰς τὴν λειτουργίαν μετὰ τὴν εἴσοδον, ἀπολυτίκια τὸ προ­ε­όρ­τιον «Οὐ­ράνιος χορός», τοῦ μάρτυρος «῾Ο μάρτυς σου, Κύριε» καὶ τοῦ ναοῦ. Κοντάκιον προεόρτιον, ἦχος δ΄, πρὸς τὸ «᾿Επεφάνης σήμερον»

«῾Ως ἀγκάλας σήμερον, πιστοὶ καρδίας, ἐφαπλοῦντες δέ­ξα­σθε, καθαρωτάτῳ λογισμῷ, ἐπιδημοῦντα τὸν Κύριον, προ­εορτίους αἰνέσεις προσᾴδοντες».

᾿Απόστολος παραλειφθείς, Κυρ. κη΄ ἐπιστ. (Κολασ. α΄ 12-18)· Εὐαγγέλιον παραλειφθέν, Σαβ. ια΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιβ΄ 32-40). Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστί». Κοινωνι­κὸν τῆς ἡμέρας.

Σημειώσεις. 1. Ὅπου ἑορτάζεται ἐπισημότερον ὁ ἅγιος Τρύφων ἢ ὁ ἅγιος ᾿Αναστάσιος, ἡ ἀκολουθία τοῦ ἑορταζομένου ἁγίου συμψάλλεται μετὰ τῆς προεορτίου ἐκ τῆς οἰκείας φυλλάδος. Καταβασίαι οἱ εἱρμοὶ «Χέρ­σον ἀβυσσοτόκον». Εἰς τὴν λειτουργίαν ᾿Απόστολος καὶ Εὐαγ­γέ­λιον τοῦ ἑορ­ταζομένου ἁγίου, κοινωνικὸν «Εἰς μνη­μόσυνον».

2. ᾿Απὸ σήμερον μέχρι τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς, πλὴν τῶν Κυ­ριακῶν, δὲν ψάλλεται Παρακλητική.

2. † Τετάρτη. Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκια «Οὐράνιος χορός», Δόξα, «῾Ο μάρτυς σου, Κύριε»· κοντάκιον «῾Ως ἀγκάλας σήμερον».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ἡ ἀκολουθία ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ (τὰ 3 ἑσπέρια ἰδιό­με­λα τῆς ἑορτῆς δευτεροῦνται). Εἴσοδος, προ­κεί­μενον τῆς ἡμέ­ρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἰδιόμελα τοῦ Μηναίου, ἀλλ᾿ εἰς τὰ δύο τε­λευ­ταῖα μετὰ στίχων· α) «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέ­σποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν»· β) «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «Χαῖρε, κεχαριτωμένη» τρίς. Ἀπόλυσις «῾Ο ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεὼν βασταχθῆναι κατα­δε­ξάμενος διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμὸν τὰ διὰ τὴν λι­τὴν στι­χηρὰ τῆς ἑορτῆς ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ, τρισάγιον κ.λπ. καὶ ἀπολυ­τίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» τὸ «Χαῖρε, κε­χα­ρι­τωμένη» τρίς. Καθίσματα, ἀναβαθμοὶ καὶ τὰ λοιπὰ ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ τῆς ἑορτῆς, ὃ ζήτει Φεβρ. 2, «῏Ην ἄνθρωπος ἐν ᾿Ιε­ρουσαλήμ» (Λκ. β΄ 25-32).

Ὁ ν΄ ψαλμὸς καὶ τὰ λοιπὰ ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ. ῾Ο κανὼν τῆς ἑορτῆς μετὰ τῶν εἱρμῶν εἰς 6 («ἄνευ στίχων»).

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «Χέρσον ἀβυσσοτόκον»· (ἀντὶ τῆς στι­χο­λογίας τῆς ᾠδῆς τῆς Θεοτόκου Τὴν τιμιωτέραν) εἰς τὴν θ΄ ᾠδὴν τὰ μεγαλυνάρια «᾿Ακατάληπτον ἐστὶ» μέχρι τοῦ «Κατελθόντ᾿ ἐξ οὐρανοῦ», ἀπὸ δὲ τοῦ «Λάμπρυνόν μου τὴν ψυχὴν» συμψάλλονται καὶ τὰ τροπάρια τῆς θ΄ ᾠδῆς (ὁ εἱρμὸς καὶ τὸ α΄ τροπάριον δίς), εἶτα ὁ εἱρμὸς «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς... ᾿Εν νό­μου σκιᾷ».

Ἐξαποστειλάριον καὶ αἶνοι ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ. Δοξολογία με­γά­λη καὶ τὸ ἀπολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. ᾿Αντίφωνα τὰ τῆς ἑορτῆς μετὰ τῶν ἐφυμνίων αὐτῶν ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ «᾿Εγνώρισε Κύριος τὸ σωτήριον αὐτοῦ, ἐν­αν­τίον πάντων τῶν ἐθνῶν. Σῶσον ἡμᾶς, Υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἐν ἀγ­κά­λαις τοῦ δι­καίου Συμεὼν βασταχθείς, ψάλλοντάς σοι ἀλ­λη­λούια».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ψάλλονται μόνον τὸ ἀπολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαρι­τωμένη» καὶ τὸ κοντάκιον «῾Ο μήτραν παρ­θε­νικήν». Εἶτα τὸ τρισάγιον.

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ᾿Απόστολος 2ας Φεβρ., «Χωρὶς πάσης ἀντιλογίας» (῾Εβρ. ζ΄ 7-17)· Εὐ­αγγέλιον: ὁμοίως, «᾿Ανήγαγον οἱ γονεῖς» (Λκ. β΄ 22-40).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς... ᾿Εν νόμου σκιᾷ καὶ γράμ­ματι» (ἀντὶ τοῦ Ἄξιον ἐστίν).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Ποτήριον σωτηρίου»*· «Εἴδομεν τὸ φῶς». Ἀπόλυσις ὡς ἐν τῷ ἑσπερινῷ.

Εἰδήσεις. 1. Μέχρι τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς εἰς τοὺς κανόνας τῶν Μηναί­ων προτάσσεται καθ᾿ ἑκάστην ὁ τῆς ἑορτῆς.

2. Μέχρι τῆς θ΄ ὥρας τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς εὐχὴ ἀπολύ­σεως λέγεται ἡ ἐν τῷ ἑσπερινῷ τῆς ἑορτῆς παρατεθεῖσα.

3. ᾿Επίσης ἕως τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς, ἐὰν ψαλοῦν ἀντίφωνα εἰς τὴν λει­τουρ­γίαν, λέγονται τὰ τῆς ἑορτῆς· ἀλλ᾿ εἰσοδικὸν «Δεῦτε προ­σκυνήσωμεν... Σῶ­­σον ἡμᾶς... ὁ ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεὼν βαστα­χθείς».

3. Πέμπτη. Συμεὼν τοῦ θεοδόχου καὶ ῎Αν­νης τῆς προ­φή­τι­δος. ᾿Ιωάννου, Νικολάου καὶ Σταματίου τῶν ἐκ Σπετσῶν νεομαρτύρων (†1822).

Εἰς πάσας τὰς μεθεόρτους ἡμέρας ἡ ἀκολουθία ψάλλεται μόνον ἐκ τοῦ Μηναίου (ὅρα ἔμπροσθεν γεν. τυπικὰς δια­τά­ξεις §§52-63). ᾿Απόστολος παραλειφθείς, Κυρ. κθ΄ ἐπιστ. (Κολασ. γ΄ 4-11)· Εὐαγγέλιον τῶν ἁγίων, 3ης Φεβρουαρ. (Λκ. β΄ 25-38).

4. Παρασκευή. ᾿Ισιδώρου τοῦ Πη­λου­σιώτου (†436-440). ᾿Ιωάν­νου ὁσίου, Νικολάου ὁμολογητοῦ (†868), ᾿Αβραμίου ἱε­ρο­μάρ­τυρος. (†347).

᾿Απόστολος παραλειφθείς, Κυρ. λ΄ ἐπιστ. (Κολασ. γ΄ 12-16)· Εὐαγγέλιον παραλειφθέν, Παρ. ιδ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ι΄ 24-32).

5. Σάββατον. ᾿Αγάθης μάρτυρος (†251)· Πολυεύκτου πα­τρι­άρχου Κων­σταν­τινουπόλεως (†570), Θεοδοσίου ὁσίου τοῦ ἐν Σκοπέλῳ, ᾿Αν­τω­νίου νεομάρτυρος τοῦ ᾿Αθηναίου (†1774).

᾿Απόστολος: παραλειφθείς, Σαβ. λα΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Κολασ. α΄ 1-6)· Εὐαγγέλιον: παραλειφθέν, Σαβ. ιδ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιϛ΄ 10-15).

6. † ΚΥΡΙΑΚΗ (λζ΄), ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (τῆς Χαναναίας). Βουκόλου ἐπισκό­που Σμύρ­νης (α΄ αἰ.), Φωτί­ου Κων/πόλεως τοῦ μεγάλου καὶ ἰσα­ποστόλου (†891). ῏Ηχος δ΄, ἑωθινὸν δ΄ (τυπικὸν 2ας Φεβρουαρίου, περίπτωσις α΄, §§ 7-9).«Τῇ Κυριακῇ μετὰ τὴν ἑορτὴν τῆς ῾Υπαπαντῆς, ἀποφάσει τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ὡρίσθη ὅπως τιμᾶται ἡ μνήμη τῶν ἁγίων μητέρων τῶν τριῶν ῾Ιεραρχῶν, ᾿Εμμελείας, Νόννας καὶ ᾿Αν­θού­σης».

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη»· κον­τά­κιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ», ἀναστάσιμα 6 καὶ μεθέ­ορ­τα (6ης Φεβρ.) 3 «῾Ο ποιητὴς τῶν ἁπάντων» κ.λπ. εἰς 4, Δόξα, «᾿Ερευνᾶτε τὰς γραφάς» (δοξαστικὸν λιτῆς τῆς ἑορ­τῆς), Καὶ νῦν, «῾Ο διὰ σὲ θεοπάτωρ».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, Καὶ νῦν, «῾Ο παλαιὸς ἡμερῶν» (εἰς τὸ Καὶ νῦν, τῆς λιτῆς τῆς ἑορτῆς).

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀναστάσεως», Δόξα, Καὶ νῦν, «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

ΑΠΟΛΥΣΙΣ «῾Ο ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεὼν βαστα­χθῆναι καταδεξάμενος διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμὸν ὁ τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου, τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισάγιον κ.λπ. καὶ ἀπολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ριος» ἀπολυτίκια «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀναστάσεως», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Χαῖρε, κεχαριτωμένη». [Τὸ Ψαλτήριον καὶ ὁ ἄμωμος.]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα τῶν δύο στιχολογιῶν καὶ ἀντὶ θεοτοκίων ἀνὰ ἓν τῆς ἑορτῆς «᾿Εν τῷ ναῷ προσηνέχθης ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων», «᾿Εν ναῷ προσηνέχθης τὰ εἰθισμένα» (6 Φεβρ.). Εὐλογητάρια. Ἡ ὑπακοή, οἱ ἀνα­βαθμοὶ καὶ τὸ προ­­κείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινὸν (δ΄) μετὰ πάσης τῆς συνήθους τά­ξεως αὐτοῦ.

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος καὶ ὁ τῆς ἑορτῆς· ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς μεσῴδιον κάθισμα τῆς ἑορτῆς «Νηπιάζει δι᾿ ἐμέ» (6 Φεβρ.)· ἀφ᾿ ϛ΄ τὸ ἀναστάσιμον κοντά­κι­ον μετὰ τοῦ οἴκου καὶ τὸ μη­νολόγιον.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «Χέρσον ἀβυσσοτόκον»· «Τὴν τι­μιωτέραν» καὶ ὁ εἱρμὸς «[Θεοτόκε ἡ ἐλπίς...] ᾿Εν νόμου σκιᾷ καὶ γράμματι».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ δ΄ ἀναστάσιμον «Ταῖς ἀρεταῖς ἀστράψαντες», καὶ τὸ ὅμοιον τῆς ἑορτῆς «Τῶν κόλπων τοῦ γεννήτορος» (6 Φεβρ).

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ ἀναστάσιμα 4 καὶ (διὰ τὸ μὴ ἔχειν τὸ μηναῖον κατάλληλα μεθέορτα) τῆς ἑορτῆς 3 «Νόμον τὸν ἐν γράμματι» κ.λπ. (2ας Φεβρ.) εἰς 4, εἰς στίχους τὰ δύο τελευταῖα α) «Νῦν ἀπολύεις τὸ δοῦλόν σου, δέσ­ποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου, ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλ­μοί μου τὸ σω­τή­ριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν», β) «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δό­ξαν λαοῦ σου ᾿Ισ­ρα­ήλ», Δόξα, τὸ δ΄ ἑωθινὸν «῎Ορθρος ἦν βαθύς», Καὶ νῦν, «῾Υ­περ­ευ­λο­γη­μέ­νη». Δοξο­λο­γία μεγάλη, «Σή­μερον σωτηρία».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ ἀντίφωνα τῆς ἑορτῆς μετὰ τῶν ἐφυ­μνίων αὐτῶν, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ [ἢ τὰ τυπικὰ καὶ οἱ μα­κα­ρισμοὶ τοῦ ἤχου εἰς 4 καὶ 4 ἐκ τῆς ϛ΄ ᾠδῆς τοῦ κανόνος τῆς ἑορτῆς].

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... Σῶσον ἡμᾶς... ὁ ἀ- ν α σ τ ά ς».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀνα­στάσεως», «Χαῖρε, κεχαριτωμένη» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον τοῦ ἤχου. ᾿Απόστολος Κυρ. ιζ΄ ἐπιστ., «῾Υμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶν­τος» (Β΄ Κορ. ϛ΄ 16-ζ΄ 1)· Εὐαγγέλιον: Κυρ. ιζ΄ Ματθ., «᾿Ε­ξῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος» (Μτθ. ιε΄ 21-28).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστίν».

κοινωνικον «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς», καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συνήθως.

Εἴδησις. Σήμερον ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου Φωτίου –προστάτου τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος– τελεῖται πανηγυρικὴ συνοδικὴ λειτουργία, καθιερωθεῖσα συνοδικῇ ἀποφάσει ἀπὸ τοῦ ἔτους 1926. Ἡ ἰδιαιτέρα ἀκο­λουθία τοῦ ἁγίου συμψάλλεται μετὰ τῆς ἀναστασίμου καὶ τῶν μεθεόρτων, ἡ δὲ τάξις ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ε ἰ ς τ ὸ ν ἑ σ π ε ρ ι ν ό ν. Εἰς τὸ «Κύριε, ἐκέκραξα», στιχηρὰ ἀνα­στάσιμα 4, μεθέορτα 3 καὶ τοῦ ἱεράρχου ἕτερα 3, Δόξα, τοῦ ἱεράρχου «῞Οσιε τρισμάκαρ ἁγιώτατε», Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου· εἴσο­δος κ.λπ. (καὶ τὰ ἀναγνώσματα τοῦ ἁγίου ἐκ τῆς φυλλάδος)· τὰ ἀνα­στά­σιμα ἀπόστιχα, Δόξα, τοῦ ἱεράρχου «῎Ε­πρεπε τῇ βασιλίδι τῶν πό­λε­ων», Καὶ νῦν, «῾Ο παλαιὸς ἡμερῶν» (λιτῆς τῆς ἑορ­τῆς)· ἀπολυτίκια τὸ ἀνα­στά­σιμον, Δόξα, τοῦ ἱεράρχου, Καὶ νῦν, τῆς ἑορτῆς «Χαῖρε, κεχα­ριτωμένη».

Ε ἰ ς τ ὸ ν ὄ ρ θ ρ ο ν. Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» τὰ ἀπολυτίκια ὡς ἐν τῷ ἑσπερινῷ· τὰ ἀναστάσιμα καθίσματα, ἀλλ᾿ ἀντὶ θεοτοκίων ἀνὰ ἓν τῆς ἑορτῆς ἐκ τοῦ μηναίου, εἶτα τὸ διὰ τὸν πολυέλεον κάθισμα τοῦ ἁγίου «῾Ο ἱεράρχης καὶ σεπτὸς θεηγόρος», Δόξα, Καὶ νῦν, τῆς ἑορτῆς ὁμόηχον «Σαρκὶ νηπιάσαντα ἐξ ἀπειράνδρου μητρός» (4 Φεβρ.), καὶ τὰ εὐλογη­τάρια· ἡ ὑπακοή, οἱ ἀναβαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου· ἡ τάξις τοῦ ἑωθινοῦ εὐαγγελίου· κανόνες, ὁ ἀναστάσιμος, ὁ τῆς ὑπαπαν­τῆς καὶ ὁ τοῦ ἱεράρ­χου· ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς τὸ κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου τοῦ ἱεράρχου, τὸ μεσῴ­διον κάθισμα αὐτοῦ ἐκ τῆς φυλλάδος, Δόξα, Καὶ νῦν, τῆς ἑορτῆς οἷον βούλει· ἀφ᾿ ϛ΄ τὸ ἀναστάσιμον κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου, τὸ συνα­ξάριον τῆς ἡμέρας καὶ τὸ ὑπόμνημα τοῦ ἱεράρχου· καταβασίαι «Χέρσον ἀβυσσοτόκον»· εἰς τὰ ἐξαποστειλάρια «῞Αγιος Κύριος», τὸ δ΄ ἀναστά­σιμον, τὸ τοῦ ἁγίου «Προστάτην σε θερμότατον» καὶ τὸ τῆς ἑορτῆς· εἰς τοὺς αἴνους στιχηρὰ ἀναστάσιμα 4 καὶ τοῦ ἱεράρχου (ἐκ τῆς φυλλάδος) ἕτερα 4 «Τῆς ἐκκλησίας τὸν θεῖον» κ.λπ., μετὰ τῶν ἑξῆς στίχων εἰς τὰ δύο τελευταῖα· α) «Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν, καὶ ἡ γλῶσσα αὐ­τοῦ λαλήσει κρίσιν», β) «Οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε, ἐνδύσονται δικαιο­σύνην, καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται», Δόξα, τὸ δ΄ ἑωθινόν, Καὶ νῦν, «῾Υπερ­ευ­λογημένη»· δοξολογία μεγάλη, «Σήμερον σωτηρία».

Ε ἰ ς τ ὴ ν λ ε ι τ ο υ ρ γ ί α ν. ᾿Αντίφωνα καὶ εἰσοδικὸν ὡς ὡρί­σθη­σαν ἀνωτέρω· μετὰ τὴν εἴσοδον ἀπολυτίκια τὸ ἀναστάσιμον, τῆς ἑορτῆς, τοῦ ἱεράρχου καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν»· τρισά­γιον· ᾿Απόστολος τοῦ ἁγίου (ζήτει τῇ 13ῃ νοεμβρίου) καὶ Εὐαγγέλιον τῆς κυριακῆς· κοινω­νι­κὸν «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς».

7. Δευτέρα. Παρθενίου ἐπισκόπου Λαμψάκου (δ΄ αἰ.), Λου­κᾶ ὁσίου τοῦ ἐν Στειρίῳ ῾Ελλάδος (†946)

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Δευτ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Πέτρ. β΄ 21-γ΄ 9)· Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Δευτ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιβ΄ 13-17).

8. Τρίτη. Θεοδώρου στρατηλάτου μεγαλο­μάρτυρος (†319), Ζαχαρίου τοῦ προφήτου (†620 π.Χ.).

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται μετὰ τῶν ὕμνων τῆς ἑορτῆς (με­θε­όρτων) ἄνευ καταβασιῶν καὶ δοξολογίας μεγάλης, κατὰ τὴν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν· ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τρ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Πέτ. γ΄ 10-22)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Τρ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιβ΄ 18-27).

9. Τετάρτη. ᾿Απόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς ῾Υπαπαντῆς. Νικη­φό­ρου μάρτυρος (†257), Μαρ­κέλ­λου ἐπισκ. Σικελίας, Φιλα­γρίου ἐπισκ. Κύ­πρου, Παγ­κρα­τί­ου ἐπισκ. Ταυρομενίου (δ΄ αἰ.).

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται ὡς τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ τῆς ἑορτῆς κα­τα­λιμ­­πανομένων ἐν τῷ ἑσπερινῷ τῶν ἀναγνωσμάτων, ἐν τῷ μεσο­νυ­κτι­κῷ τῶν διὰ τὴν λιτὴν στιχηρῶν, ἐν τῷ ὄρθρῳ τοῦ πολυελέου καὶ τοῦ κα­θί­σματος αὐτοῦ, τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς τάξεως αὐτοῦ, καὶ τοῦ συν­α­ξαρίου, ἀντὶ τοῦ ὁποίου ἀνα­γινώσκεται τὸ τῆς 9ης τοῦ μηνός. Ἐν τῇ λειτουργίᾳ προκεί­μενον καὶ ἀλληλουιάριον τῆς ἑορ­τῆς· ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τετ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Πέτ. δ΄ 1-11)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Τετ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιβ΄ 28-37).

10. Πέμπτη. Χαραλάμπους ἱερομ. τοῦ θαυ­μα­τουργοῦ (†202). ᾿Αναστασίου ᾿Ιεροσολύμων, Ζήνωνος ὁσίου τοῦ ταχυ­δρό­μου (δ΄ αἰ.).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη»· κον­τά­κιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν».

῾Η ἀκολουθία ἑορτάσιμος οὖσα ψάλλεται δίχα Παρα­κλη­τικῆς, ὡς ἔστι διατεταγμένη εἰς τὸ Μηναῖον.

Εἰς τὸν ἑσπερινὸν ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ· τὰ διὰ τὴν λιτὴν στιχηρὰ εἰς τὸ μεσονυκτικόν· ἐπι­σφρα­γιστικὸν τοῦ ἀπολυ­τι­κίου τὸ ὁμόηχον α΄ θεοτοκίον «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπό­κρυφον».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εὐαγγέλιον τοῦ ἁγίου, ζήτει Τρίτῃ ιβ΄ ἑβδ. Λουκᾶ, «Προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀν­θρώπων» (Λκ. κα΄ 12-19). Κανόνες· ὁ τῆς μικρᾶς παρα­κλή­σεως, καὶ τοῦ ἁγίου. Κατα­βα­σίαι οἱ εἱρμοὶ «᾿Ανοίξω τὸ στό­μα μου».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Κοντάκιον «Προστασία»· ᾿Από­στολος –μετὰ προκειμένου τῆς 15ης Δεκ.– τοῦ ἁγίου, ζήτει 26 ᾿Οκτ., «᾿Ενδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι» (Β΄ Τιμ. β΄ 1-10)· Εὐαγγέλιον ὁμοίως, Σαβ. γ΄ ἑβδ. ᾿Ιωάν., «Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν» (᾿Ιω. ιε΄ 17ιϛ΄ 2). Κοινωνικὸν «Εἰς μνημόσυνον».

11. Παρασκευή. Βλα­σίου ἱερομάρτυρος (†316). Θεοδώρας βα­σι­λίσσης (†867) τῆς στε­ρεωσά­σης τὴν ὀρθο­δο­ξί­αν.

᾿Απόστολος ἡμέρας, Παρ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. α΄ 1-10)· Εὐαγ­γέ­λιον ἡμέρας, Παρ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 1-9).

12. Σάββατον. Μελετίου ᾿Αντιοχείας (†381). ᾿Αντω­νίου (Β΄) Κων/πόλεως (†901), Χρίστου νεομάρτ. κη­πουροῦ (†1748).

῾Η ἀκολουθία τοῦ Σαββάτου μὲ ἀλληλούια εἰς τὸν ὄρθρον (βλέ­πε ἔμπροσθεν εἰς τὰς γενικὰς τυπικὰς διατάξεις §§45-51) καὶ τὰ 8 νεκρώσιμα εὐλο­γητάρια. ᾿Απόστολος ἡμέρας, Σαβ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Τιμ. β΄ 11-19)· Εὐαγγέλιον ἡμέρας, Σαβ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιη΄ 2-8).

13. † ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ. Μαρ­τινιανοῦ ὁσίου (ε΄ αἰ.). ᾿Ακύλα καὶ Πρισκίλλης, Εὐλο­γίου ᾿Αλεξανδρείας (†607). ῏Ηχος πλ. α΄, ἑωθινὸν ε΄.

῎Αρχεται τὸ Τριῴδιον

Σημείωσις. ᾿Απὸ σήμερον ἄρχονται συμψαλλόμενοι οἱ ἐν τῷ λει­τουργικῷ βιβλίῳ τοῦ Τριῳδίου περιεχόμενοι ὕμνοι. ῎Εν τισι ναοῖς πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἑσπερινοῦ τίθεται ὑπὸ τὴν ἐν τῷ τέμπλῳ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ ηὐ­τρε­πισμένου σκίμποδος τὸ λειτουργικὸν βιβλίον τοῦ Τριῳδίου, ἔνθα μεταβαίνει ὁ πρωτοψάλτης (ἐκπροσωπῶν τοὺς ἐν τοῖς ἀναλογίοις ὑπη­ρε­τοῦν­τας), βάλλει πρὸ τῆς εἰκόνος μετανοίας 3, ἀσπά­ζεται αὐτήν, λαμβάνει μετὰ χεῖρας τὸ Τριῴδιον καὶ ἀσπάζεται αὐτό, ποιεῖ πάλιν μετανοίας μικρὰς 3 καὶ ἀπέρχεται μετὰ τοῦ Τριῳδίου εἰς τὴν οἰκείαν αὐτοῦ θέσιν. ῾Η τάξις αὕτη ἔχει τὴν καταβολήν της εἰς τὴν ἐν ταῖς μοναῖς ὑπὸ τοῦ «κανονάρχου» ἀνάληψιν τοῦ πρὸ τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ τιθεμένου Τριῳδίου, ὅς τις καὶ ἐκανονάρχει εἰς τοὺς χοροὺς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «᾿Απόστολοι, μάρτυρες», Δόξα, «Μνήσθητι, Κύριε»· κοντάκιον «῾Ως ἀπαρχὰς τῆς φύσεως».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ», ἀναστάσιμα 7 καὶ τὰ 2 ἰδιόμελα τοῦ Τριῳδίου «Μὴ προσευξώμεθα», «Φαρισαῖος κενοδοξίᾳ» εἰς 3, Δόξα, «Παντοκράτορ Κύριε», Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου «᾿Εν τῇ ᾿Ερυθρᾷ θαλάσσῃ».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, τοῦ Τριῳδίου «Βεβα­ρη­μένων τῶν ὀφθαλμῶν μου», Καὶ νῦν, «Ναὸς καὶ πύλη».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «Τὸν συνάναρχον Λόγον», Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ θεοτοκίον αὐτοῦ «Χαῖρε, πύλη Κυρίου».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμόν, ὁ τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου, τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισάγιον κ.λπ. καὶ τὰ 3 κα­τανυκτικὰ τροπάρια «᾿Ελέησον ἡμᾶς, Κύριε» κ.λπ..

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» ἀπολυτίκιον «Τὸν συνάναρχον Λόγον», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Χαῖρε, πύλη Κυρίου». [Τὸ Ψαλτήριον καὶ ὁ ῎Αμωμος.]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα κατὰ σειρὰν καὶ τὰ εὐλο­γητάρια. Ἡ ὑπακοή, οἱ ἀναβαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινόν (ε΄), μετὰ δὲ τὸν ν΄ ψαλμόν, τὰ ἰδιόμελα Δόξα, «Τῆς μετανοίας», Καὶ νῦν, «Τῆς σωτηρίας» καὶ εἰς τὸν στίχον «᾿Ελέησόν με, ὁ Θεός», «Τὰ πλήθη».

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος (μετὰ τῶν εἱρμῶν) καὶ ὁ τοῦ Τριῳδίου μετὰ στίχου «Δόξα σοι, ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι»· ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς τὸ ἀναστάσιμον κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου, τὰ μεσῴδια καθίσματα τοῦ Τριῳδίου καὶ τὸ θεοτοκίον αὐτῶν· ἀφ᾿ ϛ΄ τὸ κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου τοῦ Τριῳδίου καὶ τὰ συναξάρια Μηναίου καὶ Τριῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «῾Ως ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας»· «Τὴν τι­μιω­τέραν», «Θεὸν ἀνθρώποις».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ ε΄ ἀναστάσιμον «῾Η ζωὴ καὶ ὁδός», τοῦ Τριῳδίου «῾Υψηγορίαν φύγωμεν» καὶ θεο­τοκίον ὅμοιον «῾Ο ποιητὴς τῆς κτίσεως».

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ ἀναστάσιμα 4 καὶ τοῦ Τριῳ­δίου ἰδι­όμελα 4 (εἰς τοὺς συνήθεις στίχους τὰ δύο τελευ­ταῖα, ἤ τοι α – «᾿Ανά­στηθι, Κύριε», β – «᾿Εξο­μολογήσομαί σοι»), Δόξα, «Ταῖς ἐξ ἔργων καυχήσεσι», Καὶ νῦν, «῾Υπερευ­λογημένη». Δο­ξολογία μεγάλη, «Ἀνα­στὰς ἐκ τοῦ μνήματος» (ἢ «Σήμερον σωτηρία»).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ ἀντίφωνα [ἂν ψαλοῦν τυπικά, εἰς τοὺς μακαρισμοὺς 4 τροπάρια τοῦ ἤχου καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ Τριῳδίου εἰς 4].

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «Τὸν συνάναρχον Λό­γον» καὶ τὸ τοῦ ναοῦ, κον­τά­κιον «Φαρισαίου φύγωμεν».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον τοῦ ἤ­χου (πλ. α΄)· ᾿Απόστολος: Κυρ. λγ΄ ἐπιστολῶν, «Παρη­κο­λού­θη­κάς μου τῇ διδασκαλίᾳ» (Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)· Εὐαγγέλιον: Κυρ. ιϛ΄ Λουκᾶ, «Ἄν­θρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερόν» (Λκ. ιη΄ 10-14).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς», «Πληρωθήτω» καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συνήθως.

Εἴδησις. Τὴν Τετάρτην καὶ τὴν Παρασκευὴν τῆς παρούσης ἑβδο­μάδος, ἥ τις καὶ «προφωνήσιμος» καλεῖται, «καὶ διὰ κρέατος ἀκινδύνως καταλύομεν» (Θεόδωρος Βαλσαμῶν).

14. Δευτέρα. Αὐξεντίου ὁσίου (†470). ᾿Αβραὰμ (ε΄ αἰ.) καὶ Μάρωνος (δ΄ αἰ.) τῶν ὁσίων.

Διὰ τὰς ἐν καθημερινῇ ἀκολουθίας μετὰ Παρακλητικῆς βλέ­πε ἔμπροσθεν εἰς τὰς γενικὰς τυπικὰς διατάξεις (§§1-30). ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Δευτ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. α΄ 20-β΄ 9)· Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Δευτ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιγ΄ 9-13).

15. Τρίτη. ᾿Ονησίμου ἀποστόλου (†109). Εὐσε­βίου ὁσίου (ε΄ αἰ.), Μαΐωρος μάρτυρος, ᾿Ανθίμου ὁσίου (τοῦ Βαγιάνου) τοῦ ἐν Χίῳ (†1960).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τρ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. β΄ 9-22)· Εὐ­αγ­γέλιον: ὁμοίως, Τρ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 14-23).

16. Τετάρτη. Παμφίλου μάρτυρος (†307). Φλα­βι­ανοῦ πα­τρι­άρχου Κωνσταντινουπόλεως.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τετ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. γ΄ 1-17)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Τετ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 24-31).

17. Πέμπτη. Θεοδώρου μεγαλομάρτ. τοῦ Τήρωνος (†307). Μαριάμνης ἀδελφῆς τοῦ ἀποστ. Φιλίππου (α΄ αἰ.), Αὐξι­βίου ὁσίου, Μαρ­κιανοῦ καὶ Πουλχερίας τῶν εὐσεβῶν βασι­λέων, Θεοστηρίκτου ὁσίου, Θεοδώρου νεομάρτ. τοῦ Βυζαν­τίου (†1795) τοῦ ἐν Μυτιλήνῃ.

Ἀπόστολος: ἡμέρας, Πέμ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιωάν. α΄ 8-β΄ 6)· Εὐ­­αγγέλιον: ἡμέ­ρας, Πέμ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 31-ιδ΄ 2).

18. Παρασκευή. Λέοντος πάπα ῾Ρώμης (†461). ᾿Αγαπητοῦ ἐπι­σκόπου Σινάου τοῦ ὁμολογητοῦ (δ΄ αἰ.).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Παρ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιωάν. β΄ 7-17)· Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Παρ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιδ΄ 3-9).

19. Σάββατον. ᾿Αρχίππου, Φιλήμονος καὶ ᾿Απφίας (α΄ αἰ­ών). Φιλο­θέης ὁσιομάρτυρος τῆς ᾿Αθηναίας (†1589).

῾Η ἀκολουθία τοῦ Σαββάτου μὲ ἀλληλούια εἰς τὸν ὄρθρον (βλέ­πε ἔμπροσθεν εἰς τὰς γενικὰς τυπικὰς διατάξεις §§45-51) καὶ τὰ 8 νεκρώσιμα εὐλο­γητάρια. ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Σαβ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Τιμ. ϛ΄ 11-16)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Σαβ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. κ΄ 46-κα΄ 4, η΄ 8).

Σημείωσις. Εἰς τοὺς ἑορτάζοντας τὴν ἁγίαν Φιλοθέην ναοὺς ἡ ἀκο­λου­θία ψάλλεται ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας φυλλάδος αὐτῆς μετὰ τοῦ «Θεὸς Κύ­ριος» καὶ καταλιμπανομένης τῆς Παρακλητικῆς. Εἰς τὸ Καὶ νῦν τῶν ἑσπερίων, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου τῆς ἑβδομάδος «᾿Εν τῇ ἐρυθρᾷ».

20. † ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ. Λέ­οντος ἐπισκόπου Κα­τά­­νης (†780). Βησ­σα­ρίωνος ὁσίου, Πλω­­τίνου ὁσίου. ῏Ηχος πλ. β΄, ἑωθινὸν ϛ΄ (τυπικὸν Τριῳδίου, Κυριακὴ τοῦ ἀσώτου §§ 4-6).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «᾿Απόστολοι, μάρτυρες», Δόξα, «Μνή­σθητι, Κύριε»· κοντάκιον «῾Ως ἀπαρχὰς τῆς φύσεως».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ», ἀναστάσιμα 7 καὶ τὰ δύο ἰδιόμελα τοῦ Τριῳδίου δευτεροῦντες τὸ πρῶτον, Δόξα, «῍Ω πόσων ἀγαθῶν», Καὶ νῦν, «Τίς μὴ μακαρίσει σε».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, «Τῆς πατρικῆς δω­ρεᾶς», Καὶ νῦν, «῾Ο ποιητὴς καὶ λυτρωτής μου».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «᾿Αγγελικαὶ δυνάμεις», Δόξα, Καὶ νῦν, «῾Ο τὴν εὐλογημένην».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Ὁ τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου, τὰ τρια­δι­κὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισάγιον κ.λπ. καὶ τὰ κατανυκτικὰ τροπάρια «᾿Ελέησον ἡμᾶς» κ.λπ..

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ριος» ἀπο­λυτίκιον «᾿Αγγελικαὶ δυνάμεις», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «῾Ο τὴν εὐλογημένην». [Τὸ Ψαλ­τή­ριον καὶ ὁ ῎Αμω­μος.]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα, καὶ τὰ εὐλογητάρια. Ἡ ὑπα­κοή, οἱ ἀναβαθμοὶ καὶ τὸ προκεί­μενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινόν (ϛ΄)· μετὰ τὸν ν΄ ψαλμόν, τὰ ἰδιό­με­λα «Τῆς μετανοίας», κ.λπ., ὡς συνήθως ἐν τῷ Τριῳδίῳ.

ΚΑΝΟΝΕΣ ὁ ἀναστάσιμος (μετὰ τῶν εἱρμῶν), καὶ ὁ τοῦ Τριῳδίου μετὰ στίχου «Δόξα σοι, ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι». ᾿Απὸ γ΄ ᾠδῆς τὸ ἀναστάσιμον κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου, τὸ μεσῴδιον κάθισμα τοῦ Τριῳδίου* καὶ τὸ θεοτοκίον. ᾿Αφ᾿ ϛ΄ κοντάκιον καὶ οἶκος τοῦ Τριῳδίου, τὸ μηνολόγιον καὶ τὸ ὑ­πόμνημα τοῦ Τριῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ τοῦ Τριῳδίου «Τὴν Μωσέως ᾠδήν»· «Τὴν τιμιωτέραν», «Τῶν γηγενῶν τίς ἤκουσεν».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ ϛ΄ ἀναστάσιμον, τὰ δύο τοῦ Τριῳδίου καὶ τὸ θε­οτοκίον αὐτῶν.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ ἀναστάσιμα 5 καὶ τοῦ Τριῳδίου 3 «Τὴν τοῦ ἀσώτου φωνὴν» κ.λπ., Δόξα, «Πάτερ ἀγαθέ», Καὶ νῦν, «῾Υπερευλογη­μέ­νη». Δοξολογία μεγάλη, «Ἀναστὰς ἐκ τοῦ μνή­ματος» (ἢ «Σή­μερον σωτηρία»).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ ἀντίφωνα [ἢ τὰ τυπικὰ καὶ οἱ μακαρισμοὶ τοῦ ἤχου εἰς 4 καὶ 4 ἐκ τῆς ϛ΄ ᾠδῆς τοῦ κανόνος τοῦ Τριῳδίου].

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «᾿Αγγελικαὶ δυνάμεις», καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον τοῦ Τριῳδίου «Τῆς πατρῴας δόξης σου».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον τοῦ ἤχου· ᾿Απόστολος: Κυρ. λδ΄ ἐπιστ., «Πάντα μοι ἔξεστιν» (Α΄ Κορ. ϛ΄ 12-20)· Εὐαγγέλιον: Κυρ. ιζ΄ Λουκᾶ, «῎Ανθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς» (Λκ. ιε΄ 11-32).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστίν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· καὶ τὰ λοιπὰ ὡς συνήθως.

Εἴδησις. Τὴν Τετάρτην καὶ τὴν Παρασκευὴν τῆς παρούσης πρὸ τῆς ἀπόκρεω ἑβδομάδος δὲν γίνεται κατάλυσις, ἀλλὰ τηρεῖται ἡ συνήθης τῶν ἡμερῶν αὐτῶν νηστεία.

21. Δεύτερα. Τιμοθέου ὁσίου τοῦ ἐν Συμ­βόλοις (θ΄ αἰ.). Εὐ­στα­θίου ᾿Αντιοχείας (†360), Ζαχαρίου ᾿Ιε­ροσολύμων (†633), ᾿Ιω­άν­νου Κωνσταν­τι­νουπόλεως τοῦ ἀπὸ σχολαστικῶν (†577).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Δευτ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. β΄ 18-γ΄ 8)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Δευτ. ἀπόκρεω (Μρ. ια΄ 1-11).

22. Τρίτη. ῾Η εὕρεσις τῶν ἱ. λειψάνων τῶν ἁγίων μαρ­τύρων τῶν ἐν τοῖς Εὐγενίου (†395-423).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τρ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. γ΄ 9-22)· Εὐαγ­γέ­λιον: ἡμέρας, Τρ. ἀπόκρεω (Μρ. ιδ΄ 10-42).

23. Τετάρτη. Πολυκάρπου ἱερομάρτυρος ἐπι­σκόπου Σμύρ­νης (†166). Προτερίου ἱερομάρτυρος ἀρχιεπισκόπου ᾿Αλεξαν­δρεί­ας (†457).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τετ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. γ΄ 21-δ΄ 11)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέ­ρας, Τετ. ἀπόκρεω (Μρ. ιδ΄ 43-ιε΄ 1).

24. Πέμπτη. ᾿Ιωάννου προφήτου, προδρόμου καὶ βα­πτι­στοῦ ἐπὶ τῇ μνείᾳ τῆς α΄ καὶ β΄ εὑρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς αὐ­τοῦ (452).

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Μετὰ τὴν α΄ στάσιν τοῦ Ψαλτηρίου, ἑσπέ­ρια στιχηρὰ προσόμοια τοῦ Προδρόμου 3 «Χαίροις ἡ ἱε­ρὰ κεφαλὴ» κ.λπ. εἰς 6, Δόξα, τὸ ἰδιόμελον αὐτοῦ «Θησαυ­ρὸς ἐνθέων δωρεῶν», Καὶ νῦν, τὸ ὁμόηχον α΄ θεοτοκίον «Τίς μὴ μακαρίσει σε».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ (ζήτει ταῦτα μετὰ τὸν ὄρθρον τῆς 24ης καὶ πρὸ τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς 25ης τοῦ μηνὸς) στιχηρὰ προσόμοια τοῦ προδρόμου 3, «Δεῦτε τὴν τιμίαν κεφαλὴν» κ.λπ., μὲ στίχους εἰς μὲν τὸ β΄ «᾿Εκεῖ ἐξανατελῶ κέρας τῷ Δαυίδ, ἡτοί­μασα λύχνον τῷ χριστῷ μου», εἰς δὲ τὸ γ΄ «Εὐφραν­θήσεται δίκαιος ἐν τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλπιεῖ ἐπ᾿ αὐτόν», Δόξα, τὸ ἐν συνεχείᾳ ἰδιόμελον «῾Η τῶν θείων ἐννοιῶν», Καὶ νῦν, τὸ ὁμόηχον θεοτοκίον «Χαῖρε, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν» (ζήτει αὐτὸ εἰς τὸν στίχον τοῦ ἀρχικοῦ ἑσπερινοῦ τῆς 24ης).

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα», Δόξα, Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπόκρυφον».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμὸν (ψάλλε, εἰ βού­λει, Δόξα, τὸ εἰς τὸν στίχον τῶν αἴνων ἰδιόμελον «῾Η πρῴην ἐπὶ πίνακι», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Θεοτόκε, σὺ εἶ ἡ ἄμπελος... μετὰ τοῦ προδρόμου»), τρισάγιον κ.λπ. καὶ ἀπολυτίκιον «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» ἀπολυτίκιον «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπόκρυφον».

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἐν τῷ Μηναίῳ κείμενα κατὰ σειρὰν καὶ ἡ τάξις τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ ὄρθρου, ἐν ᾗ Εὐαγγέλιον τοῦ Προδρόμου, Πέμ. γ΄ ἑβδ. Λουκᾶ, «᾿Εξῆλθεν ὁ λόγος τοῦ ᾿Ιησοῦ» (Λκ. ζ΄ 17-30).

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ μικρὸς παρακλητικὸς τῆς Θεοτόκου μετὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ καὶ ὁ τοῦ προδρόμου ἄνευ τῶν εἱρμῶν· ἀπὸ γ΄ καὶ ϛ΄ ᾠδῆς ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «᾿Ανοίξω τὸ στόμα μου»· «Τὴν τι­μιωτέραν», «῞Απας γηγενής».

᾿Εξαποστειλάρια, αἶνοι, Δόξα, Καὶ νῦν, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ, δοξολογία μεγάλη.

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Μετὰ τὴν εἴσοδον, ἀπολυτίκια «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «Προστασία».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ᾿Απόστολος τοῦ Προδρόμου, Κυρ. ιε΄ ἐπιστ., «῾Ο Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι» (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)· Εὐαγγέλιον ὁμοίως, Δευτ. δ΄ ἑβδ. Ματθ., «᾿Ακούσας ὁ ᾿Ιωάννης ἐν τῷ δε­σμωτηρίῳ» (Μτθ. ια΄ 2-15).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστίν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Εἰς μνημόσυνον» καὶ ἀπόλυσις.

25. Παρασκευή. Ταρασίου Κωνσταντινουπόλεως (784-806). ῾Ρηγίνου ἱερομ. ἐπισκόπου Σκοπέλου (†335), ᾿Αλε­ξάν­δρου μάρτυρος τοῦ ἐν Θρᾴκῃ.

Ἀπόστολος: ἡμέρας, Παρ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ ᾿Ιω. 1-13)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Παρ. ἀπόκρεω (Μρ. ιε΄ 20, 22, 25, 33-41).

26. † Ψυχοσάββατον. «Μνήμη πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος κεκοι­μη­μένων ὀρθοδόξων χριστιανῶν». Πορφυρίου ἐπισκό­που Γάζης (†420). Φω­τεινῆς μάρτυ­ρος τῆς Σαμαρείτιδος καὶ τῶν σὺν αὐτῇ, Θεο­κλή­του καὶ λοιπῶν μαρτύρων, ᾿Ιωάν­νου νεομάρτυρος τοῦ Κάλ­φα ἐν Κων/πόλει (†1575). (Τυπικὸν Τριῳδίου, Σάββατον πρὸ τῆς ἀπόκρεω, §§7-9· τὰ σχετικὰ τοῦ πλ. β΄ ἤχου μαρ­τυρικά, καθίσματα κ.λπ. ζήτει ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου.)

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Αντὶ ἀπολυτικίου καὶ κοντακίου τὰ τροπάρια τῆς ὥρας.

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακός [καὶ τὸ Ψαλτήριον].

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ» –εἰς στίχους 6–, ἑσπέρια μαρτυρι­κὰ τοῦ πλ. β΄ ἤχου 3 («Οἱ μαρτυρήσαντες διὰ σέ», «Οἱ ἀθλο­φόροι μάρτυρες», «Ὁ σταυρός σου, Κύριε»), καὶ προσόμοια τῶν κε­κοιμημένων 3 (Σαββάτου πρὸ τῆς ᾿Από­κρεω) «Τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος σήμερον» κ.λπ., Δόξα, τὸ ἰδιό­μελον «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι», Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου «Τίς μὴ μακαρίσει σε».

ΑΝΕΥ ΕΙΣΟΔΟΥ «Φῶς ἱλαρὸν» καὶ ψάλλομεν, ἀντὶ τοῦ προ­κειμένου τῆς ἡμέρας, εἰς ἦχον πλ. δ΄ τὸ «᾿Αλληλούια, ἀλληλούια, ἀλληλούια» ἐκ τρίτου, εἰς στίχους τὸ μὲν β΄ «Μα­κάριοι οὓς ἐξελέξω», τὸ δὲ γ΄ «Καὶ τὸ μνημόσυνον αὐτῶν»· εἶτα εὐθὺς τὸ «Καταξίωσον» κ.τ.λ. ὡς συνήθως.

ΕΙΣ ΤΑ ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ 4 μαρτυρικὰ τοῦ πλ. β΄ ἤχου*, ἤτοι· α) ἄνευ στίχου «Κύριε, ἐν τῇ μνήμῃ τῶν ἁγίων σου», β) μὲ στίχον «Θαυμα­στὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ», «Κύριε, εἰ μὴ τοὺς ἁγίους σου», γ) μὲ στίχον «Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύ­ριος», «Μνήμη μαρτύρων», δ) μὲ στίχον «᾿Εκέκραξαν οἱ δίκαιοι, καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσεν αὐτῶν», «Τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐθαυμάστωσε» (ζήτει ταῦτα ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου τῷ Σαββάτῳ πρωὶ εἰς τοὺς αἴνους, ἦχος πλ. β΄), Δόξα, «᾿Αρχή μοι καὶ ὑπόστασις», Καὶ νῦν, τὸ μετ᾿ αὐτὸ κείμενον θεοτοκίον «Πρεσβείαις τῆς τεκούσης σε».

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΣ ΚΑΝΩΝ. Μετὰ τὸ «Νῦν ἀπολύεις» οἱ χοροὶ ψάλ­λουν τὸν νεκρώσιμον κα­νόνα τοῦ πλ. β΄ ἤχου «᾿Εν οὐ­ρανίοις θα­λά­μοις» ἄνευ τῶν εἱρμῶν εἰς τὰ ἑξῆς προΰμνια καὶ στίχους:

τὸ 1ον τροπάριον ἑκάστης ᾠδῆς εἰς τὸ «Πρεσβείαις τῶν μαρτύρων σου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς τῶν δούλων σου»·

τὸ 2ον τροπάριον εἰς τὸ «Αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς αὐλι­σθήσονται»·

τὸ 3ον τροπ. εἰς τὸ «Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι»·

τὸ 4ον τροπάριον εἰς τὸ «Καὶ νῦν καὶ ἀεί»·

μετὰ τὴν θ΄ ᾠδὴν ὁ εἱρμὸς αὐτῆς «Θεὸν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύνατον» ἄνευ στίχου. Εἶτα τὸ Τρισάγιον κ.τ.λ..

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «῾Ο βάθει σοφίας», Δόξα, τὸ ἀκρο­τε­λεύ­τιον αὐτοῦ «᾿Εν σοὶ γὰρ τὴν ἐλπίδα», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Σὲ καὶ τεῖχος», ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. Ἡ ἐκτενὴς «᾿Ελέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός».

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ. Μετὰ τὴν ἐκφώνησιν «Ὅτι ἐλεήμων» ψάλλονται τὰ τροπάρια «Μετὰ πνευμάτων δι­καίων» κ.λπ., καὶ μετὰ ὁ ἱερεὺς ἱστάμενος πρὸ τῆς εἰκόνος τοῦ δεσπότου Χριστοῦ, κάτωθι τῆς ὁποίας εὑρίσκονται τὰ ὑπὲρ τῶν ἀποιχομένων κόλλυβα, ἐκφωνεῖ τὸ μνημόσυνον τῶν κεκοιμημένων ὡς ἑξῆς:

«᾿Ελέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, δεόμεθά σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον»· ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέησον» γ΄.

«῎Ετι δεόμεθα ὑπὲρ αἰωνίου μνήμης καὶ μακαρίας ἀνα­παύσεως πάντων τῶν ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κεκοιμημένων εὐσεβῶς ὀρθοδόξων χριστιανῶν, βασιλέων, πατριαρχῶν, ἀρ­χιε­ρέων, ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδια­κό­νων, μοναχῶν, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν ἡμῶν, ἐκ τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὑπὲρ τοῦ συγ­χω­ρηθῆναι αὐτοῖς πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καὶ ἀκούσιον»· ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέησον» γ΄ χῦμα.

«Ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς τάξῃ τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἔνθα οἱ δίκαιοι ἀναπαύονται»· ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέησον» γ΄ χῦμα.

«Τὰ ἐλέη τοῦ Θεοῦ, τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν καὶ ἄφε­σιν τῶν αὑτῶν ἁμαρτιῶν παρὰ Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ βασιλεῖ καὶ Θεῷ ἡμῶν αἰτησώμεθα»· ὁ χορὸς «Παράσχου, Κύριε».

Ὁ ἱερεὺς «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέη­σον» ἅπαξ.

῾Ο ἱερεὺς τὴν εὐχήν·

«῾Ο Θεὸς τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός, ὁ τὸν διά­βο­λον καταπατήσας τὸν δὲ θάνατον καταργήσας καὶ ζω­ὴν τῷ κόσμῳ σου δωρησάμενος, αὐτός, Κύριε, ἀνάπαυσον καὶ τὰς ψυχὰς τῶν κεκοιμημένων δούλων σου, βασιλέων, πατριαρ­χῶν, ἀρ­χι­ερέων, ἱερέων, ἱερομονάχων, μοναχῶν καὶ πάντων τῶν ἀπὸ πε­ρά­των ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης κεκοιμημένων εὐσεβῶς ὀρ­θο­δόξων χρι­στιανῶν, πατέρων, προπατόρων, πάπ­πων, προπάππων, γο­νέων, συζύγων, τέκνων, ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν ἡμῶν ἐν τόπῳ χλο­ερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στε­ναγμός· πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ᾿ αὐτῶν πραχθέν, ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς συγχώρησον, ὅτι οὐκ ἔστιν ἄν­θρωπος ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει· σὺ γὰρ μόνος ἐκτὸς ἁμαρ­τίας· ἡ δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ὁ λόγος σου ἀλήθεια· ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάπαυσις πάν­των τῶν κεκοιμημένων εὐσεβῶς ὀρθοδόξων χριστιανῶν, Χρι­στὲ ὁ Θε­ὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν σὺν τῷ ἀν­άρ­χῳ σου Πα­τρί...»

῾Ο χορὸς «Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν» ἐκ τρίτου.

Εἶτα ὁ ἱερεὺς «Σοφία»· «῾Ο ὢν εὐλογητὸς» κ.λπ. καὶ ἐκ­φωνεῖ τὴν συνήθη εὐχὴν τῆς ἀπολύσεως.

Εἰς τὸ μεσονυκτικὸν τοῦ Σαββάτου μετὰ τὸ «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου», ἀντὶ τῶν κατανυκτικῶν τροπαρίων «᾿Ελέησον ἡμᾶς, Κύριε» κ.λπ., τὸ ἀπολυτίκιον «῾Ο βάθει σοφίας».

Εἰς τὸν ὄρθρον. ᾿Αντὶ τοῦ «Θεὸς Κύριος» ψάλλεται ἐξ ὑπαμοιβῆς εἰς ἦχον πλ. δ΄ τὸ «᾿Αλληλούια, ἀλληλούια, ἀλλη­λούια» τετράκις, δὶς ἄνευ στίχου καὶ δὶς ἐφύμνιον τῶν στί­χων «Μακάριοι οὓς ἐξε­λέξω», «Καὶ τὸ μνημόσυνον αὐ­τῶν». Εἶτα τὸ ἀπολυτίκιον μετὰ τοῦ θεοτοκίου, ὡς ἀκριβῶς εἰς τὸν ἑσπερινόν. (Καταλιμπανομένης συ­νήθως τῆς στιχολο­γίας τοῦ Ψαλτηρίου) μικρὰ συναπτὴ μετ᾿ ἐκ­φω­νήσεως «Ὅτι σὸν τὸ κράτος».

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ 3 μαρτυρικὰ τοῦ πλ. β΄ ἤχου (βλέπε ἐν τέλει τοῦ Τρι­ῳδίου) «᾿Αθλητικαὶ ἐνστάσεις», «᾿Αθλητικὸν ἀγῶνα», «Τῶν ἁγίων σου ἡ μνήμη» –εἰς τοὺς οἰκείους στίχους τὰ δύο τελευταῖα–, Δόξα, τὸ νεκρώσιμον, Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου «῾Ο τὴν εὐλογη­μέ­νην» (ἐκ τῆς Παρα­κλη­τικῆς). Εὐθὺς (ἐν ταῖς ἐνορίαις παραλειπομένου συνή­θως τοῦ, εἰς στάσεις δύο, ᾿Α­μώ­μου) τὰ 8 νεκρώ­σιμα εὐλογητάρια.

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ. Εἶτα ὁ ἱερεὺς ἐξέρχεται εἰς τὰ βη­μόθυρα, ἵσταται πρὸ τῆς εἰκόνος τοῦ δεσπότου Χρι­στοῦ, κάτωθι τῆς ὁποίας εὑρίσκονται τὰ προτεθέντα κόλ­λυ­βα, καὶ ἐκφωνεῖ τὸ μνημό­συνον τῶν κεκοιμημένων, ὡς ἐση­μει­ώθη εἰς τὸν ἑσπερινόν. Κατόπιν οἱ χο­ροὶ ψάλλουν τὸ ἐν τῷ Τριῳδίῳ κάθισμα «᾿Ανάπαυσον, σωτὴρ ἡμῶν», Δόξα, τὸ ἀκροτελεύτιον αὐτοῦ «Καὶ πάντα τὰ ἐν ἀγνοίᾳ», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «῾Ο ἐκ παρθένου ἀνατείλας».

ΚΑΝΩΝ. Ὁ ν΄ ψαλμὸς χῦμα καὶ ὁ ἐν τῷ Τριῳδίῳ κανὼν μετὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ. Στίχοι εἰς τὰ τροπάρια α) «Μακά­ριοι οὓς ἐξελέξω καὶ προσε­λάβου, Κύριε», β) «Καὶ τὸ μνημό­συνον αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεάν», γ) «Αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς αὐλισθήσονται»*. Ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς ψάλλεται ὁ εἱρμὸς αὐτῆς (τοῦ κανόνος τοῦ Ψυχοσαββάτου), ἡ αἴτησις, καὶ τὸ μεσῴδιον κάθισμα «῾Ο δι᾿ ἡμᾶς ὑπομείνας» μετὰ τοῦ θεο­τοκίου, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ· ἀφ᾿ ϛ΄ ᾠδῆς ὁ εἱρμὸς αὐτῆς, ἡ αἴ­τη­σις, τὸ νεκρώσιμον κοντάκιον με­τὰ τοῦ οἴκου καὶ τὰ συν­αξά­ρια τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ Τριῳδίου.

Καταβασίαι δὲν λέγονται, ἀλλὰ εἰς τὸ «Αἰνοῦμεν, εὐλο­γοῦμεν» ψάλλεται ὁ εἱρμὸς τῆς η΄ ᾠδῆς «Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ»· «Τὴν τιμιωτέραν», ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς «Τὸν προδηλωθέντα» καὶ τὸ «῎Αξιον ἐστίν».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῾Ο καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων», τὸ ἕτερον καὶ τὸ θεοτοκίον αὐτῶν.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ προσόμοια «Δεῦτε πρὸ τέ­λους πάν­τες» κ.λπ., ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. «Σοὶ δόξα πρέπει» καὶ ἡ δοξολο­γία χῦ­μα. Εἶτα «Πληρώσωμεν τὴν ἑωθινὴν» καὶ τὰ λοιπὰ τοῦ ὄρθρου τῶν καθημερινῶν.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, τὰ ἐν τῷ τέλει τοῦ Τριῳδίου 3 νεκρώ­σιμα τοῦ Θεοφάνους (τοῦ πλ. β΄ ἤχου) «῎Εχων ἀκατάληπτον» κ.λπ., εἰς τοὺς πρὸ αὐτῶν στίχους τὰ δύο τελευταῖα, Δόξα, τὸ νεκρώσιμον τοῦ Ψυχοσαββάτου «῎Αλγος τῷ ᾿Αδάμ», Καὶ νῦν, θεοτοκίον, «Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν»· «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομο­λογεῖσθαι», τρισάγιον κ.τ.λ..

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «῾Ο βάθει σοφίας», Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ θε­οτοκίον «Σὲ καὶ τεῖχος καὶ λιμένα», ὡς ὁρίζει καὶ τὸ Τ.Μ.Ε. (σ. 321).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ τυπικὰ καὶ εἰς τοὺς μακαρισμοὺς ἡ γ΄ καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ κανόνος τοῦ Ψυχοσαββάτου· ἂν ὅμως ψαλοῦν ἀντίφω­να, λέγονται τὰ συν­ήθη τῆς λειτουργίας («τῶν καθημερινῶν»).

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... Σῶσον ἡμᾶς... ὁ ἐν ἁγίοις».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «῾Ο βάθει σοφίας» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «Μετὰ τῶν ἁγίων».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον νε­κρώ­σιμα· ᾿Απόστολος κοιμηθέντων, «Οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν» (Α΄ Θεσ. δ΄ 13-17)· Εὐαγγέλιον Σαβ. πρὸ τῆς ἀπόκρεω, «Βλέ­πετε μὴ πλανηθῆτε» (Λκ. κα΄ 8-9, 25-27, 35-36).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Μακάριοι οὓς ἐξελέξω». «Εἴδομεν τὸ φῶς». «Πληρωθήτω».

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ. Μετὰ τὴν ὀπισθάμ­βωνον εὐχὴν ψάλλονται τὰ νεκρώσιμα τροπάρια «Μετὰ πνευμάτων δικαίων» κ.λπ., καὶ ἐκφωνεῖται παρὰ τοῦ ἱερέως τὸ μνη­μό­συνον τῶν κεκοι­μημένων, ὡς ἐσημειώθη ἐν τῷ ἑσπερινῷ· μετὰ τὴν εὐχὴν «῾Ο Θεὸς τῶν πνευ­μάτων», τὸ «Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν» τρίς.

ΑΠΟΛΥΣΙΣ. Μετὰ ταῦτα οἱ χοροὶ τὸ «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου» (γ΄), ὁ ἱερεὺς «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», «Εὐλογία Κυρίου καὶ ἔλεος», καὶ ἡ συνήθης ἀπόλυσις.

27. † ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ. «Μνεία τῆς δευτέρας καὶ ἀδε­­κάστου παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χρι­στοῦ». Προκοπίου τοῦ Δεκαπο­λί­του († η΄ αἰ.). Στεφάνου τοῦ γη­ρο­κόμου. ῏Ηχος βαρύς, ἑωθινὸν ζ΄.

Εἰς τὴν θ΄. «῾Ο βάθει σοφίας»· κοντάκιον «Μετὰ τῶν ἁγίων».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ» ἀναστάσιμα 6, τοῦ Τριῳ­δίου προσό­μοια 4 «῞Οταν μέλλῃς ἔρχεσθαι» κ.λπ., Δόξα, τοῦ Τριῳδίου «῞Οταν τίθωνται θρόνοι», Καὶ νῦν, «Μήτηρ μὲν ἐγνώσθης».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, «Οἴμοι, μέλαινα ψυ­χή», Καὶ νῦν, «᾿Ανύμφευτε παρθένε».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «Κατέλυσας τῷ σταυρῷ σου», Δόξα, Καὶ νῦν, «῾Ως τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμόν, ὁ τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου «῎Ανοιξόν μου τὸ στόμα», Δόξα, τὸ ἐν τῷ Τριῳδίῳ ἰδιό­με­λον τῆς λιτῆς «Τὰς τοῦ Κυρίου γνόντες ἐν­τολάς», Καὶ νῦν, θεο­το­κίον «῾Υπὸ τὴν σήν, δέσποινα», τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισά­γιον κ.λπ. καὶ τὰ κατανυκτικὰ τροπάρια «᾿Ελέησον ἡμᾶς, Κύριε».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ριος» ἀπολυτίκιον «Κατέλυσας τῷ σταυρῷ σου», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «῾Ως τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως». [Τὸ Ψαλτήριον καὶ ὁ πολυέλεος «᾿Επὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος».]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα καὶ τὰ εὐλογητάρια. Ἡ ὑ­πα­κοή, οἱ ἀνα­βαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινὸν (ζ΄) μετὰ τῆς τάξεως αὐτοῦ· μετὰ τὸν ν΄ ψαλ­μόν, τὰ ἰδιόμελα «Τῆς μετανοίας» κ.λπ., ὡς συνή­θως ἐν τῷ Τριῳδίῳ.

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος καὶ ὁ τοῦ Τριῳδίου· ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς τὸ ἀναστάσιμον κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου καὶ τὰ με­σῴδια τοῦ Τρι­ῳ­δίου καθίσματα (παραλειπομένου τοῦ θεοτο­κίου «Τὸν πάν­των ποι­ητήν»)· ἀφ᾿ ϛ΄ τὸ κοντάκιον καὶ ὁ οἶκος τοῦ Τριῳδίου καὶ τὰ συναξάρια Μηναίου καὶ Τριῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «Βοηθὸς καὶ σκεπαστής». «Τὴν τιμιω­τέ­ραν», ὁ εἱρμὸς «᾿Ασπόρου συλλήψεως».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ ζ΄ ἀναστάσιμον «῞Οτι ᾖραν τὸν Κύριον» καὶ τὰ τοῦ Τριῳδίου μετὰ τοῦ θεοτοκίου.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ ἀναστάσιμα 5 καὶ τοῦ Τρι­ῳδίου ἰδι­όμελα 3 «᾿Εννοῶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην» κ.λπ., εἰς τοὺς συνή­θεις στί­χους τὰ δύο τελευταῖα «᾿Ανάστηθι, Κύριε...» καὶ «᾿Εξο­μο­λο­γή­σο­μαί σοι, Κύριε...», Δόξα, «Προκαθάρωμεν ἑ­αυ­τούς», Καὶ νῦν, «῾Υπερευλογημένη», δοξολογία μεγάλη, «Ἀναστὰς ἐκ τοῦ μνή­ματος» (ἢ «Σή­μερον σωτηρία»).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ συνήθη ἀντίφωνα [ἢ τὰ τυπικὰ καὶ εἰς τοὺς μακαρισμοὺς 4 τροπάρια τοῦ ἤχου καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ κανόνος τῆς ᾿Απόκρεω εἰς 4].

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «Κατέλυσας τῷ σταυ­ρῷ σου» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον τοῦ Τριῳδίου «῞Οταν ἔλθῃς, ὁ Θεός».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον, ἦχος βαρύς, «Μέγας ὁ Κύ­ριος ἡμῶν καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ», καὶ στίχος «Αἰνεῖτε τὸν Κύρι­ον, ὅτι ἀγαθὸν ψαλμός»· ᾿Απόστολος: Κυρ. ἀπό­κρεω, «Βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησιν» (Α΄ Κορ. η΄ 8-θ΄ 2)· ἀλ­λη­λουιάριον, ἦχος πλ. δ΄, στίχοι α΄ «Δεῦτε ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυ­ρίῳ, ἀλαλάξωμεν τῷ Θεῷ τῷ σω­τῆ­ρι ἡμῶν», β΄ «Προ­φθά­σωμεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογή­σει»· Εὐαγ­γέ­λιον: Κυρ. ἀπό­κρεω, «῞Οταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Μτθ. κε΄ 31-46).

Εἰς τὸ Ἐξαιρέτως «῎Αξιον ἐστίν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς», «Πληρω­θή­τω» καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συνήθως.

Εἰδήσεις. 1. Εἰς πάσας τὰς ἡμέρας τῆς παρούσης ἑβδομάδος, προ­οίμιον καὶ θυρανοίξια οὔσης τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης τεσσαρακοστῆς νηστείας, μόνον διὰ τυροῦ, ὠῶν καὶ ἰχθύων καταλύομεν, ἀπέχομεν δὲ κρέατος.

2. Συμφώνως μὲ ἀρχαίας ἱστορικὰς καὶ λειτουργικὰς μαρτυρίας (καὶ δὴ κατὰ τὸν 9ον αἰῶνα τοῦ ἁγίου Φωτίου τοῦ μεγάλου) ἡ παροῦσα ἑβδομὰς ἦτο κάποτε αὐστηρῶς νηστήσιμος ὡς πρώτη τῆς τεσσαρακοστῆς νηστείας.

3. Αἱ ἀκολουθίαι τῶν καθημερινῶν μέχρι τοῦ Σαββάτου τῆς Τυρινῆς διεξάγονται κατὰ τὸ τυπικὸν τοῦ Τριῳδίου §13.

28. Δευτέρα. Βασιλείου ὁσίου τοῦ ὁμολογητοῦ (†750). Προτερίου ἱερομάρτυρος ἀρχιεπ. Ἀλε­ξαν­δρείας (†457), Κυ­ράννης νεομάρτυρος τῆς ἐν Θεσσαλο­νί­κῃ (†1751).

Συμφώνως μὲ σημείωσιν τοῦ Μηναίου, ἐν τοῖς ἀπο­δεί­πνοις ψάλ­λεται ἡ ἀκολουθία τοῦ ὁσίου Κασσιανοῦ τοῦ ῾Ρωμαίου (29 Φε­βρου­α­ρίου), ἐπειδὴ τὸ ἔτος δὲν εἶναι δίσεκτον.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Κατέλυσας»· κον­τάκιον τοῦ Τριῳδίου «Ὅταν ἔλθῃς, ὁ Θεός»· μετὰ τὴν εὐχὴν τῆς ὥρας, ἡ εὐχὴ τῆς (μικρᾶς) ἀπολύσεως «῾Ο ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. ῾Εσπέρια τῆς Παρακλητικῆς δεσπο­τικὰ δύο «῏Αρόν σου, ὦ ψυχή μου», «Βλέψον σου τὰ παράνομα», τῶν ἀσω­μά­των ἓν «Φλόγα πυρὸς» καὶ τοῦ μηναίου (28 Φεβρ.) 3 «Τῆς μακαριότητος» κ.λπ., Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ θεοτοκίον «Τὸ χαῦνον καὶ ἔκλυτον».

ΑΝΕΥ ΕΙΣΟΔΟΥ «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον «᾿Ιδοὺ δὴ εὐ­λογεῖτε» καὶ τὸ «Καταξίωσον».

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, τὸ ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου «Λιχνευ­σάμενοι, τὴν πρώτην ὑπέστημεν γύμνωσιν» δίς, τὸ ὁμόηχον α΄ μαρτυρικὸν «Μάρτυρες Κυρίου» ἅπαξ, εἰς τοὺς οἰκείους στίχους, Δόξα, Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Τὰ οὐράνια ὑμνεῖ σε».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ τῆς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος «Τῶν οὐρα­νίων στρα­τιῶν», Δόξα, Καὶ νῦν, ὁμόηχον θεοτοκίον «Τῇ ἀνα­τραφείσῃ» (βλ. εἰς ῾Ωρολόγιον). ᾿Απόλυσις.

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ρι­ος» ἀπολυτίκιον «Τῶν οὐρανίων στρα­τιῶν», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Τῇ ἀνατραφείσῃ».

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ, [μετὰ τὴν α΄ στιχολ.] τὰ κατανυκτικὰ τῆς Δευτέρας τοῦ βαρέος ἤχου (βλέπε ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου), ἀλ­λὰ πρὸ τοῦ θε­ο­τοκίου εἰς τὸ Δόξα λέγομεν τὸ μαρτυρικὸν «Οἱ ἅγιοί σου, Κύριε»· εἶ­τα [με­τὰ τὴν β΄ στιχολ.] τὸ κάθισμα τοῦ Τριῳδίου (Δευτέρας τυρινῆς) δὶς μετὰ τοῦ θεοτοκίου.

ΚΑΝΟΝΕΣ, οἱ δύο τῆς Παρακλητικῆς, ὁ τοῦ Μηναίου καὶ οἱ δύο τριῴδιοι κανόνες τοῦ Τριῳδίου, ἀλλὰ εἰς ὅσας ᾠδὰς λέγομεν τὰ δύο τριῴδια καταλιμπάνομεν τὰς ᾠδὰς τῆς Πα­ρακλητικῆς καὶ ἀρχόμεθα ἀπὸ τῆς ᾠδῆς τοῦ Μηναίου (σήμε­ρον αὐτὸ συμβαίνει εἰς τὰς ᾠδὰς α΄, η΄ καὶ θ΄)· εἰς τὴν ἀρχὴν ἑκάστης ᾠδῆς λέγεται ὁ εἱρμὸς μόνον τοῦ πρώτου κανόνος. ᾿Επειδὴ δὲν ψάλλονται καταβασίαι, ἐν τέλει τῆς γ΄ ᾠδῆς ψάλ­λε­ται ὁ εἱρμὸς αὐτῆς ἐκ τοῦ Μηναίου «Εὐφραίνεται ἐπὶ σοί», αἴτησις καὶ τὰ μεσῴδια καθίσματα τοῦ Μηναίου· ἐν τέλει τῆς ϛ΄ ᾠδῆς ψάλλεται ὁ εἱρμὸς αὐτῆς ἐκ τοῦ Μηναίου «Θύσω σοι», αἴτησις, τὸ κον­τάκιον τῆς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος «᾿Αρχι­στρά­τηγοι Θεοῦ» καὶ τὸ συναξάριον· εἰς τὸ «Αἰνοῦ­μεν, εὐλο­γοῦ­μεν», ὁ εἱρμὸς τῆς η΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ τριῳδίου «Ὕμνον σοι προσφέρομεν», «Τὴν τιμιωτέραν», ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ τριῳδίου «Σὲ τὴν ὁραθεῖσαν» καὶ τὸ «῎Αξιον ἐστὶν ὡς ἀλη­θῶς». Αἴτησις καὶ ἐκφώνησις.

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΟΝ τῆς ἡμέρας (βλέπε εἰς ῾Ωρολόγιον ἢ Παρα­κλητικὴν) «᾿Αρχάγγελοι καὶ ἄγγελοι» μετὰ τοῦ ὁμοίου θεοτο­κί­ου «Σύ μου προστάτις, ἄχραντε». «Σοὶ δόξα πρέπει», ἡ δοξολογία χῦ­μα, καὶ τὰ λοιπὰ πάντα ὡς συνήθως ἐν ταῖς ἁπλαῖς καθημεριναῖς.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ στιχηρὰ ὡς ἐν τῷ Τριῳ­δίῳ, «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι», τρισάγιον κ.λπ., τὸ ἀπο­λυ­­τίκιον «Τῶν οὐ­ρανίων στρα­τιῶν», Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ ὁμό­η­χον αὐτοῦ θεοτοκίον τοῦ τέλους τοῦ ὄρθρου «Ὅτι πάν­των ὑπάρχεις» (βλέπε εἰς ῾Ωρολόγιον ἢ εἰς τὸ τέλος τῆς Παρα­κλη­τικῆς).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. ᾿Αντίφωνα καὶ εἰσοδικὸν τὰ συνήθη «τῶν καθημερινῶν». Μετὰ τὴν εἴσοδον ἀπολυτίκια «Τῶν οὐ­ρανίων στρα­τιῶν» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «Προστασία τῶν χριστιανῶν». Ἀπόστολος: Δευτ. τυροφάγου (Γ΄ ᾿Ιω. 1-15)· Εὐαγγέλιον: ὁμοίως (Λκ. ιθ΄ 29-40, κβ΄ 7-39). Κοινωνικὸν «῾Ο ποιῶν τοὺς ἀγγέλους».

--------------------------------------------------------------------------------

* ᾿Επειδὴ ἡ ἑορτὴ τῆς ῾Υπαπαντῆς εἶναι μὲν θεομητορική, μετέχει ὅμως καὶ δεσπο­τικοῦ χαρακτῆρος, εἶναι δυνατὸν νὰ ψαλῇ τὸ ἰδιαίτερον αὐ­τῆς κοι­νω­νικὸν «᾿Εγνώρισε Κύριος τὸ σω­τήριον αὐτοῦ ἐναντίον πάντων τῶν ἐθνῶν· ἀλληλούια». Σημειωτέον ὅτι καὶ ἡ ὁμοία ἑορτὴ (ὡς δεσπο­το­θεο­μη­τορικὴ) τοῦ Εὐαγ­γε­λι­σμοῦ ἀνέ­καθεν εἶχεν ἴδι­ον κοι­νωνικόν.

* Μεσῴδιον κάθισμα, ἦχος α΄, πρὸς «Τὸν τάφον σου, σωτήρ».

Ἀγκάλας πατρικὰς διανοῖξαί μοι σπεῦσον, ἀσώτως τὸν ἐμὸν κατη­νάλωσα βίον, εἰς πλοῦτον ἀδαπάνητον ἀφορῶν τοῦ ἐλέους σου, νῦν πτωχεύουσαν μὴ ὑπερίδῃς καρδίαν, σοὶ γὰρ Κύριε ἐν κατανύξει κραυ­γάζω· ἡμάρτηκα, σῶσόν με.

(Κων. Παπαγιάννη, «Διορθώσεις καὶ παρατηρήσεις εἰς τὸ Τριῴδιον», Θεσ­σαλονίκη 2006, σ. 27 καὶ 28)

* Εἰς τὰ ἀπόστιχα ψάλλεται κανονικῶς τὸ δ΄ μαρτυρικὸν καὶ τὰ δύο νεκρώσιμα τοῦ ἤχου, ὡς ἑξῆς.

Οἱ μάρτυρές σου Κύριε, οὐκ ἠρνήσαντό σε, οὐκ ἀπέστησαν ἀπὸ τῶν ἐν­τολῶν σου· ταῖς αὐτῶν πρεσβείαις ἐλέησον ἡμᾶς.

Στίχος. Αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς αὐλισθήσονται.

Ἐτίμησας εἰκόνι σου, τὸ τῶν χειρῶν σου σῶτερ πλαστούργημα, ζωγρα­φήσας ἐν ὑλικῇ μορφῇ, τῆς νοερᾶς οὐσίας τὸ ὁμοίωμα, ἧς καὶ κοινωνόν με κατέστησας, θέμενος τῶν ἐπὶ γῆς κατάρχειν με τῷ αὐτεξουσίῳ Λόγε· δι᾿ ὃ σῶτερ τοὺς δούλους σου ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων ἀνάπαυσον.

Στίχος. Μακάριοι οὓς ἐξελέξω καὶ

ΠΗΓΗ:http://www.symbole.gr/typikon/-2011/446--2011-html