Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός (1 Νοεμβρίου)

Οι ΄Αγιοι Ανάργυροι

           του Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα                   ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, που εορτάζουν την 1η Νοεμβρίου, ήσαν αυτάδελφοι και κατάγονταν από την Ασία. Υπάρχουν όμως άλλα δύο ζεύγη αγίων Αναργύρων με τα ίδια ονόματα. Οι πρώτοι μαρτύρησαν στην Ρώμη και εορτάζουν την 1η Ιουλίου και οι δεύτεροι κατάγονταν από την Αραβία και εορτάζουν την 17η Οκτωβρίου. Ήσαν όλοι τους γιατροί, δεν είναι όμως οι μοναδικοί άγιοι που ονομάζονται Ανάργυροι. Είναι και αρκετοί άλλοι, όπως οι Κύρος και Ιωάννης, Σαμψών και Διομήδης, Μώκιος και Ανίκητος, Θαλλελαίος και Τρύφων κ.λ.π.

Ανάργυροι ονομάζονται επειδή δεν αγαπούσαν τα αργύρια, δεν ήσαν φιλάργυροι, η καρδιά τους δεν ήταν προσκολλημένη στα υλικά αγαθά και προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες αφιλοκερδώς.

Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός είχαν γονείς ευσεβείς. Ο πατέρας τους όμως πέθανε όταν οι άγιοι ήσαν σε μικρή ηλικία, και την φροντίδα τους ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα τους, η αγία Θεοδότη, η οποία τους γαλούχησε με τα νάματα της Εκκλησίας και τους δίδαξε την αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Η αγία Θεοδότη πρέπει να αποτελή το πρότυπο κάθε μητέρας που θέλει τα παιδιά της να προκόψουν. Αλλά προκοπή δεν νοείται χωρίς την αγάπη, την ανιδιοτελή αγάπη προς όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως. Για να αγαπά όμως κανείς αληθινά τους ανθρώπους πρέπει πρώτα να αγαπά τον Θεό, επειδή η αληθινή αγάπη είναι δώρο του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος συμβούλευε τον μαθητή του άγιο Τιμόθεο Επίσκοπον Εφέσου, να μελετά καθημερινά το Ευαγγέλιο και να ζη σύμφωνα με αυτό, για να προκόψη στην ζωή του και η προκοπή του να γίνη φανερή σε όλους.

Οι άγιοι Ανάργυροι θεράπευαν όλους ανιδιοτελώς και αδιακρίτως με την επιστημονική τους γνώση. Εκεί όμως που οι ανθρώπινες δυνάμεις αδυνατούσαν να προχωρήσουν, επειδή κάποιες ασθένειες είναι ανίατες, θεράπευαν τους ασθενείς με την προσευχή τους. Αλλά για να κρύβουν το χάρισμα των ιαμάτων που είχαν λάβει από τον Θεό, λόγω της μεγάλης τους αγάπης, προσποιούνταν ότι εθεράπευαν με τα φάρμακα. Και το έκαναν αυτό από ταπείνωση, για να μη θαυμάζονται και επαινούνται από τους ανθρώπους. Όλη τους η ζωή ήταν διακονία, προσφορά και θυσία στον βωμό της ανιδιοτελούς αγάπης.

Τα τέλη τους ήσαν «χριστιανά, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά» η όπως αναγράφεται στον ιερό Συναξαριστή, «ετελειώθησαν εν ειρήνη».

Ο βίος και η πολιτεία των Αγίων μας δίνουν την αφορμή τονίσουμε τα ακόλουθα.

Πρώτον. Οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο είχαν κοινωνία με τον Θεό και ήσαν υγιείς σωματικά και ψυχικά. Αλλά μετά την πτώση τους στην αμαρτία φόρεσαν τους δερμάτινους χιτώνες, δηλαδή την φθορά και τον θάνατο και έγιναν ευάλωτοι στα διάφορα καιρικά φαινόμενα. Επομένως, οι σωματικές ασθένειες και ο θάνατος είναι μεταπτωτικά φαινόμενα, είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, όπως άλλωστε και οι ψυχικές, αφού και ψυχικά αρρώστησαν. Επειδή έχασαν την κοινωνία με τον Θεό, ο νους τους σκοτίσθηκε και υποδουλώθηκαν στα διάφορα πάθη.

Ο μεταπτωτικός άνθρωπος έχει ανάγκη σωματικής και κυρίως ψυχικής θεραπείας, η οποία συνίσταται στην κάθαρση από τα πάθη, τον φωτισμό του νου και την κοινωνία με τον Θεό.

Ο Χριστός, το Δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι ο κατ’ εξοχήν ιατρός των ψυχών και των σωμάτων και γι’ αυτό ενδύθηκε την ανθρώπινη φύση, για να την ανακαινίση, να την θεραπεύση και να την θεώση.

Δεύτερον. Η ιατρική επιστήμη είναι αποτέλεσμα της καλλιέργειας της λογικής, με την οποία επροίκισε ο Θεός τον άνθρωπο και είναι διακονία προς τον συνάνθρωπο. Οι γιατροί επιτελούν λειτούργημα και γι’ αυτό πρέπει να τιμώνται, ιδιαίτερα εκείνοι οι γιατροί, οι οποίοι εμφορούνται από το αγαπητικό και θυσιαστικό πνεύμα των αγίων Αναργύρων.

Οι άγιοι Ανάργυροι υποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ασκήται το ιατρικό λειτούργημα. Ήτοι, με αγάπη προς τον άνθρωπο, χωρίς ταξικές διακρίσεις, με πνεύμα θυσίας, διακονίας και προσφοράς και προ παντός και κυρίως με προσευχή.

Οι γιατροί που αγαπούν τον Θεό και σέβονται τον νόμο του, αυτοί σέβονται και υπολογίζουν τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από αξιώματα, χρήματα και κοινωνικές θέσεις, γιατί στο πρόσωπό του βλέπουν τον ίδιο τον Χριστό. Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Χριστού, αλλά ιδιαίτερα ο φτωχός, ο ελάχιστος, ταυτίζεται με τον Ίδιο τον Χριστό, ο οποίος είπε τον γνωστόν εκείνο λόγον, «ει εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε».

Χαρακτηριστικά και αξιοπρόσεκτα είναι τα όσα έλεγε κάποιος εργαζόμενος σε Νοσοκομείο: «παρατηρώ τους γιατρούς και βλέπω την διαφορά μεταξύ εκείνων που αγαπούν τον Θεό και έχουν οργανική σχέση με την Εκκλησία και εκείνων που είναι αδιάφοροι η άθεοι. Οι πρώτοι είναι ανιδιοτελείς και ταπεινοί και αισθάνονται ότι είναι συνεργάτες του Θεού στο έργο της θεραπείας των συνανθρώπων τους, ενώ οι δεύτεροι θεωρούν τον εαυτό τους κάτι ανώτερο από τους άλλους ανθρώπους, κάτι σαν θεό, και αλλοίμονον σε εκείνον που θα τολμήση να τους αμφισβητήση». Η ανθρώπινη ζωή πρέπει να τίθεται πάνω από όλα τα επίγεια αγαθά, αλλά δεν μπορεί να υπάρξη ανιδιοτελής αγάπη και προσφορά χωρίς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης λέγει ότι κανείς δεν μπορεί να αγαπά αληθινά, εάν δεν κατοική μέσα του το Άγιο Πνεύμα, το οποίο διδάσκει την αγάπη και προς αυτούς ακόμα τους εχθρούς.

Στην σημερινή κοινωνία, που κατά το πλείστον οι άνθρωποι είναι πονεμένοι και αισθάνονται αβάσταχτη μοναξιά, είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξουν γιατροί και γενικότερα άνθρωποι, οι οποίοι εμφορούνται από το αγαπητικό και θυσιαστικό πνεύμα των αγίων Αναργύρων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι εργαστήριο «κατασκευής» τέτοιων ανθρώπων.–

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός
ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, π. Λάμπρος Κεφαλληνός, Γεώργιος Σάββας, Γρηγόρης Χατζηλυμπέρης, Νικόλαος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.

μονταζ - επεξεργασία: Θωμάς Καραγεώργος.

Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός Αδελφοί από την Ασία, που πρόσφεραν θεραπεία σε ασθενείς χωρίς χρήματα. Ένα από τα τρία ζεύγη αγίων με το ίδιο όνομα.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ δ'.

Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί,

ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν,

δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΙΑΤΡΟΙ

Μια ιεραποστολικη προσπαθεια του ΙΔ παρεκκλησιου Αγιου Θεραποντος επισκοπου Κυπρου στις Ερυθρες Αττικης (Κριεκουκι) προς δοξαν Θεου.

Ο αναξιος και απολογούμενος Κτητωρ

e-mail : agiostherapon@gmail.com



ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ

Τι είναι αιμοπεταλιοαφαίρεση;

Το αίμα είναι μείγμα ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων, αιμοπεταλίων, πλάσματος και άλλων στοιχείων.

Η αιμοπεταλιοαφαίρεση είναι μια ειδική διαδικασία αιμοδοσίας που σας επιτρέπει να προσφέρετε μόνο ένα στοιχείο του αίματος σας τα αιμοπετάλια- τα κύτταρα δηλαδή που βοηθούν να σταματήσει η αιμορραγία. Στο αίμα μας υπάρχει περίσσια αιμοπεταλίων και πολλά από αυτά μπορούν να αφαιρεθούν χωρίς καμιά παρενέργεια στο δότη. Τα αφαιρεθέντα αιμοπετάλια αποκαθίστανται μέσα σε λίγες μέρες.

Ιστορία της αιμοπεταλιοαφαίρεσης

Μέχρι πρόσφατα ο μόνος τρόπος συλλογής αιμοπεταλίων ήταν με το διαχωρισμό τους από το αίμα που προσέφερε ο αιμοδότης. Από κάθε φιάλη αίμα παράγεται στην Αιμοδοσία μια μικρή ποσότητα αιμοπεταλίων. Σήμερα όμως τα προηγμένης τεχνολογίας ιατρικά μηχανήματα γνωστά ως “διαχωριστές κυττάρων “ μας επιτρέπουν να συγκεντρώνουμε πολύ περισσότερα αιμοπετάλια από έναν και μόνο δότη. Οι διαχωριστές αφαιρούν από το αίμα που εσείς προσφέρετε τα αιμοπετάλια και σας επιστρέφουν τα υπόλοιπα στοιχεία του αίματος. Η όλη διαδικασία είναι απλή, ασφαλής και μοιάζει πολύ με τη συνήθη διαδικασία της αιμοληψίας.

Πως πραγματοποιείται η αιμοπεταλιοαφαίρεση;

Ο δότης ξαπλώνει δίπλα σε ένα μηχάνημα, φλεβοκεντείται και από μια μικρή ποσότητα αίματος που περνάει μέσα στο μηχάνημα διαχωρίζονται τα αιμοπετάλια αυτόματα. Τα υπόλοιπο αίμα επιστρέφει από το άλλο χέρι πάλι στο δότη.

Η αιμοπεταλιοαφαίρεση διαρκεί περίπου μία ώρα.

Η όλη διαδικασία είναι μεγαλύτερη από ότι η συνήθης αιμοδοσία γιατί χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να διαχωριστούν και να συλλεγούν τα αιμοπετάλια από τα άλλα στοιχεία του αίματος

Ποιά η σημασία της προσφοράς σας;

Η προσφορά των αιμοπεταλίων βοηθάει ασθενείς με σοβαρά προβλήματα υγείας όπως λευχαιμία, καρκίνο ή απλαστική αναιμία. Συχνά η επιβίωση των ασθενών αυτών εξαρτάται από τη μετάγγιση αιμοπεταλίων.

Ποιός μπορεί να δίνει αιμοπετάλια;

Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι αιμοπεταλιοδότες είναι σχεδόν ίδιες με αυτές των αιμοδοτών αίματος

Πονάει η αιμοπεταλιοαφαίρεση;

Η συνήθης αιμοδοσία όπως και η αιμοπεταλιοαφαίρεση δεν είναι επώδυνη. Θα αισθανθείτε μόνο ένα ελαφρύ τσίμπημα όταν η βελόνα μπει στη φλέβα του χεριού σας

Είναι η αιμοπεταλιοαφαίρεση ασφαλής;

Η αιμοπεταλιοαφαίρεση είναι πολύ ασφαλής.

Δεν υπάρχει κίνδυνος λοίμωξης γιατί η όλη διαδικασία γίνεται σε κλειστό και αποστειρωμένο κύκλωμα. Δεν πέφτει ο αιματοκρίτης οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος ζάλης ή λιποθυμίας.

Για ποιο λόγο να γίνω δότης αιμοπεταλίων;

Κάθε φορά που προσφέρεις αίμα κάποιος ή κάποιοι ωφελούνται. Αυτό όμως ισχύει πολύ περισσότερο για τη προσφορά αιμοπεταλίων. Μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι η προσφορά αιμοπεταλίων σας βοηθάει ένα άτομο με πολύ ειδικά και βαριά προβλήματα υγείας. Βοηθάει πραγματικά να σωθεί η ζωή ενός ανθρώπου.

ΠΗΓΗ:  http://hamomilaki.blogspot.com/2010/10/blood-platelets.html

Εμείς Αγγλικά και οι Άγγλοι… Αρχαία Ελληνικά

του Χρήστου Παντελίδη

Φιλολόγου, τ. Πρώτου Λειτουργού Εκπαίδευσης

Σὲ ἐπιστολή του στὴν ἐφημερίδα «Καθημερινὴ» τῶν Ἀθηνῶν (στὴν ἔκδοση τῆς 17ης Ὀκτωβρίου 2010) καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Τὰ Ἀρχαία Ἑλληνικὰ καὶ ὁ ἐγκέφαλος», ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Πατρὼν καὶ μέλος τοῦ Συμβουλίου Ἔρευνας καὶ Τεχνολογίας κ. Σταῦρος Παπαμαρινόπουλος ἀναφέρεται στὴν θεωρία τοῦ καθηγητῆ Eric Havelock, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ ἀλφάβητο προκάλεσε πακτωλὸ ἀφηρημένων ἐννοιῶν στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο, λόγῳ ἐνεργοποιήσεως τοῦ ἐγκεφάλου τῶν χρηστῶν του.

Πλῆθος κορυφαίων ἐπιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων καὶ ἄλλων εἰδικοτήτων κατέληξαν σὲ ἐπιστημονικὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα εἶναι δημοσιευμένα σὲ ἔκδοση ποὺ ἐπιμελήθηκαν ὁ καθηγητὴς Ἰατρικῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Τορόντο Charles Lumsden καὶ ὁ Διευθυντὴς τοῦ Κέντρου Θεωρίας τῆς Ἐπικοινωνίας Derrick de Kerckhove.

Τὰ ἀποτελέσματα ποὺ ὑποστηρίζουν τὴ θεωρία τοῦ Havelock εἶναι τὰ ἑξῆς:

Ἡ περιοχὴ Broka, ποὺ βρίσκεται στὴν ἀριστερὴ πλευρὰ τοῦ ἐγκεφάλου, ἐνεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο λόγῳ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου, διότι χρησιμοποιήθηκαν ἐπιτυχῶς φωνήεντα σὲ γραφὴ γιὰ πρώτη φορά.

Ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος ἐπαναπρογραμματίστηκε ριζικῶς.

Ἡ πιὸ πάνω ἀναφερθεῖσα συγκλονιστικὴ μεταβολὴ στὴ λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου προκάλεσε μία οὐσιώδη ἀλλαγὴ στὴν ψυχολογία τῶν χρηστῶν του ἀλφαβήτου, ἀπὸ τὴν ὁποία προέκυψε ἡ ἀνάγκη ἐπικοινωνίας τῶν πολιτῶν διὰ τῆς λειτουργίας τοῦ θεάτρου.

Στὴ συνέχεια ὁ κ. Παπαμαρινόπουλος ἀναφέρεται σὲ πειράματα ποὺ ἀπέδειξαν ὅτι μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἐπιταχύνονται οἱ μετρήσιμοι δεῖκτες τῆς Λεκτικῆς Νοημοσύνης καὶ τῆς Ἀφαιρετικῆς Σκέψης. Τονίζει ἐπίσης τὴν περίπτωση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Αὐστραλὴ πανεπιστημιακὴ ἐρευνήτρια Kate Chanock περιγράφει σὲ βιβλίο της, ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 2006, πῶς κατόρθωσε νὰ μετατρέψει ἕναν ἀγγλομαθῆ δυσλεξικὸ σὲ μὴ δυσλεξικὸ μὲ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά!Τέλος, ὁ κ. Παπαμαρινόπουλος τονίζει ὅτι ἀπὸ φέτος τὰ μὲν παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ὀξφόρδης στὴν Ἀγγλία, μὲ ἐπιστημονικὴ πρόταση, ἐπιπροσθέτως τῶν μαθημάτων τους θὰ μαθαίνουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, τὰ δὲ ἀντίστοιχης ἡλικίας Ἑλληνόπουλα, μὲ πολιτικὴ ἀπόφαση δὲν θὰ διδάσκονται τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα, ἀλλά…Ἀγγλικά. (βλ. σχετ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.», 31 Ἰουλίου 2010: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/07/31/στην-οξφορδη-ελληνικα-στο-μαρουσι-αγγ)

Ἔχοντας κάποιος ὑπόψη τὰ πιὸ πάνω ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ προέκυψαν ἀπὸ ἔρευνες καὶ μελέτες γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ τὴν συμβολή της στὸν παγκόσμιο πολιτισμό, διερωτᾶται γιατί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες κατέχουμε μίαν ἀπὸ τὶς τελευταῖες θέσεις στὴν παγκόσμια βιβλιογραφία ὅσον ἀφορᾶ στὸ εὐρύτατο αὐτὸ θέμα. Ἀνατρέχουμε σὲ ξένη βιβλιογραφία καὶ σπεύδουμε νὰ ἐνημερωθοῦμε γιὰ τὰ ἀποτελέσματα ἐπιστημονικῶν συνεδρίων καὶ ἐρευνῶν, ὥστε νὰ γίνουμε κι ἐμεῖς μέτοχοι τῶν τελευταίων ἐξελίξεων ἀναφορικὰ μὲ τὴν δική μας γλώσσα καὶ τὸ δικό μας πολιτισμό. Μᾶς ἱκανοποιεῖ βέβαια τὸ γεγονὸς ὅτι ξένοι εἰδικοὶ εἰσηγοῦνται ἕνα ἄνοιγμα πρὸς τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο καὶ προωθοῦν τὴ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸ Δημοτικό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅμως, προκαλεῖ θλίψη ἡ ἀδιαφορία τοῦ σύγχρονου Ἑλληνισμοῦ γιὰ τὸν μεγάλο θησαυρὸ ποὺ ὁδήγησε στὸ ἑλληνικὸ θαῦμα καὶ ποὺ πάντα τὸν ἀξιοποιοῦν ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς. Οἱ μεταρρυθμίσεις δὲν γίνονται γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ ἡ κοινωνία στὶς ἀνάγκες ποὺ δημιουργεῖ ἡ πρόοδος τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ. Ἀντίθετα, γίνονται γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ ἡ ἐπιτευχθεῖσα πρόοδος στὶς ἀνάγκες τῆς σύγχρονης κοινωνίας. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις. Δὲν γίνονται γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ ἡ κοινωνία στὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ἀλλὰ γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα στὶς ἀνάγκες τῆς σύγχρονης κοινωνίας. Καὶ ἔχει πολλὲς ἀνάγκες μία σύγχρονη κοινωνία, ὄχι μόνο τεχνολογικές, ἀλλὰ περισσότερο ἀνάγκες ποὺ ἀφοροῦν στὸν ἄνθρωπο ὡς ἀνώτερο πνευματικὸ ὄν, ἀνάγκες ποὺ σχετίζονται μὲ πανανθρώπινες ἀρχὲς καὶ ἀξίες. Ὅσο πιὸ γρήγορα τὸ καταλάβουμε αὐτό, τόσο πιὸ πολλὲς πιθανότητες ἔχουμε νὰ φτιάξουμε μία παιδεία ποὺ θὰ εἶναι καὶ πάλι ὁδηγὸς καὶ ὄχι οὐραγὸς στὸ παγκόσμιο ἐπιστημονικὸ καὶ πολιτισμικὸ πεδίο.

ηγή: http://greeknation.blogspot.com, http://trelogiannis.blogspot.com

και από: http://christianvivliografia.wordpress.com/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4599&Itemid=158

Το παρόν και το μέλλον της Ελληνικής Γλώσσας

«Έσσεται ήμαρ» (Όμηρος, Δ 164, Ζ 448)

του Σαράντου Καργάκου, Φιλολόγου – Ιστορικού

Σε μια παλαιότερη εποχή, όταν ήθελαν μερικοί, που δεν ήταν και λίγοι, να εκφράσουν την αδιαφορία και την απουσία από τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, αναφέρονταν σχεδόν πάντα ονειδιστικά στην Ακαδημία και όχι πάντοτε αδίκως. Στον παρόντα καιρό κάτι στο χώρο της Ακαδημίας μας αλλάζει. Ένας καινούργιος ορίζοντας χαράζει. Πριν από μερικούς μήνες η Ακαδημία μας χτύπησε την καμπάνα του συναγερμού για τους κινδύνους, που απειλούν την ελληνική γλώσσα. Κάποιοι έσπευσαν και πάλι να την κακολογήσουν και να της προσάψουν τη μομφή του «οπισθοδρομισμού». Είναι οι συνήθεις υπνωτιστές του ελληνικού λαού που χτυπούν κάθε φορά αυτόν που χτυπάει την καμπάνα του συναγερμού και όχι όποιον βάζει τη φωτιά. Σήμερα δυστυχώς έχουμε φθάσει στο όριο των καιρών. Το γλωσσικό τοπίο μας πάει να ρημάξει. Αποψιλώνεται συνεχώς από τα «φεστιβάλ πυρκαϊάς», που οργάνωσαν αλλεπάλληλοι «μεταρρυθμιστές», που απορρύθμισαν τη γλώσσα και την παιδεία μας. Κι ακολούθησαν άλλα «σήματα λυγρά», που ακονίζουν συστηματικά το γλωσσικό μας πολιτισμό.

Ωστόσο, οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για ανάκαμψη δεν λείπουν. Ο χρόνος που πέρασε έχει ανακηρυχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών. Η Ακαδημία Αθηνών άδραξε την ευκαιρία και με μια μεστή ανακοίνωσή της εξέφρασε για μια ακόμη φορά την πίστη της προς τα κείμενα της κλασικής Ελληνικής Γραμματείας ως εκπαιδευτικών αγαθών μεγάλης αξίας για όλη την ανθρωπότητα. Παράλληλα εξέφρασε η Ακαδημία την ανησυχία της για την υποχώρηση της διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων από το πρωτότυπο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλλά και για την επέλαση του λατινικού αλφαβήτου, που τείνει να εξαφανίσει την ελληνική γραφή. Τέλος, η Ακαδημία Αθηνών απηύθυνε έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση και προς τους εκπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να προβούν στις δέουσες ενέργειες για την επανεισαγωγή της διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων στα σχολεία των ευρωπαϊκών κρατών, δίνοντας όμως η Ελλάς το εμψυχωτικό παράδειγμα στους Ευρωπαίους.

Διότι θα φαινόταν σολοικισμός να επαναφέρουν οι ξένοι τα αρχαία και να τα αποπτύουμε εμείς, και την ώρα που ο Ζαν Λαγκ μελετά την επανεισαγωγή τους, η δική μας επίτροπος να κόπτεται υπέρ της ανακηρύξεως της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στον τόπο μας, ενώ είναι και στους μωρούς φανερό, ότι η αγγλική de facto και μερικώς de jure έχει την πρωτεύουσα θέση στις μαθήσεις και προτιμήσεις των κατοίκων της Ευρωκώσταινας.

Το επ’ εμοί, και εφόσον δεν αφυπνισθούμε και δεν δραστηριοποιηθούμε έστω και την ύστατη στιγμή και εφόσον, για να θυμηθώ τον Θουκυδίδη, η «φύσις» του σύγχρονου Έλληνα παραμένει ανθελληνική, βλέπω το μέλλον της ελληνικής ζοφώδες. Φοβάμαι ότι στο μέλλον η ιστορία της Ελλάδας δεν θα είναι ελληνική. Είμαστε – όσοι απομείναμε – η τελευταία γενιά που ομιλεί και γράφει κάπως υποφερτά την ελληνική. Η καθαρεύουσα του μέλλοντος θα είναι η αμερικανική και η δημοτική του μέλλοντος η απλουστευμένη αλβανική. Οι παλαιότεροι ίσως ενθυμούνται το μετακατοχικό σατιρικό ασμάτιο, που έλεγε: «Ρε, γυναίκα, τίνος είναι τα παιδιά; / Τό ’να μου φωνάζει «γιες» τ’ άλλο μου φωνάζει «για», ρε γυναίκα, δεν μιλούν ελληνικά». Τώρα όμως είναι η ώρα που το άσμα τούτο «δικαιώνεται». Τα παιδιά που θα έλθουν μετά από μας, δεν θα είναι δικά μας παιδιά. Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά της παιδείας τους, και τούτη η παιδεία, που τους προσφέρουμε, δεν είναι παιδεία ελληνική. Όταν δεν είναι ανθελληνική, είναι υποπαιδεία, μια ανάπηρη ή ημιπληγική παιδεία.

Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ (25οι σε γλωσσική παιδεία ανάμεσα σε 31 χώρες της γης!) έδειξε πως ο βασιλιάς της παιδείας μας είναι γυμνός (1). Επί 25 χρόνια, μετά την απορρύθμιση του 1976, που άρχισε η έξωση των αρχαίων ελληνικών από τα γυμνάσια και τη ζωή μας, πυργώνουμε μηδενικά επί μηδενικών.Υποβάλλουμε τα παιδιά και τον εαυτό μας σε μια δίαιτα πνευματικής και γλωσσικής σκουπιδοτροφίας, έτσι που μόνο στη βωμολοχία, στη χυδαιολογία και στην αισχρογραφία – κι αυτό φαίνεται από την κρατικοβραβευόμενη και κρατικοπροβαλλόμενη λογοτεχνία – διαπρέπουμε (Σήμερα, αν θεωρήσω σοβαρές τις δηλώσεις της κυρίας επιτρόπου και όχι σαν προπαίδεια για εξετάσεις υποτελείας, φαίνεται πως φθάσαμε σε μια φάση ωριμάνσεως, που ευνοεί ένα διαλεκτικό άλμα: να μεταπηδήγσουμε δηλαδή από την ελληνική σε μια αγγλική αμερικανικού τύπου. Κάτι που για μένα σημαίνει αντιστροφή της θεωρίας του Ντάργουιν: γλωσσική επιστροφή στον πίθηκο).

Όλα αυτά, που συμβαίνουν γύρω μας, συνθέτουν μια ζοφερή προοπτική μέλλοντος. Έχω την ατυχία να διασχίζω καθημερινώς την Avenue Vovos, όπως θα λέγεται μελλοντικά η άλλοτε πανέμορφη Λεωφόρος Κηφισιάς. Σε όλη την ευρεία έκταση Vov-ville, όπως θα λέγεται και το Μαρούσι, η ελληνική επιγραφή έχει γίνει εθνογραφικό αξιοπερίεργο. Γι’ αυτό θυμάμαι διαρκώς μια μελαγχολική φράση του Κάφκα:«Υπάρχουν πολλές ελπίδες, για μας καμιά». Εκτός κι αν κάποια οικολογική οργάνωση τύπου «Αρκτούρος» αναλάβει την προστασία του γένους των Ελλήνων. Ο ελληνικός κόσμος, που μαραζώνει λόγω πληθυσμιακής γηράνσεως και γλωσσικής αποξηράνσεως, αρχίζει να σβήνει μέσα στην πληθυσμιακή και γλωσσική πλημμυρίδα άλλων ευρώστων λαών. Προβλέπει ότι σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον – αν δεν προτάξουμε έστω και τώρα μια εθνική αντίσταση – θα γίνουμε σαν τους Ποσειδωνιάτες, τους κατοίκους του σημερινού Παίστουμ, που κάποτε ήσαν Έλληνες, αλλ’ όπως λέει ο Αθήναιος, εβαρβαρώθηκαν αφού αναμίχθηκαν με Τυρρηνούς ή Ρωμαίους «και την τε φωνήν μεταβεβληκέναι». Οι Ποσειδωνιάτες μια φορά το χρόνο, λέει ο Αθήναιος, συνέρχονταν για να συμμετάσχουν σε κάποια παλιά ελληνική γιορτή. Και τότε συνέβαινε το εξής: «Αναμιμνήσκονται των αρχαίων ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυράμενοι προς αλλήλους και δακρύσαντες απέρχονται».Αυτό το περιστατικό ενέπνευσε στον Καβάφη να γράψει ένα ποίημα συγκλονιστικό, υπό τον τίτλο «Ποσειδωνιάται», όπου επιλογικά φαίνεται ότι οι στίχοι γράφτηκαν όχι για κείνους, γράφτηκαν για μας. Λέει ο Καβάφης:

«Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.

Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες –

Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί.

Και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,

Να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά

Βγαλμένοι –ω συμφορά!- απ’ τον Ελληνισμό».

Από τούτο τον Ελληνισμό, που τόσο ως λέξη ενοχλεί μια άλλη κυρία μας της Ευρωβουλής, που λέει ότι δεν την εννοεί, ήσαν βγαλμένοι όλοι οι κάτω της Νεαπόλεως, ίσως είχαν ακούσει το παλαιό τραγουδάκι που έλεγε: “Anche noi fumo Graeci” (= Κάποτε κι εμείς ήμαστε Έλληνες)”. Ασφαλώς κάτι ανάλογο θα λέμε κι εμείς μετά από κάποια χρόνια, όταν η πολιτισμένη ανθρωπότητα θα ξαναστραφεί προς τις κλασικές σπουδές, αλλά τότε πια δεν θα είμαστε Έλληνες. Κι αυτό που θα μιλάμε θα είναι μια κρεολή γλώσσα τύπου Πίτζιν και Σινούκ. (2)

Πάντα όμως υπάρχει καιρός για ανάκαμψη. Ποτέ δεν είναι νωρίς. Η ελληνική ακόμη αντέχει. Δεν το κρύβω ότι με φοβίζουν οι «ρεαλισμοί». Τούτοι οι «ρεαλισμοί» των πολιτικών μας είναι που μας έφαγαν, αρχίζοντας από τη γλώσσα. Η γλωσσική μας πολιτική, μετά από το 1976, παραπέμπει στα «Θυέστεια Δείπνα», που έγιναν η βαριά κατάρα που αφάνισε τον οίκο των Ατρειδών. Έτσι και η κατάρα για την εγκληματική γλωσσική μας πολιτική θ’ αφανίσει κι εμάς. Το ζήτημα της γλωσσικής παιδείας είναι βέβαια πολιτικό, όχι όμως γιατί έγινε αρμοδιότητα των πολιτικών, αλλά γιατί άπτεται αμέσως και εμμέσως της εθνικής μας αυθυπαρξίας. Δεν ήταν αφελής ο Σολωμός όταν έλεγε στο «Διάλογο», το πεζό αριστούργημά του, την περίφημη φράση: «Μήγαρις έχω τίποτε άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;».Γλώσσα και εθνική ελευθερία πάνε μαζί. Η γλώσσα είναι το σπαθί της ελευθερίας, κι απ’ την όψη της γλώσσας και της γραφής γνωρίζει κανείς το μέγεθος της ελευθερίας, που είναι άξιος να σηκώσει ένας λαός. Ποια είναι η όψη σήμερα της ελληνικής γλώσσας; Έρχεται ο ξένος στην Ελλάδα και Ελλάδα δεν βλέπει, και αυτό που ακούει να κυριαρχεί στη νεανική λαλιά είναι η λέξη με τα τρία …α…, που κάνει τα παιδιά μας συνονόματα, η λέξη που παραπέμπει στη Μαλακάσα, που σημειολογικά ισοδυναμεί με το νέο εθνικό μας ενδόσημο.

Ασφαλώς δεν ήταν αφελής και ο Λένιν, όταν έλεγε, «εάν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του». Η νέα μορφή ιμπεριαλισμού παίρνει γλωσσικό χαρακτήρα. Με τον εκκρεολισμό και τον ευτελισμό των εθνικών γλωσσών γίνεται πιο ευχερής η οικονομική και πολιυική κυριαρχία των κατά καιρούς ισχυρών της γης. Υπάρχει όμως κι ένα πρόβλημα δημοκρατίας. Ο ελληνικός λόγος είναι από τη φύση και τη δομή του δημοκρατικός. Ο Φρειδερίκος Έγκελς έλεγε ότι «Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν όλοι από τη φύση τους διαλεκτικοί». Η διαλεκτικότητα αυτή αποτυπώνεται στη γλώσσα μας, που είναι γι’ αυτόη πιο δημοκρατική γλώσσα της γης. Γι’ αυτό οι «Μπιγκ Μπράδερ» της εποχής έχουν αποφασίσει ότι πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί το μέλλον που μας ετοιμάζουν απαιτεί λιγότερη δημοκρατία. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο λόρδος Λοντόντερυ (Londonderry) είχε πει ότι η Ελλάς, για να καταστεί όσο γίνεται λιγότερο επικίνδυνη, πρέπει ο λαός της να γίνει μικρόψυχος σαν τους λαούς του Ινδοστάν (Βλ. Γ. Φιλάρετου:«Ξενοκρατία και βασιλεία εν Ελλάδι 1821-1897», σ. 116). Έναν αιώνα μετά κάποιος πνευματικός κληρονόμος του λόρδου Λοντόντερυ διακήρυξε μόλις έσβησε η φλόγα του Πολυτεχνείου, που ανέδειξε σαν πρώτιστο σύνθημα την εθνική ανεξαρτησία, ότι πρέπει να καταστραφούν οι βάσεις της κλασικής μας παιδείας, για να γίνουν έτσι οι Έλληνες πιο ευκολοκυβέρνητοι. Πραγματικά δύο χρόνια μετά το Πολυτεχνείο άρχισε η κατεδάφιση της κλασικής μας παιδείας, η διάβρωση και η συρρίκνωση της εθνικής μας γλώσσας. Σήμερα, 25 χρόνια μετά, νομίζω ότι ο σκοπός που έθεσε ο λόρδος Λοντόντερυ επετεύχθη. Εγίναμε ένας λαός που μισεί, που αποστρέφεται και απεχθάνεται τη γλώσσα του. Το όποιο αυριανό γλωσσικό πρόβλημα, που θα προκύψει, θα λυθεί με την προσθήκη ενός ακόμη αστερίσκου στην αμερικανική σημαία.

Μα τότε προς τί ο αγώνας για την ελληνική; Καθένας από μας, που σχηματίσαμε το σύλλογο «Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά», έχει τους λόγους του. Εγώ ως Λάκων μάχομαι, επειδή θέλω να θυμάμαι τις Θερμοπύλες. Κι όποιος θυμάται τις Θερμοπύλες, θυμάται όχι μόνο το Λεωνίδα, θυμάται και τον Εφιάλτη. Πολλοί γνωρίζουν πώς έπεσε ο Λεωνίδας, λίγοι όμως γνωρίζουν το τέλος του Εφιάλτη. «Έσσεται ήμαρ» λοιπόν. Θα έλθει κάποτε καιρός που τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση. Ας μη μας φοβίζει το πυκνό σκοτάδι, που μας ζώνει από παντού. Μετά από αυτό έρχεται η αυγή. Δεν θ’ αργήσει να φανεί καινούργιος ήλιος πάνω από τον ουρανό της Ελλάδας. Κι όλοι μαζί πρέπει να σηκώσουμε και να στηλώσουμε τούτο τον ήλιο και να τον κρατήσουμε πάνω από τα κεφάλια μας.

ΥΓ.

Μετά από την ανάγνωση της εισηγήσεως αυτής κάποιοι από τους ακροατές μου είπαν πως βρίσκουν τους φόβους μου υπερβολικούς, ότι δεν δικαιολογούν την τόση μου απαισιοδοξία, και μου συνέστησαν αισιοδοξία. Απάντησα ότι η αισιοδοξία δεν είναι θέμα γραμμής. Όπως έλεγε ο Άρης Αλεξάνδρου, υπάρχει ακόμη ισχυρή δόση «σταλινίνης» στο πνευματικό μας εποικοδόμημα. Επί Στάλιν ο πολύς Ζντάνωφ είχε επιβάλει την αισιοδοξία ως πολιτική γραμμή στη λογοτεχνία και την πνευματική ζωή. Για μένα η αισιοδοξία είναι έκφραση μοιρολατρίας. Το ότι ενδεχομένως τα πράγματα μπορούν μελλοντικά να έχουν καλύτερη έκβαση, αυτό δεν με υποχρεώνει να βλέπω με ροζ γυαλιά την υπάρχουσα κατάσταση και να την ωραιοποιώ. Προτιμώ να βλέπω το δυσάρεστο και να μάχομαι εναντίον του. Η αισιοδοξία είναι μάχη, έστω κι αν πρόκειται να χάσεις. Από την άποψη αυτή συμμερίζομαι απόλυτα τη γνώμη του Αντόνιο Γκράμσι: «Στην απαισιοδοξία της γνώσης αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης». Η δική μου αισιοδοξία είναι ο αγώνας μου.

Σημειώσεις:

1. Στα μαθηματικά ήλθαμε 28οι (τρίτοι από το τέλος!) και στις επιστήμες 25οι. Διώξαμε τ’ αρχαία με το πρόβλημα ότι θα αφιερωθούμε σε επωφελέστερες μαθήσεις και προκόψαμε!

2. Κρεολός είναι ο λευκός που γεννήθηκε από προγόνους Γάλλους, που εγκαταστάθηκαν πρώτοι στη Νέα Ορλεάνη και σε κάποια νησιά της Καραϊβικής. Κρεολή γλώσσα ονομάζεται στη γλωσσολογία η παρεφθαρμένη γλώσσα, η μικτή, που χρησιμοποιείται κυρίως στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ ανθρώπων που έχουν διαφορετικές μητρικές αλλά και περιορισμένο μορφωτικό επίπεδο. Αντί του όρου κρεολή χρησιμοποιείται και ο όρος Πίτζιν γλώσσα (πιθανώς από το αγγλικό business, που κατά την κινεζική προφορά έγινε pidgin. Γλώσσα Σινούκ είναι αυτή που σχηματίστηκε σε κάποιες περιοχές των αμερικανικών πολιτειών Ουάσιγτκον και Όρεγκον, από την ανάμιξη ινδιάνικων και αγγλικών λέξεων.

“” ο σωστός ηγέτης δεν ξεχωρίζει από τα εξωτερικά μεγαλεία, αλλά από την πολιτική αρετή “” Μέγας Βασίλειος

«..η προκοπή σας… να μη γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας» Ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα, τα 1838, στους νέους των Αθηνών.

Πηγή: http://olympia.gr/

Θαύμα της Παναγίας το 1940

ΘΑΥΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟ 1940

Ο ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΚΑΤΖΑΡΟΣ,

ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ

ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΤΟ 1940,

ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟ!

Η βεβήλωση στο Νεκροταφείο της Ίμβρου,

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ:

"ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ!"

Ρεπορτάζ - φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Στους «γνωστούς αγνώστους» απέδωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τη βεβήλωση στο Νεκροταφείο της πρωτεύουσας της Ίμβρου, στην Παναγία. Απευθυνόμενος ο Πατριάρχης σε πολυπληθές ποίμνιο - παρουσία και του Προξένου της Ελλάδος Νικολάου Σαπουντζή - μεταξύ των οποίων, εκτός των Ομογενών, προσκυνητές από την Ελλάδα, την Ιταλία και άλλες χώρες που κατέκλυσε σήμερα το πρωΐ τον ιστορικό Ναό του Αγίου Δημητρίου στην Ξηροκρήνη του Βοσπόρου, όπου χοροστάτησε στη Θεία Λειτουργία, αναφέρθηκε στο θλιβερό αυτό γεγονός και στην αρνητική σημασία του στη ζωή της Ομογένειας λέγοντας τα εξής:

«Είναι ένας διαρκής αγών η επιβίωσίς μας εδώ, ο αγών της επιβιώσεως και της συνεχίσεως των παραδόσεών μας. Με πολλές δυσκολίες και με πολλά προβλήματα, μόλις τώρα άρχισε να υποφώσκει εις το βάθος του ορίζοντος ένα ελπιδοφόρον φως επιλύσεως των προβλημάτων μας το ένα μετά το άλλο. Όμως έρχονται πάλι δυσάρεστα πράγματα, όπως είχαμε εχθές την πληροφορίαν ότι έγινε εισβολή και επιδρομή σε ένα Κοιμητήριόν μας εις την Ίμβρον, εις την πρωτεύουσαν της νήσου και εβεβηλώθησαν πάρα πολλοί τάφοι, έσπασαν τους Σταυρούς «οι γνωστοί άγνωστοι» και επελήφθησαν οι Αρχές της υποθέσεως με την ελπίδα ότι θα συλληφθούν και θα τιμωρηθούν δεόντως οι υπεύθυνοι. Θέλω να πω ότι ο αγώνας συνεχίζεται, δεν τελειώνει. Εκεί που πάμε να αναπνεύσουμε έρχονται αυτά τα δυσάρεστα και ο αγώνας μας είναι διαρκής και αμείωτος. Αλλά πάντοτε, με τη Χάρη του Θεού, και με το αγωνιστικόν φρόνημα το οποίον διακρίνει την εδώ Ομογένειαν ελπίζουμε ότι σύντομα θα φθάσουμε εις το ποθούμενον αποτέλεσμα, με τη ευρωπαϊκήν προοπτικήν της Τουρκίας και με τους αγώνες και τις προσπάθειες των αρμοδίων παραγόντων και Αρχών, ελπίζουμε ότι όλα θα βελτιωθούν».

Στη συνέχεια ο Πατριάρχης δεν παρέλειψε να προσθέσει ότι «όχι μόνον τους ζωντανούς ενοχλούν αλλά και τους νεκρούς μας».

ΠΗΓΗ: http://fanarion.blogspot.com/

Χειμερινή ώρα

Αλλάζει η ώρα απόψε!
Ξέρετε γιατί; Επιπτώσεις

Χειμερινή ώρα για το 2010 θα έχουμε από την Κυριακή 31 Οκτωβρίου. Στις 04:00 τα ξημερώματα της Κυριακής, οι δείκτες του ρολογιού θα πρέπει να γυρίσουν μία ώρα πίσω και να δείξουν και πάλι 03:00.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μέτρο της θερινής ώρας εφαρμόζεται με την κοινοτική οδηγία σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στόχος της αλλαγής της ώρας είναι η εξοικονόμηση ενέργειας, μιας και συνολικά κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας εξοικονομούμε 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας εκμεταλλευόμενοι το φυσικό φως.

Ημέρες ή ακόμα και εβδομάδες χρειάζονται πολλοί άνθρωποι για να συνηθίσουν την αλλαγή της ώρας, γεγονός που τους ταλαιπωρεί κάθε φθινόπωρο και άνοιξη. Ιδίως το φθινόπωρο, λόγω και του καιρού, το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, γι’ αυτό και ειδικοί δίνουν συμβουλές για να γλιτώσετε τον οργανισμό σας από την αποδιοργάνωση που θα σας φέρει η αλλαγή της ώρας στις 31 Οκτωβρίου.

Το βασικό πρόβλημα είναι ο ύπνος, γι’ αυτό θα πρέπει να δημιουργήσετε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ξεκουραστείτε. Ο νυχτερινός ύπνος πρέπει να είναι τουλάχιστον επτάμισι ώρες. Πριν πάτε στο κρεβάτι, φροντίστε η κρεβατοκάμαρά σας να είναι χώρος ηρεμίας. Χαμηλός φωτισμός, όχι ακαταστασία και κρεβάτι έτσι στρωμένο ώστε να σας καλεί να χωθείτε κάτω από τα σκεπάσματα είναι βασικές προϋποθέσεις για ένα σωστό ύπνο. Ενα ελαφρύ άρωμα λεβάντας στο χώρο θα βοηθήσει να χαλαρώσετε.

Αφότου ξαπλώσετε, βεβαιωθείτε ότι ο χώρος είναι τελείως σκοτεινός. Εστω και λίγο φως, ακόμα κι αν είναι αυτό από την οθόνη της τηλεόρασης, που νομίζετε πως σας νανουρίζει, περνά μέσα από τα κλειστά σας βλέφαρα και δεν σας αφήνει να κοιμηθείτε. Προτιμήστε να έχετε βαριές κουρτίνες στα παράθυρα, ώστε να μην μπαίνει φως από το δρόμο. Φροντίστε να πέφτετε στο κρεβάτι την ίδια ώρα κάθε μέρα. Αυτό θα βοηθήσει πολύ το βιολογικό σας ρολόι να λειτουργεί κανονικά. Αν τώρα δεν σας παίρνει ο ύπνος, ύστερα από περίπου είκοσι λεπτά καλά θα κάνετε να σηκωθείτε και να ασχοληθείτε με κάτι άλλο. Η αδυναμία να κοιμηθείτε θα σας εκνευρίσει, παρά θα έχει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Αν είστε από αυτούς που κοιμούνται λίγες ώρες και θέλετε να τις αυξήσετε, αυξήστε την κούρασή σας στη διάρκεια της ημέρας. Απογευματικό κολύμπι ή τρέξιμο θα βοηθήσει ώστε να κοιμηθείτε νωρίτερα και καλύτερα. Αντικαταστήστε τη βραδινή τηλεθέαση με ακρόαση απαλής μουσικής. Κι αυτό θα βοηθήσει. Τέλος, συνδυασμός μαγνησίου και καλίου θα συμβάλουν στον καλό ύπνο.

Σε χειμερινούς ρυθμούς από τα ξημερώματα της Κυριακής. Στις 4 π.μ.γυρίσαμε τους δείκτες των ρολογιών μία ώρα πίσω. Θερινή ώρα δεν υπήρχε, φυσικά, το 1888, όταν ο Αουγκουστ Νολ κατασκεύαζε το εικονιζόμενο, ιστορικό πλέον, παγκόσμιο αστρονομικό ρολόι - ή μάλλον σύστημα πολλαπλών ρολογιών, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο Ρολογιών της πόλης Φούρτβανγκεν, στη Γερμανία. Σήμερα, όμως, υπάρχει, και από τα χαράματα της Κυριακής, τα ρολόγια στην Ευρώπη χτυπούν... χειμώνα, γυρίζοντας μία ώρα πίσω και επιστρέφοντας στην πραγματική, ηλιακή ώρα. Προϊόν της πετρελαϊκής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του 1970, η θερινή ώρα στην αρχή εξοικονομούσε ενέργεια, αλλά έπειτα μας έγινε τόσο δυνατή συνήθεια που τελικά δεν πέρασε η κατάργησή της, παρόλο που κάποια στιγμή η ΕΕ το σκεπτόταν σοβαρά. Τώρα, με το πετρέλαιο κοντά στα 100 δολάρια, ούτε σκέψη πια για τέτοιο μέτρο...

Εξαρση διαταραχών του ύπνου προκαλεί στα παιδιά η αλλαγή της ώρας από θερινή σε χειμερινή. Τα ξημερώματα του Σαββάτου προς Κυριακή στις 4 π.μ. οι δείκτες του ρολογιού θα μετακινηθούν 1 ώρα πίσω στις 3 π.μ. Το γεγονός δημιουργεί προβλήματα και σε ομάδες ενηλίκων που ακολουθούν τόσο αυστηρό ωράριο ώστε να έχουν επιβάλει δύσκαμπτους ρυθμούς στο βιολογικό τους ρολόι. Μικρές και παροδικές επιπτώσεις εμφανίζονται στον κιρκάδιο ρυθμό –όπως επιστημονικά αποκαλείται το ανθρώπινο βιολογικό ρολόι– και των υπολοίπων ενηλίκων, που πάντως σε μεγάλο ποσοστό τους υποφέρουν από προβλήματα ύπνου.

«Ιδιαίτερα ευαίσθητα γενικά στις αλλαγές ωραρίου, αλλά και στην εφαρμογή της χειμερινής ώρας, είναι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μέχρι 6 ετών, που υφίστανται σοκ σε ανάλογες περιπτώσεις» επισημαίνει ο παιδίατρος Γιώργος Τρίμης, προσθέτοντας ότι η αναστάτωση διαρκεί τουλάχιστον τέσσερις ημέρες. Προβλήματα όπως η υπνηλία, η αϋπνία, η άπνοια, η ναρκοληψία, η υπνοβασία, οι εφιάλτες και η νυχτερινή υπερφαγία ταλαιπωρούν έναν στους τρεις Ελληνες και εγκυμονούν κινδύνους για την υγεία. «Το ζήτημα είναι ότι όσοι υποφέρουν από ανάλογες διαταραχές υποτιμούν την επίδρασή τους στην ποιότητα της ζωής και σπάνια καταφεύγουν στο γιατρό» τονίζει ο καθηγητής Κωνσταντίνος Σολδάτος, διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης Υπνου.

Η συχνότερη από τις διαταραχές είναι η αϋπνία, που εξελίσσεται σε «πολιτισμένη νόσο», καθώς τα κρούσματα βαίνουν αυξανόμενα στις αναπτυγμένες χώρες, με το μισό περίπου ενήλικο πληθυσμό να δυσκολεύεται να κοιμηθεί τα βράδια. Οι πάσχοντες, με το φόβο της εξάρτησης από τις υπναγωγές ουσίες, δεν αποδέχονται εύκολα τη λήψη φαρμάκων. Στον αντίποδα, η ημερήσια υπνηλία μπορεί να αποτελεί αναμενόμενο επακόλουθο του ανεπαρκούς ύπνου ή να οφείλεται σε νευρολογικές νόσους, ψυχιατρικές διαταραχές, κατασταλτικά φάρμακα και πρωτοπαθείς διαταραχές του ύπνου. Στις παθολογικές καταστάσεις που τις προκαλούν περιλαμβάνονται οι διαταραχές της αναπνοής (άπνοια), οι αναιμίες, οι νεφρικές ασθένειες, η καρδιακή ανεπάρκεια, η νόσος του Πάρκινσον, οι αρθρίτιδες, οι ουρολογικές παθήσεις, η νυχτερινή στηθάγχη, η επιληψία, το άσθμα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και οι γαστρεντερικές διαταραχές, ενώ σοβαρό ρόλο παίζει η απορρύθμιση του κιρκάδιου ρυθμού (για παράδειγμα, από jet lag ή εργασία σε βάρδιες). Είναι χαρακτηριστικό ότι τα άτομα που πάσχουν από ημερήσια υπνηλία εμφανίζουν κόπωση, δυσκολία συγκέντρωσης ή μάθησης και κενά μνήμης, ενώ είναι επιρρεπή στην «τεμπελιά», στα τροχαία ατυχήματα και στην εξάρτηση από διεγερτικές ουσίες, όπως η καφεΐνη του καφέ και η νικοτίνη του τσιγάρου.

ΠΗΓΗ: http://www.madata.gr/diafora/80603.html

Γερὸ Παΐσιος

Ὅταν ἤμουν στὸ Κοινόβιο ...

Αναρτήθηκε από ΡΩΜΙΟΣ 30 Οκτ 2010Στὸ Κοινόβιο ποὺ ἤμουν, ὅποιος ἔκανε τὴν πιὸ πολλὴ δουλειὰ κρυβόταν.

Μάζευε ἕνας ἀδελφὸς δυὸ τσουβάλια ἐλιὲς καὶ ἔλεγε ὅτι μάζεψε ἕνα καλαθάκι

καὶ ὅτι ὁ ἄλλος μάζεψε πολλὰ τσουβάλια.

Αὐτὸ εἶναι ἀγάπη.

Ὅταν ἤμουν στὸ Κοινόβιο, γνώρισα ἕναν διάκο ποὺ γέρασε καὶ πέθανε διάκος. Ὅταν ἦταν ἀκόμη νέος μοναχός, τὸ Μοναστήρι εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ διάκο καὶ τὸν χειροτόνησαν. Ἀργότερα ἦρθαν νεώτεροι. Οἱ νεώτεροι ἔγιναν διάκοι καὶ ἱερεῖς καὶ ἐκεῖνος ἔδινε συνέχεια τὴν σειρά του στοὺς ἄλλους καὶ παρέμενε διάκος. Ὅταν τοῦ ἔλεγαν νὰ γίνη ἱερεύς, ἔλεγε: «Τώρα δὲν ἔχει ἀνάγκη τὸ Μοναστήρι. Δόξα τῷ Θεῶ, ὑπάρχουν οἱ νεώτεροι ἀδελφοί». Τὸν ἔβαλαν στὸ γραφεῖο. Ὅταν ἦρθαν μορφωμένοι στὸ Μοναστήρι, παρακάλεσε καὶ ἔφυγε καὶ ἀπὸ τὸ γραφεῖο. Ὅταν τὸ Μοναστήρι περνοῦσε μία δυσκολία, παρακάλεσε αὐτὸς ὁ εὐλαβὴς διάκος ἕναν ἱερέα ἐνάρετο νὰ ἀναλάβη τὴν ἡγουμενία. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Πῶς ἐσὺ ἀποφεύγεις τὶς εὐθύνες καὶ τὶς φορτώνεις σ' ἐμένα; Γίνε ἐσὺ προϊστάμενος, γιὰ νὰ γίνω καὶ ἐγὼ ἡγούμενος». Ἔτσι ἔγινε ὁ ἕνας ἡγούμενος καὶ ὁ ἄλλος προϊστάμενος. Ὅταν τακτοποιήθηκαν τὰ πράγματα καὶ πήγαινε καλὰ τὸ Μοναστήρι, παραιτήθηκε πάλι ἀπὸ προϊστάμενος. Πολὺ μὲ βοήθησε αὐτὸς ὁ διάκος, εἶχε πολλὴ Χάρη Θεοῦ. Αὐτὸν καλοῦσαν γιὰ τὰ δύσκολα θέματα στὴν Ἱερὰ Κοινότητα νὰ πῆ τὴν φωτισμένη τοῦ... γνώμη.

Στὰ Κοινόβια πρῶτα τί ὄμορφα ἦταν! Ἡσυχία! Εἶχαν καὶ τὸ ρολόι ποὺ χτυποῦσε κάθε τέταρτο, γιὰ νὰ θυμᾶται καθένας νὰ λέη τὴν εὐχή. Καὶ νὰ ξεχνιόταν κανείς, ἄκουγε τὸ ρολόι ποὺ χτυποῦσε κάθε τέταρτο καὶ ἄρχιζε πάλι τὴν εὐχή. Πολὺ βοηθοῦσε τὸ ρολόι. Ἔλεγαν οἱ Πατέρες τὴν εὐχὴ καὶ εἶχε ἡσυχία, γαλήνη μεγάλη μέσα στὸ Μοναστήρι. Στὸ Κοινόβιο ποὺ ἤμουν στὸ Ἅγιον Ὅρος ἤμασταν ἑξήντα Πατέρες καὶ ἦταν σὰν νὰ ἦταν ἕνας ἡσυχαστής. Εἶχαν ὅλοι τὴν εὐχή. Στὴν Ἐκκλησία λίγοι ἔψαλλαν καὶ οἱ περισσότεροι νοερὰ προσεύχονταν. Στὰ διακονήματα τὸ ἴδιο. Μία ἡσυχία παντοῦ! Δὲν μιλοῦσαν δυνατὰ οὔτε φώναζαν. Ἥσυχα ἔκαναν τὰ διακονήματά τους. Ὅλοι ἀθόρυβα κινοῦνταν σὰν τὰ πρόβατα. Πάντα ὑπῆρχε ἀθόρυβα μία κινήση στὸ Μοναστήρι. Δὲν ἦταν ὅπως τώρα ποὺ ἔχουν στὰ Κοινόβια ὥρα διακονίας, ὥρα ἡσυχίας ...; σιωπητήριο! Καθένας κινιόταν ἀνάλογα μὲ τὴν διακονία του.

Πηγή:Ἁγιορείτικες Μνῆμες

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:  http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com/2010/10/blog-post_464.html

Η διατροφή του μωρού

Εντάξτε από νωρίς το ψάρι

 στη διατροφή του μωρού

Βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και καλά λιπαρά οξέα. Αυτοί είναι οι λόγοι που γιατροί και διατροφολόγοι συνιστούν να εντάξουμε από νωρίς στη διατροφή των παιδιών το ψάρι.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Έθνος» παρότι αρκετοί γονείς φοβούνται να δώσουν ψάρι σε μωρά και νήπια για το φόβο των αλλεργικών αντιδράσεων, αυτή η τροφή συνδέεται με την καλή ανάπτυξη του εγκεφάλου και βάζει καλές βάσεις για τη σωστή εξέλιξη του παιδιού.

Η πρώτη γνωριμία του παιδιού με το ψάρι μπορεί να ξεκινήσει με μπακαλιάρο που έχει μαλακό κρέας και λίγα κόκκαλα και παράλληλα μεγάλη διατροφική αξία.

Αν δεν υπάρξει αλλεργική αντίδραση, οι γονείς μπορούν να βάλουν στο μενού και βραστό λαβράκι, γλώσσα, πεσκανδρίτσα, ροφό και σφυρίδα, πάντα περασμένα στο μπλέντερ.

Μετά τους έξι μήνες που το παιδί μπορεί να καταναλώσει και στερεά τροφή, προτείνεται η προσθήκη λευκού ψαριού πολτοποιημένα και μετά τους εννιά μήνες βρασμένο και σε μικρά κομματάκια.

Από το πρώτο έτος και μετά οι γιατροί συνιστούν το παιδί να τρώει ψάρι μία φορά την εβδομάδα.

Σύμφωνα με διατροφολόγους που μιλούν στο Έθνος από τα λευκά ψάρια καλύτερα θεωρούνται ο μπακαλιάρος και η γλώσσα, που είναι αρκετά μαλακά και πλούσια σε βιταμίνες Α και D, οι οποίες βρίσκονται αποθηκευμένες στο συκώτι τους, ενώ από τα λιπαρά ψάρια το ιδανικό είναι να προστεθούν στη διατροφή των παιδιών πρώτα ο σολομός, το λαβράκι και η πέστροφα, καθώς δεν περιέχουν πολλά κόκαλα και είναι εύκολο να καθαριστούν.

Αυτά τα ψάρια είναι πλούσια σε ω3 λιπαρά οξέα, απαραίτητα για την καλή λειτουργιά του εγκεφάλου, της καρδιάς και των αρθρώσεων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν ψάρια που κρίνονται ακατάλληλα για τα μωρά καθώς έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε υδράργυρο. Τέτοια είναι τα μεγάλα ψάρια τα οποία συνιστάται να μην περιλαμβάνονται στη διατροφή των βρεφών και των μικρών παιδιών.

Περισσότερο ακατάλληλα είναι ο ξιφίας, το πλακολεπιδόψαρο, ο κιτρινόπτερος τόνος και το σαλάχι.

Συγγραφέας άρθρου: Κατερίνα Παπανικολάου

ΠΗΓΗ:  http://hamomilaki.blogspot.com/2010/10/should-babies-eat-fish.html

΄Ιμβρος - επίθεση στο Νεκροταφείο της

 Επίθεση βανδάλων στο ελληνικό νεκροταφείο της Ίμβρου

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Στόχος πρωτοφανών βανδαλισμών έγινε το ελληνικό νεκροταφείο της Ίμβρου. Άγνωστοι δράστες κατέστρεψαν 78 τάφους στο ελληνορθόδοξο κοιμητήριο της Παναγίας, στη χώρα του νησιού.

Είναι η πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια που σημειώνεται τέτοιας έκτασης επίθεση με στόχο την ελληνική κοινότητα της Ίμβρου.

Οι καταστροφές σημειώθηκαν την 29η Οκτωβρίου, ημέρα εθνικής εορτής στην Τουρκία για την επέτειο της ανακήρυξης της Δημοκρατίας το 1923.

Οι τουρκικές Αρχές διενήργησαν αυτοψία στο χώρο του νεκροταφείου προκειμένου να διαπιστώσουν την έκταση των καταστροφών.

Την οργή και αγανάκτησή τους εκφράζουν μέσω του Συλλόγου Ιμβρίων Αθηνών οι απόδημοι Ίμβριοι, δηλώνουν συγκλονισμένοι και ζητούν από την τουρκική κυβέρνηση τη σύλληψη και την παραδειγματική τιμωρία των δραστών.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enkripto.com/2010/10/blog-post_30.html

Από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην πλατεία του Εμμ. Ξάνθου στη Χώρα της Πάτμου

Φωτογραφίες: Γιώργος Καρακατσάνης

Ματωμένα φτερά

Ματωμένα φτερά   (Για τους ήρωες αεροπόρους του 1940),

«Εκεί που παν οι δυνατοί κι οι λίγοι ανηφορούσες»,

ουρανομάχος αητός

κι έβρεξε ολόφλογα φτερά αιμάτινα

-της λευτεριάς το δάκρυ- ο ουρανός.

του Σ.Π.

(Διασκευή από το «Σελίδες δόξης» του Χρ. Κολιάτσου)

Από το περιοδικό «Η Δράσις μας», τεύχος 482, Οκτώβριος 2010

Στο προσκλητήριο για τον υπέρτατο της τιμής μας αγώνα έτρεξαν από τους πρώτους τα ελληνικά φτερά - οι ίκαροι μας. Περήφανοι ότι τους έλαχε της θυσίας η τραγική τιμή. Να φρουρούν μερόνυχτα -αρχάγγελοι τιμωροί- τους γαλάζιους ουρανούς μας. Με 77 παλαιού τύπου αεροπλάνα, αντιμέτωποι με τα 463 υπερσύγχρονα του εχθρού. Παρεμποδίζοντας τη δράση του, παρακολουθώντας τις κινήσεις του, καταστρέφοντας σημαντικές γραμμές ανεφοδιασμού του και προστατεύοντας τα φίλα στρατεύματα μας.

***

2 Νοεμβρίου 1940: Λαμποκοπούν στον πρωινό ήλιο τ' ατσάλινα πουλιά του θανάτου. Φέρνουν βόλτες μουγκρίζοντας πάνω από τα Γιάννενα. Σείεται το σύμπαν από το αγκομαχητό τους. Οι ίκαροί μας σε ετοιμότητα. Με της ψυχής τους τα ολόφλογα φτερά και τα λιγοστά παμπάλαια μπρεγκέ(1) μας τους ρίχνονται. Τα πολυβόλα μας γαζώνουν εύστοχα. Σε λίγο δύο Ιταλικά βομβαρδιστικά, πελώρια πυροτεχνήματα, περιστρέφονται, πέφτουν αστραπή! Τα υπόλοιπα ντροπιασμένα κάνουν στροφή και φεύγουν. Μα, να, πίσω από το Μιτσικέλι νέο σμήνος ξεπετιέται εκδικητικά. Οι σειρήνες σκούζουν. Ό υποσμηναγός Ιωάννης Σακελλαρίου, πού είχε ρίξει πριν το ένα εχθρικό, ορμά και ρίχνεται βολίδα σ' ένα άλλο. Πληγώνεται και πέφτει ολόφλογο κι εκείνο. Οι Ιταλοί λυσσάνε. Δαγκώνουν με πείσμα τα χείλη και περικυκλώνουν τον θρασύτατο αεροπόρο μας. Βρέχει φωτιά ο ουρανός. Κι εκείνος; Όχι' δεν θα πεθάνει μόνος του. Παίρνει την ύστατη φόρα με το μπρεγκέ του και ρίχνεται βολίδα στο εχθρικό. Και στου θανάτου το αντάμωμα έγιναν σίδερο καυτό, συντρίμμια και τα δυο.

***

Δεν πέρασε μια ώρα. Νέο σμήνος καταδιωκτικών ζυγιάζονται πάνω από τον ξάστερο Γιαννιώτικο ουρανό. Στο μικρό αεροδρόμιο του Μπισδινίου είναι προσγειωμένο ένα εκπαιδευτικό. Ο σμηνίας Χρήστος Παπαδόπουλος υψώνει τα μάτια στον μαυρισμένο ουρανό. Ένας αυτός! Μα η καρδιά κοχλάζει. Σαν αστραπή βάζει μπρος. Υψώνεται, ορμά - δεινός χειριστής- με το μοναδικό του πολυβόλο. Ελίσσεται, προκαλεί, παίζει με το θάνατο! Σε λίγο 2 εχθρικά βρίσκονται καπνισμένα, εκτός μάχης. Αναρριγεί, μεθά. Και τρίτο κυνηγά. Πλήθος γύρω τριγύρω του τα εχθρικά! Θύελλα, καταιγίδα οι ριπές. Μια πετυχαίνει την αποθήκη της βενζίνης. Κι έγειρε λαβωμένος, πύρινος ο αιθερομάχος αητός.

***

Ο Μανιάτης σμηναγός Λάμπρος Κουζίγιαννης, τραυματίας σε αερομαχία, νοσηλεύεται στη Λάρισσα. Εκεί μαθαίνει για την ανάγκη επείγουσας επικίνδυνης αποστολής στον τομέα Καλπακίου-Καλαμά. Παρουσιάζεται αυτόκλητος στο Διοικητή Καζάκο κι επιμένει να την αναλάβει. Σε λίγο τα βομβαρδιστικά μας μ' επικεφαλής τον Κουζίγιαννη, αψηφώντας τα βαριά αντιαεροπορικά κατεβαίνουν, χαμηλώνουν πάνω στο στόχο του εχθρού. Κι αδειάζουν με τόλμη κι ευστοχία τις βόμβες τους.

Βράδυ πια γυρνά νικητής στη βάση του ο Κουζίγιαννης. Μα τα αντιαεροπορικά μας το χτυπούν για εχθρικό. Και φεύγει για το αεροδρόμιο του Τατοΐου. Για ώρα πολλή φέρνει κύκλους μέχρι να του δοθεί σήμα για προσγείωση. Μα η βενζίνη του έχει εξαντληθεί και προσγειώνεται ανώμαλα. Αιμόφυρτος, με σπασμένη τη σπονδυλική του στήλη δέχεται αργότερα στον Ευαγγελισμό το χρυσό μετάλλιο ανδρείας από τα βασιλικά χέρια.

***

Κι έραναν ματωμένα, ολόφλογα φτερά αετών οι γαλάζιοι ουρανοί μας. Κι η δόξα σεβαστικά τα μάζεψε στον κόρφο της ένα-ένα. Μη σκορπίσουν. Μη χαθούν.

1. Μπρεγκέ: μεγίστης ταχύτητας 140 χιλ. την ώρα και χωρίς σύστημα βομβαρδισμού, έναντι ταχύτητας 400-500 χιλ. την ώρα των Ιταλικών.

ΠΗΓΗ:  http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4584&Itemid=49

«Χρήσεις των νέων τεχνολογιών στην Ποιμαντική και την Εκπαίδευση»

Ξεκίνησε το διήμερο Παγκρήτιο Θεολογικό Συνέδριο στη Σητεία

υπό την αιγίδα της Ι. Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας

εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας

Σε πανηγυρική ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε το πρωί της Παρασκευής 29 Οκτωβρίου η έναρξη των εργασιών του Παγκρήτιου Θεολογικού Συνεδρίου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Σητείας, με γενικό θέμα «Χρήσεις των Νέων Τεχνολογιών στην Ποιμαντική και την Εκπαίδευση». Το συνέδριο φιλοξενεί η Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας και τελεί υπό την ευλογία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ενώ έχει και την άδεια του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για τη συμμετοχή των Θεολόγων Εκπαιδευτικών όλων των σχολικών μονάδων Β/θμιας Εκπ/σης της Κρήτης στις διήμερες εργασίες του.

Κατά την εναρκτήρια συνεδρία τελέσθηκε η ακολουθία του Αγιασμού από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιο, παρουσία του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ειρηναίου και των Σεβ. Μητροπολιτών Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκταρίου, Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέου, Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγενίου, Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλοχίου και Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνού, καθώς και των εκπροσώπων των τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών.

Στην προσφώνησή του ο Πρόεδρος του Παγκρήτιου Συνδέσμου Θεολόγων κ. Γεώργιος Στριλιγκάς καλωσόρισε τους συνέδρους στο 17ο ετήσιο επιστημονικό συνέδριο που πραγματοποιείται στην ιστορική πόλη της Σητείας χάρη στην φιλοξενία του Σεβ. Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγενίου, με στόχο την ενημέρωση στις σύγχρονες τεχνολογίες της Πληροφορικής και στις αξιόπιστες εφαρμογές της με την αναμόρφωση των διδακτικών μεθόδων στο παιδαγωγικό έργο των Θεολόγων Εκπαιδευτικών, καθώς και στους κυοφορούμενους κινδύνους των διαδικτυακών χρήσεων. Σκοπός είναι η δημιουργική αξιοποίηση κάθε προσφερόμενου μέσου στο μάθημα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Αγωγής και όχι η αφομοίωση και η υποταγή στην τεχνολογία. Εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στον Παναγιώτατο Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο που ευλόγησε τις εργασίες του παρόντος συνεδρίου και τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιο, ο οποίος ανέλαβε την όλη φιλοξενία του συνεδρίου.

Την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου κήρυξε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος, ο οποίος εξέφρασε την ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίησή του διότι η πάντα φιλόξενη και γραφική Σητεία υποδέχεται το θεολογικό δυναμικό της Κρήτης, αλλά και επειδή πρόκειται για μια «ομοθυμαδόν και επί το αυτό» σύναξη των Θεολόγων, κληρικών και λαϊκών, η οποία πλέον είναι θεσμός και άκρως επιβεβλημένη. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε «η Εκκλησία οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη της ότι επήλθε η ηλεκτρονική εποχή, αφού ήδη το Internet μπήκε σε όλα τα σπίτια με την εφαρμογή και εξάπλωση των ευρυζωνικών δικτύων. Η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών (ψηφιακών δίσκων, dvd s, video κ.λπ.) και η ευρεία χρήση των ψηφιακών μέσων αναμφίβολα αναβαθμίζουν τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών και οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να εμπλακούν σε ενδιαφέρουσες δραστηριότητες, καθιστώντας την Θρησκευτική Αγωγή ελκυστικότερη και πιο αποδοτική, σε μια περίοδο που βάλλεται η θέση και η μορφή του μαθήματος στο προτεινόμενο πρόγραμμα σπουδών του Λυκείου».

Επίσης, ο Σεβ. κ. Ευγένιος υπογράμμισε ότι επιβάλλεται η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών για την κάλυψη των σύγχρονων ποιμαντικών και εκπαιδευτικών αναγκών, αρκεί να μην παραθεωρείται ο παράγοντας άνθρωπος, και μάλιστα ο «άρτιος» και «καινός», κατά την αγιογραφική έφραση. Η Εκκλησία δεν αντιστρατεύτηκε ποτέ στην εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά επικροτεί και χρησιμοποιεί τα θετικά επιτεύγματά της προς δόξα Θεού και σωτηρία ψυχών. Χρέος και αποστολή της Εκκλησίας και της Θεολογίας είναι να οπλιστούν οι νέοι μας με ηθικές και πνευματικές αντιστάσεις για να αποφύγουν τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο γοητευτικό χώρο της Πληροφορικής.

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, στον σύντομο αλλά μεστού περιεχομένου χαιρετισμό του, ευχήθηκε καλή επιτυχία στις εργασίες του συνεδρίου, το οποίο χαρακτήρισε «δώρο Θεού», για το ενδιαφέρον και κρίσιμο θέμα του, καθώς θα πληροφορήσει και θα διαλευκάνει ζητήματα που έχουν σχέση με τις νέες τεχνολογίες.

Το βαρυσήμαντο μήνυμα Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου ανέγνωσε ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Κύριλλος Διαμαντάκης, Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μ. Ιεραπύτνης και Σητείας και Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης. Όπως επισημαίνεται στην κατακλείδα του Πατριαρχικού μηνύματος: «Η ποιμαντική της αγίας ημών Εκκλησίας, ως και πάσα εκπαιδευτική διαδικασία, νομίζομεν ότι οφείλει να χρησιμοποιή τας νέας τεχνολογίας ως μέσον διαποιμάνσεως και επικοινωνίας ουχί δε ως αυτοσκοπόν. Θεωρούμεν δε ότι η δημιουργική χρήσις των νέων τεχνολογιών θα είναι εφικτή με την προϋπόθεσιν της προσωποκεντρικής προσεγγίσεως και του σωτηριολογικού προσανατολισμού της ορθοδόξου ποιμαντικής και παιδείας».

Ο Δήμαρχος Σητείας κ. Νικ. Κουρουπάκης καλωσόρισε τους συνέδρους «στη Σητεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού» και σημείωσε ότι η Εκκλησία δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο στην εξέλιξη και ανάπτυξη της τεχνολογίας, εκφράζοντας με την ευκαιρία τη βαθιά ικανοποίησή του για την αγαστή συνεργασία Τοπικής Εκκλησίας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στο θέμα της τουριστικής αξιοποίησης εκτάσεων της Ιεράς Μονής Τοπλού, που θα δώσει τη δυνατότητα πραγματοποίησης ανάλογων συνεδρίων.

Ο επίτιμος Πρόεδρος του Παγκρήτιου Συνδέσμου Θεολόγων κ. Κων. Νεονάκης, χαιρετίζοντας τους Σεβ. Αρχιερείς και τους συνέδρους, αναφέρθηκε στην πρόκληση της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών και κάθε παρεχόμενου μέσου για τη μετάδοση του λυτρωτικού μηνύματος του Ευαγγελίου. Επίσης θερμό χαιρετισμό απηύθυνε ο εκπρόσωπος του Ι.Σ.Κ.Ε. Αιδεσ. Πρωτ. Εμμανουήλ Καβρουλάκης, ενώ μηνύματα απέστειλαν η Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Ε. Χριστοφιλοπούλου, ο Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος κ. Μ. Καρχιμάκης, οι βουλευτές κ.κ. Ι. Πλακιωτάκης και Μ. Στρατάκης, οι Νομάρχες Ηρακλείου και Ρεθύμνης κ.κ. Ε. Ηλιάκη-Σχοιναράκη και Γ. Παπαδάκης αντίστοιχα, οι οποίοι συγχαίρουν τους διοργανωτές και εύχονται ευόδωση των εργασιών του συνεδρίου.

Η πρώτη εισήγηση με θέμα «Πληροφορική στην Εκπαίδευση και την Ποιμαντική διακονία: Τεχνολογική πρόκληση ή μεταφυσική υπεροψία;» από τον Ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. κ. Βασίλειο Γιούλτση απάντησε με λόγο θεολογικό και επιστημονική εμβρίθεια στα αναφυόμενα ζητήματα που σχετίζονται με το γενικό θέμα του συνεδρίου, όπως είναι οι ποικίλες ψηφιακές κάρτες, η δίωξη του ηλεκτρονικού εγκλήματος κ.ά.

Ακολούθησε η εισήγηση του Αιδεσιμολ. Πρωτ. Ευαγγέλου Μαρκαντώνη, χημικού-θεολόγου, M-ed, υπεύθυνου του Κέντρου Περιβαλλοντικής Αγωγής και Ευαισθητοποίησης της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών, ο οποίος παρουσίασε επαρκώς τις «νέες τεχνολογίες ως εργαλεία εκπαίδευσης και ποιμαντικής πρακτικής».

Οι εργασίες του συνεδρίου συνεχίζονται το απόγευμα στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου «SITIA BEACH» με ομιλητές τον κ. Πάνο Κωνσταντόπουλο, καθηγητή του Τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα «Ψηφιακός χώρος και ηλεκτρονική μάθηση», την κ. Βασιλική Μητροπούλου, Επικ. Καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., με θέμα «Από τον παραδοσιακό στο διαδραστικό πίνακα. Εφαρμογή στο μάθημα των Θρησκευτικών» και τον κ. Γεώργιο Μαστοράκη, Επικ. Καθητητή του Ανωτάτου Τ.Ε.Ι. Κρήτης, για τα «Δίκτυα επόμενης γενιάς και Εκκλησία».

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3793

Ανέγερση Ορθοδόξων Εκκλησιών στη Μόσχα

O νέος Δήμαρχος Μόσχας ζητά την εξεύρεση 200 οικοπέδων

προς ανέγερση Ορθοδόξων εκκλησιών

Eπιμέλεια: newsdesk Amen.gr

 με πληροφορίες από Ίντερφαξ και άλλα ειδησεογραφικά πρακτορεία

Σε μία από τις πρώτες αποφάσεις του, ο νεο-εκλεγής Δήμαρχος της Μόσχας Σέργιος Σοβιάνιν ζήτησε από τις διοικητικές υπηρεσίες της Ρωσικής πρωτεύουσας την εξεύρεση 200 οικοπέδων με σκοπό την οικοδόμηση αντιστοίχων Ορθοδόξων εκκλησιών, μετέδωσε το Ρωσσικό Πρακτορείο Ειδήσεων Ίντερφαξ.

Σύμφωνα με τη σχετική εντολή της διοίκησης της Μόσχας, οι Αρχές των διοικητικών διαμερισμάτων σε συνεργασία με την Επιτροπή Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και το Τμήμα Εδαφικών Πόρων θα πρέπει να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα οικόπεδα.

Ήταν ο ίδιος ο Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσσίας Κύριλλος, ο οποίος με προηγούμενες δηλώσεις του έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για την ανοικοδόμηση των εκκλησιών. Σύμφωνα με αρμόδιο αξιωματούχο, μετά την συλλογή διαφόρων επιλογών, οι επιμέρους αρχές των διοικητικών διαμερισμάτων θα προκηρύξουν δημόσιες ακροάσεις για την παραχώρηση των σχετικών οικοπέδων με σκοπό την οικοδόμηση Ορθοδόξων εκκλησιών και συγκροτημάτων εκκλησιαστικής επικουρίας.

Η ανέγερση εκκλησιών στη Ρωσσική πρωτεύουσα ακολουθεί την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος Χριστού, ο οποίος κατεδαφίστηκε με δυναμίτη κατόπιν εντολής του Σοβιετικού δικτάτορα Ιωσήφ Στάλιν το 1931. Στις αρχές του 1990, η τελευταία Σοβιετική κυβέρνηση υπό τον ιστορικό ηγέτη της περεστρόϊκα Μιχαήλ Γκορμπατσώφ έδωσε ανοικοδόμησης του κατεδαφισθέντος Καθεδρικού Ναού και οι προσφορές εκατοντάδων χιλιάδων απλών Μοσχοβιτών επέτρεψαν την έναρξη της ανοικοδόμησης, η οποία ολοκληρώθηκε το 2000.

Η απόφαση του Δήμου της Μόσχας αποτελεί συνέχεια απόφασης του Ρώσσου Προέδρου Δ. Μεντβέντεφ να καθιερώσει ως επίσημη αργία του Ρωσσικού Κράτους την ημέρα του Εκχριστιανισμού των Ρώσσων από τους Βυζαντινούς ιεραποστόλους υπό την αιγίδα του Πατριάρχου Φωτίου και του αυτοκράτορα Βασιλείου του Β΄ της δυναστείας των Μακεδόνων. Η απόφαση αυτή του Ρώσσου Προέδρου αποτελεί την πλέον πρόσφατη απόδειξη της ισχυρής υποστήριξης που απολαμβάνει η Ρωσσική Εκκλησία εκ μέρους του Κρεμλίνου και η οποία ενισχύθηκε εξαιρετικά μετά την πτώση του Κομμουνιστικού καθεστώτος.

Μετά τη Ρωσσική Εκκλησία και η Εκκλησία της Ρουμανίας ανακοίνωσε την οικοδόμηση μεγαλοπρεπούς Καθεδρικού Ναού στο Κέντρο του Βουκουρεστίου υπό την επονομασία Καθεδρικός Ναός της Σωτηρίας του Λαού για να σημάνει το πέρασμα από το αθεϊστικό καθεστώς στη Νέα Ρουμανία.

Εικάζεται ότι οι αποφάσεις αυτές των Ορθοδόξων Κρατών της Ρωσσίας και της Ρουμανίας θέτουν νέες βάσεις στο πάγιο αίτημα της Ελλαδικής Εκκλησίας για την ανοικοδόμηση νέου Καθεδρικού Ναού στην Αθήνα, αφού ο υφιστάμενος Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος οικοδομήθηκε επί βασιλείας Όθωνος ως ένδειξη ευχαριστίας για την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον Οθωμανικό ζυγό, αφ' ενός μεν δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας μεγαλούπολης, όπως η σημερινή Αθήνα, αφ' ετέρου παρουσιάζει προβλήματα στατικότητας και προσβασιμότητας.

ΠΗΓΗ:  http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3794

Η Επισκοπή Μπουρούντι

Συνεχίζει το Θεάρεστο έργο της η Επισκοπή Μπουρούντι

Σε κλίμα συγκίνησης πραγματοποιήθηκε ο Αγιασμός θεμελίωσης του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου στο Μπορούντι του Κονγκό χοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Μπουρούντι, Ρουάντας και Ανατολικού Κονγκό κ. Σάββα.

Η τελετή έγινε ανήμερα της εορτής του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου παρουσία των ντόπιων κατοίκων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Ακολουθούν οι φωτογραφίες από το χαρμόσυνο γεγονός που υποδηλώνει την Ελληνική ανθρώπινη και πνευματική παρουσία και στα πιο δύσβατα σημεία του πλανήτη μας.

Λίγα λόγια για την Επισκοπή Μπουρούντι

Η Επισκοπή Μπουρούντι και Ρουάντας ιδρύθηκε με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο τον Οκτώβριο του 2009, περιλαμβάνει τα κράτη Μπουρούντι, ένα από τα φτωχότερα του πλανήτη, την Ρουάντα και το πάντα φτωχό και ταλαιπωρημένο Ανατολικό Κονγκό.

Είμαστε ακόμα στην αρχή, ο δρόμος είναι μεγάλος όμως η ηθική και υλική σας συμπαράσταση μας δίνει κουράγιο να αγωνιστούμε στις δύσκολες αλλά γεμάτες ελπίδα αυτές χώρες.

Η κατάσταση σε αυτή την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών είναι η πιο δύσκολη στην Αφρική.

Τα σημάδια του εμφυλίου και της γενοκτονίας είναι νωπά, χιλιάδες πρόσφυγες, μεταξύ αυτών πάρα πολλά μικρά παιδιά που έχουν χάσει τους γονείς τους βρίσκονται στα όρια της ζωής και του θανάτου, αρρώστιες και άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Το Μπουρούντι είναι μια μικρή και πανάκριβη χώρα, εγχώρια παραγωγή δεν υπάρχει αυτό συμβάλει στην μεγάλη φτώχεια. Ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να αγοράσουν τα λίγα εισαγόμενα προϊόντα ενώ η έλλειψη βασικών αγαθών είναι εμφανής.

Δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης από το κράτος και σύστημα υγείας δεν υπάρχει, τα πολύ σοβαρά περιστατικά κατευθύνονται στην Κένυα ή την Νότιο Αφρική με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν την οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Καθημερινά χάνονται δεκάδες ζωές ιδίως παιδιά τα οποία ήδη ταλαιπωρημένα και υποσιτισμένα δεν αντέχουν οι αποκαμωμένοι οργανισμοί τους να αντιμετωπίσουν ούτε μια απλή ασθένεια. Μαλάρια, τύφος, κίτρινος πυρετός, χολέρα, ηπατίτιδα, AIDS, μαστίζουν αυτούς τους ανθρώπους και αυτά τα παιδιά, έχουν όμως και αυτά δικαίωμα στην ζωή.

Το κράτος δεν έχει την δυνατότητα να παράσχει εκπαίδευση εξ΄ αιτίας της άσχημης οικονομικής κατάστασης και η αμάθεια βρίσκεται στον υψηλότερο δείκτη, όλοι περιμένουν από την Ιεραποστολή και εμείς με την βοήθειά σας προσπαθούμε.

Στην Ρουάντα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και φοβούμαι ότι η περιγραφή δεν θα εκφράσει την υπάρχουσα κατάσταση.

Στο Ανατολικό Κονγκό, το πάντα φτωχό και ταλαιπωρημένο, το αδικημένο ο ανταρτοπόλεμος είναι σε εξέλιξη, ένας πόλεμος συμφερόντων των δυτικών προς εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής.

Η Επισκοπή με την στήριξή σας αναπτύσσει σημαντικό Ιεραποστολικό Κοινωνικό - Ανθρωπιστικό Έργο το οποίο σας παρουσιάζω:

* Λειτουργία Σχολείων στο Ιεραποστολικό Κέντρο Αγίου Βασιλείου Ουβίρας-Ανατολικό Κονγκό φοιτούν 450 μαθητές στα Δημοτικά και 150 στα Νηπιαγωγεία.

* Διανομή φαγητού στην προσφυγική περιοχή Γκαγκάρας στο Μπουρούντι.

* Διανομή φαγητού στις Αστυνομικές και Δικαστικές Φυλακές του Μπουρούντι.

* Συντήρηση αγάμων μητέρων.

* Υποτροφίες σε 30 μαθητές, σπουδαστές και φοιτητές.

* Περίθαλψη απόρων.

* Παροχή Φαρμάκων.

* Διανομή τροφίμων σε 250 άτομα.

* Διανομή τετραδίων και γραφικής ύλης σε μαθητές, σπουδαστές και φοιτητές.

Για όσους επιθυμούν να βοηθήσουν οικονομικά υπάρχει λογαριασμός στο όνομα της Ιεράς Επισκοπής Μπουρούντι και Ρουάντας στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος με αριθμό 146 / 29 61 52 - 05

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε με τον Επίσκοπο στο e-mail: frsavvas@hotmail.comΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. ή στο Facebook: Episkopi Burundi

ΠΗΓΗ:  http://www.pistos.gr/

Σημείωση Αντιγραφέα:  Ο Επίσκοπος Ρουάντας κ. Σάββας είναι απόφοιτος της Πατμιάδας Εκκλησιαστικής Σχολής

Οι νέοι λαμπτήρες

Βόμβα για την υγεία οι νέοι λαμπτήρες

Βλάβες στον εγκέφαλο, καρκινογενέσεις, τύφλωση και προβλήματα στο συκώτι μπορεί να προκαλέσει ο υδράργυρος που περιέχουν οι λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας.

Όλα αυτά μπορεί να συμβούν εν αγνοία των καταναλωτών, αν η λάμπα σπάσει, αφού η ποσότητα των 5mg υδραργύρου που περιέχει θεωρείται άκρως επικίνδυνη για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Αν και τα οφέλη από τη χρήση αυτών των λαμπτήρων, οι οποίοι κατέχουν ήδη το 33% της ευρωπαϊκής αγοράς, είναι αδιαμφισβήτητα, οι καταναλωτές δεν είναι ενημερωμένοι από τις εταιρείες κατασκευής και διακίνησης για τους κινδύνους που ελλοχεύουν και κατά τη διάρκεια της χρήσης της και σε αυτό της καταστροφής τους.

Ενδεικτικό του πόσο καταστροφικές δύναται να καταστούν οι τελευταίας τεχνολογίας αυτές λάμπες, είναι ότι αρκούν 20 εξ αυτών για να μολυνθεί μία λίμνη 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων, υποστηρίζουν οι ειδικοί.

Ο διευθυντής του Δημόκριτου, φυσικός Νίκος Κατσαρός, μιλώντας στη zougla.gr, επιρρίπτει ευθύνες στις εταιρείες, επειδή δεν ενημερώνουν τους καταναλωτές και λέει ότι, αν ο λαμπτήρας σπάσει, μπορεί αν προκληθεί σοβαρή φλεγμονή στα μάτια και στο δέρμα λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας. Παράλληλα, επισημαίνει ότι, όταν ο υδράργυρος εξατμίζεται, μπορεί να συσσωρευτεί στον οργανισμό ανθρώπων και ζώων ή τελικά να περάσει στην τροφική αλυσίδα, επιφέροντας μη αναστρέψιμα προβλήματα υγείας.

Ωστόσο, οι ηλεκτρολόγοι εμφανίζονται καθησυχαστικοί. Ο ηλεκτρολόγος Θανάσης Ολυμπίτης, μιλώντας στην εφημερίδα VETO, διευκρινίζει ότι οι πιθανότητες μία τέτοια λάμπα να σπάσει κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της από μία απότομη αυξομείωση της τάσης του ηλεκτρικού ρεύματος είναι ελάχιστες και η προσοχή μας πρέπει να επικεντρωθεί στη διαδικασία τοποθέτησης και αφαίρεσής τους.

Ο διδάκτορας Φασματοσκοπίας και Φυσικοχημείας Σπύρος Κιτσινέλης τονίζει ότι ο κίνδυνος από την υπεριώδη ακτινοβολία κατά τη λειτουργία της λάμπας είναι ασήμαντος και βρίσκεται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απ' όσο όταν κάνουμε σολάριουμ.

Οι λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας, βάσει οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντικατέστησαν τους ενεργοβόρους λαμπτήρες πυρακτώσεως, οι οποίοι δεν παράγονται πλέον. Όσοι βρίσκονται στα καταστήματα προέρχονται από στοκ των εργοστασίων κατασκευής.

Σε περίπτωση ατυχήματος καλούμε την Πυροσβεστική

Αν μία λάμπα εξοικονόμησης ενέργειας σπάσει κατά την τοποθέτηση ή την αφαίρεσή της, δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ηλεκτρική σκούπα, για να συλλέξουμε τα απορρίμματα, γιατί αυτή θα μολυνθεί, όπως και κάθε άλλο εργαλείο ή συσκευή που θα χρησιμοποιήσουμε.

Όλοι όσοι βρίσκονται στον χώρο, άνθρωποι και ζώα, πρέπει να μετακινηθούν άμεσα από το σημείο όπου βρίσκονται τα συντρίμμια της λάμπας, πρέπει να σφραγιστεί ο χώρος και να κλείσουν τα συστήματα εξαερισμού.

Τα ρούχα και τα παπούτσια πρέπει να αλλαχθούν και να καταστραφούν. Συλλέγουμε τα απορρίμματα φορώντας γάντια, τα τοποθετούμε σε μία σακούλα, την οποία βάζουμε εν συνεχεία σε άλλη σακούλα και καλούμε την Πυροσβεστική για να την παραλάβει.

Οπωσδήποτε ανακύκλωση

Η ανακύκλωση των λαμπτήρων εξοικονόμησης ενέργειας είναι από τον νόμο υποχρεωτική και απαγορεύεται η εναπόθεσή τους σε κάδους απορριμμάτων. Η ανακύκλωση μπορεί να γίνει σε συγκεκριμένα σούπερ μάρκετ, σε καταστήματα ηλεκτρολογικού εξοπλισμού και σε σημεία που έχουν καθοριστεί από τους δήμους που είναι συμβεβλημένοι με την εταιρεία «Ανακύκλωση Α.Ε». Σημειώνεται ότι τα σημεία ανακύκλωσης έχουν διπλασιαστεί σε σχέση με πέρυσι και είναι 1.300 σε όλη τη χώρα, ενώ προβλέπεται ότι μέχρι τέλος του έτους θα φθάσουν τα 2.000

ΠΗΓΗ: Dim Oik oikdx@yahoo.gr

Θεολόγος στην θεωρία και την πράξη

Η Ιωσηφίνα με την φίλη της Κλεονίκη την ήμερα της ορκωμοσίας της.

Ιωσηφίνα Τσορμπαντζίδου (1980-2006)

Η Ιωσηφίνα γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1980, ημέρα που η Εκκλησία μας γιορτάζει την μνήμη του οσίου Νικολάου Πλανά, του οποίου πολύ αγαπούσε να διαβάζει τον βίο.

Κατά την βάπτισή της πήρε το όνομα του μνήστορος Ιωσήφ.

Από την ηλικία των 3 1/2 ετών άρχισαν να εκδηλώνονται τα συμπτώματα της ασθενείας «Μυοδυστροφία»: έπεφτε πολύ εύκολα κάτω, δεν μπορούσε να ανέβει σκάλες, ένα πετραδάκι που βρίσκονταν κάτω από τα πόδια της ήταν ικανό να την ρίξει κάτω.

Κι όμως, ποτέ δεν έκλαιγε όταν έπεφτε, παρόλο που κάθε φορά σχεδόν που έπεφτε χτυπούσε πρώτα τα γόνατα κι αμέσως μετά το κεφάλι της, γιατί ήταν βαρύ και δεν μπορούσε να το συγκρατήσει.

Από την ηλικία των 5 1/2 ετών σταμάτησε και να περπατάει.

Έτσι σαν παιδί, δεν έτρεξε, δεν έπαιξε μ' άλλα παιδιά, κι όμως από μικρή είχε μια πηγαία καλοσύνη κι ένα αυθόρμητο, χαμόγελο.

Στο Δημοτικό σχολείο, την πήγαινε η μητέρα της σχεδόν αγκαλιά στις πρώτες τάξεις. Μετά συνέχισε Γυμνάσιο στο ΕΛΕΠΑΑΠ (Ελληνική Εταιρεία Προστασίας και Αποκαταστάσεως Αναπήρων Παίδων) και συνέχισε σε Νυκτερινό Λύκειο. Αναπηρικό καρότσι χρησιμοποιούσε από την ηλικία των 12 ετών. Όταν διάβαζε, γυρνούσε τις σελίδες των βιβλίων μ' ένα μολύβι. Όταν καθόταν στο καρότσι ακουμπούσε το κεφάλι της σε μια προέκταση που υπήρχε πίσω από την πλάτη της, επειδή το κεφάλι της ήταν βαρύ και επειδή είχε μία κλίση προς τα πίσω. Όταν της έφερναν το σώμα της μπροστά για να ξεκουράζεται, αυτό στηριζόταν σε μια ζώνη.

Να πώς την θυμάται μία καθηγήτρια από το Λύκειο: «Συνάντησα την Ιωσηφίνα στην Α' Λυκείου το 1994. Πάντα ήταν με ένα καλό λόγο για όλους, με απέραντη καλοσύνη και ένα γλυκό χαμόγελο.

Μπορούσε να γράφει μόλις μετά βίας σέρνοντας το χεράκι της. Ποτέ όμως δεν επικαλέστηκε την φυσική της αδυναμία για να αποφύγει τις σχολικές της υποχρεώσεις. Πάντα διαβασμένη, πρώτη μαθήτρια, χωρίς να της χαρίζεται τίποτα. Οι συμμαθητές της την λάτρευαν, το ίδιο και οι καθηγητές της.

Όταν την ρωτούσες, τι κάνεις; η απάντηση ήταν, Δόξα τω Θεώ, πολύ καλά!

Την ίδια απάντηση μου έδωσε και μια μέρα πριν από το τέλος, στο Νοσοκομείο».

Μετά συνέχισε στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. από όπου πήρε πτυχίο με άριστα και λόγω μεγαλυτέρου βαθμού είπε αυτή τον όρκο στις 12.12. 2003. Το περιοδικό ΛΥΔΙΑ (Ιανουάριος 2004) έγραψε:

«Της Ιωσηφίνας το αναπηρικό καρότσι είναι άμβωνας που μας λέει πως η ζωή με τον Θεό δεν μπορεί να είναι μεμψίμοιρη. Η ζωή με τον Θεό γίνεται δημιουργική, δυναμική, έχει στόχους, γίνεται στίβος αρετών. Με τον Θεό δεν μπορεί η γκρίνια, το παράπονο, η μιζέρια να γίνει τρόπος ζωής.

Συγκινήθηκα όταν έσφιξα το χέρι της για να την συγχαρώ για το άριστα... μα και ντράπηκα. Γιατί εγώ κλαίω σε ασήμαντα εμπόδια, κατσουφιάζω, όταν για λίγες μέρες μένω ακίνητη στο κρεβάτι, χάνω τον έλεγχό μου όταν δεν γίνεται όπως το προγραμματίζω».

Πώς έβλεπε η ίδια την ασθένεια της

Έγραφε σ' ένα γράμμα στον πατέρα Αυγουστίνο Καντιώτη (το 2002): «Ο Θεός επέτρεψε εδώ και μερικά χρόνια, 10 και πλέον, να είμαι ακινητοποιημένη σε καρότσι. Το πρόβλημα εξελίσσεται συνεχώς. Ανθρωπίνως δεν θεραπεύεται. Με την βοήθεια του Θεού δεν θλίβομαι προς το παρόν για την κατάστασή μου, αφού ούτε και προσεύχομαι για να γίνω καλά. Αυτό που με φοβίζει είναι η έλλειψη υπομονής σε πιο δυσμενείς συνθήκες, όπως η υγεία της μητέρας μου, η επιδείνωση της ασθένειας μου. Γι' αυτό εύχεσθε να μας επισκιάζει η χάρις του Θεού, ώστε να υπομείνουμε εις τέλος...».

Σ' ένα άλλο γράμμα της σε ένα γέροντα γράφει:

«Κατάλαβα με τη χάρι του Θεού και την βοήθεια ενός βιβλίου ότι όλοι έχουμε μέσα μας ένα οχυρό που λέγεται εγωισμός και όταν επιτίθεται σ' αυτό ο πόνος, όσο αρνείται να παραδοθεί, τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση που δέχεται. Πόσο μάλλον σε μένα που έχω το οχυρό Ρούπελ!...

Ευχηθείτε, γέροντα, να προσθέτει ο Θεός πίστη και χάρη για να υπομείνουμε εις τέλος...».

Από απάντηση που της έστειλε ο Γέροντας Εφραίμ από πολύ μακριά, 2 μέρες αμέσως μετά από το φαξ που του είχε στείλει: «παιδί μου Ιωσηφίνα... Αγωνίζου πολύ στην προσευχή. Μίλα με τον Θεό συνεχώς και θα νοιώσεις όμορφα και δυναμικά. Χωρίς προσευχή παραλύει ο άνθρωπος και παθαίνει ψυχική αναιμία και τότε τον σφίγγουν τα ψυχικά άσχημα αισθήματα. Την ευχή του Ιησού να μην την σταματάς καθόλου και θα έχεις την καλύτερη και άγια συντροφιά. Την μελέτη του Ευαγγελίου και άλλων πνευματικών βιβλίων να την έχεις κάθε μέρα· έστω και λίγη, αρκεί να παίρνεις κάτι μέσα σου αγιογραφικό.

Εύχομαι να σου δίνει συνέχεια ο Κύριος υπομονή και προσευχή για να τα βγάλεις πέρα. Να έχεις τις ελπίδες στην Παναγία μας. Γονάτιζε και προσεύχου παιδί μου. Η προσευχή κάνει θαύματα. Στηρίξου στον Χριστό μας με πίστη...».

Η ίδια της, θέλοντας να παρηγορήσει μια μητέρα που έχασε το παιδί της μεταξύ άλλων έγραφε:

«Ο γιος σας φέρει το στεφάνι της νίκης και του μαρτυρίου, όπως τόσα εκατομμύρια αγίων... Ο θάνατός του εκφράζεται ως αγάπη του Θεού προς εσάς, διότι έτσι εργάζεται την σωτηρία της ψυχής σας. Πιστεύω ότι και η δική μου αναπηρία όσο κι αν φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων αδικία ή καταδίκη είναι το αποκορύφωμα της αγάπης Του, διότι έτσι μ' έχει ασφαλίσει κατά ένα τρόπο. Κι εσείς μόνο με τα μάτια του Θεού κι όχι των ανθρώπων, αν δείτε την απουσία του παιδιού σας, θα νικήσετε τον πόνο σας και θα ειρηνεύσει η καρδιά σας. Μην επιτρέψετε στην ψυχή σας να εναντιωθεί στον Θεό, αλλά εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία να τον προσεγγίσετε περισσότερο και σίγουρα θα αναπαυθείτε».

Αυτά τα έγραψε περίπου 3 μήνες πριν πεθάνει.

Η Ιωσηφίνα συνδύαζε στην ζωή της την βίωση του Ευαγγελίου του Χριστού με την μετάδοση της αγάπης προς τους άλλους μέσω της προσευχής της.

Τής έλεγαν: κάνε προσευχή κι εκείνη έγραφε ονόματα... πολλλά ονόματα....

Μόνο αυτή γνωρίζει τι προσευχές έκανε, γιατί δεν έλεγε τίποτα γι' αυτό το έργο της.

Όμως τα αποτελέσματα φαίνονταν από τον τρόπο που ακτινοβολούσε τη Χάρι του Θεού στους άλλους και από την παρηγοριά και ανακούφιση που ένοιωθε οποίος είχε συνάντηση μαζί της.

Μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί ζητούσαν την προσευχή της. Ένας γέροντας της είχε πει:

-Ένα κόμπο από το κομποσχοίνι σου και για μένα....

Και εκείνη χωρίς να έχει καμιά ιδέα μεγάλη για τον εαυτό της, από υπακοή, και την λίγη κίνηση που είχε στα χέρια της την αξιοποιούσε, και όταν άκουγε ότι κάποιος έχει ανάγκη, έκανε την ευχούλα έστω αργά - αργά.

Κήρυττε τον Χριστό με την χάρη που εξέπεμπε το πρόσωπο της, τα διακριτικά της λόγια. Το χαμόγελο, που δεν έλειπε από το πρόσωπό της που έλαμπε, δεν ανταποκρίνονταν στην φυσική της κατάσταση. Γιατί τις πιο πολλές μέρες και πονούσε και είχε δυσκολίες πολλές.

Τι αναφέρουν όσοι την γνώρισαν

Μία εθελόντρια: «Στην αρχή είχα την ψευδαίσθηση, ότι την βοηθούσε η συντροφιά μου όταν την επισκεπτόμουν. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι εκείνη με βοηθούσε. Βρισκόμασταν κάθε εβδομάδα. Την αγαπούσα πολύ γιατί σου μετέδιδε χαρά. Ήταν πανέξυπνη και δεν σ' άφηνε να την λυπηθείς. Μπροστά της ένοιωθες εσύ σαν άτομο με ειδικές ανάγκες. Ήταν δυναμική, με χιούμορ. Εγώ είχα απορίες διαβάζοντας διάφορα βιβλία κι εκείνη μου τις έλυνε.

Το τελευταίο διάστημα της ζωής της ήταν δύσκολα, υπήρξαν στιγμές που σαν άνθρωπος λύγισε, όμως και στο νοσοκομείο έδειχνε καρτερία. Όταν πήγα μου είπε να της πιέσω λίγο την κοιλιακή χώρα για να μπορεί να αναπνέει. Έχει χαραχτεί στη μνήμη μου αυτή η στιγμή. Το ένοιωσα σαν ευλογία. Φεύγοντας με αποχαιρέτησε μ' ένα χαμόγελο που γλύκανε ιδιαίτερα την ψυχή μου. Ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Ήταν το τελευταίο! Εγώ την αισθάνομαι δίπλα μου. Ελπίζω να με θυμάται και εκείνη εκεί που βρίσκεται».

Μια άλλη φίλη που της συμπαραστάθηκε στα κινητικά προβλήματα, αλλά δέχτηκε την συμπαράσταση της Ιωσηφίνας στα πνευματικά μας αναφέρει:

«Δεν είχε τίποτα κατά κόσμον κι όμως είχε τα πάντα. Είχε ακέραιο πνεύμα. Μετέδιδε Χριστό σε όσους την συναντούσαν, ήταν σαν πνευματικός καθοδηγητής. Μου έδιδε και δεν έπαιρνε τίποτα. Ώρες ολόκληρες κουβεντιάζοντας μαζί της, δεν βαριόσουν. Δεν φοβόταν τον θάνατο, ήθελε να αντέχει. Δεν έβγαζε αρνητική διάθεση σε άλλους. Ζούσε για την αγάπη. Μερικοί όταν την έβλεπαν στο δρόμο, έκαναν τον σταυρό τους, για να ξορκίσουν (;) δήθεν το «κακό» (;) ή για ό,τι άλλο, κι όμως αυτή σημασία δεν έδινε, γελούσε. Σε καθοδηγούσε και με την σιωπή της. Ένιωθες αν και ήταν μικρότερη σε ηλικία, πολύ σεβασμό απέναντι της.

Δεν έκανε συγκρίσεις, δεν γκρίνιαζε, ήταν πρόσχαρη και προσιτή. Την ασθένειά της την αντιμετώπιζε με υπομονή και πρωτόγνωρο δυναμισμό.

Τα πρώτα χρόνια έκανε και χειροτεχνήματα, σελιδοδείκτες, συνθήματα με χαντρούλες και πλαστικό σπάγγο».

Ένας εθελοντής έγραψε:

«Η Ιωσηφίνα μας, περισσότερο έδινε, παρά έπαιρνε. Περισσότερο ωφελούσε παρά ωφελούνταν κι ενώ θα περίμενε κανείς να ζητεί παρηγοριά, γινόταν η ίδια παραμυθία και παρηγοριά για τους άλλους, απλόχερα, χωρίς όρους και χωρίς όρια.

Όταν ήσουν κοντά της αναλογιζόσουν πόσο αχάριστοι είμαστε όλοι εμείς που έχουμε όλα τα καλά του Θεού και παρόλα αυτά πάντα κάτι μας φταίει... γιατί πάντα κάτι μας λείπει... κάτι που δεν έλειπε από την Ιωσηφίνα, δηλαδή η πίστη στον Θεό και η εκούσια παράδοση της ανθρώπινης ζωής στα χέρια Του».

Η γειτόνισσα και φαρμακοποιός Ευαγγελία Τ.,γράφει τα εξής:

«Ιωσηφίνα... Ένας επίγειος άγγελος απ' αυτή την ζωή. Το μαρτύριο της αναπηρίας την ανέβασε σε πνευματικά ύψη.

Υπάκουη στους γονείς της και δεχόταν υπομονετικά ό,τι θα της προσφερόταν. Δεν παραπονιόταν, ήταν χαρούμενη. Υπομονετική στους πόνους, καθηλωμένη στην αναπηρική καρέκλα, μια άμορφη μάζα σάρκας που κρατιόταν μ' έναν ιμάντα στην αναπηρική καρέκλα, αλλά αυτό το κάθισμά της είχε τόση αρχοντιά. Η ματιά της σε δίδασκε την υπομονή, η σιωπή της την σοφία. Το κάθισμά της την υπομονή, και η όλη στάση της δίδασκε την ταπείνωση.

Δεν αγάπησε αυτό τον μάταιο κόσμο, αλλά τις ουράνιες μονές της βασιλείας του Θεού.

Δεν την ενδιέφερε να γίνει καλά, γιατί δεν είχε θέ-λημα, αλλά την ενδιέφερε να κάνει το θέλημα του Θεού.

Κι ο Θεός οικονομούσε η Ιωσηφίνα να προχωρεί ταπεινά προς την αγιότητα. Το πνεύμα της στηλωμένο στον Κύριο, στις εντολές Του.

Ο Κύριος της χάρισε να Τον γνωρίσει καλύτερα με το να σπουδάσει Θεολογία. Αλλά η Ιωσηφίνα βίωνε όλα τα άγια πράγματα. Είχε κοινωνία με τον Κύριο γιατί ζούσε στην ταπείνωση κι ο Κύρος την πήρε κοντά Του και την ανάπαυσε την ήμερα του Λαζάρου για να αναστηθεί στην κοινή ανάσταση το ταλαιπωρημένο σώμα της μαζί με την γενναία ψυχή της.

Με την Ιωσηφίνα κάναμε το απόδειπνο, διαβάζαμε την Αγία Γραφή, συζητούσαμε συμπροσευχόμασταν, πηγαίναμε μαζί σ' αγρυπνίες, την ζούσα καθημερινά στο σπίτι της -καθόσον είμαι γειτόνισσα της- στην ίδια πολυκατοικία. Την αγαπούσα και την αγαπώ. Ήμουν η φαρμακοποιός της. Αφέθηκε στον Κύριο κι έφυγε από την γη ταπεινά για να λάμψει στους ουρανούς.

Η Ιωσηφίνα μας δίδαξε την υπομονή, την ταπείνωση, ήταν τύπος Χριστού, ας εύχεται στον Θεό γι' εμάς, για να ζούμε εν αληθεία, ταπείνωση, πίστη και αγάπη για τον Κύριο...».

Τώρα που με αφήνουν οι σωματικές μου δυνάμεις, συ Κύριε, μη με εγκαταλείψεις (Ψαλμ. 70)

Από το Σεπτέμβριο του 2005, 7 μήνες σχεδόν πριν από την κοίμησή της, παρουσιάστηκαν δυσκολίες κατά την κατάποση της τροφής. Ειδικοί γιατροί έκαναν λόγο για ασυνέργεια μυών κατάποσης, άλλοι το απέδωσαν σε νευρομυϊκή εξασθένιση.... άλλοι σε άλλα αίτια.

Δεν μπορούσε να κατεβάσει παρά λίγο ζεστό νερό μερικές μέρες και τις τροφές τις πολτοποιούσε η μητέρα της. Περνούσε η Ιωσηφίνα το μαρτύριο της πείνας και δίψας. Επειδή δεν μπορούσε να μείνει καθισμένη σε ορθή γωνία, το κεφάλι έφευγε προς τα πίσω και δεν μπορούσε ούτε το σάλιο της να καταπιεί. Αισθανόταν ότι έχει ένα κόμπο στο λαιμό. Είχε αδυνατίσει τόσο πολύ που είχε μείνει πετσί και κόκκαλο. Άρχισε πλέον να μην μπορεί να κάθεται στο καρότσι, διότι πονούσαν τα κόκκαλα και είχε δυσκολία στην αναπνοή. Ήθελε να μένει ξαπλωμένη και πότε -πότε να την πιέζουν στην κοιλιά για να αναπνέει καλύτερα. Είχαν αλλοιωθεί οι μυς των ζωτικών οργάνων.

Η μητέρα της μάς μεταφέρει στις τελευταίες ώρες της: «Λίγες μέρες πριν την κοίμηση της είχε έντονη δυσφορία, ταχυσφυγμία, μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Από τις εξετάσεις βρέθηκε ότι υπολειτουργούσαν όλα τα συστήματα. Την 2η ήμερα έπεσε σε κώμα. Όταν την έβαλαν σε οξυγόνο, χαμογέλασε με βαθειές αναπνοές. Φωτίστηκε το δωμάτιο από το χαμόγελό της. Για λίγο ανένηψε - καλά είμαι είπε. Σε λίγο, σαν να είδε κάποιον, προσήλωσε το βλέμμα της και χαμογελούσε. Ανοιγόκλεινε το στόμα της, όμως μιλούσε την άλλη γλώσσα, δεν ακουγόταν αυτά που έλεγε... Καταλάβαινα ότι ζει απ' την φλέβα που χτυπούσε στο λαιμό της. Άρχισε να μιλάει πνευματικά, να μιλάει με κάποιον που έβλεπε... Χαμογελαστά έσβησε».

Μόλις μία γνωστή, τοποθέτησε στο χέρι της ένα Σταυρό, ενώ η Ιωσηφίνα είχε τόση αδυναμία, έσφιγγε τον σταυρό.

Όλη την νύκτα δεν κινήθηκε. Την άλλη μέρα 11 η ώρα το πρωί πέρασε στην άλλη ζωή.

Ήταν του Λαζάρου (15 Απριλίου 2006). Ήταν 26 ετών.

Η κηδεία της έγινε μέσα στην στολισμένη με βάγια εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Ήταν άσπρο το φέρετρο και τα πολλά άσπρα λουλούδια με τα βάγια έδιναν μια παραδείσια ομορφιά. Όσοι την έβλεπαν μέσα στο φέρετρο ήταν σαν να κοιμόταν κι ακόμη διεπίστωναν ότι ήταν μαλακή, σαν κερί, σαν να ήταν μοναχή.

Ήταν σαν να έλεγε «συ ει η υπομονή μου, Κύριε· Κύριε, η ελπίς μου εκ νεότητας μου... εν σοι η ύμνησίς μου διαπαντός».

Γίνονται θαύματα Σήμερα;

Φωτεινά υποδείγματα αρετής

Εκδόσεις "Ορθόδοξες Κυψέλη"

ΠΗΓΗ:http://www.impantokratoros.gr/ioshfina-tsormpantzidou.el.aspx