Παραδοσιακοί χοροί

Πρόγραμμα 1ου Φεστιβάλ

Ελληνικών και Παραδοσιακών χορών
 στην Πάτμο

Πηγή:  patmostimes

Ο Χορευτικός Όμιλος Νέων και Φίλων Πάτμου, και ο πολιτιστικός σύλλογος Καμπιωτών Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ, υπό την Αιγίδα του ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΜΟΥ,οργανώνουν το 1ο Φεστιβάλ Ελληνικών Παραδοσιακών Χορών στο νησί μας. Στο Φεστιβάλ θα λάβουν μέρος 20 παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα απ όλη την Ελλάδα και θα διαρκέσει δύο ημέρες 11 και 12 Σεπτεμβρίου.

Το πρόγραμμα του έχει ως εξής:

1η Μέρα Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010

Ώρα έναρξης: 18:00

Χαιρετισμοί Επισήμων: 18:10

Προβολή DVD: 19:00 – 19:15

Όλα τα μουσικά όργανα θα παίζουν το ΤΖΙΒΑΕΡΙ-ΟΡΧΙΣΤΡΙΚΟ

Χορεύει: Ο ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΝΕΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΠΑΤΜΟΥ τον «Οσιανό», Παραδοσιακό τραγούδι Πάτμου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«ΔΙΚΤΑΙΟΙ ΚΑΣΤΡΙΝΟΙ»

Υπεύθυνος : Φραγκάκης Γιώργος

Χοροί: Ρεθυμνιώτικη σούστα, Αγαριώτικο και Ανωγιανό συρτό, Μαλεβιζιώτι, Πανωμερίτη σιγανό, Πεντοζάλι.

ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ

Υπεύθυνος: Γκιτέρσος Κωνσταντίνος

Χοροί: Τσάμικος, Πέρα στον Άη Θανάση, Μάρμαρα, Συγκαθιστός, Τραγούδι: η Αγγελίνα. «Τα σπίτια που είχα στο βουνί».

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ «ΘΥΜΑΙΤΑΙΔΑ»

Υπεύθυνος: Δρακόπουλος Γεώργιος

Χοροί: συρτός Κυκλαδίτικος, συρτός «πλατανιώτικο νερό», ικαριώτικο παραδοσιακό, καλαματιανό, νικιντρέ Αμοργού, μπάλος «ρεπατί».

ΒΡΑΒΕΥΣΗ : ANNAΣ ΚΑΡΑΜΠΕΣΙΝΗ-ΣΑΡΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΥΛΩΝΑ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΛΑΚΚΑΣ ΣΟΥΛΙΟΥ

Υπεύθυνη: Μαύρου Ρωξάνη

Χοροί: πογόνι, Χορός στα τρία, Τσάμικος, Παρανύφια.

ΑΘΗΝΑ» ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΡΟΔΟΥ «ΕΡΓΑΝΗ

Υπεύθυνη: Λεντάκη Αρχοντούλα

Χοροί: συρτό –μπάλο, αντιπατητής Καρπάθου, καρυώτικα Λέρου, σούστα Μαλώνα , μπουρδάρη Κυθήρων, Μεσσαρίτικο Κυθήρων.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΕΦΑΛΟΧΩΡΙΟΥ ΗΜΑΘΙΑΣ «Η ΕΙΡΗΝΗ»

Υπεύθυνη: Χαριτίδου Ζωή

Χοροί: συρτό, σεφερλή, καραγιάννενα, της Μαρίας, ντούσκο, πάτρωνα, πατινάδα.

ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΕΙΨΩΝ

Υπεύθυνος: Λαουντός Γεώργιος

Χοροί: συρτός, ίσιος, ροδίτικος, σούστα.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΧΑΙΟΥ

Υπεύθυνος: Τσαλπατούρας Αλέξης

Χοροί: τσακώνκος, καρυάτιδες, περατιανός, τσάμικος, συρτό.

ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ ΤΕΙΧΗ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Υπεύθυνη: Ευαγγελία Παπαναστασίου

Χοροί: κερκυραϊκός, φιακός Λευκάδος, κυνηγός Ζακύνθου, κεφαλλονίτικος μπάλος, μέρμηγκας, βλαχοπούλες.

ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Υπεύθυνος: Γιώργος Κώτσος

Χοροί: ο μέρμηγκας τράτα, re νε-re μόϊ re νε re τράτα, κούνα –κούνα, αποκριάτικος μιμητικός χορός, ρα καμπάνα συρτός, κουλουριώτικος καρσιλαμάς, κουλουριώτικο χασάπικο, καλίκια συρτό.

ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Υπεύθυνος: Ψαρρός Απόστολος

Χοροί: σούστα Σίφνου, συρτό Νάξου, συρτό Σίφνου, μπάλο Σίφνου, καλαματιανό Νάξου, βλάχα, , κομιακή Νάξου, κοτσάκια.

2η Μέρα Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Ώρα έναρξης 17:45

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΑΠΑΣΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ

Υπεύθυνη: Δόξα Ευγενία

Χοροί: αντικριστός ανδρικός, αντικριστός γυναικείος, χορός της τάτσας, χορός της καντήλας, συρτός ανδρικός, συρτός γυναικείος.

ΤΟ «ΡΟΥΜΛΟΥΚΙ» ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ –ΗΜΑΘΕΙΑΣ

Υπεύθυνος: Τσίκας Αθανάσιος

Χοροί: πατινάδα, λυπιρίδα, της γκιούλου, μπαϊντούσκινο, τιφέσκινο, λεβέντικο.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΩΝΑ ΡΟΔΟΥ «Ο ΑΤΤΑΒΥΡΟΣ»

Υπεύθυνη: Ματίνα Μαστροσαββάκη

Χοροί: ροδίτικο πηδηχτό, ροδίτικο αντικριστό, σούστα Έμπωνα, συρτό ζευγαρωτό, ικαριώτικο, ζερβοδεξιός Σύμης.

ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ

Βράβευση Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Πάτμου κ. Αντίπα.

Δημάρχου Πάτμου κ. Γρηγόρη Καμπόσου.

Απονομές συμμετεχόντων χορευτικών συγκροτημάτων.

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΤΩ ΚΑΜΗΛΑΣ ΣΕΡΡΩΝ.

Υπεύθυνη: Ηλιοπούλου Σταλαχτή

Χοροί: συρτός, σεργιάνι, ορμαλί, μοναστήρι, συνκαρές, γκάιντα σερραϊκή, ένα και ένα.

ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ

Υπεύθυνη: Μαριάννα Σαματιέλη

Χοροί: συρτό καραβάκι, γκαρσιλαμάς, αυτός που σέρνει το χορό, Γιωργίτσα Σίνα, Εγώ είμαι του ψαρά ο γιος.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΝΩΝ ΘΗΡΑΣ

Υπεύθυνος: Νικόλας Μπαϊκάς

Aναπαράσταση Γάμου Σαντορίνης

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΟΛΥΜΠΙΤΩΝ ΚΑΡΠΑΘΟΥ «Η ΔΗΜΗΤΡΑ»

Υπεύθυνη: Φούλα Διακογεωργίου

Χοροί: Σιγανό πάνω χορό, ζερβός, κεφαλλονίτικος, σούστα.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΟΡΩΝΗΣ ΡΟΔΟΥ «ΤΟ ΑΜΠΕΡΝΑΛΛΙ»

Υπεύθυνη: Δέσποινα Δημητρά

Χοροί: ίσιος, ροδίτικος πηδηχτός, αντικριστός Ρόδου, Γαϊτάνι .

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΡΑΚΩΝ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

Υπεύθυνη: Ζηνοβία Ζαχάρη

Xοροί: συρτός, σιγκαθιστός, τρεμουλιαστός, στις τρεις, δεντρίσι, ζωναράδικο, χορός ταψιού, παπουτσού χαβασί, σούστα.

"Ευχαριστιακή Σύναξη"

Από έναν αυτιστικό και ναρκισιστικό λειτουργικό μονόλογο,

σε μια ενορατική ευχαριστιακή διαλεχτική

του π.Δημητρίου Θεοφίλου για το Amen.gr

          Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα απλό λογισμό – προβληματισμό, που αφορά την αυτοσυνειδησία μας ως ιερείς, στις «δίσεκτες» μέρες που ζούμε. Πολλά γράφονται και περισσότερα ακούγονται, με επίγνωση ή ανεπίγνωστα άραγε; Καθένας, έχει κρίση και ηλικία, να κρίνει. Ένα προβληματισμό που αναφέρεται στην ελλειμματική και πλειστάκις ανύπαρκτη αυτοκριτική και αυτοέλεγχο που έχουμε καθήκον να κάνουμε ενώπιον Θεού και ανθρώπων τόσο για τα υγιή κίνητρα και κριτήρια της ιερατικής μας κλίσης (κλήσης;) όσο και για την εν γένει ιερατική μας πορεία. Βασικά ερωτήματα σε αυτή την προβληματική θα μπορούσαν να αποτελούν: «Το γιατί έγινα κληρικός;» ή «Ποιος τελικά είμαι, και ποιον εκπροσωπώ ενώπιον ποιου;» δυο ερωτήματα οντολογικής σημασίας και υπαρξιακής αυτοσυνειδησίας. Είμαστε τελικά οι αντιπρόσωποι και ο τοποτηρητές (χωροφύλακες) του Θεού στο κόσμο με «ζυγαριές» και μετρητές, για την ακριβή επιμέτρηση και το ακριβές ζύγισμα των συμπεριφορών των συνανθρώπων μας και των ενδεχόμενων ξαστοχιών τους, με τη βοήθεια ελεγκτικών μηχανισμών ενοχοποίησής τους, ή είμαστε ομοιοπαθείς άνθρωποι, ταγμένοι και επιλεγμένοι και ταγμένοι από το λαό του Θεού (θυμάστε στη χειροτονία μας τι φώναζαν………. «ΑΞΙΟΣ», τι βαριά ευθύνη πατρότητας και σταυρικής μαρτυρίας), να τον διακονήσουμε και να τον αντιπροσωπεύσουμε ενώπιον Εκείνου, σαν πατέρες, ποιμένες και θεραπευτές, που ορκιστήκαμε και δεσμευτήκαμε να υπάρξουμε, δίχως «αστερίσκους» και «ψιλά γράμματα……».

Η λατρεία μας και η κορωνίδα της, τη οποία αποτελεί η ευχαριστιακή σύναξη, όπως και τα μυστήρια που διακονούμε υπέρ του λαού του Θεού, ποιος, πως και γιατί νομιμοποιείται να στερεί το εννοιολογικό τους περιεχόμενο από εκείνους για τους οποίους τελούνται, η λατρεία μας δεν είναι μια ιδιωτική υπόθεση «καθαρών» με άκτιστες και μόνο προϋποθέσεις αλλά σύμφωνα με τον επίσκοπο Περγάμου Ιωάννη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από διαλεχτική κτιστού και ακτίστου. Όπως λοιπόν έχουμε ανάγκη σαν κτιστές οντότητες εμείς οι άνθρωποι να βλέπουμε εικόνες και να τις προσκυνάμε μεταφέροντας τη τιμή και τη προσκύνηση στο πρωτότυπο, όπως προσφέρουμε το ψωμί και το κρασί για να μετουσιωθούν σε σώμα και αίμα Χριστού, με την βοήθεια πάντα ανθρωπομορφικών προϋποθέσεων απαραίτητων για να συμμετάσχει το κτιστό στο άκτιστο και να διαλεχτούν, έτσι έχει καταστεί πλέον απαραίτητη η εννοιολογική προσέγγιση και η γλωσσική εναρμόνιση της λατρείας, για χάρη της αγάπης προς το λαό του Θεού, για τον οποίο ένας Θεός σταυρώθηκε έχυσε το αίμα Του και αναστήθηκε. Άραγε ποιος έχει το δικαίωμα να διατηρεί αυτόν το λαό σε άγνοια και σκοτάδι, πως θα λευτερωθεί αν δεν γνωρίσει την αλήθεια ολόκληρη δίχως διακρίσεις, ποιος «κανόνας» δεν επιτρέπει στα παιδιά του Θεού, να διαλεχτούν και να συνομιλήσουν με τον ουράνιο πατέρα τους, την ύψιστες στιγμές της ευχαριστιακής σύναξης, και όχι μόνο στο βάπτισμα στο γάμο, στον αγιασμό, στο ευχέλαιο, στη εξόδια ακολουθία (στη παρούσα συγχρονία, αναφερόμαστε αποκλειστικά και μόνο, στις ευχές οι οποίες όπου δεν αποσιωπούνται ή μυστικοπαθώς ψελλίζονται, ως συνήθως, κακοποιούνται βάναυσα).

Ποιοι ομοιοπαθείς άνθρωποι θα ήταν αυτοί που θα τολμούσαν να κρατήσουν τα αδέλφια τους μακριά από τον επουράνιο κοινό Πατέρα, ως πραιτοριανοί θεματοφύλακες μιας παράδοσης πεπερασμένης και νεκρής, μετατρέποντας τους χώρους λατρείας (ναούς) σε μουσεία και μαυσωλεία, ανεπίγνωστων τελετουργών (τύπου σαμάνων) που αυτάρεσκα ναρκισιστικά και αυτιστικά, ξεκομμένοι από το παρόν και κολλημένοι στο χθες, αναδεικνύουν σε όλο της το μεγαλείο, την υπαρξιακή ανήμπορα τους, να διαλεχτούν και να αγγίξουν το θεούμενο επερχόμενο αύριο στο τώρα και το εδώ στο αδιάσπαστο και συνεχόμενο λειτουργικό χωροχρόνο. Δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πως επικοινωνούμε με το Θεό στην προσωπική μας προσευχή όταν τον παρακαλούμε για κάτι, όταν τον ευχαριστούμε όταν τον κοιτάμε με τα μάτια της ψυχής μας με σιωπή χειλέων, φυσικά επικοινωνούμε στη μητρική μας γλώσσα της καθημερινότητάς μας τη γλώσσα της καρδιάς μας. Για πόσο ακόμα θα στερούμε τη μητρική γλώσσα αυτή, της μάνας εκκλησίας να μιλήσει, να διαλεχτεί και να επικοινωνήσει υπαρξιακά με τα παιδιά της;

Φανταστείτε η φυσική μας μητέρα να μας μιλάει μια ακαταλαβίστικη γλώσσα σαν να κατάγεται από άλλη χώρα που δεν την κατανοούμε, εμείς θα την αγαπάμε σαν μητέρα μας που είναι αλλά σιγά -σιγά η επικοινωνία μας θα χαλαρώνει μαζί της γιατί δεν θα μπορούμε να συνεννοηθούμε. Εστιάζουμε στο δέντρο και χάνουμε το δάσος, τι εννοώ, οι λατρευτικές μας συνάξεις έχουν αλλοιωθεί και μεταβληθεί σε συγκυριακή συνεύρεση κοινωνικού η θρησκειακού χαρακτήρα, αλλά σε ελάχιστες των περιπτώσεων αποτελεί «άγγιγμα ψυχής», δεν είναι «μεταμόρφωση» δεν είναι «γολγοθάς – σταυρός και ανάσταση». Η λατρευτική μας γλώσσα είναι παγερή, ντυμένη τα αρχαία της τα «λούσα», ανάλγητη αν όχι ξύλινη ακατανόητη και ξένη, στο τώρα και αλλιώτικη παντελώς άγνωστη και μη αναγνωρίσιμη στο επερχόμενο αύριο, το δίλλημα είναι τόσο σαφές όσο και προφανές η θυσιάζουμε το λαό του Θεού χάριν της «λουσάτης» αρχαίας γλώσσας, είτε κάνουμε «οικονομία» όπως σε μύριες άλλες περιπτώσεις, της γλώσσας, για τη σωτηρία του λαού, και τα δυο δυστυχώς δεν εναρμονίζονται, ούτε μπορούν πλέον να συνυπάρξουν.

Η μάταιη συνέχιση και εμμονή ενός τόσο αυτιστικού όσο και ναρκισιστικού λειτουργικού μονολόγου, δεν θα είχε σε τίποτε να βοηθήσει ή να απαντήσει στη σημερινή αγωνία και ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου για κατανόηση και συμμετοχή σε μια συγχρονία μετανεωτερικού περιβάλλοντος, είναι πάγια και αντανακλαστική συμπεριφορά να αρνούμαστε τη συμμετοχή όπου υπάρχουν αποκλεισμοί, εκεί που δεν κατανοούμε το τι συμβαίνει, εκεί που η αυστηρότητα και η σκληρόκαρδη τήρηση των τύπων και του γράμματος ακυρώνει την ουσία, εκεί όπου υπερισχύει η «θυσία» έναντι του «ελέους» των οικτιρμών και της φιλανθρωπίας που μας ζητάει ο Χριστός. Αν κάποτε συνειδητοποιούσαμε το ρόλο και την αποστολή μας στο σύγχρονο κόσμο, ατενίζοντας προς το μέλλον και κρατώντας γερά ότι αξίζει και από το χθες και έχει ανθεκτικότητα στο χρόνο, ίσως να ξεφεύγαμε από τις φαντασιακές ερινύες που μας κατατρέχουν και μας ακυρώνουν τη ζωή στο τώρα, ίσως να κάναμε κάποιο δειλό έστω βήμα προς τα μπρος από το «σημειωτόν» που έχουμε επιλέξει φοβικά και αυτιστικά εδώ και κάμποσα χρόνια. Από ένα λειτουργικό ανέλπιδο μονόλογο δεν έχει κανείς να περιμένει τίποτε, όταν στο απόγειο της ατομικότητας η ακόμα χειρότερα της άγνοιας, που φανερώνεται στο συγκλονιστικότερο σημείο της ευχαριστιακής σύναξης τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, ο ιερέας μονολογεί «επικίνδυνα» (παραμιλάει ουσιαστικά) απαντώντας στον εαυτό του σαν να είναι μόνος του στο ναό σε μια υπαρξιακά εξατομικευμένη απομόνωση, μπροστά σε γεγονότα θεοφάνειας και αγιοπνευματικής παρουσίας μετά από επίκληση, που δεν καταλαβαίνει και κατά συνέπεια δεν συναισθάνεται σχεδόν κανένας, ίσως πολλές φορές ούτε και ο ίδιος.

Γιατί όμως η εκκλησία μας σε πλείστες των περιπτώσεων δείχνει να έχασε τον ενορατικό της χαρακτήρα, την ενσυναίσθησή της, τη προφητική της παρουσία, την ανεμπόδιστη πρόσβασή της σε γεγονότα ορώμενα αλλά μη βλεπόμενα με το κοινό ανεκπαίδευτο πνευματικά μάτι. Όταν ζούμε σε μια καθαρά αισθητή επίγεια εκκλησία που αντιλαμβάνεται και αναγνωρίζει, ότι συλλαμβάνουν οι 5 ανθρώπινες αισθήσεις, και για τα υπεραισθητά τσιμουδιά…… όταν ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε τους μαθητές του να μάθουν να βλέπουν εκεί που οι άλλοι είναι τυφλοί, να ακούνε αυτά που οι άλλοι είναι κωφοί, να αγγίζουν αυτά που οι άλλοι είναι παράλυτοι. Η αισθησιακή αντίληψη που έχει εμφιλοχωρήσει παντού, δεν αφήνει χώρο για την αναζήτηση της «όντως ζωής» η οποία φαντάζει σαν ουτοπία, δεν μας αφήνει να νοιώσουμε αυτό που οι «αμύητοι» και «αλιβάνιστοι» δεν μπορούν να νοιώσουν και εμείς στα τόσα δυσβάστακτα φορτία φορτώσαμε και τη γλώσσα, δίχως να κινούμε το δαχτυλάκι μας για να βοηθήσουμε έστω και λίγο τους κοπιόντες και πεφορτισμένους αδελφούς μας. Όσοι προασπίζονται «μέχρι θανάτου………» το γλωσσικό «αρχαιοελληνικό ιδίωμα», γιατί για ιδιώματα φτάσαμε να μιλάμε χάνοντας την ουσία, ας σκεφτούν έστω για λίγο πως μια είναι η γλώσσα επικοινωνίας με το Χριστό η γλώσσα της καρδιάς, όλοι όσοι «κόπτονται» λοιπόν για τη «τάξη» και το «τυπικό» για τη «θυσία» σε βάρος του «ελέους» όπως κόπτονταν και κάποιας άλλης εποχής, αλλά ακριβώς ίδιας λογής, …………. σύγχρονοι του Ιησού, που δυίλιζαν το κουνούπι και κατάπιναν τη καμήλα.

Αν η λειτουργική σύναξη δεν εμπεριέχει την ευχαριστιακή διαλεκτική, ο λαός θα στραφεί αλλού!!!! Ήδη με την είσοδο των ψαλτών, υπήρξε το πρώτο μοιραίο χτύπημα στη συμμετοχή του, και το τώρα με τον τρόπο μας τον στριμώχνουμε βουβό στη γωνιά και τον αποπέμπουμε από τη ευχαριστιακή σύναξη σε ναι λατρεία που τον θέλουμε «σιωπηλό» και «ήσυχο» σε ένα περιβάλλον ακατανοησίας, αλλά «κουβαρντά και ανοιχτοχέρη» όταν περνάει ο δίσκος, σε μια λατρεία απρόσωπη και επικίνδυνα εξατομικευμένη σε ηθικό και όχι οντολογικό επίπεδο, σε μια σύναξη που η διαλεκτική της οντότητα είναι ανύπαρκτη, με αποτέλεσα τα άγια ποτήρια τις καθημερινές τις γιορτές τις Κυριακές και τις σχόλες, να μπαινοβγαίνουν στα άγια βήματα των ναών, απροσπέλαστα, ανέγγιχτα και ανέφικτα, αδιάφορα για τον σύγχρονο άνθρωπο που όλα τούτα του είναι ά-γνωστα και α-μέτοχα, γεγονός που καθιστά την ευχαριστιακή σύναξη «άσκοπη» και «άστοχη», δίχως υπαρξιακή αναγκαιότητα συνέχισης μιας τέτοιας εκτροπής, όταν τα παιδιά γυρνάνε τη πλάτη σε ένα Θεό Πατέρα που προσέφερε το σώμα και το αίμα Του για τη σωτηρία τους, αλλά εκείνα αδυνατούν να αντιληφθούν να κατανοήσουν και να προσεγγίσουν έστω και γλωσσικά έστω και εννοιολογικά το μέγεθος αυτής της απέραντης θυσίας και δωρεάς που τους άνοιξε οριστικά και αμετάκλητα τις πύλες της βασιλείας του Θεού και της αιώνιας όντως ζωής.

Σημείωση: O παπα-Δημήτρης Θεοφίλου είναι εφημέριος στον Ι.Ν. Αγίου Χαραλάμπους Ιτέας, Φωκίδας. Είναι έγγαμος, πατέρας 3 παιδιών, Πτυχ. Θεολογίας, Πτυχ. Ψυχολογίας, Μaster Θεολογίας, Πτυχ. βυζαντινής μουσικής.

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=323

Σχολικό έτος 2010 - 2011

Υπουργείο Παιδείας:

Προγραμματισμός εκπαιδευτικού έργου

 για τα Γυμνάσια, ΓΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ./ΕΠΑ.Σ. για τo 2010/11

ΘΕΜΑ: «Προγραμματισμός εκπαιδευτικού έργου για τα Γυμνάσια, ΓΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ./ΕΠΑ.Σ. σχολικού έτους 2010-2011».

Η Διεύθυνση Σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων συνεργαζόμενη με τους φορείς της εκπαιδευτικής διαδικασίας, επιθυμεί να συμβάλει στην εύρυθμη και παιδαγωγικά αποτελεσματική λειτουργία του σχολείου.

Στο πλαίσιο αυτό, αναγνωρίζοντας την ουσιαστική συμβολή των εκπαιδευτικών, του Συλλόγου Διδασκόντων και του Διευθυντή στην εκπαιδευτική διαδικασία, η Διεύθυνση Σπουδών Δ.Ε. συνιστά τον ετήσιο προγραμματισμό του σχολικού έτους ως ακολούθως:

ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

Οι εγγραφές των μαθητών στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης θα πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι την ημερομηνία λήξης του τρέχοντος διδακτικού έτους, την 30η Ιουνίου 2010 και η διαδικασία εγγραφής θα πρέπει να είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του Π.Δ. 104/1979 (Φ.Ε.Κ. 23 Α΄), την 80033/Γ2/4-8-2006 Y.A. (ΦΕΚ 1286 Β΄), την 148096/Γ2/24-12-2007 Y.A. (ΦΕΚ 2511 Β΄), το Ν. 3748/2009 (ΦΕΚ 29 Α΄) και την παρ.7 του αρ.47 του Ν. 3848/2010 (ΦΕΚ 71 Α΄).

Κατ’ εξαίρεση, μπορεί να γίνει εγγραφή το μήνα Σεπτέμβριο και μέχρι την έναρξη των μαθημάτων, για τους μαθητές που εμποδίστηκαν να εγγραφούν για λόγους ανωτέρας βίας (π.χ. για λόγους υγείας ή σοβαρούς οικογενειακούς λόγους) καθώς και για τους παραπεμπόμενους μαθητές σε επανεξέταση το Σεπτέμβριο, σύμφωνα με την παρ. 3, άρ. 7 του Ν. 2817/2000 (Φ.Ε.Κ. 78 Α΄), την παρ. 1α του άρ. 6 της 80033/Γ2/4-8-2006 Υ.Α. (ΦΕΚ 1286 Β΄) και την παρ. 1 του άρ. 7 της 148096/Γ2/24-12-2007 Υ.Α. (ΦΕΚ 2511 Β΄).

Στα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑ.Λ.) εκπρόθεσμη εγγραφή, είναι δυνατόν να εγκριθεί από τον αρμόδιο Προϊστάμενο Γραφείου Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ή Γραφείου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ή το Διευθυντή Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης το πολύ δέκα (10) ημέρες μετά τη λήξη των κατ΄ εξαίρεση εγγραφών του Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την παρ. 2, άρ. 6, της Υ.Α. 80033/Γ2/4-8-2006 (Φ.Ε.Κ. 1286 Β΄).

Στις Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑ.Σ.) εκπρόθεσμη εγγραφή, είναι δυνατόν να εγκριθεί από τον αρμόδιο Προϊστάμενο Γραφείου Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ή το Διευθυντή Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι την 25η Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την παρ. 2, άρ. 7, της Υ.Α. 148096/Γ2/24-12-2007 (Φ.Ε.Κ. 2511 Β΄).

Οι μετεγγραφές των μαθητών των Γυμνασίων και των Γενικών Λυκείων γίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ. 104/1979 και του άρ. 35 του Π.Δ. 376/1993 (Φ.Ε.Κ. 159 Α΄), οι μετεγγραφές των μαθητών των Επαγγελματικών Λυκείων γίνονται σύμφωνα με το άρ. 12 της Υ.Α. 80033/Γ2/4-8-2006 (Φ.Ε.Κ. 1286 Β΄) και οι μετεγγραφές των μαθητών των Επαγγελματικών Σχολών γίνονται σύμφωνα με το άρ. 11 της Υ.Α. 148096/Γ2/24-12-2007 (Φ.Ε.Κ. 2511 Β΄).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Οι εξετάσεις κατά την περίοδο του Σεπτεμβρίου του σχολικού έτους 2010-2011, προγραμματίζονται και ολοκληρώνονται από την 1η έως τη 10η Σεπτεμβρίου 2010, σε όλα τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

¨ Για το Γυμνάσιο οι εξετάσεις πραγματοποιούνται σύμφωνα με το Π.Δ. 123/1987 (Φ.Ε.Κ. 68 Α΄).

¨ Για το ΓΕ.Λ. οι εξετάσεις πραγματοποιούνται σύμφωνα με το Π.Δ. 60/2006 (Φ.Ε.Κ. 65 Α΄), όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 12/2009 (Φ.Ε.Κ. 22 Α΄).

¨ Για το ΕΠΑ.Λ. και την ΕΠΑ.Σ. οι εξετάσεις πραγματοποιούνται σύμφωνα με τα Π.Δ. 50/2008 (Φ.Ε.Κ. 81 Α΄) όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 43/2010 (ΦΕΚ 86 Α΄) και Π.Δ. 51/2008 (Φ.Ε.Κ. 82 Α΄) αντίστοιχα.

ΣΥΝΤΑΞΗ ΩΡΟΛΟΓΙΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ, KATAΝΟΜΗ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΤΑΞΗ/ΤΜΗΜΑ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΕΑΣ ΥΛΗΣ

Είναι χρήσιμο οι διδάσκοντες να συντάσσουν ενδεικτικό σχέδιο προγραμματισμού της ύλης ανά τρίμηνο για το Γυμνάσιο και ανά τετράμηνο για το ΓΕ.Λ., το ΕΠΑ.Λ. και την ΕΠΑ.Σ. με τη συνεργασία των Διευθυντών και των Σχολικών Συμβούλων, όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο.

Οι εκπαιδευτικοί που αναλαμβάνουν τμήματα της ίδιας τάξης, θα πρέπει να συνεργάζονται και να καταλήγουν σε κοινό προγραμματισμό της ύλης, ώστε να μπορούν να επιλεγούν κοινά θέματα στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις Μαΐου – Ιουνίου. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, είναι δυνατό να δοθούν χωριστά θέματα μόνο σε περίπτωση που συντρέχει σοβαρός λόγος.

Στην προβλεπόμενη τακτική συνεδρίαση του Συλλόγου Διδασκόντων του Σεπτεμβρίου παρευρίσκεται, όπου είναι εφικτό, ο Σύμβουλος Γενικής Παιδαγωγικής Ευθύνης της σχολικής μονάδας και συζητούνται, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω:

· η κατανομή των εργασιών στα μέλη του Συλλόγου Διδασκόντων σύμφωνα με το άρ. 29 της Υ.Α. Φ.353.1./324/105657/Δ1/8-10-2002 (Φ.Ε.Κ. 1340 Β’).

· ο ορισμός των εφημεριών των εκπαιδευτικών και η ενημέρωσή τους για τα καθήκοντα του εφημερεύοντος σύμφωνα με το άρ. 36 της Υ.Α. Φ.353.1./324/105657/Δ1/8-10-2002 (Φ.Ε.Κ. 1340 Β’).

· ο ορισμός των ημερών ενημέρωσης γονέων - κηδεμόνων για τη φοίτηση και επίδοση των μαθητών.

· η δημιουργία τάξεων υποδοχής και φροντιστηριακών τμημάτων, ανάλογα με τις ανάγκες της σχολικής μονάδας.

ΕΝΑΡΞΗ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

Τη Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010 θα γίνει ο αγιασμός σε όλα τα σχολεία. Μετά τον αγιασμό να διανεμηθούν τα βιβλία στους μαθητές.

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΤΑΞΗ

Τα τμήματα Γενικής Παιδείας συγκροτούνται από τους μαθητές όλων των κατευθύνσεων που λειτουργούν στο ΓΕ.Λ. και οι μαθητές κατανέμονται σε αυτά κατά αλφαβητική σειρά.

Στα τμήματα Γενικής Παιδείας της Α΄, Β΄ τάξης του ΕΠΑ.Λ. οι μαθητές κατανέμονται επίσης κατά αλφαβητική σειρά. Οι μαθητές θα χωρίζονται σε τμήματα κύκλων ή τομέων Επαγγελματικών Μαθημάτων που λειτουργούν στο σχολείο, μόνο για τη διδασκαλία των μαθημάτων των κύκλων και τομέων αυτών (αρ. πρ. 100749/Γ2/17-09-07 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας).

Στα τμήματα Γενικής Παιδείας της Γ΄ τάξης του ΕΠΑ.Λ. οι μαθητές κατανέμονται κατά αλφαβητική σειρά, επιλέγοντας την Ομάδα Α΄ ή την Ομάδα Β΄ των μαθημάτων Γενικής Παιδείας.

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

Οι μαθητές του Γυμνασίου διδάσκονται υποχρεωτικά δεύτερη Ξένη Γλώσσα την οποία επιλέγουν για πρώτη φορά, πριν από την εγγραφή τους στην Α΄ τάξη Γυμνασίου, προσκομίζοντας δήλωση υπογεγραμμένη από τους κηδεμόνες τους που συνοδεύει το απολυτήριό τους από το Δημοτικό Σχολείο, σύμφωνα με τη με αρ. πρ. 39967/Γ2/ 12-4-10 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας. Τη συγκεκριμένη Ξένη Γλώσσα συνεχίζουν οι μαθητές και στις επόμενες τάξεις, σύμφωνα με τη με αρ. πρ. 4637/Γ2/4-9-01 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας.

· Οι μαθητές της Γ΄ Τάξης του Γυμνασίου θα πρέπει να δηλώσουν μέχρι την έκδοση των αποτελεσμάτων και την επίδοση της τελικής βαθμολογίας του σχολικού έτους 2009-2010, το μάθημα επιλογής καθώς και την Ξένη Γλώσσα που επιθυμούν να διδαχθούν ως μάθημα Γενικής Παιδείας στην Α΄ τάξη ΓΕ.Λ. Οι δηλώσεις θα δοθούν στους μαθητές από το Διευθυντή του Γυμνασίου και θα παραδοθούν σε αυτόν υπογεγραμμένες από τους γονείς – κηδεμόνες, εφόσον οι μαθητές είναι ανήλικοι. Τα στοιχεία αυτά θα συνοδεύουν τα απολυτήρια, που θα διαβιβαστούν από τους Διευθυντές των Γυμνασίων στους Διευθυντές των ΓΕ.Λ. κατά τη διαδικασία εγγραφής των μαθητών.

Οι παραπάνω δηλώσεις δεν είναι δεσμευτικές για τους μαθητές του Γενικού Λυκείου, αλλά αποτελούν στοιχείο που διευκολύνει τον προγραμματισμό του σχολείου.

· Οι μαθητές της Α΄ και Β΄ τάξης του Γενικού Λυκείου πρέπει, μέχρι την έκδοση των αποτελεσμάτων και την επίδοση της βαθμολογίας του σχολικού έτους 2009-10, να δηλώσουν στη Διεύθυνση του σχολείου τους, με υπεύθυνες δηλώσεις υπογεγραμμένες από τους κηδεμόνες τους, το μάθημα επιλογής που επιθυμούν να διδαχθούν και την Κατεύθυνση που επιθυμούν να ακολουθήσουν, σύμφωνα με την Υ.Α. 4521/Γ2/ 28-08-2001 (Φ.Ε.Κ. 1168 Β΄) ως εξής:

· οι μαθητές της Α’ τάξης Γενικού Λυκείου, το μάθημα επιλογής που επιθυμούν να διδαχθούν και την Κατεύθυνση που επιθυμούν να ακολουθήσουν στη Β’ τάξη του ΓΕ.Λ.

· οι μαθητές της Β’ Τάξης Γενικού Λυκείου, το μάθημα επιλογής που επιθυμούν να διδαχθούν στη Γ’ τάξη του ΓΕ.Λ. και την Κατεύθυνση, μόνο σε περίπτωση που επιθυμούν να αλλάξουν Κατεύθυνση.

· Στην Α΄ τάξη του Επαγγελματικού Λυκείου λειτουργούν οι εξής κύκλοι: Τεχνολογικός, Υπηρεσιών, Ναυτικός. Οι μαθητές, κατά την εγγραφή τους στην Α΄ τάξη των Επαγγελματικών Λυκείων, καταθέτουν δήλωση υπογεγραμμένη από τους γονείς-κηδεμόνες, εφόσον είναι ανήλικοι, με την οποία επιλέγουν τον κύκλο μαθημάτων που επιθυμούν να παρακολουθήσουν, σύμφωνα με το άρ. 4 της Υ.Α. 36618/Γ2/30-3-2007 (Φ.Ε.Κ. 940 Β΄).

· Στη Β΄ τάξη του Επαγγελματικού Λυκείου λειτουργούν δώδεκα (12) τομείς. Οι μαθητές, κατά την εγγραφή τους στη Β΄ τάξη, καταθέτουν δήλωση υπογεγραμμένη από τους γονείς-κηδεμόνες, εφόσον είναι ανήλικοι, με την οποία επιλέγουν τον τομέα που θα παρακολουθήσουν ανεξάρτητα από τον κύκλο μαθημάτων που παρακολούθησαν στην Α΄ τάξη, με εξαίρεση του Τομείς Πλοιάρχων και Μηχανικών, τους οποίους επιλέγουν μόνο οι μαθητές που είχαν παρακολουθήσει στην Α΄ τάξη τα μαθήματα του Ναυτικού Κύκλου, σύμφωνα με το άρ. 4 της Υ.Α. 36618/Γ2/30-3-2007 (Φ.Ε.Κ. 940 Β΄).

· Οι μαθητές της Γ΄ τάξης του Επαγγελματικού Λυκείου, κατά την εγγραφή τους στη Γ΄ τάξη, καταθέτουν δήλωση υπογεγραμμένη από τους γονείς-κηδεμόνες, εφόσον είναι ανήλικοι ή τους ίδιους εάν είναι ενήλικες, με την οποία επιλέγουν την ειδικότητα που θα παρακολουθήσουν και η οποία πρέπει να αντιστοιχεί στον τομέα που παρακολούθησαν στη Β΄ τάξη, σύμφωνα με το άρ. 4 της Υ.Α. 36618/Γ2/30-3-2007 (Φ.Ε.Κ. 940 Β΄).

· Οι μαθητές της Γ΄ τάξης Ημερησίου και Δ΄ τάξης Εσπερινού του Επαγγελματικού Λυκείου, με την έναρξη του διδακτικού έτους, υποχρεούνται να δηλώνουν τις ομάδες μαθημάτων Γενικής Παιδείας που θα παρακολουθήσουν. Οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να τροποποιήσουν τη δήλωσή τους, αν το επιθυμούν, το αργότερο μέχρι τη 15η Οκτωβρίου, σύμφωνα με το άρ. 2, του Π.Δ. 50/2008 (Φ.Ε.Κ. 81 Α΄) όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 43/2010 (ΦΕΚ 86 Α΄).

· Στα μαθήματα επιλογής, οι μαθητές της Γ’ τάξης του Επαγγελματικού Λυκείου διδάσκονται υποχρεωτικά ένα μάθημα επιλογής, ή εφόσον έχουν επιλέξει το 5Ο Επιστημονικό Πεδίο, δύο μαθήματα επιλογής, σύμφωνα με την Υ.Α. 111276/Γ2/8-10-2007 (Φ.Ε.Κ. 2057 Β΄), όπως τροποποιήθηκε με την Υ.Α. 28968/Γ2/13-3-2009 (Φ.Ε.Κ. 603 Β΄).

ΘΕΜΑΤΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΩΝ

Ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας σε συνεργασία με το Σύλλογο Διδασκόντων ενημερώνουν τους γονείς - κηδεμόνες και τους μαθητές για θέματα που συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του σχολείου, όπως:

· Τις μετεγγραφές των μαθητών και το χρόνο πραγματοποίησής τους.

· Τα όρια των απουσιών και τον τρόπο δικαιολόγησής τους.

Με ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να αντιμετωπίζονται μαθητές που κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και στους οποίους παρέχεται η δυνατότητα να ενταχθούν στην κατηγορία των «κατ’ ιδίαν διδαχθέντων» ή σε αυτήν «των κατ΄ οίκον διδαχθέντων».

· Τη δημιουργία τάξεων υποδοχής και φροντιστηριακών τμημάτων, που έχουν στόχο την εξάλειψη της μαθητικής διαρροής και αφορούν σε μαθητές που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην ελληνική γλώσσα κατά την ένταξή τους σε τάξεις.

· Τη δυνατότητα αντικατάστασης της γραπτής από προφορική εξέταση, κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους, για περιπτώσεις μαθητών με αναπηρία και με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σύμφωνα με τις Υ.Α 28722/Γ2/12-03-2010 (ΦΕΚ 276 Β’) Φ.253/155439/Β6/16-12-2009 (ΦΕΚ 2544 Β’) και 23519/Γ2/01-03-2010 (ΦΕΚ 258 Β’).

· Τη με αρ. πρ. 132328/Γ2/07-12-2006 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας που αφορά στη μη χρήση κινητών τηλεφώνων στους χώρους του σχολείου, από τους μαθητές.

· Το Ν. 3730/2008 (ΦΕΚ 262 Α΄) «Προστασία ανηλίκων από τον καπνό και τα αλκοολούχα ποτά και άλλες διατάξεις».

· Τον προγραμματισμό της διεξαγωγής των εκλογών των μαθητικών κοινοτήτων και του δεκαπενταμελούς συμβουλίου σύμφωνα με τις παρ.10 και 29, άρ. 3 της Υ. Α. 4094/Γ2/23-9-1986 (Φ.Ε.Κ. 619 Β΄).

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στον προγραμματισμό των ωριαίων υποχρεωτικών δοκιμασιών και των τεστ και στην υλοποίησή τους κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Ο Διευθυντής έχει την ευθύνη της τήρησης της σχετικής νομοθεσίας και συντονίζει τη διεξαγωγή των ωριαίων δοκιμασιών, σύμφωνα με πρόγραμμα που κατατίθεται από τους διδάσκοντες, ώστε να αποφεύγεται η διενέργεια ωριαίων δοκιμασιών σε περισσότερα του ενός μαθήματα την ίδια μέρα και των τριών την εβδομάδα.

Στο Γυμνάσιο η αξιολόγηση γίνεται σύμφωνα με το άρ. 2 του Π.Δ. 409/1994 (Φ.Ε.Κ. 226 Α΄) και οι ωριαίες υποχρεωτικές γραπτές δοκιμασίες γίνονται χωρίς προειδοποίηση, μία σε κάθε μάθημα, κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων τριμήνων και καλύπτουν την ύλη ευρύτερης διδακτικής ενότητας, υπό τον όρο ότι προηγήθηκε στο προηγούμενο μάθημα η σχετική ανακεφαλαίωση.

Στο Γενικό Λύκειο η αξιολόγηση γίνεται σύμφωνα με το Π.Δ. 60/2006 (Φ.Ε.Κ. 65 Α΄) και Π.Δ. 12/2009 (Φ.Ε.Κ. 22 Α΄).

Στο Επαγγελματικό Λύκειο η αξιολόγηση γίνεται σύμφωνα με το Π.Δ. 50/2008 (Φ.Ε.Κ. 81 Α΄ ) όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 43/2010 (Φ.Ε.Κ. 86 Α΄).

Στις Επαγγελματικές Σχολές η αξιολόγηση γίνεται σύμφωνα με το Π.Δ. 51/2008 (Φ.Ε.Κ. 82 Α΄).

Με την αδιαμφισβήτητη συμβολή σας στη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας ευελπιστούμε στη συνεργασία σας, τόσο με τις Περιφερειακές Υπηρεσίες όσο και με τη Διεύθυνση Σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:  http://www.alfavita.gr/artro.php?id=8139

Ημέρα Περιβάλλοντος

Μήνυμα

τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

ἐπί τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου, ἡμέρᾳ προσευχῆς

ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος(2010).

Ἀριθμ.Πρωτ.828

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ

ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὁ μακαριστός προκάτοχος ἡμῶν ἀοίδιμος Πατριάρχης Δημήτριος ἔχων πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς κρισιμότητος τῆς περιβαλλοντικῆς κρίσεως, καθώς καί τῆς εὐθύνης τῆς Ἐκκλησίας διά τήν ἄμεσον καί ἀποτελεσματικήν ἀντιμετώπισίν της, ἐξέδωκε πρό δύο καί πλέον δεκαετιῶν τήν πρώτην ἐπίσημον ἐγκύκλιον διά τήν διαφύλαξιν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἡ ἐγκύκλιος ἐκείνη, διά τῆς ὁποίας ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία καθιέρωσεν ἐπισήμως τήν α’ Σεπτεμβρίου, ἀρχήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ὡς ἡμέραν προσευχῆς διά τήν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος, ἀπηυθύνετο πρός τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας εἰς ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς.

Ὅπως μέ διορατικότητα εἶχεν ἐπισημάνει τότε ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ σημασία τοῦ εὐχαριστιακοῦ καί ἀσκητικοῦ ἤθους τῆς παραδόσεώς μας ἀναδεικνύεται ὡς μεγίστη καί κρίσιμος προσωπική συνεισφορά εἰς τόν καλόν καί πανανθρώπινον ἀγῶνα τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, ὡς Θείας Κτίσεως καί κοινῆς κληρονομίας. Σήμερον, μεσούσης μιᾶς ἄνευ προηγουμένου οἰκονομικῆς κρίσεως, ἡ ἀνθρωπότης δοκιμάζεται πολλαχῶς. Ἡ δοκιμασία ὅμως αὕτη δέν ἀφορᾷ μόνον εἰς τάς προσωπικάς δυσκολίας ἑνός ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, ἀλλά εἰς τήν ἀνθρωπότητα συνολικῶς ὡς κοινωνίαν, συμπεριφοράν καί ἀντίληψιν διά τόν περιβάλλοντα κόσμον καί ἱεράρχησιν ἀξιῶν καί προτεραιοτήτων.

Εἶναι σημαντικόν, ἡ παροῦσα θλιβερά οἰκονομική κρίσις νά ἀποτελέσῃ ἔναυσμα διά τήν πολυθρυλουμένην καί ἀπολύτως ἀναγκαίαν στροφήν πρός τήν περιβαλλοντικῶς βιώσιμον ἀνάπτυξιν. Πρός ἐκεῖνο τό πρότυπον δηλαδή τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία θέτει ὡς βάσιν τό περιβάλλον καί ὄχι τό ἀνεξέλεγκτον οἰκονομικόν κέρδος. Ἄς ἀναλογισθῶμεν ὅλοι ἐπί παραδείγματι τί δύναται νά συμβῇ εἰς κράτη, τά ὁποῖα σήμερον πλήττονται ἐντόνως ἐκ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί πενίας, ὅπως ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία διαθέτει ταὐτοχρόνως ἐξαιρετικόν φυσικόν πλοῦτον: μοναδικά οἰκοσυστήματα, σπάνια εἴδη χλωρίδος καί πανίδος καί φυσικούς πόρους, ὡραιότατα τοπία, ἄφθονον ἥλιον καί ἄνεμον. Ἐάν τά οἰκοσυστήματα ὑποβαθμισθοῦν καί ἐκλείψουν, οἱ φυσικοί πόροι ἐξαντληθοῦν καί τά τοπία καταστραφοῦν, ἐνῷ ἐκ τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς προκύψουν ἀπρόβλεπται καιρικαί συνθῆκαι, ποία θά εἶναι ἡ βάσις καί τό οἰκονομικόν μέλλον τῶν κρατῶν αὐτῶν καί συνολικῶς τοῦ πλανήτου;

Ἐκτιμῶμεν, λοιπόν, ὅτι τώρα καθίσταται ἀδήριτος ἡ ἀνάγκη διά τήν συνάρθρωσιν κοινωνικῶν συναινέσεων καί πολιτικῶν πρωτοβουλιῶν, ὥστε νά καταστῇ δυνατή ἡ στροφή πρός μίαν ὁδόν ἀειφορίας καί οἰκολογικῶς βιωσίμου ἀναπτύξεως.

Διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος, ὡς θείας καί «καλῆς λίαν» κτίσεως, ἀποτελεῖ μεγίστην εὐθύνην διά τόν ἄνθρωπον, ἀνεξαρτήτως τῶν ὑλικῶν ἤ οἰκονομικῶν ὠφελειῶν τάς ὁποίας δύναται νά ἀποφέρῃ. Ἡ ἄμεσος διασύνδεσις τῆς θεοσδότου ὑποχρεώσεως καί ἐντολῆς «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» μέ κάθε πτυχήν τῆς συγχρόνου ζωῆς, ἀποτελεῖ τήν μόνην ὁδόν διά τήν ἁρμονικήν συνύπαρξιν μέ ἕκαστον στοιχεῖον τῆς κτίσεως καί μέ τό σύνολον τοῦ φυσικοῦ κόσμου ἐν γένει.

Καλοῦμεν λοιπόν πάντας, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, εἰς τόν τιτάνειον ἀλλ᾿ ὅμως δίκαιον ἀγῶνα διά τόν μετριασμόν τῆς περιβαλλοντικῆς κρίσεως καί τήν ἀποτροπήν τῶν χειροτέρων ἐκ τῶν ἐπιπτώσεων αὐτῆς, μέ ἀπώτερον σκοπόν τήν ἐναρμόνισιν τοῦ προσωπικοῦ ἀλλά καί τοῦ συλλογικοῦ μας τρόπου ζωῆς καί σκέψεως μέ τάς ἀπαιτήσεις διαβιώσεως καί διατηρήσεως τόσον τῶν φυσικῶν οἰκοσυστημάτων καί ἑνός ἑκάστου ἐκ τῶν εἰδῶν χλωρίδος καί πανίδος, ὅσον καί τοῦ σύμπαντος κόσμου ὡς ἑνιαίου καί ἀδιαιρέτου συνόλου.

,βι’ Σεπτεμβρίου α’

+ ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος,

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1223&tla=gr

Θεολογία και Επιστήμη

Η Σχέση μεταξύ Επιστήμης και Ορθόδοξης Θεολογίας

  του π. Βασιλείου Γοντικάκη Καθηγουμένου

της Ι. Μ. Ιβήρων Αγ. Όρους

Συνέντευξη στο περιοδικό «ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ»

Ερώτηση: Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η σχέση μεταξύ Επιστήμης και Ορθόδοξης θεολογίας; Και πιο συγκεκριμένα, ποια μπορεί να είναι η σχέση μεταξύ κοσμολογίας, σύγχρονης φυσικής και Ορθόδοξης θεολογίας;

Απάντηση: Η θεοποίηση τού ανθρωπίνου λογικού και των δυνατοτήτων του στον χώρο της επιστήμης είναι μια μορφή ειδωλολατρίας. Η λατρεία των κατασκευασμάτων των χειρών και τού νοός τού ανθρώπου είναι άλλη ειδωλολατρία, στον χώρο της θρησκείας.

Αυτές οι ειδωλολατρίες, της επιστήμης που δεν έχει συνείδηση των ορίων της και της θρησκείας που κλείνεται μέσα στον κτιστό κόσμο, είναι φυσικό να διαμάχωνται άσκοπα και άκαρπα.

Εάν γνωρίζεις τη θρησκεία διαβάζοντας την ιστορία τού δυτικού μεσαίωνα με τις ιερές εξετάσεις και τα ανθρώπινα αλάθητα, τότε η επιστήμη που έχει το σθένος να ξεπερνά τις παλαιότερες πεποιθήσεις και θεωρίες της, είναι φυσικό να θεωρεί τον εαυτό της σε πλεονεκτικότερη θέση.

Όταν άρχισαν οι επιστήμονες να προβληματίζονται, να θέτουν νέα ερωτήματα· να προσπαθούν να δουν τα πράγματα έξω από το κλειστό σύστημα που εθεωρείτο ως ασυζήτητο «δόγμα»· να μιλούν για σχετικότητα, απροσδιοριστία και αβεβαιότητα, δημιούργησαν την πρώτη ρωγμή, απ' όπου άρχισε να μπαίνει φως ελπίδος για τη βεβαιότητα. Μίλησαν για κάποια σχέση και αλληλεπίδραση τού ερευνώντος και τού ερευνώμενου. Για κάποια σχέση που έχουν τα μέχρι τότε θεωρούμενα άσχετα το ένα με το άλλο στοιχεία τού σύμπαντος. Έτσι έμπαιναν στην αναζήτηση ενιαίας γνώσεως. Και πλησίασαν τη φυσική με τη μεταφυσική, την κοσμολογία με τη θεολογία. Ετέθη το ερώτημα: «Ποιο είναι το όργανο γνώσεως για τον άνθρωπο;»

Η Ορθόδοξη θεολογία και εμπειρία από την πλευρά της ούτε σχετίζεται με τη λογική και τη διαγωγή τού δυτικού μεσαίωνα, ούτε εκπλήσσεται ή ξενίζεται με την πρόοδο της επιστήμης. Έχει άλλο πλούτο, τόλμη και προορισμό. Προχωρεί από το κτιστό στο άκτιστο. Η κατάρρευση των ειδωλικών ινδαλμάτων πραγματοποιείται ακατάπαυστα μέσα στην Ορθόδοξη θεολογία και ζωή. Και είναι τόση η ιλιγγιώδης κίνηση, που φαίνεται στάση. Είναι τόσο απερινόητη η πλησμονή της ακτίστου φωτοχυσίας στη Μεταμόρφωση τού Κυρίου, ώστε δεν λέγεται φως, αλλά σκότος και γνόφος (Δευτερονόμιο 4/δ: 11). Είναι τόσο απαιτητική και απόλυτη η έφεση τού Ορθοδόξου ασκητού για ενότητα, ώστε ο μοναχός ορίζεται ως «ο πάντων χωρισθείς και πάση συνηρμοσμένος» (Φιλοκαλία, τ. Α΄, σ. 187.). Αν ενωθείς με κάτι, χωρίζεσαι από τα άλλα με τα οποία δεν ενώθηκες. Αλλά, αν θέλεις να ενωθείς με όλα, οφείλεις κατ' ανάγκη να χωρισθείς από όλα, για να ενωθείς μ' αυτά. Να βρίσκεσαι στην καρδιά τους και όλα να βρίσκονται στην καρδιά σου.

Ο άνθρωπος θέλει να δει, να γνωρίσει, να ψηλαφήσει, για να πιστεύσει. Και ο Κύριος δέχεται την απαίτηση τού Θωμά να Τον δει και να Τον ψηλαφήσει. Έτσι ο Κύριος μπορεί να του υποδείξει τον δρόμο που οδηγεί στο πλήρωμα λέγοντας: «Ότι εώρακάς με πεπίστευκας· μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιωάννης 20/κ: 29). Μακάριοι είναι εκείνοι που έγιναν ολόκληροι μια αίσθηση ένας οφθαλμός, και δεν έρχονται σε μερική επαφή χρονικώς μαζί μου, αλλά πιστεύουν, γιατί ολόκληροι βρίσκονται διηνεκώς με όλο τον Θεάνθρωπο Κύριο. Οπότε, οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες είναι οι όντως ορώντες με όλη τους την ύπαρξη τον άνω πάσης κτίσεως ευρισκόμενο, γιατί έχουν φθάσει σε μια κατά χάριν ασύγχυτη και αχώριστη με αυτόν ένωση. Βλέπουν με όλη τους την ύπαρξη τον όντως Όντα. Και κερδίζουν την ύπαρξή τους με το να την χάνουν: «Ος αν απωλέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και τού ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν» (Μάρκος 8/η: 35). Η εύρεσις αναδύεται από την εκούσια θυσία, την απώλεια. Και έτσι βρίσκεις τον όντως Όντα, για τον οποίον πιο πολύ αρμόζει το μη είναι από το είναι, δια το υπέρ είναι (Βλ. Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Μυσταγωγία, P. G. 91, 664B). Δηλαδή, με οποιαδήποτε έννοια της δικής μας υπάρξεως, δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ύπαρξη τού Θεού όπως ουσιαστικά είναι. Γι' αυτό, στη θεία Λειτουργία υμνούμε τον Θεό, γιατί είναι «ανέκφραστος, απερινόητος, αόρατος, ακατάληπτος» (Ευχή της Αναφοράς της Θείας Λειτουργίας, του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου). Ευχαριστούμε για τις ευεργεσίες που γνωρίζουμε και για εκείνες που δεν γνωρίζουμε. Και πιο πολύ γνωρίζουμε τα άγνωστα που Αυτός ρυθμίζει, ενώ αγνοούμε τα γνωστά, που τα πλησιάζουμε με τη σχετική και αποσπασματική γνώση που εμείς μπορούμε να έχουμε γι' αυτά. Έτσι το σίγουρο και γνωστό στην εξίσωση της ζωής είναι το άγνωστο. Δια τού αγνώστου, αοράτου Θεού, βαίνουμε προς γνώσιν τού αγνώστου εαυτού μας.

Υπάρχει μια απόγνωση (που οδηγεί στη γνώση) για τη δική μου προκοπή [«χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάννης 15/ιε: 5)]· και μια απόλυτη εμπιστοσύνη σ' Αυτόν που με αγαπά αναιτίως και αδίκως (χωρίς να το αξίζω). Έτσι εγκαταλείπεις τον εαυτό σου σ' Αυτόν. Και ζητώντας να γίνει το θέλημά Του στη ζωή σου, ησυχάζεις. Γιατί μέσα στην πράξη της εναποθέσεως των πάντων σ' Αυτόν βρίσκεται η απάντηση δοσμένη. Με το «σοι παρακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν και την ελπίδα» (Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Ευχή προ της Κυριακής Προσευχής). Το μέλλον και η ελπίς έφθασαν ως παρών παράδεισος. Και ζούμε τον Κύριο ως το Α και το Ω. Καταργείται η απόσταση τού χρόνου, ο χωρισμός τού γνωστού και αγνώστου, τού λόγου και της σιωπής, της ευλογίας και της δοκιμασίας, της ζωής και τού θανάτου. Όλα καταγλαϊζονται από άφατη παρουσία φωτός ακτίστου. Τότε νοιώθεις ότι η αιωνιότης χωρά σε μια στιγμή, και ο παράδεισος της ελευθερίας σε έναν άγιο μαργαρίτη (σώμα και αίμα Χριστού). Φτάνεις με την ταπείνωση στο μη ον: ο ταπεινός είναι «ως άνθρωπος μη ελθών εις το είναι» (Αββά Ισαάκ του Σύρου, Έκδ. Σπετσιέρη σ. 311). Και διεστάλης κατά χάριν, γενόμενος χώρα τού αχωρήτου μυστηρίου.

Άρα, το όργανο δια τού οποίου επιτυγχάνουμε την όντως γνώση δεν είναι ένα τμήμα τού εαυτού μας (αίσθησι λογική, νόηση...), αλλά ο όλος άνθρωπος, όταν αξιωθεί να γίνει όλος μία αίσθηση και να βλέπει και να ακούει τον ένα Λόγο, δια τού οποίου τα πάντα εγένετο (Ιωάννης 1/α: 3). Και γνωρίζει ενιαίως τα πάντα δια κοινωνίας ζωής.

Και για να φθάσει ο άνθρωπος σ’ αυτή την κοινωνία ζωής, καλείται, κατά τον άγιο Μάξιμο, να ξεπεράσει την άγνοια και την κακία. Στη συνέχεια, αν είναι επιτρεπτό να πούμε, να ξεπεράσει των εγνωσμένων αγαθών (καλών) τους όρους. Να προχωρήσει πέρα από τη γνώση και την αρετή. Και τότε η ψυχή, από όλα τα αισθητά και νοητά ελευθερωθείσα, παραδίδεται και αναπαύεται εις την άρρητον και μακαρίαν κοίτην τού Θεού Λόγου. Και τότε, ένα γενομένη η ψυχή με τον Θεόν Λόγον (όλη εν όλω τω Λόγω υπάρχουσα, και όλος ο Λόγος εν όλη τη ψυχή), θα γνωρίσει τους λόγους και τις αιτίες των όντων. Ενώ πριν νυμφευθει τον Θεόν Λόγον, ήταν υποχείρια στις διαιρετικές μεθόδους (Βλ. Αγίου Μαξίμου Ομολογητού Μυσταγωγία, P. G. 91, 681Β).

* * *

Εφ’ όσον άρχισε η μία κατάρρευση, η διάψευση μιας επιστημονικής θεωρίας (κλασική φυσική), θα ακολουθήσει και άλλη, και άλλη. Και μετά την κατάρρευση όλων των σχετικών θεωριών θα φθάσουμε στα όρια της Αλήθειας, που δεν απειλείται με κατάρρευση γιατί είναι μια εκούσια κατάρρευση θυσία, προσφορά. Είναι αγάπη και μόνο. Η ζωή ανίσταται εκ τού τάφου. Η Αγάπη, ως προσφορά ανενδεής, είναι η δύναμη που υποστασιοποιεί τα μη όντα. Ο Θεός είναι αγάπη. Και το big bang είναι φανέρωση αυτής της αγάπης.

Αν η αλήθεια δεν είναι μία ιδέα ή μία άποψη, αλλά ένα πρόσωπο που είναι μόνο αγάπη· και αν οι επιστήμονες δεν θεωρούν τον εαυτό τους κομπιούτερ σκεπτόμενο, αλλά είναι όντως απαιτητικοί και τολμηροί ερευνώντες άνθρωποι, που τα θυσιάζουν όλα, και τον εαυτό τους, για την Αλήθεια, τότε βρίσκονται σε σωστό δρόμο. Θα βρίσκονται σε διαρκή εξέλιξη και έκπληξη. Τότε θα ιερουργούν σωστά το διακόνημά τους μέσα στο παγκόσμιο συλλείτουργο.

Όταν οι επιστήμονες της συγχρόνου φυσικής βλέπουν ως θρησκεία το παρουσιαζόμενο από τον δυτικό σχολαστικισμό, δεν βλέπουν την αλήθεια της θρησκείας, αλλά την έκπτωσή της. Έτσι δεν βοηθούνται στην πορεία τους για γνώσι αλλά εμποδίζονται, γιατί δεν ταπεινώνονται, «δεν έρχονται εις αίσθησιν της οικείας ασθενείας». Νομίζουν ότι πετυχαίνουν κάτι παραπάνω απ' ό,τι πράγματι συμβαίνει. Έτσι βλάπτεται η εξέλιξη στην επιστήμη, η οποία τελικά καταξιώνεται με το ξεπέρασμα της επιστήμης.

Η μεγάλη βοήθεια και προωθητική δύναμη για τους συγχρόνους φυσικούς θα είναι η συνειδητή γνώση και το πλησίασμά τους με την απαιτητική τόλμη και το ξεπέρασμα των πάντων, που ιερουργείται μέσα στην Πατερική θεολογία και ζωή. Όπου ο αληθής εραστής τού Θεού ζητά να τον δει, όχι όπως ο άνθρωπος μπορεί, αλλά όπως ο Θεός είναι (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης). Άρα, η αληθής έξοδος από τον κλειστό χώρο τού κτιστού και η είσοδος στον χώρο της όντως γνώσεως και ελευθερίας θα πραγματοποιηθεί αν γνωρίσουν την ανυπόφορη -και γι' αυτό, σωτήρια- απαίτηση και επίτευξη τού ανεπίτευκτου ανθρωπίνως, που συντελείται μέσα στην Ορθόδοξη πατερική αγωγή, όπου ο άνθρωπος δεν φθάνει στο να γνωρίσει απλώς ποια είναι η αρχή και ποιο το τέλος τού κόσμου, αλλά ο ίδιος γίνεται, ως άγιος, «κατά χάριν άναρχος και ατελεύτητος». Φτάνει εις την άγνωστον γνώσιν και τη θέωσι εν εαυτώ περιέχων το όλον μυστήριον. Γιατί ο άνθρωπος, με την πνοή τού Θεού που φέρει στα σπλάγχνα του ως «βάσανο» και δυνατότητα, δεν είναι τμήμα ενός μηχανικού σύμπαντος. Αλλά το σύμπαν, αν μπορούμε να πούμε, είναι τμήμα τού καθενός ανθρώπου.

Και η τόλμη της αναζητήσεως των επιστημόνων, είναι φανέρωση τού θεοπλάστου είναι τού ανθρώπου, που ζητά τα ανεπίτευκτα, που είναι τα ρεαλιστικά για τον άνθρωπο.

Οι αληθινά τολμηροί επιστήμονες θα αναπαυθούν, μόνον όταν γίνουν Ορθόδοξοι θεολόγοι.

http://orthodoxi-pisti.blogspot.com/2010/08/blog-post_2806.html

Η αρχή της Ινδίκτου (1 Σεπτεμβρίου)

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

 (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους)

Για την περίπτωση αυτή, ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του, γράφει τα εξής: "Λέξις λατινική (indictio) ορισμόν σημαίνουσα καθ' όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος εισήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) εγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε η εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την 1ην Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους".

"Ινδικτον ημιν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι' ανθρώπους νέε".

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ. Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους.

Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.

Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής: Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη. Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου, την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ' αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.

Αργότερα, το 462 μ. Χ.., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια. Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.

Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.
ΠΗΓΗ:  http://ipseni.blogspot.com/2010/08/1.html

(Σημείωση αντιγραφέα:  Συγκεκριμένα ο εορτασμός αυτός θεσπίστηκε κατά τη Συνεδρία της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Σεπτού Οικουμενικού μας Πατριαρχείου στις 6 Ιουνίου του 1989, επί Πατριαρχείας του αειμνήστου Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Μάλιστα την Ιερά Ακολουθία συνέταξε ο Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας αείμνηστος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Μουσείο Κατοχής κάτω από την εκκλησία

Στον Πλατανιά Χανίων

 ένα ναζιστικό καταφύγιο αξιοποιείται από τους ντόπιους

 με πρωτεργάτη τον δραστήριο παπά τους

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Παιδάκι, τύλιγε σε μια πετσέτα ένα κρασοπότηρο και παρίστανε ότι θυμιάτιζε το αόρατο ποίμνιο. Σαράντα πέντε χρόνια μετά εφημέριος, πλέον, στον Πλατανιά Χανίων ο ιερέας Δημήτρης Παρασκάκης είναι από τους πρωτεργάτες και ψυχή της διάσωσης και της ανάδειξης ενός ολόκληρου υπόγειου συστήματος καταφυγίων, αποθηκών και κοιτώνων, κληρονομιά της γερμανικής Κατοχής και τεκμήριο της σύγχρονης Ιστορίας της κρητικής γης.

«Είναι χρέος μας να διατηρούμε την ιστορία της κάθε περιοχής, να τη συντηρούμε, να την αναδεικνύουμε και να την κληροδοτούμε, με σεβασμό, στα παιδιά και στα εγγόνια μας» λέει ο παπα-Δημήτρης. Και έσπευσε τις αντιλήψεις του για τη διατήρηση των ιστορικών τεκμηρίων να τις κάνει πράξη, πραγματοποιώντας συνάμα και ένα αίτημα ετών της κοινωνίας του χωριού. «Ηταν ένα από τα πρώτα ζητήματα που μου έθεσαν οι κάτοικοι όταν τοποθετήθηκα πριν από τρία χρόνια στην ενορία, και χρειάζονταν και τη συνδρομή τη δική μου καθώς το υπόγειο αυτό σύστημα καταφυγίων και αποθηκών βρίσκεται στον αύλειο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, στον Πάνω Πλατανιά. Εξάλλου, βούληση των κατοίκων ήταν να αποκτήσει το χωριό ένα σημείο αναφοράς και για τον καθιερωμένο ετήσιο εορτασμό της Μάχης της Κρήτης, που δυστυχώς ως πρόσφατα δεν υπήρχε». Το καταφύγιο, ικανό να φιλοξενήσει τουλάχιστον δύο διμοιρίες, με πλήρη εξοπλισμό, αποθήκες υλικού και τροφοδοσίας, είχε διαμορφωθεί από τους γερμανούς κατακτητές στο ψηλότερο σημείο του χωριού.

Μετά την Κατοχή δεν περιέπεσε σε αχρησία. Οι Πλατανιανοί εκμεταλλευόμενοι τις καλές συνθήκες υγρασίας και μειωμένου φωτισμού στο εσωτερικό του αποθήκευαν μεγάλες ποσότητες από την συγκομιδή της πατάτας. Για κάποιους πιο... τολμηρούς, λαμβανομένων υπόψη και των ηθών της εποχής, αποτελούσε και περιστασιακή, ερωτική φωλιά. Το τελευταίο σκανδάλισε τους εφημέριους της εποχής που αποπειράθηκαν, μιας και οι τρεις διαφορετικές είσοδοι ξεκινούσαν σχεδόν μπροστά από τη εκκλησία, να τις φράξουν και να στοιβάξουν μέσα στο καταφύγιο σωρούς χώματος, κλαδιών και πετρών. Με τη φροντίδα πολλών κατοίκων, ανάμεσα στους οποίους οι επιχειρηματίες κ. Κυριάκος Λουραντάκης και ο κ. Μιχάλης Μαυρομμάτης που ανέλαβαν το μεγαλύτερο οικονομικό βάρος, συνεργεία απέσυραν τα μπάζα, καθάρισαν τον χώρο και τοποθέτησαν καλώδια και λάμπες φωτισμού, ακολουθώντας πιστά το πρότυπο των ηλεκτρικών γραμμών που είχαν βάλει οι Γερμανοί. Την περασμένη Κυριακή το καταφύγιο άνοιξε για πρώτη φορά για το κοινό και τουλάχιστον 100 άτομα περιηγήθηκαν στον χώρο.

Θα ανεγερθεί μνημείο για τη Μάχη της Κρήτης

O παπα-Δημήτρης σχεδιάζει πολύ περισσότερα για το μέλλον των κατοχικών εγκαταστάσεων: «Πολλές οικογένειες στο χωριό έχουν κρατήσει κειμήλια της κατοχικής περιόδου, εγχειρίδια, ξιφολόγχες, ατομικό οπλισμό, κράνη ή εμβλήματα. Ακόμη και τα μικρά βαγονέτα που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί για να απομακρύνουν τα μπάζα και τα χώματα έχουν παραμείνει εδώ. Ολα αυτά σχεδιάζουμε να τοποθετηθούν σε κάποιες από τις υπόγειες αίθουσες και να δημιουργηθεί έτσι ένα μικρό μουσείο». Φιλοδοξία του ιερωμένου ήταν να υπάρξουν και κέρινα ομοιώματα κρητικών μαχητών και γερμανών στρατιωτών που θα αναπαριστούσαν με έναν πιο εύγλωττο τρόπο την εποχή, τους ανθρώπους και την ένοπλη αντιπαράθεση του Μαΐου του 1941, αλλά «το κόστος για κάθε κέρινη κούκλα, ειδικά σε φυσικό μέγεθος, είναι απαγορευτικό». Σε πρώτη φάση πάντως θα ανεγερθεί στη δυτική και μεγαλύτερη είσοδο των υπόγειων στοών μνημείο για τη Μάχη της Κρήτης, με την προοπτική τα εγκαίνιά του να συμπέσουν με την 70ή επέτειο από την από αέρος εισβολή των δυνάμεων της Βέρμαχτ, τον ερχόμενο Μάιο. Οσο για τον παπα-Δημήτρη, δεν θέλει να συνδεθεί το όνομά του με όλα αυτά. Από υπερβολική σεμνότητα άραγε; «Χρέος κάθε ρασοφόρου δεν είναι να ιδιωτικοποιεί το κοινό καλό και τον κοινό μόχθο» απαντά. «Υποχρέωσή του είναι να αποδίδει έργο πνευματικό, με αντίκρισμα και βάθος. Δεν με ενδιαφέρει να γίνει θέμα το όνομά μου ή οι αντιλήψεις μου, αλλά χωρίς τυμπανοκρουσίες και πολλά λόγια να ωφελούνται όσοι έχουν ανάγκη από την παρουσία της Εκκλησίας και του ιερέα».

Κόσμος περιδιαβαίνει τις στοές του γερμανικού καταφυγίου στον Πλατανιά Χανίων,

την περασμένη Κυριακή, 29 Αυγούστου.

 Εκείνη την ημέρα αυτός ο υπόγειος χώρος άνοιξε πρώτη φορά για το κοινό.

 Στην ένθετη φωτογραφία ο ιερέας κ. Δημήτρης Παρασκάκης

με τους κκ. Κυριάκο Λουραντάκη (αριστερά) και Μιχάλη Μαυρομμάτη

ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=

Τραπεζούντα

Περιδιάβαση στις βυζαντινές εκκλησίες της Τραπεζούντας

Τραπεζούντα,του Αριστείδη Βικέτου

Ως η «καλλίστη των πόλεων της Ανατολής» χαρακτηριζόταν κατά την βυζαντινή εποχή η Τραπεζούντα. Αργότερα την είπαν «Βασίλισσα» του Πόντου. Η Τραπεζούντα (Τrapzon στα τουρκικά) βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Τουρκίας και θεωρείται σημαντικό λιμάνι στη Μαύρη Θάλασσα και μητρόπολη της νοτιοανατολικής πλευράς του Εύξεινου Πόντου. Η ιστορία της πόλης, που σήμερα αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς, τοποθετείται στον 7ο αιώνα π.Χ., που την ίδρυσαν Σινωπείς άποικοι. Σταυροδρόμι εμπορικών δρόμων διά ξηράς και θαλάσσης, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε από τους Κομνηνούς μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους, ορμητήριο των στρατευμάτων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κέντρο διοικητικής περιφέρειας, μεγάλο αστικό και πολιτιστικό κέντρο του Ελληνισμού του Πόντου μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών που ακολούθησε, η Τραπεζούντα με τη διαχρονική ακμή της γέννησε πολλούς θρύλους με πρωταγωνιστές ένδοξους αυτοκράτορες, λόγιους και σοφούς, ήρωες που πολέμησαν σαν λιοντάρια, αγίους και μάρτυρες. Ο χριστιανισμός διαδόθηκε στον Πόντο πολύ νωρίς από τους Αποστόλους Ανδρέα και Πέτρο, με πρώτο ιεραποστολικό σταθμό την Αμισό. Σημαντικότερος μάρτυρας του Χριστού ο Ευγένιος από την Τραπεζούντα, ο οποίος τιμάται ως φωτιστής, διδάσκαλος και πολιούχος της Τραπεζούντας, αλλά και όλων των Ελλήνων του Πόντου μέχρι τις μέρες μας. Ο Πόντιος Βησσαρίων, ο μετέπειτα καρδινάλιος, και ο φιλόσοφος Γεώργιος ο Τραπεζούντιος κατέχουν ακόμη και σήμερα ξεχωριστή θέση στα ευρωπαϊκά γράμματα.

Η Τραπεζούντα τον 14ο αιώνα υπήρξε κέντρο της αστρονομίας και των μαθηματικών, με ονομαστούς δασκάλους τον Γρηγόριο Χιονιάδη, τον Κωνσταντίνο Λουκύτη και τον κληρικό Μανουήλ.

Ο περίφημος «δρόμος του μεταξιού», που ένωνε την Άπω Ανατολή με τη Δύση, περνούσε από το λιμάνι της Τραπεζούντας, ενώ γίνεται λόγος και για παραμονή στην πόλη του Μάρκο Πόλο κατά την επιστροφή του από την Κίνα.

Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να δώσω μια γενική εικόνα από τα πολλά και σημαντικά βυζαντινά μνημεία της Τραπεζούντας , τα οποία έχουν μετατραπεί σε τεμένη ή βρίσκονται σε πολύ άθλια κατάσταση και είναι δύσκολο να τα εντοπίσεις σε μιάμιση μέρα.

Η Τραπεζούντα είναι χτισμένη πάνω σε ράχες, ανάμεσα σε βαθιά φαράγγια που κατεβαίνουν χαμηλά μέχρι τη θάλασσα. Σε μια απ’ αυτές τις ράχες βρίσκεται η ερειπωμένη ακρόπολη της Τραπεζούντας, το παλάτι και το κάστρο των Κομνηνών. Το παλάτι των Μεγάλων Κομνηνών βρίσκεται στην ακρόπολη της Τραπεζούντας. Η απουσία συστηματικής ανασκαφικής έρευνας δεν επιτρέπει τη διατύπωση ασφαλών πορισμάτων για το χώρο. Στο οικοδομικό συγκρότημα, το οποίο χρονολογείται αδρομερώς το 13ο αιώνα, οδηγούσε η νότια είσοδος της ακρόπολης: Γύρω από μια πλατεία, τη γνωστή ως «Επιφάνεια», οργανώνονταν τα διοικητικά κτήρια και οι κατοικίες των Μεγάλων Κομνηνών. Η εντυπωσιακή περιγραφή του παλατιού της Τραπεζούντας, που σώζεται από τις αρχές του 15ου αιώνα στο Εγκώμιον Τραπεζούντος του Βησσαρίωνος, τονίζει την οχυρή θέση των βασιλικών διαμερισμάτων και εξαίρει τη μεγαλοπρέπεια των εσωτερικών χώρων.

Η Αγία Σοφία

Σ’ ένα ακρωτήριο στη δυτική πλευρά της πόλης, που το δροσίζει η αύρα της θάλασσας, βρίσκεται ο ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Πρόκειται για ναό με εξέχουσα θέση τόσο ανάμεσα στα μνημεία του Πόντου, όσο και ανάμεσα στα βυζαντινά μνημεία ευρύτερα, οφείλει τη σημασία της στη σύνδεσή της με ποικίλες ιστορικές και αρχαιολογικές παραμέτρους. Η ιδιομορφία του ναού έγκειται κυρίως στη συνύπαρξη ετερόκλητων επιδράσεων, οι οποίες παραπέμπουν άλλοτε στη Δύση (σε σχέση με τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή) και άλλοτε στην Ανατολή.

Ο ναός, σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, νάρθηκα και τρία εντυπωσιακά πρόπυλα, αποτελεί το κέντρο ενός ευρύτερου οχυρωμένου οικοδομικού συγκροτήματος. Πλαισιώνεται από έναν πύργο με παρεκκλήσι, καθώς και από κατάλοιπα μιας μικρότερης εκκλησίας, αλλά και άλλων κτισμάτων, κατά πάσα πιθανότητα μοναστηριακών. Επισκέφτηκα την Αγία Σοφία με τον φίλο Κωνσταντινουπολίτη Λάκη Βίγκα και τους δύο του γιούς, τον Μάριο και τον Βασίλη.

Η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί το 1557 και εγκαταλείφθηκε τον 19ο αιώνα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 άρχισαν από Βρετανούς αρχαιολόγους εργασίες αποκατάστασης του ναού, που διήρκεσαν περίπου δέκα χρόνια. Αποκαλύφθηκαν εξαιρετικές τοιχογραφίες , που είχαν καλυφθεί με ασβέστη, του 13ου αιώνα , έργα της βυζαντινής τέχνης της πρώιμης Παλαιολόγειας αναγέννησης.

Στον περίβολο σώζεται το καμπαναριό, που κτίστηκε το 1443, και είναι βενετικού ρυθμού.

Η Παναγία Θεοσκέπαστος

Ο λαξευτός ναός της Παναγίας Θεοσκεπάστου, ένα καθίδρυμα που συνδέθηκε στενά με την οικογένεια του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού (1349-1390), φέρει έντονη τη σφραγίδα της ταφικής λειτουργίας του, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση άλλων σημαντικών εκκλησιαστικών ιδρυμάτων της Τραπεζούντας. Ο ναός ανήκει σε ένα ευρύτερο μοναστηριακό συγκρότημα, που εντοπίζεται στις πλαγιές του όρους Μίνθριον.

Το 1843, στο πλαίσιο μιας ανακαίνισης του ναού έγιναν εκτεταμένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν το μνημείο. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να το επισκεφθώ εσωτερικά, γιατί ο φύλακας, μου είπε ότι γίνονται εργασίες συντήρησης.

Ο Άγιος Ευγένιος

Άλλη σημαντική βυζαντινή εκκλησία είναι αυτή του Αγίου Ευγενίου. Χτισμένη μόλις 190 μέτρα ανατολικά της ακρόπολης της Τραπεζούντας και με θέα προς το φαράγγι που την περιβάλλει, διακρινόταν για την οχυρή θέση της. Πρόκειται για μια βασιλική που μετασκευάστηκε σε τρουλαίο ναό. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς κατασκευάστηκε ο ναός, πάντως στις αρχές του 11ου αιώνα υπήρχε ήδη, οπότε ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος χορήγησε τη διακόσμησή του. Οι τοιχογραφίες του 14ου αιώνα στο εσωτερικό του είναι σήμερα ασβεστωμένες, αφού ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος με την ονομασία «Γενί Τζουμά Τζαμί».

Η Παναγία Χρυσοκέφαλος

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ σταθμός της περιδιάβασης η Παναγία Χρυσοκέφαλος, του 10ου αιώνα, η οποία μετατράπηκε το 1461 σε τέμενος του Πορθητή. Η παράδοση αποδίδει την επωνυμία «Χρυσοκέφαλος» είτε στη χάλκινη κάλυψη των πλακών του τρούλου του ναού, που από μακριά φάνταζε χρυσός, είτε - το πιθανότερο - στην ύπαρξη σε αυτόν εικόνας της Θεοτόκου με ανάλογη χρυσή επένδυση.

Είναι κρίμα που σήμερα δεν έχει διασωθεί η εντυπωσιακή εσωτερική διακόσμηση αυτού του σημαντικού ναού.

Κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών ο ναός αυτός υπήρξε μητρόπολη της Τραπεζούντας, χώρος πραγματοποίησης επίσημων τελετών και στέψεων, σπουδαίο ταφικό καθίδρυμα αλλά και καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές.

Στη Χρυσοκέφαλο έχουν ταφεί και δύο μητροπολίτες του 14ου αιώνα, ο Βαρνάβας (1333) και ο Βασίλειος (1364) και μέλη της δυναστείας των Μεγάλων Κομνηνών.

Άλλες σημαντικές βυζαντινές εκκλησίες της Τραπεζούντας, που έγιναν τζαμιά, είναι η Αγία Άννα, ο Άγιος Ανδρέας, ο Άγιος Μιχαήλ, ο Άγιος Φίλιππος και ο Άγιος Σάββας.

Λεζάντες:

1.Ερείπια από τα τείχη των Κομνηνών

2.Η Αγία Σοφία, η οποία λειτουργεί ως μουσείο

3.Μια από τις περίφημες τοιχογραφίες της Αγίας Σοφίας

4.Άποψη από το εσωτερικό της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας

5.O ναός του Αγίου Ευγενίου Πολιούχου Τραπεζούντας, ο οποίος μετατράπηκε σε τέμενος

6.Αποψη από το εσωτερικό του Αγίου Ευγενίου, που σήμερα είναι τέμενος

7.Τέμενος και η Παναγία Χρυσοκέφαλος, Μητρόπολη της Τραπεζούντας

8.Η Μονή Παναγίας Θεοσκεπάστης

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3232

Η εξόδιος Ακολουθία

Δείτε βίντεο από την εξόδιο ακολουθία του Μητροπολίτη Αυγουστίνου Καντιώτη Δευτέρα, 30 Αύγουστος 2010 Συντάχθηκε απο τον/την Romfea.gr 15:46 Παρακάτω ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από την εξόδιο ακολουθία του Μητροπολίτη πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, που τελέστηκε σήμερα στον Μητροπολιτικό ιερό ναό του Αγίου Παντελεήμονος Φλώρινας.

Να σημειωθεί, ότι της εξοδίου ακολουθίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, συμπροσευχομένων μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας και του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος κ. Ιωάννη.

Το βίντεο:

Η εξόδιος Ακολουθία του  Μητροπολίτου κυρού Αυγουστίνου Καντιώτη

ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/

Αυγόφετες

Μμμμμμμ... η Μανούλα έφτιαξε Αυγοφέτες!!

Εύκολο, γρήγορο και αγνό πρωινό ή απογευματινό

για μικρά και μεγάλα χαμομηλάκια

Συστατικά

Μπαγιάτικο ψωμί κομμένο σε φέτες
2-3 αυγά
γάλα
ζάχαρη
λάδι (ή βιτάμ) για το τηγάνισμα

Οδηγίες

Κόβουμε το ψωμί σε φέτες όχι πολύ χοντρές.
Βάζουμε το λάδι στο τηγάνι να ζεσταθεί.
Χτυπάμε σε μπολ τα αυγά με λίγο γάλα.
Βουτάμε τις φέτες του ψωμιού μέσα στο μείγμα του αυγού να βραχούν καλά και βάζουμε να τηγανιστούν.
Γυρίζουμε τις αυγοφέτες από τις δυο μεριές μέχρι να ροδίσουν.
Σερβίρουμε ζέστες τις αυγοφέτες πασπαλισμένες με ζάχαρη

Λίγα μυστικά ακόμα

* Αν θέλετε ξεροψημένες αυγοφέτες, μην τις αφήσετε να μουλιάσουν μέσα στο μείγμα του αυγού.
* Αν τις κάνετε αλμυρές, παραλείψτε τη ζάχαρη και συνοδέψτε με τυρί (πχ φέτα).
* Η κανέλα, η βανίλια, το παγωτό, πολύ ταιριάζουν με τις αυγοφέτες μας!!
ΠΗΓΗ:  http://hamomilaki.blogspot.com/2010/08/augofetes-glykakia-gia-paidia.html

Η Θεία Ευχαριστία

Τι είναι η Θεἰα Ευχαριστία

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει πώς κοινωνούμε πραγματικά το σώμα και το αίμα του Κυρίου (Ματθ. κστ' 26-28. Μάρκ. ιδ' 22-24. Λουκ. κβ' 15-20. Ιω. στ' 51-56. Α' Κορ. ια' 24-26).

Δέχεται πώς η ευχαριστία είναι ανάμνηση του πάθους του Χριστού (Λουκ. κβ' 19. Α' Κορ. ια' 24-25), αλλά δεν δέχεται πώς

είναι μόνο ανάμνηση!

Ο Χριστός εξετέλεσε τη θυσία Του «εφάπαξ» (Εβρ. Ζ' 27. θ' 12.28), επομένως η θυσία αυτή δεν επαναλαμβάνεται. Όμως ο ίδιος ο Κύριος προσφέρει το σώμα Του και το αίμα Του πριν από τη μοναδική θυσία του Γολγοθά (Ματθ. κστ' 26-28. Μαρκ. ιδ' 22-24. Λουκ. κβ' 19-20) και δίνει εvτoλή στους μαθητές Του να κάνουν και αυτοί το ίδιο μέχρι τη δευτέρα Του παρουσία, δηλώνovτας πώς η «βρώσις» του σώματός Του και η «πόσις» του αίματός Του είναι απαραίτητα για τη σωτηρία (Ιω. στ' 31-50. Α' Κορ. ια' 23-29).

Πώς είναι δυνατόν να τελεσθεί η θεία ευχαριστία πριν από τη σταυρική θυσία του Κυρίου; Τούτο καλύπτεται βέβαια από το μυστήριο! Όμως η θεία ευχαριστία, πού ετέλεσε ο Χριστός πριν από τη θυσία του, αποτελεί «μυστηριακή μετοχή» στη μία και μοναδική θυσία του Γολγοθά.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη θεία ευχαριστία πού τελεί η Εκκλησία: είναι μετοχή της μιας και μοναδικής θυσίας πού πρόσφερε ο Χριστός. Οι ιερείς της Εκκλησίας οικονόμοι των μυστηρίων Του είναι διάκονοι του Χριστού, (Α' Κορ. Δ), προσφέρουν αληθινή θυσία πάνω στο θυσιαστήριο της Εκκλησίας (Εβρ. ιγ' 10), πού ονομάζεται μάλιστα και «τράπεζα του Κυρίου», η οποία αντιπαραβάλλεται με το ιουδαϊκό και το ειδωλολατρικό θυσιαστήριo (Α' Κορ. ι' 16-21).

Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύεται πώς η τέλεση της θείας ευχαριστίας την οποία παρήγγειλε ο Xριστός να τελούμε πάνω στο Χριστιανικό θυσιαστήριo (Εβρ. ιγ' 10), είναι η «θυσία καθαρά», η οποία προφητεύτηκε (Μαλαχ. α' 11). Δεν είναι επανάληψη της θυσίας του Xριστoύ, αλλά μυστηριακή μετοχή στη μία και μοναδική θυσία, ώστε τα επί μέρους μέλη (Ρωμ. ιβ' 5. Έφεσ. δ' 25) να ενώνονται και να συγκροτούν το ένα σώμα (Εφεσ. δ' 4. Α' Κορ. ι' 17).

Έτσι με τη θεία ευχαριστία, με τη μετοχή του ανθρώπου στη θεία Ζωή (Ιωαν. ιδ' 6. Β' Πέτρ. α' 4), εκπληρώνεται ο σκοπός της θείας οικονομίας, δηλαδή η εν Xριστώ κοινωνία, πού είναι η σωτηρία του ανθρώπου (Ιωαν. στ' 53-54. ια' 52. ιζ' 21-23).

Η συμμετοχή στη θεία ευχαριστία δεν είναι μέσο για ενότητα, αλλά έκφραση, φανέρωση της ενότητας στο ένα σώμα του Xριστoύ. Γι' αυτό και τα σχίσματα αποτελούν τραύματα στο σώμα της Εκκλησίας δεν εκφράζουν το αληθινό νόημα της θείας ευχαριστίας (Α' Κορ. α' 13. ι' 16-18. 18-23).

Αυτό είναι το δόγμα της αγίας Γραφής στο θέμα της θείας ευχαριστίας. Τούτο μαρτυριέται από τον αλάνθαστο ερμηνευτή της αγίας Γραφής, την Εκκλησία (Α' Τιμ. γ' 15) στους μεταπoστoλικoύς χρόνους, όπως αποδεικνύουν τα πρωτοχριστιανικά κείμενα.

Η «Διδαχή» (90-110 μ.Χ.) αναφέρεται στη «θυσία καθαρά» του Μαλαχίου (α' 11) και την ταυτίζει με την ευχαριστία (Διδαχή XIV,1). Ο άγιος Ιγνάτιος (†11O) προτρέπει: «Σπουδάσατε ουν μιά ευχαριστία χρήσθαι μία γάρ σάρξ του Κυρίου ημών Ιησού Xριστoύ, και εν ποτήριον εις ένωσιν του αίματος αυτού, εν θυσιαστήριoν ως εις επίσκοπος άμα τω πρεσβυτερίω και τοίς διακόνοις, τοίς συνδούλοις μου, ίνα ο εάν πράσσητε, κατά Θεόν πράσσητε» (Iγν., Φιλαδ. 4).

Ο Ioυστίνoς (†163/167) συνδέει την θεία ευχαριστία με την «θυσίαν καθαράν» (Μαλαχ. α' 11. Ioυστ., Διάλ. πρός Τρύφ. 41,2-3) και υπογραμμίζει πώς δεν είναι κοινός άρτος και «κοινό πόμα», αλλά «δι' ευχής λόγου» ο άρτος και ο οίνος γίνονται «αίμα και σάρκες κατά μεταβολήν» (Ιoυστ., Αποκ. 66,2). Mάλιστα προσθέτει: «εκείνου του σαρκοποιηθέντος Ιησού και σάρκα και αίμα εδιδάχθημεν είναι», δηλαδή αυτό δεν είναι άποψη του Ioυστίνoυ, αλλά διδασκαλία της Εκκλησίας.

Ο Ειρηναίος (†220) αναφέρει ακόμη και την «επίκληση» του Αγίου Πνεύματος για τη μεταβολή του άρτου σε σώμα και του οίνου σε αίμα του Xριστoύ. «Εάν λοιπόν το περιεχόμενο του ποτηρίου και ο ετοιμασμένος άρτος δεχθούν το λόγο του Θεού και η ευχαριστία γίνει σώμα Χριστoύ, ώστε η ουσία της σάρκας μας να ανυψώνεται και να στηρίζεται, πώς μπορούν να λέγουν ότι η σάρκα δεν μπορεί να λάβει τη χάρη του Θεού, πού συνίσταται στην αιώνιο Ζωή, αφού τρέφεται από το αίμα και το σώμα του Κυρίου και γίνεται μέλος;» (Ειρην., Κατά αιρ. V, 2.3).

«Ο άρτος πού προέρχεται από τη γη, αν λάβει την επίκληση του Θεού, δεν είναι πλέον άρτος, αλλά όπως η ευχαριστία συνίσταται από δύο στoιχεία, ένα γήινο και ένα ουράνιο, έτσι και τα σώματά μας, εάν μεταλάβουν την ευχαριστία, δεν ανήκουν πλέον στη φθορά, αλλά έχουν την ελπίδα της αναστάσεως» (Ειρ. Κατά αιρ. IV, 18,15. Πρβλ. και Απόσπ. 37 εν ΒΕΠ 5,183).

Αυτή η διδαχή προσφερόταν στην πρώτη Εκκλησία στους «φωτιζόμενους» και «νεoφωτίστoυς», όπως μαρτυρούν οι μυσταγωγικές κατηχήσεις του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων (†386): «Ο άρτος της ευχαριστίας», αναφέρει, «μετά την επίκλησιν του Αγίου Πνεύματος, ουκ έτι άρτος λιτός, αλλά σώμα Xριστoύ» (Κατήχ. Γ' 3), δηλαδή είναι σώμα Χριστoύ και όχι απλός άρτος. «Ώστε μετά πάσης πληροφορίας», δηλαδή με κάθε βεβαιότητα, «ως σώματος και αίματος μεταλαμβάνομεν Χριστού. Εν τύπω γάρ άρτου δίδοταί σοι το σώμα , και εν τύπω οίνου δίδοταί σοι το αίμα», εις τύπον άρτου σου δίδεται το σώμα και εις τύπον οίνου σου δίδεται το αίμα, «δια να γίνης, αφού μεταλάβης το σώμα και το αίμα τού Χριστού, σύσσωμος και σύναιμος αυτού τού Χριστού. Διότι με αυτόν τον τρόπον γινόμεθα χριστοφόροι, με το να διαδίδεται σε όλα μας τα μέλη το σώμα και το αίμα Του, και μέτοχοι θείας Φύσεως, καθώς λέγει ο μακάριος Πέτρος» (Κατήχ. Δ' 3).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ρωτά: «Ποιός ποιμένας τρέφει τα πρόβατα με τα ιδικά του μέλη;», υπάρχουν μητέρες πού δίνουν τα παιδιά τους σε άλλες τροφούς, αλλά ο Χριστός «μας τρέφει ο ίδιος με το δικό Του αίμα και σε όλα μας συνδέει άρρηκτα με τον εαυτό Του. Εκείνος συμφύρει τον εαυτό Του με τον καθένα δια των μυστηρίων». Εκείνους πού αναγέννησε «τούς εκτρέφει με τον εαυτό Του και δεν τούς δίνει σε άλλον και με αυτό πάλι για να σε πείσει ότι έλαβε τη δική σου σάρκα... Δεν βλέπετε τα βρέφη με πόση προθυμία αρπάζουν τον μαστό;» (Χρυσ., Ομιλ. ΠΒ' 5 εις τό κατά Ματθ.).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία λοιπόν απορρίπτει την Προτεσταντική διδαχή πώς η ευχαριστία είναι «συμβολική και αναμνηστική τελετή». Και στηρίζεται στην αγία Γραφή, όπως την ερμήνευσε η Εκκλησία μέσω των ποιμένων της.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Αναδημοσιευση απο:http://www.impantokratoros.gr/euxaristia.el.aspx

Αποτομή κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου (29 Αυγούστου)

Το Ευαγγέλιο και το Αποστολικό Ανάγνωσμα της εορτής,

η απόδοσή τους στην νεοελληνική
και κήρυγμα επί του Ευαγγελίου
 ***

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (Κεφ. 6, χωρία 14 έως 30)

῾Ο θάνατος τοῦ ᾿Ιωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

ΣΤ΄/ 14 Καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς ῾Ηρῴδης· φανερὸν γὰρ ἐγένετο τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἔλεγεν ὅτι ᾿Ιωάννης ὁ βαπτίζων ἐκ νεκρῶν ἠγέρθη, καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦσιν αἱ δυνάμεις ἐν αὐτῷ. 15 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι ᾿Ηλίας ἐστίν· ἄλλοι δὲ ἔλεγον ὅτι προφήτης ἐστὶν ὡς εἷς τῶν προφητῶν. 16 ἀκούσας δὲ ὁ ῾Ηρῴδης εἶπεν ὅτι ὃν ἐγὼ ἀπεκεφάλισα ᾿Ιωάννην, οὗτός ἐστιν· αὐτὸς ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν. 17 αὐτὸς γὰρ ὁ ῾Ηρῴδης ἀποστείλας ἐκράτησε τὸν ᾿Ιωάννην καὶ ἔδησεν αὐτὸν ἐν φυλακῇ διὰ ῾Ηρῳδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ὅτι αὐτὴν ἐγάμησεν. 18 ἔλεγεν γὰρ ὁ ᾿Ιωάννης τῷ ῾Ηρῴδῃ ὅτι οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου. 19 ἡ δὲ ῾Ηρῳδιὰς ἐνεῖχεν αὐτῷ καὶ ἤθελεν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, καὶ οὐκ ἠδύνατο· 20 ὁ γὰρ ῾Ηρῴδης ἐφοβεῖτο τὸν ᾿Ιωάννην, εἰδὼς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον, καὶ συνετήρει αὐτόν, καὶ ἀκούσας αὐτοῦ πολλὰ ἐποίει καὶ ἡδέως αὐτοῦ ἤκουε. 21 καὶ γενομένης ἡμέρας εὐκαίρου, ὅτε ῾Ηρῴδης τοῖς γενεσίοις αὐτοῦ δεῖπνον ἐποίει τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς χιλιάρχοις καὶ τοῖς πρώτοις τῆς Γαλιλαίας, 22 καὶ εἰσελθούσης τῆς θυγατρὸς αὐτῆς τῆς ῾Ηρῳδιάδος καὶ ὀρχησαμένης καὶ ἀρεσάσης τῷ ῾Ηρῴδη καὶ τοῖς συνανακειμένοις, εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ κορασίῳ· αἴτησόν με ὃ ἐὰν θέλῃς, καὶ δώσω σοι. 23 καὶ ὤμοσεν αὐτῇ ὅτι ὃ ἐάν με αἰτήσῃς δώσω σοι, ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας μου. 24 ἡ δὲ ἐξελθοῦσα εἶπε τῇ μητρὶ αὐτῆς· τί αἰτήσομαι; ἡ δὲ εἶπε· τὴν κεφαλὴν ᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. 25 καὶ εἰσελθοῦσα εὐθέως μετὰ σπουδῆς πρὸς τὸν βασιλέα ᾐτήσατο λέγουσα· θέλω ἵνα μοι δῷς ἐξαυτῆς ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν ᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. 26 καὶ περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεύς, διὰ τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς συνανακειμένους οὐκ ἠθέλησεν αὐτὴν ἀθετῆσαι. 27 καὶ εὐθέως ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς σπεκουλάτωρα ἐπέταξεν ἐνεχθῆναι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. 28 ὁ δὲ ἀπελθὼν ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ ἤνεγκε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι καὶ ἔδωκεν αὐτὴν τῷ κορασίῳ, καὶ τὸ κοράσιον ἔδωκεν αὐτὴν τῇ μητρὶ αὐτῆς. 29 καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἦλθον καὶ ἦραν τὸ πτῶμα αὐτοῦ, καὶ ἔθηκαν αὐτὸ ἐν μνημείῳ.

30 Καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν, καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα, καὶ ὅσα ἐποίησαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

ΑΠΟΔΟΣΗ

Ο βασιλεύς Ηρώδης ακούσε για τον Ιησού, γιατί το όνομα του είχε γίνει γνωστό, και έλεγε ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αναστήθηκε από τους νεκρούς και γι' αυτό οι θαυματουργές δυνάμεις ενεργούν δι' αυτού. Άλλοι έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας, άλλοι ότι είναι προφήτης σαν ένας από τους Προφήτας.

Όταν άκουσε αυτά ο Ηρώδης, είπε: «Αυτός είναι ο Ιωάννης, πού εγώ αποκεφάλισα. Αναστήθηκε από τους νεκρούς».

Γιατί ο Ηρώδης είχε στείλει και συλλάβει τον Ιωάννη και τον έδεσε στη φυλακή με αφορμή την Ηρωδιάδα, την γυναίκα του Φιλίππου, του αδελφού του, γιατί την είχε νυμφευθεί.

Και ο Ιωάννης έλεγε στον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις την γυναίκα του αδελφού σου». Η δε Ηρωδιάδα έτρεφε μνησικακία εναντίον του και ήθελε να τον σκοτώσει, αλλά δεν μπορούσε γιατί ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, επειδή ήξερε ότι ήταν άνδρας δίκαιος και άγιος και τον προστάτευε. Τον άκουε ευχαρίστως, αλλά όσα άκουε τον έφεραν σε μεγάλη απορία.

Κατάλληλη ευκαιρία παρουσιάσθηκε, όταν ο Ηρώδης στη γιορτή των γενεθλίων του, παρέθεσε δείπνο στους μεγιστάνες του και στους χιλιάρχους και στους προύχοντες της Γαλιλαίος. Όταν μπήκε η θυγατέρα της Ηρωδιάδος και χόρευσε, άρεσε στον Ηρώδη και στους καλεσμένους, και είπεν ο βασιλεύς στο κορίτσι: «Ζήτησε μου ό,τι θέλεις και θα σου το δώσω». Και ορκίσθηκε σ' αυτή. «Οτιδήποτε και αν ζητήσεις θα σου το δώσω, έως το μισό βασίλειο μου».

Αυτή βγήκε έξω και είπε στη μητέρα της: «Τί να ζητήσω;» Η μητέρα της είπε: «Το κεφάλι του Ιωάννου του Βαπτιστού». Και αμέσως μπήκε με βήμα ταχύ και ζήτησε από τον βασιλέα: «Θέλω αμέσως να μου δώσεις σ' ένα πιάτο το κεφάλι του Ιωάννου του Βαπτιστού».

Και λυπήθηκε ο βασιλεύς, άλλ' εξ αίτιας των όρκων και των καλεσμένων δεν ήθελε να της αρνηθεί.

Αμέσως ο βασιλεύς έστειλε δήμιο και διέταξε να φέρει το κεφάλι του Ιωάννου.

Και εκείνος πήγε και τον αποκεφάλισε στη φυλακή και έφερε το κεφάλι του σ' ένα πιάτο και το έδωσε στο κορίτσι και το κορίτσι το έδωσε στη μητέρα της.

Και όταν άκουσαν οι μαθηταί του Ιωάννου, ήλθαν και πήραν το σώμα του και το έβαλαν σε μνημείο.

Οι απόστολοι επέστρεψαν στον Ιησού και του ανήγγειλαν όλα όσα έκαναν και εδίδαξαν.

***

Από τις Πράξεις των Αποστόλων (Κεφ. 13, χωρία 25 έως 32)

ΙΓ΄/ 25 Ως δὲ ἐπλήρου ὁ ᾿Ιωάννης τὸν δρόμον, ἔλεγε· τίνα με ὑπονοεῖτε εἶναι; οὐκ εἰμὶ ἐγώ, ἀλλ᾿ ἰδοὺ ἔρχεται μετ᾿ ἐμὲ οὗ οὐκ εἰμὶ ἄξιος τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν λῦσαι. 26 ῎Ανδρες ἀδελφοί, υἱοὶ γένους ᾿Αβραὰμ καὶ οἱ ἐν ὑμῖν φοβούμενοι τὸν Θεόν, ὑμῖν ὁ λόγος τῆς σωτηρίας ταύτης ἀπεστάλη. 27 οἱ γὰρ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν τοῦτον ἀγνοήσαντες, καὶ τὰς φωνὰς τῶν προφητῶν τὰς κατὰ πᾶν σάββατον ἀναγινωσκομένας κρίναντες ἐπλήρωσαν, 28 καὶ μηδεμίαν αἰτίαν θανάτου εὑρόντες ᾐτήσαντο Πιλᾶτον ἀναιρεθῆναι αὐτόν.

29 ὡς δὲ ἐτέλεσαν πάντα τὰ περὶ αὐτοῦ γεγραμμένα, καθελόντες ἀπὸ τοῦ ξύλου ἔθηκαν εἰς μνημεῖον. 30 ὁ δὲ Θεὸς ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν· 31 ὃς ὤφθη ἐπὶ ἡμέρας πλείους τοῖς συναναβᾶσιν αὐτῷ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας εἰς ῾Ιερουσαλήμ, οἵτινές εἰσι μάρτυρες αὐτοῦ πρὸς τὸν λαόν. 32 καὶ ἡμεῖς ὑμᾶς εὐαγγελιζόμεθα τὴν πρὸς τοὺς πατέρας ἐπαγγελίαν γενομένην, ὅτι ταύτην ὁ Θεὸς ἐκπεπλήρωκε τοῖς τέκνοις αὐτῶν, ἡμῖν, ἀναστήσας ᾿Ιησοῦν.

ΑΠΟΔΟΣΗ

Και όταν ο Ιωάννης ήταν προς το τέλος της αποστολής του, έλεγε: «Ποιος νομίζετε πώς είμαι; Όχι, δεν είμαι εγώ· άλλα υστέρα από μένα έρχεται ένας, πού δεν είμαι άξιος να λύσω το υπόδημα από τα πόδια του.

Άνδρες αδελφοί, απόγονοι του Αβραάμ και όσοι μεταξύ σας είσθε από τους φοβούμενους τον Θεό, σε σας στάλθηκε το κήρυγμα της σωτηρίας αυτής.

Γιατί οι κατοικούντες την Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες τους αγνόησαν αυτόν και έτσι καταδικάσαντες αυτόν πραγματοποίησαν τα λόγια των προφητών, πού διαβάζονται κάθε Σάββατο και χωρίς να βρουν καμιά αιτία θανάτου, ζήτησαν από τον Πιλάτο να θανατωθεί.

Όταν ξεπλήρωσαν όλα όσα είχαν γραφεί γι' αυτόν, τον κατέβασαν από τον Σταυρό και τον έβαλαν σε μνημείο.

Ο Θεός όμως τον ανέστησε από τους νεκρούς και σε διάστημα πολλών ήμερων φανερώθηκε σ' εκείνους, πού είχαν ανεβεί, μαζί του από την Γαλιλαία στην Ιερουσαλήμ, και πού είναι μάρτυρες του στο λαό.

Και εμείς σας φέρουμε το χαρμόσυνο άγγελμα για την υπόσχεση πού έδωσε ο Θεός στους πατέρες και την πραγματοποίησε σ' εμάς τους απογόνους τους με το να αναστήσει τον Ιησούν.

***

Αποτομή κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου ((Μαρκ. στ’, 14-30)

κήρυγμα επί του Ευαγγελίου

του Ιωάννη Δήμου , Θεολόγου - Φιλολόγου

από την ιστοσελίδα του: www.sostikalogia.com

Η 29η Αυγούστου είναι αφιερωμένη στη φυσιογνωμία Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη. Ο Ιωάννης είναι εκείνος για τον οποίο ο Κύριος είπε ότι άλλος σαν αυτόν δε γεννήθηκε από γυναίκα στη γη. Και πράγματι η ζωή του Ιωάννη υπήρξε κάτι το μοναδικό στην ιστορία. Κατά πρώτον η γέννηση του υπήρξε τόσο απίθανη ώστε και αυτός ο πατέρας του Ζαχαρίας δεν πίστεψε. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει βουβός μέχρι τη στιγμή που κλήθηκε να αναγράψει το όνομα του παιδιού σε πινακίδιο.

Το όνομα Ιωάννης σημαίνει δώρο του Θεού, και πράγματι ο Ιωάννης ήταν θεοδώρητος. Η ενδυμασία του όσο και η τροφή του ήταν απλή και λιτή. Φορούσε χιτώνα από τρίχες καμήλας και ζώνη στη μέση του. Τρεφόταν δε με ακρίδες, δηλαδή με βλαστάρια από διάφορα αγριόχορτα και μέλι άγριο που εύρισκε μέσα στα σπλάχνα των κορμών των δένδρων. Ο Ιωάννης όλως ιδιαιτέρως ήταν πολύ ταπεινός ώστε, ενώ ζούσε σαν επίγειος άγγελος, εν τούτοις είπε για το Χριστό ότι δεν είμαι άξιος να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων Του. Έτυχε δε της μεγάλης τιμής να βαπτίσει το Λόγο του Θεού, τον Οποίον όλοι οι άλλοι προφήτες τον αντίκρισαν μόνο μέσω των συμβόλων και οραμάτων. Ο Ιωάννης αντίθετα, αξιώθηκε να θέσει το χέρι του στην κεφαλή του Δεσπότου, και να ζήσει τη Θεοφάνεια του Τριαδικού Θεού στον Ιορδάνη ποταμό, στη βάπτιση του Κυρίου. Ο Ιωάννης είναι ο συνδετικός κρίκος της προ Χριστού και μετά Χριστό εποχής, και ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης.

Όμως αυτός ο Ιωάννης ο Πρόδρομος είχε μαρτυρικό τέλος εξ αιτίας του μίσους μιας γυναίκας εναντίον του, επειδή έκανε έλεγχο στα ηθικά της παραπτώματα. Αυτή ήταν η Ηρωδιάδα που ζούσε παράνομα με τον Ηρώδη, η οποία συμβούλεψε την κόρη της να ζητήσει την κεφαλή του Προδρόμου σε πινάκιο. Αυτό έγινε όταν ο Ηρώδης υποσχέθηκε να της χαρίσει ό, τι του ζητήσει μέχρι το μισό βασίλειο του. Έτσι ο Ηρώδης, αν και λυπήθηκε πάρα πολύ, όμως για τους όρκους που είχε δώσει και για να μη εκτεθεί στους συνδαιτυμόνας του ως επίορκος, δεν θέλησε να αθετήσει την υπόσχεση του. Αμέσως έστειλε δήμιο και διέταξε να φέρει την κεφαλή του Ιωάννη. Εκείνος πήγε, τον αποκεφάλισε στη φυλακή, έφερε την κεφαλή του σε πινάκιο και την έδωσε στην κόρη και η κόρη στη μητέρα της. Όταν άκουσαν οι μαθητές του Ιωάννη το θλιβερό γεγονός, ήλθαν και πήραν το νεκρό σώμα του και το έβαλαν στο μνημείο.

Επειδή το απαίσιο αυτό έγκλημα ήταν καρπός μέθης, η Εκκλησία όρισε νηστεία κατά την ημέρα αυτή, την οποία σέβονται όλοι οι Χριστιανοί. Αλλά δεν είναι μόνο η νηστεία, γιατί η Εκκλησία τίμησε τον Πρόδρομο και με πολλούς άλλους τρόπους. Χαρακτηριστικό είναι το ότι στο τέμπλο των ναών ευρίσκεται πάντοτε ο Πρόδρομος Ιωάννης παραπλεύρως του Κυρίου τον Οποίον υποδεικνύει στους ανθρώπους να πιστέψουν για να σωθούν. Και κάτι που, αν δεν το έλεγε ο Ίδιος ο Κύριος, δεν θα το πίστευε κανείς. Όλοι εκείνοι που θα αξιωθούν να κληρονομήσουν τη Βασιλεία του Θεού στον ουρανό, θα αποδειχθούν μεγαλύτεροι από τον Ιωάννη το βαπτιστή. Αυτοί θα βλέπουν το Πρόσωπο του Σωτήρα πολύ πιο ένδοξο από ότι το αντίκρισε ο Ιωάννης στον Ιορδάνη ποταμό. Αυτό είθε να αξιωθούμε όλοι μας με τις προσευχές του Τιμίου Προδρόμου. Αμήν.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος β’.

Μνήμη δικαίου μετ’ ἐγκωμίων· σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε·

ἀνεδείχθης γὰρ ὄντως καὶ Προφητῶν σεβασμιώτερος,

ὅτι καὶ ἐν ῥείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τὸν κηρυττόμενον.

Ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας, χαίρων εὐηγγελίσω καὶ τοὶς ἐν Ἅδῃ,

Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου,

καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ὡς πάντων ὑπέρτερος, τῶν Προφητῶν ἀληθῶς, αὐτόπτης καὶ Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ,

Προφήτα γεγένησαι, ὅθεν καὶ παρ’ Ἡρώδου, ἐκτμηθεῖς σου τὴν Κάραν,

 ἔδραμες τοὶς ἐν Ἅδῃ, προκηρύξαι τὸ λύτρον

διὸ σὲ Ἰωάννη Βαπτιστά, ποθῶ γεραίρομεν.

Κοντάκιον Ἦχος πλ. α’.

Ἡ τοῦ Προδρόμου ἔνδοξος ἀπoτομὴ, οἰκονομία γέγονέ τις θεϊκή,

 ἵνα καὶ τοῖς ἐν Ἅδῃ, τοῦ Σωτῆρος κηρύξῃ τὴν ἔλευσιν.

 Θρηνείτω οὖν Ἡρωδιάς, ἄνομον φόνον αἰτήσασα·

 οὐ νόμον γὰρ τὸν τοῦ Θεοῦ, οὐ ζῶντα αἰώνα ἠγάπησεν,

 ἀλλ’ ἐπίπλαστον πρόσκαιρον.

Μεγαλυνάριον.

Κἂν ἐτμήθης Κάραν ὦ Βαπτιστά, φθέγγεται ἠ γλῶσσα, τὸν Ἡρώδην ἐλέγχουσα·

 Λόγου τὴν φωνήν σε, σιγῆσαι γὰρ οὐκ ἔδει,

ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐν Ἅδῃ, Χριστὸν κηρύξασθαι.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4077&Itemid=29