Παιδί και ... νερό!

Σβήστε τη δίψα του

Το καλοκαίρι αυξάνει τις ανάγκες του παιδιού για νερό και δροσιά
Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ, παιδίατρος

 Με τις ζέστες του καλοκαιριού και τη συνεχή εφίδρωση όλοι προσπαθούμε να δροσιστούμε πίνοντας υγρά. Τα χρειάζεται άλλωστε ο οργανισμός μας. Οσον αφορά τα παιδιά, επειδή ιδρώνουν ακόμη πιο πολύ, στο παιχνίδι, στη θάλασσα, χρειάζονται περισσότερη προσοχή. Οι οδηγίες που ακολουθούν είναι χρήσιμες.

Αυτό που κυρίως προκαλεί η φυσιολογική ζέστη του καλοκαιριού είναι η εφίδρωση. Τώρα, το παιδί ιδρώνει πολύ περισσότερο, οπότε ο οργανισμός του χάνει πολλά υγρά. Ετσι, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος κάποιας αφυδάτωσης (με τις συνέπειές της), αν δεν αναπληρωθούν τα υγρά που πολύ εύκολα χάνει ο παιδικός οργανισμός.

Αυτό ίσως φαίνεται αρχικά υπερβολικό, αλλά δεν είναι, διότι τα παιδιά έχουν αυξημένη ανάγκη για νερό, ιδιαίτερα όταν παίζουν ή τρέχουν, αλλά ακόμη κι αν απλώς κάθονται στον ήλιο πολλές φορές.

Πίνουν νερό όταν διψούν, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Μάλιστα, όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη του για υγρά. Τα μωρά έχουν μεγαλύτερη ανάγκη ημερησίως για υγρά απ' ό,τι τα μεγαλύτερα παιδιά και εμείς αρκετές φορές μπορεί να μην υπολογίζουμε σωστά την ποσότητα που χρειάζονται.

Τα μωρά επίσης, αν εκτεθούν στον ήλιο, έστω και για λίγο, επειδή η απροστάτευτη επιφάνειά τους, δηλαδή το κεφάλι, αποτελεί το 1/3 του συνολικού τους όγκου, είναι πολύ πιο εύκολο να χάσουν αρκετή ποσότητα από εφίδρωση.

Ο κίνδυνος της θερμοπληξίας

Σε ορισμένες περιπτώσεις η ζέστη κρύβει τον κίνδυνο της θερμοπληξίας, αν το παιδί σας μείνει πάρα πολλή ώρα εκτεθειμένο στον ήλιο χωρίς να έχουν ληφθεί όλες οι απαραίτητες προφυλάξεις. Ο κίνδυνος αυτός παραμονεύει τις επικίνδυνες ώρες, στην παραλία κυρίως, ή ακόμη και σε οποιονδήποτε χώρο παιχνιδιού όπου δεν υπάρχει σκιά.

Επίσης, επικίνδυνοι γίνονται για το παιδί και κάποιοι κλειστοί χώροι μέσα στους οποίους αναπτύσσονται εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες: το αυτοκίνητο, π.χ., όταν μένει σταματημένο με κλειστά παράθυρα και εκτεθειμένο στον ήλιο, ακόμη και για λίγα λεπτά της ώρας.

Προβλήματα στον εσωτερικό χώρο προκαλεί η ζέστη ακόμη και έμμεσα, αφού τα συστήματα κλιματισμού (στο σπίτι και στο αυτοκίνητο) και οι ανεμιστήρες που χρησιμοποιούνται για να αποφευχθούν τα προβλήματα της υπερβολικά υψηλής θερμοκρασίας, μπορεί να προξενήσουν περισσότερα. Το παιδί δεν γνωρίζει και δεν καταλαβαίνει πότε ενοχλείται είτε από τη χαμηλή θερμοκρασία είτε γιατί «χτυπάει» επάνω του η ψύξη.

Τα αποτελέσματα είναι συχνά δυσάρεστα και η σοβαρότητά τους εξαρτάται από την περίπτωση. Για παράδειγμα, τα πράγματα είναι επικίνδυνα όταν το παιδί παίζει και ιδρώνει και, εν αγνοία του, το κλιματιστικό μηχάνημα είναι στραμμένο πάνω του. Γι' αυτό, λοιπόν, πρέπει να φροντίζετε να χρησιμοποιείτε σωστά και με μεγάλη προσοχή τα κλιματιστικά και τους ανεμιστήρες, ώστε πραγματικά να ανακουφίζουν το παιδί από τη ζέστη.

Τέλος, ο ιδρώτας του παιδιού λόγω ζέστης, αν παραμείνει επάνω του αρκετή ώρα, κυρίως στο μπλουζάκι του, μπορεί να είναι υπεύθυνος για κρυολογήματα στη συνέχεια. Για να αποφευχθεί αυτό, πρέπει να αλλάζετε ρούχα στο παιδί αν έχει ιδρώσει πολύ (μετά το παιχνίδι, για παράδειγμα).

Για να απολαμβάνει το μικρό άφοβα τη ζέστη και τον ήλιο, πρέπει να... λάβετε τα μέτρα σας και να το προστατέψετε με όλους τους τρόπους.

* ΣΥΧΝΟ ΜΠΑΝΙΟ

* Κάνετε μπάνιο στα παιδιά δύο φορές την ημέρα. Αν έχει πάρα πολλή ζέστη, μπορείτε να τους κάνετε ντους και πιο συχνά.

* ΔΡΟΣΕΡΟ ΣΠΙΤΙ

Προσοχή στα κλιματιστικά

* Τις ώρες που ο ήλιος «πέφτει» στα δωμάτια -ειδικά αν το σπίτι είναι απροστάτευτο, όπως ένα ρετιρέ- πρέπει να κλείνετε τα περισσότερα εξωτερικά ρολά και να αφήνετε ανοιχτές τις τζαμόπορτες ή τα παράθυρα. Ακόμη και το βράδυ, αν έχει ζέστη, φροντίστε να αφήνετε λίγο ανοιχτό το παράθυρο στο παιδικό δωμάτιο.

* Μη χρησιμοποιείτε στο δωμάτιο του μικρού ανεμιστήρες.

* Αν υπάρχει γενικά κλιματισμός στο σπίτι, καλό είναι να διατηρείτε την ίδια θερμοκρασία σε όλους τους χώρους του και να φροντίζετε ώστε να μην είναι πολύ χαμηλή. Με πολλή προσοχή πρέπει να χρησιμοποιείτε στο παιδικό δωμάτιο τα κλιματιστικά μηχανήματα. Αν είναι απαραίτητο, προσέχετε να είναι στραμμένα προς τα πάνω, ώστε σε καμία περίπτωση να μην το ενοχλήσουν.

* ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΑΞΕΣΟΥΑΡ

* Τα ρούχα του παιδιού θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε ανοιχτόχρωμα, αν όχι λευκά, καθώς τα σκούρα χρώματα απορροφούν θερμότητα.

* Ντύστε το παιδί σας με βαμβακερά ρούχα και αποφύγετε τα συνθετικά, γιατί κάποιες ουσίες τους αναπτύσσουν μεγάλες θερμοκρασίες και ταυτόχρονα, δεν επιτρέπουν στο σώμα να αναπνέει.

* Το καπέλο είναι απολύτως απαραίτητο όταν το παιδί είναι εκτεθειμένο στον ήλιο.

* Απαραίτητα είναι και τα γυαλιά ηλίου, εφόσον το παιδί είναι σε ηλικία ώστε να μπορεί να τα φορέσει χωρίς να τραυματιστεί.

* Φροντίστε να μη μένει το μικρό με τα ίδια ρούχα. Αλλάξτε τουλάχιστον το φανελάκι ή φορέστε του ένα ελαφρύ ζακετάκι μετά το παιχνίδι ή έπειτα από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα το έχει κάνει να ιδρώσει.

* Καλό είναι το καλοκαίρι να κουρεύετε τα μαλλιά του παιδιού. Είναι ένα μέτρο που τείνει να ξεχαστεί. Στα κοριτσάκια, αν δεν θέλετε να τους κόψετε τα μαλλάκια, φροντίστε να τους τα μαζεύετε ψηλά στο κεφάλι, ώστε να μην ιδρώνουν.

* ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

Ούτε λεπτό μόνο του

* Μην αφήνετε ποτέ -ούτε για λίγα λεπτά- το παιδί στο αυτοκίνητο μόνο του. Στο εσωτερικό του, όταν χτυπάει ο ήλιος, αλλά και όταν βρίσκεται στη σκιά με κλειστά παράθυρα, αναπτύσσονται αυτούς τους μήνες υψηλές θερμοκρασίες.

* Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ή μιας μεγάλης βόλτας, φροντίστε ώστε το παιδί να κάθεται από την πλευρά όπου υπάρχει περισσότερη σκιά. Υπάρχουν ακόμη και κάποιες ειδικές, προστατευτικές κατά του ήλιου, σήτες για τα παράθυρα του αυτοκινήτου, οι οποίες εφαρμόζουν εύκολα με ειδικές βεντούζες.

* Εχετε πάντα μαζί σας στο αυτοκίνητο ένα μπουκάλι νερό, ακόμη και όταν πηγαίνετε απλώς μια βόλτα με το παιδί.

* Βεβαιωθείτε ότι το κλιματιστικό του αυτοκινήτου δεν είναι στραμμένο πάνω στο παιδί και ότι η θερμοκρασία δεν είναι πολύ χαμηλή.

* ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΞΩ

Ποτέ το μεσημέρι

* Μην αφήνετε το παιδί να βρίσκεται έξω το μεσημέρι. Από τις 12 έως τις 3 είναι οι πιο ζεστές ώρες της ημέρας, ακατάλληλες για βόλτες, παιχνίδι ή μπάνιο στη θάλασσα. Αν δεν γίνεται αλλιώς, τουλάχιστον φροντίστε να βρίσκεται σε περιοχές με δέντρα, ώστε να υπάρχει σκιά.

* Το καροτσάκι του μωρού πρέπει οπωσδήποτε να έχει προστατευτική ομπρέλα ή κάποιο άλλο ειδικό κάλυμμα για τον ήλιο.

* Η ειδική για παιδιά αντηλιακή κρέμα, με υψηλό δείκτη προστασίας, είναι απολύτως απαραίτητη για το μικρό κάθε στιγμή που βρίσκεται εκτός σπιτιού.

* Οταν πηγαίνετε στη θάλασσα, μην αφήνετε το παιδί εκτεθειμένο στον ήλιο για πολύ. Φροντίστε να κάθεται κάτω από την ομπρέλα ή από κάποιο δέντρο, δηλαδή σε σκιά.

* Οταν παίζει στην παραλία, πρέπει να του φοράτε βρεγμένο καπέλο ή να του βρέχετε τακτικά το κεφάλι με νερό.

* Οταν βρίσκεστε έξω με το παιδί, πρέπει να έχετε πάντα μαζί σας ένα μπουκάλι νερό ή πορτοκαλάδα. Η πρόσληψη υγρών είναι από τα κυριότερα προληπτικά μέτρα εναντίον των προβλημάτων που μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά η ζέστη.

ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&id=188215

Παναγία Σουμελά

Το καραβάνι των ποντίων προσκυνητών

Συρρέουν στην Τραπεζούντα της Τουρκίας για την πατριαρχική λειτουργία στην Παναγία Σουμελά

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ

Σάββατο 31 Ιουλίου 2010

Ενα ατέλειωτο καραβάνι προσκυνητών αναμένεται να «κατακλύσει» τις επόμενες 15 ημέρες τις ακτές του Ευξείνου Πόντου. Χιλιάδες Πόντιοι από την Ελλάδα και τη Ρωσία με αεροπλάνα, πλοία και λεωφορεία θα φθάσουν στην Τραπεζούντα προκειμένου να συμμετάσχουν στην πρώτη λειτουργία που θα τελεστεί στην Παναγία Σουμελά προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου , του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα από το Πατριαρχείο Ρωσίας και του Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου από την Εκκλησία της Ελλάδος. Σύμφωνα με πληροφορίες, στον αύλειο χώρο του ιστορικού μοναστηριού γίνονται ειδικές εργασίες, τοποθετούνται τέντες για να τελεστεί υπαίθρια η θεία λειτουργία, ενώ σε πολλά σημεία θα υπάρχουν γιγαντοοθόνες προκειμένου οι πιστοί να παρακολουθούν την κάθε στιγμή της μυσταγωγίας. Εκατοντάδες προσκυνητές από τη Βόρειο Ελλάδα, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, αναμένεται να πραγματοποιήσουν με λεωφορείο το πολύωρο ταξίδι προς τα παράλια του Ευξείνου Πόντου. Οι πρώτοι θα φθάσουν στις 10 Αυγούστου και όπως επισημαίνει στο «Βήμα» η κυρία Γεωργία Δημάκη , ιδιοκτήτρια τουριστικού πρακτορείου, « παρά τις προσπάθειές μας αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν δωμάτια ξενοδοχείων σ΄ όλη την ευρύτερη περιοχή των παραλίων του Ευξείνου Πόντου. Στην Τραπεζούντα, στη Σαμψούντα και στην Ορντού όλα τα ξενοδοχεία είναι κλεισμένα από τους εκδρομεί ς».

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Τάσος Κοντογιαννίδης είναι μεταξύ αυτών που θα ταξιδέψουν στον Πόντο. « Από ένα μεγάλο χρέος απέναντι στους προγόνους μου πηγαίνω να προσκυνήσω την οδηγήτρια των Ποντίων που για αιώνες στάθηκε προστάτιδα και παρηγορήτρα μας, ιερό και εθνικό μας σύμβολο, το ακρωτήρι της ελπίδας,η τροφός και η φρουρός των ονείρων, των στοχασμών και των μύχιων πόθων μας » τονίζει χαρακτηριστικά.

Η κυρία Κυριακή Μιχαηλίδου θα ξεκινήσει από την Ποντοκώμη Κοζάνης. « Η μητέρα μου,λέει,έφυγε από τον Πόντο όταν ήταν 7 ετών και ο πατέρας μου ήταν 16. Επισκεπτόταν την Παναγία Σουμελά εδώ στο όρος Βέρμιο. Τώρα ήρθε η ώρα της επιστροφής.Είμαι σίγουρη ότι από εκεί ψηλά που βρίσκονται θα μας βλέπουν και θα χαίρονται την ώρα που μαζί με τον Πατριάρχη μας θα επικαλούμαστε τις πρεσβείες της Παναγίας στο Ορος Μελά στην Τραπεζούντα ».

Ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής κ. Θεοχάρης Αποστολίδης τονίζει ότι « η επίσκεψή μου στα άγια χώματα του Πόντου και ειδικότερα στη Μονή Παναγία Σουμελά, που θα λειτουργήσει για πρώτη φορά μετά από επίπονες και μακροχρόνιες προσπάθειες του Παναγιωτάτου Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου με συγκλονίζει». Οπως προσθέτει ο πρώην πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου του Ποντιακού Ελληνισμού «στις ημέρες μας είναι επιτακτική η ανάγκη συσπείρωσης της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού γύρω από το κοινά ιερά σύμβολα ».

Τσατερς και Τζετ

Τρεις πτήσεις τσάρτερ αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο της Τραπεζούντας, την κοντινότερη πόλη προς την Παναγία Σουμελά που διαθέτει αεροδρόμιο. Η πρώτη πτήση θα ξεκινήσει από τη Θεσσαλονίκη και τον συντονισμό έχει ο ποντιακής καταγωγής Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος. Οπως επισημαίνει, στο αεροπλάνο θα επιβιβαστούν προσκυνητές από την περιοχή της Δράμας και της Νεάπολης Θεσσαλονίκης.

Οι άλλες δύο πτήσεις θα ξεκινήσουν από αεροδρόμια της Ρωσίας υπό την ηγεσία του βουλευτή του κόμματος «Ενιαία Ρωσία» του πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν, κ. Ιβάν Σαββίδη. Ο ποντιακής καταγωγής επιχειρηματίας, ο οποίος εξειδικεύεται στο εμπόριο καπνού, στις αρχές τις εβδομάδας βρέθηκε στην Τραπεζούντα όπου συνοδευόμενος από τον πρόξενο της Ρωσίας είχε συναντήσεις με όλες τις Αρχές της περιοχής. Με επίκεντρο το Ροστόβ όπου ζει ο κ. Σαββίδης εκτιμάται ότι θα μεταφέρει 600 άτομα και για τον σκοπό αυτόν έχει ναυλώσει δύο πτήσεις τσάρτερ και εμφανίζεται έτοιμος να ναυλώσει και πλοίο προκειμένου να μεταφέρει στην Παναγία Σουμελά Ποντίους που ζουν στη Ρωσία.

Το ταξίδι στην Παναγία Σουμελά φαίνεται ότι προσελκύει και γνωστούς στην Ελλάδα Ποντίους, όπως ο επιχειρηματίας κ. Δ. Μελισσανίδης ο οποίος λέγεται ότι θα μετακινηθεί με το ιδιωτικό του αεροπλάνο. Πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Ποντίων Αθήνας, ο κ. Μελισσανίδης επισημαίνει στο «Βήμα» ότι θα βρίσκεται μεταξύ των χιλιάδων ελλήνων που θα ταξιδέψουν στην Τραπεζούντα. «Η χορήγηση άδειας για την τέλεση της λειτουργίας τον Δεκαπενταύγουστο στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο, προκαλεί συγκίνηση στον Ποντιακό Ελληνισμό» τονίζει και προσθέτει ότι «οι Πόντιοι από όλα τα μέρη του κόσμου, έχουν την ευκαιρία ν΄ ακούσουν τη φωνή του Πατριάρχη, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια,στον ιερό τόπο που προσκυνούσαν οι πρόγονοί μας την Παναγιά. Η λειτουργία εκεί είναι μια ιερή στιγμή για μας τους Ποντίους. Γι΄ αυτό όλοι οι προσκυνητές πρέπει να δείξουν τον οφειλόμενο σεβασμό».

Η ιστορία του μοναστηριού

* 4ος αιώνας Ιδρυση του μοναστηριού. * 7ος αιώνας Επανιδρύεται μετά την καταστροφή του. * 10ος & 15ος αιώνας Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου το ενισχύουν με προνόμια και αφιερώνουν στην Παναγία πολύτιμα κειμήλια.

* 16ος & 19ος αιώνας Οι σουλτάνοι με διαδοχικές τους αποφάσεις αναγνωρίζουν τα ειδικά προνόμια του μοναστηριού. * 1922 Το μοναστήρι καταστρέφεται. * 1923 Φεύγουν και οι τελευταίοι μοναχοί που εγκαταβιώνουν στη Μονή Σουμελά.

* 1951 Θεμελιώνεται ο Ναός της Παναγίας Σουμελά στο Ορος Βέρμιο του Νομού Ημαθίας.

«Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ»

«Σας παρακαλούμε να ζητήσετε από τους χριστιανούς να μην τρώνε στους δρόμους, διότι εκείνες τις ημέρες εμείς θα γιορτάζουμε το Ραμαζάνι». Αυτή ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, η παράκληση που απηύθυναν μέλη των τοπικών τουρκικών αρχών προς τον κ. Ιβάν Σαββίδη. Ο ίδιος έδειξε να κατανοεί το αίτημα και σε δελτίο Τύπου επισημαίνει ότι αποδέχθηκε την πρόσκληση των Τούρκων να παρακαθήσει στο γεύμα του Ραμαζανιού. Οπως επισημαίνει μιλώντας στο «Βήμα» ο κ. Ναΐμ Ελγαντούρ, Πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος, το Ραμαζάνι «αρχίζει με την έναρξη της νέας σελήνης του Αυγούστου. Εφέτος θα αρχίσει στις 10 Αυγούστου και ολοκληρώνεται σε 29 ή 30 ημέρες. Το Ραμαζάνι αποτελεί έναν από τους πέντε πυλώνες του Ισλάμ. Στη διάρκειά του από την ανατολή ως και τη δύση του ηλίου παίρνουμε μόνον αναπνοή. Δεν τρώμε τίποτε και δεν πίνουμε ακόμη και νερό. Μετά τη δύση του ηλίου συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί συγγενείς και φίλοι και τρώμε».

«Δεν με βαστούν τα πόδια μου, αλλιώς...»

Η 96χρονη κυρία Αναστασία Κουρτίδου ζει σήμερα στη Νέα Νικόπολη Κοζάνης και είναι η τελευταία που απέμεινε στο χωριό από όσους ήρθαν από τον Πόντο. «Εφυγα από την πατρίδα όταν ήμουν 8 χρονών. Τα πόδια μου δεν με κρατάνε, γι΄ αυτό και δεν μπορώ να πάω στην Παναγία Σουμελά. Μακάρι να μπορούσα. Η Παναγία η Σουμελά μάς κράτησε όρθιους. Η Παναγία Σουμελά μάς προστάτευσε. Η Παναγία μάς στήριξε. Γι΄ αυτό πονάει μαζί μας και χαίρεται μαζί μας και γι΄ αυτήν τραγουδάμε:“Σουμελά μας Παναγία, την εικόνα σου εγώ, τη σεπτή και την αγία, έρθα για να προσκυνώ”».

ΠΗΓΗ:http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=346262&dt=31/07/2010

Ελληνοαμερικανοί...

Ελληνοαμερικανοί σε υψηλά αξιώματα

Tου Αθανασιου Ελλις

Στην Αθήνα βρέθηκε το προηγούμενο διήμερο ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ, Ελληνοαμερικανός ναύαρχος, Τζέιμς Σταυρίδης. Είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας αξιωματούχων ελληνικής καταγωγής που έχουν τα τελευταία χρόνια διορισθεί σε κορυφαίες θέσεις που άπτονται της ασφάλειας των ΗΠΑ. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ο επί μια επταετία αρχηγός της CIA, Τζορτζ Τένετ, ο πρώην αρχηγός της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και μετέπειτα αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Τζον Νεγροπόντε, η σύμβουλος του Λευκού Οίκου για την τρομοκρατία, Φράνσις Φράγκος - Τάουνσεντ κ.ά.

Φυσικά, δεν είναι μόνο ο τομέας της ασφάλειας. Πολλοί είναι οι Ελληνοαμερικανοί που έχουν αναλάβει σημαντικά πολιτικά αξιώματα. Από τον Τζορτζ Στεφανόπουλο, που ήταν στενός σύμβουλος του προέδρου Κλίντον, έως κυβερνήτες Πολιτειών, γερουσιαστές και βουλευτές.

Στο ερώτημα κάποιων «τι έκαναν όλοι αυτοί για την Ελλάδα», η απάντηση είναι «πολλά», αλλά τα περισσότερα δεν φαίνονται. Το τελευταίο που θέλουμε είναι να δηλώνουν δημόσια ότι υποστηρίζουν πολιτικά τη χώρα καταγωγής τους. Ομως, οι ρίζες δεν ξεχνιούνται και οι δεσμοί δεν κόβονται. Είναι χαρακτηριστική η παρότρυνση, που έκανε στα ελληνικά, ο Τζορτζ Τένετ προς τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη σε κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχαν στην έδρα της CIA στις αρχές της δεκαετίας: «Γ.... το στανιό μου, κάντε κάτι για την τρομοκρατία». Πέρα από τη θεσμική πίεση της Ουάσιγκτον, στην προκειμένη περίπτωση υπήρχε και η αγωνία ενός Ελληνοαμερικανού για το πλήγμα που δεχόταν επί τριάντα χρόνια από τη δράση της 17Ν η γενέτειρά των γονιών του.

Δεν είναι μόνον οι ψήφοι και τα χρήματα των ομογενών. Σε μια σύσκεψη που συγκαλείται στον Λευκό Οίκο, στο Κογκρέσο ή στη CIA, για τις εξελίξεις στην περιοχή μας, ή ακόμη περισσότερο στην ίδια την Ελλάδα, οι υπόλοιποι αξιωματούχοι, ιδιαίτερα οι υφιστάμενοι, συνεκτιμούν το γεγονός ότι ο διευθυντής, ο διοικητής ή ο πρόεδρος μιας επιτροπής, είναι ελληνικής καταγωγής. Πριν από αρκετά χρόνια, στη διάρκεια μιας περιόδου αυξημένης ελληνοτουρκικής έντασης, σε ιδιωτική συζήτηση με τον γράφοντα, Τούρκος αξιωματούχος στην Ουάσιγκτον έλεγε με ύφος που υπέκρυπτε μια αίσθηση απειλής: «Αν δεν είχατε την ελληνοαμερικανική κοινότητα τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά...». Είχε δίκιο.

ΠΗΓΗ:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_31/07/2010_409931

Η Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού (1 Αυγούστου).

Τί είναι η "πρόοδος" του Τιμίου Σταυρού

και γιατί εορτάζεται κατά την 1η Αυγούστου;

Πρόκειται για εορτή που συμπίπτει με την πρώτη ημέρα της νηστείας της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και θεσπίστηκε σε ανάμνηση της απαλλαγής των Βυζαντινών, με τη βοήθεια του Τιμίου Σταυρού, από την επιδρομή των Σαρακηνών επί της εποχής του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού. Στην Κωνσταντινούπολη κατά την εορτή αυτή γινόταν λιτάνευση (πρόοδος) του Τιμίου Σταυρού.

Ο Σ. Ευστρατιάδης για το γεγονός αυτό γράφει τα έξης: «Κατά την ημέραν ταύτην εξήγετο εκ του σκευοφυλακίου της μεγάλης εκκλησίας ο τίμιος σταυρός, περιήγετο ανά την πόλιν και εξετίθετο εις διαφόρους ναούς προς προσκύνησιν και αγιασμόν των πιστών και πάλιν απετίθετο εις το σκευοφυλάκιον».

Με την ευκαιρία αναφέρουμε επιγραμματικά και τις υπόλοιπες εορτές αφιερωμένες στον Τίμιο Σταυρό:

α) Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρου (14 Σεπτεμβρίου)

β) Εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως (Κυριακή Γ’ Νηστειών).

γ) Μνήμη του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Τιμίου Σταυρού (7 Μαΐου) την εποχή του Κωνστάντιου (337-361), γιου του Μ. Κωνσταντίνου.

δ) Τέλος αφιερωμένες στον Τίμιο Σταυρό, (όλο το έτος), είναι δύο ημέρες της εβδομάδας, η Τετάρτη και η Παρασκευή.

ΠΗΓΗ: http://eisagios.blogspot.com/2010/07/1_31.html

Η Κοίμησις της Θεοτόκου

Το ιστορικό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Για την Εκκλησία μας η Θεοτόκος είναι «του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις». Βοήθησε στη σάρκωση του Χριστού, εξυπηρέτησε την παγκόσμια σωτηρία γιατί μ' αυτήν πραγματοποιήθηκε η προαιώνια απόφαση του Θεού: η σάρκωση του Λόγου και η δική μας σωτηρία(Ιω. Δαμασκηνός).

Από τις Θεομητορικές εορτές ξεχωρίζει η εορτή της Κοιμήσεως (15 Αυγούστου). Με αυτήν η Εκκλησία μας εορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου που περιλαμβάνει, πρώτο, το θάνατο και την ταφή της και, δεύτερο, την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Όπως λέει το κοντάκιο της εορτής, «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησε (τη Θεοτόκο), ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον». Ο Κύριος δηλαδή που είναι η πηγή της αληθινής ζωής, πήρε την ανθρώπινη σάρκα στην κοιλιά της Θεοτόκου και γεννήθηκε από αυτήν. Έτσι έκαμε την Παναγία Μητέρα του, μητέρα της ζωής, πηγή της ζωής.

Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης. Όπως ακριβώς το είπαν οι Πατέρες «Ο Θεός ενηθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν». «Άνθρωπος γίνεται Θεός ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται» (Μ. Αθανάσιος, ΒΕΠ 30, 119. Δοξαστικό αίνων, 25 Μαρτίου). Αυτήν τη θεοποίηση έδειξε η Θεοτόκος, γιατί, όπως λέει ο ιερός Καβάσιλας, φανέρωσε τον άνθρωπο όπως ήταν στην αρχή στον Παράδεισο, και όπως έπρεπε στη συνέχεια να γίνει. Με την Κοίμησή της προπορεύτηκε στη δόξα που μας περιμένει. Ωραία παρατηρήθηκε, «αυτή είναι δόξα μεγαλύτερη από όλαις τις δόξαις, οπού έλαβε η Θεοτόκος, να αναστηθεί πρωτύτερα από τον καιρό της αφθαρσίας, να δοξασθή προτού να γίνει η κρίσις και η εξέτασις, να λάβη την ανταπόδοσιν προτού να έλθη η ημέρα της ανταποδόσεως, να τιμηθή τέλος πάντων με προνόμια, όμοια με εκείνα του υιού της» (Νικήφόρος Θεοτόκης). Εκείνο δηλαδή που θα απολαύσουν οι πιστοί μετά τη δεύτερη έλευση του Κυρίου και γενική κρίση, προαπολαμβάνει κατεξοχήν η Μητέρα του Θεού. Έτσι εξηγείται γιατί η εορτή της Κοιμήσεως είναι στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ένα δεύτερο Πάσχα. Της «άλλης βιοτής της αιωνίου, την απαρχήν» που εορτάζουμε το Πάσχα, ο πρώτος καρπός είναι η δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν έχουμε πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη. Γι' αυτή μαθαίνουμε από την «Απόκρυφον διήγησιν του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας», από το σύγγραμμα «Περί θείων ονομάτων» του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, από τα «Εγκώμια εις την Κοίμησιν» Πατέρων της Εκκλησίας όπως των αγίων Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας μας γι' αυτό το Θεομητορικό γεγονός. Ένα κομμάτι της παράδοσης είναι άλλωστε και η ορθόδοξη εικονογραφία.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάς δίνουν τα παραπάνω κείμενα, η Θεοτόκος ειδοποιήθηκε από άγγελο του Θεού για τον επικείμενο θάνατό της. Αφού στη συνέχεια ανέβηκε στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, κατέβηκε στο σπίτι της. Εκεί γνωστοποίησε στους γνωστούς της την αναχώρησή της απ' αυτόν τον κόσμο και ετοίμασε τα της ταφής της. Γύρω από την κλίνη της Θεοτόκου συγκεντώθηκαν όλοι οι απόστολοι, εκτός από το Θωμά. Δύναμη του Αγίου Πνεύματος με σχήμα νεφέλης τους άρπαξε από τα διάφορα μέρη της οικουμένης, όπου κήρυσσαν και τους συγκέντρωσε στα Ιεροσόλυμα. «Το δε θεοδόχον αυτής σώμα μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας εκκομισθέν και κηδευθέν, εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη, εν ω τόπω επί τρεις ημέρας η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος. Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος (του Θωμά που έλειπε) και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες (= γέμισαν από την ανείπωτη ευωδία που έβγαζαν) ησφάλισαν την σορόν». (Ιωάννου Δαμασκηνού, Β' Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος, 18). Ο Υιός της που είχε σαρκωθεί από αυτήν, είχε δεχτεί στους ουρανού το άχραντο σώμα της και την αγία της ψυχή. Την ευσεβή αυτή παράδοση της Εκκλησίας μας συνοψίζει άριστα το εξαποστειλάριο της εορτής της Κοιμήσεως, «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεσθημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».

Από το βιβλίο

«Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων»

τόμος α'

Χρήστου Γ. Γκότση

Εκδ. Αποστολική Διακονία

Αναδημοσίευση από: http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/07/to-istoriko-ths-koimhsews-ths-theotokoy-dekapentaygoystos.html

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων

πρόδρομος των υπολογιστών

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, που θεωρείται ο πρόδρομος των σύγχρονων υπολογιστών, φιλοξενείται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης, στο Ηράκλειο, από τις 19 Ιουλίου μέχρι τις 31 Οκτωβρίου.

Η σύγχρονη Οδύσσεια του πρώτου υπολογιστικού μηχανισμού ξεκινάει το 1900 όταν σφουγγαράδες τον ανέσυραν από τον βυθό της θάλασσας. Στην συνέχεια για περισσότερο από έναν αιώνα ειδικοί ερευνητές εξέταζαν το αντικείμενο στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

Οι επιστήμονες δεν μπορούσαν με ακρίβεια να κατανοήσουν τις λειτουργίες του αρχαίου υπολογιστή και τον σκοπό που κατασκευάστηκε και επικρατούσαν οι εκδοχές ότι το τεχνολογικό αντικείμενο του αρχαίου κόσμου ήταν ένα πλανητάριο ή ένας αστρολάβος, ένα περίπλοκο σύστημα πλοήγησης, ή ένα αστρονομικό ρολόι.

Μετά από δεκαετίες μελετών, γνωρίζουμε πλέον με σιγουριά ότι η υπολογιστής των Αντικύθηρων κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου αιώνα π.χ. και είναι σχεδιασμένος να παρακολουθεί τους κύκλους του Ηλιακού Συστήματος δηλαδή τις φάσεις και τις θέσεις του Ήλιου και της Σελήνης όπως και τις ηλιακές και σεληνιακές εκλείψεις.

Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων αντικατοπτρίζει την πρώιμη ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίσει την φύση που τον περιβάλλει και να ερμηνεύσει την θέση του μέσα σε αυτή.

Ένα στοιχείο που δείχνει την ιδιαίτερη σημασία που είχαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες για τους προγόνους μας είναι ότι ο αρχαίος υπολογιστής είχε ένα ειδικό τετραετή δείκτη για να υπολογίζει με ακρίβεια το χρονικό διάστημα μεταξύ των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η έκθεση στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης δίνει την δυνατότητα στον επισκέπτη να γνωρίσει τις λειτουργίες και την ιστορία του Μηχανισμού των Αντικυθήρων μέσα από την παρουσίαση αρχαίων κειμένων και υλικού αρχείου αλλά και μέσω τρισδιάστατων αναπαραστάσεων και μηχανικών ομοιωμάτων του αντικειμένου.

ΠΗΓΗ: http://www.madata.gr/diafora/science/71751.html

Αθεισμός

Τα στάδια του αθεϊσμού

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεου

Κάθε γεγονός και κάθε πνευματική κατάσταση έχει στάδια. Σταδιακά αναπτύσσεται ο άνθρωπος και σταδιακά μπορεί να ζήσει διάφορες καταστάσεις. Στάδια μπορεί να διακρίνει κανείς στην αμαρτία, αλλά και στην αρετή. Έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για στάδια και στον αθεϊσμό.

Όταν μιλάμε για αθεϊσμό πρέπει να είμαστε λίγο προσεκτικοί. Γιατί αυτός που εμείς νοιώθουμε άθεο στην πραγματικότητα δεν είναι. Μπορεί κάποιος να ζει πολύ διαφορετικά από ό,τι ζούμε εμείς, αλλά αυτό δεν μπορεί να κληθεί αθεΐα. Υπάρχει ο θεωρητικός αθεϊσμός και πρακτικός αθεϊσμός, μπορούμε δε να ισχυρισθούμε ότι υπάρχει και ο θρησκευτικός αθεϊσμός. Στον τελευταίο ανήκουν οι άνθρωποι εκείνοι που ζουν στον χώρο της Εκκλησίας πολύ επιφανειακά, χωρίς να αποκτούν προσωπική επίγνωση της θείας Χάριτος, προσωπική γνώση του Θεού. Οι Φαρισαίοι της εποχής του Χριστού ζούσαν μια τέτοια ιδιότυπη αθεΐα. Υποστήριζαν και δίδασκαν τον νόμο και όμως αγνοούσαν τον Νομοθέτη, και όχι μόνον Τον αγνοούσαν αλλά και Τον σταύρωσαν. Γι’ αυτό είναι δύσκολο κανείς να χαράξει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ της πίστεως και της απιστίας. Μπορεί κάποιος να φαίνεται πιστός και όμως να καταλήξει σε πλήρη αθεΐα και αγνωστικισμό. Και μπορεί κάποιος άλλος να φαίνεται εξωτερικά άθεος και όμως να βρει την τέλεια πίστη.

Θα ήθελα στην συνέχεια να παρουσιάσω, παρά την δυσκολία τα στάδια του αθεϊσμού, όπως τα περιγράφει ο Κλεμάν. Βασικά διακρίνει τρία στάδια αθεϊσμού.

«Το πρώτο είναι ο αντιθεϊσμός, η επανάσταση ενάντια στο Θεό, στο όνομα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Ο αντιθεϊσμός γεννιέται από την αποσύνθεση της χριστιανοσύνης, όταν αυτή, σιωπηρά νεκρή, μεταμορφώνεται σε ιδεολογία και αναζητάει τον ολοκληρωτισμό για να αντικαταστήσει τη χαμένη δύναμη του ολόκληρου». Μια κατεστημένη θρησκεία, που έχει μεταβληθεί σε ιδεολογία, απογοητεύει τους ανθρώπους, οι οποίοι επηρεασμένοι και από άλλα κοσμοθεωρητικά κίνητρα πολεμούν ανοιχτά αυτήν την νεκρά και αποστεωμένη θρησκεία. Οι αντιδράσεις είναι ισχυρές. Κοροϊδεύουν όλα τα της θρησκείας και μάλιστα στο όνομα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Είναι δηλαδή επαναστατικός και αντιθετικός.

Το δεύτερο στάδιο έρχεται μετά το προηγούμενο. Αφού κουράσθηκαν να εμπαίζουν και να πολεμούν φθάνουν σε άλλη κατάσταση. «Ο επαναστατικός και μαχητικός αθεϊσμός εξασθενεί από την ίδια του τη νίκη. Ενώ οι μάζες γλιστράνε στην αδιαφορία… ή γλιστράνε στη φυγή και τη “διασκέδαση” της “κοινωνίας του θεάματος”, οι πιο απαιτητικοί προσκρούουν στο πεπερασμένο και παραιτούνται από την αισιοδοξία, αναπτύσσουν φιλοσοφίες του παραλόγου και της ναυτίας». Έτσι η αδιαφορία και η απελπισία είναι εκείνα που διακρίνουν αυτό το δεύτερο στάδιο του αθεϊσμού. Από θρησκευτικό βίωμα γίνεται κοινωνιολογικό. Κουρασμένος από την μάχη του ο άνθρωπος πέφτει σε απελπισία, που δεν θεραπεύει απολύτως τίποτα. Αντί να το μετατρέψει αυτό σε απελπισία κατά Θεόν, δηλαδή σε μετάνοια, το μετατρέπει σε απελπισία κατά κόσμον. Είναι απογοητευμένος από όλα. Και ψάχνει να βρει τρόπους για να απαλύνει τον πόνο του, αλλά δεν μπορεί να το καταφέρει.

Όταν τελείως απελπισθεί, τότε καταλήγει σε ένα ιδιότυπο στάδιο αθεϊσμού. «Διαγράφεται κιόλας ένας τρίτος τύπος αθεϊσμού, που θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε μυστικιστικό. Ψάχνει κανείς για αντίδοτα της “κόκκινης ερήμου” της επιστήμης και της τεχνικής, ζητώντας μια εσωτερίκευσή τους, πάντοτε όμως μέσα στα όρια και της μιας και της άλλης – δηλ. μένοντας στην άρνηση του προσωπικού Θεού που έγινε άνθρωπος. Ανακαλύπτουν και πάλι το παράξενο, τις απόκρυφες δυνατότητες του ανθρώπου, τον παλιό συμβολισμό του σύμπαντος». Στο τρίτο αυτό στάδιο αναζητούν την «πνευματικότητα» των ανατολικών θρησκειών, της φιλοσοφίας, αλλά και την ψευδαίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα από ψευτομεσσιανισμούς. Και μπορούμε να πούμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος διακατέχεται από αυτόν τον μυστικισμό που είναι αρρωστημένος.

Από την ανάλυση αυτή εξάγονται μερικά συμπεράσματα:

Το πρώτο είναι ότι δυστυχώς αυτό που είναι ξεπερασμένο στον δυτικό χώρο το ζούμε εμείς στην Ελλάδα. Ζούμε καταστάσεις που ζούσαν οι δυτικοί εδώ και 50 χρόνια. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε όλα τα ζητήματα. Επηρεαζόμαστε από τη Δύση, αλλά την ξεπερασμένη Δύση, από αυτά που ξεπέρασε η Δύση. Έρχονται σε μας καθυστερημένα μοντέλα ζωής. Έτσι σε πολλά σημεία παρατηρείται το φαινόμενο του αντιθεϊσμού, του πρώτου επαναστατικού σταδίου του αθεϊσμού, που τώρα έχει ξεπερασθεί και στην Δύση, στην οποία ήδη φεύγουν από το δεύτερο στάδιο και αναζητούν το τρίτο, δηλαδή αναζητούν λύτρωση και απαλλαγή από τα εσωτερικά βασανιστικά προβλήματα. Εμείς πάντα είμαστε καθυστερημένοι.

Το δεύτερο είναι ότι στην Ορθόδοξη Παράδοση έχουμε μια υγιή πνευματικότητα, ισορροπημένη και ζωντανή, την οποία μπορούμε να ζήσουμε και να ξεφύγουμε από την φενάκη του αρρωστημένου μυστικισμού. Μπορούμε να αποκτήσουμε προσωπική γνώση του Θεού. Ο δικός μας Θεός δεν είναι αφηρημένος, Θεός των φιλοσόφων και των στοχαστών, αλλά Θεός αληθινός, ο Θεός των Πατέρων ημών. Γιατί να πέφτουμε σε απρόσωπο μυστικισμό, ανατολικού τύπου ή να γλιστράμε σε μαγείες και άλλα παρόμοια, όταν στην Παράδοσή μας διαθέτουμε πλήρη διδασκαλία και ζωή, που μας οδηγεί στην βίωση του προσωπικού Θεού;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαθέτει ένα βάθος απύθμενο, που δεν μπορούμε να το διακρίνουμε με γυμνό οφθαλμό. Μπορεί να βλέπουμε την Εκκλησία ως κατεστημένο θεσμό, αλλά πέρα από την επιφάνεια υπάρχει η ζωντανή πραγματικότητα. Υπάρχει η αλήθεια ενσαρκωμένη σε πρόσωπα. Η αναζήτηση αυτής της αλήθειας και η βίωσή της μπορούν να αποτρέψουν την πορεία μας σε έναν αθεϊσμό, που απομυζά την ζωή και όλη την ύπαρξή μας.

(Από το βιβλίο του «Ποιότητα ζωής», ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, Λεβαδειά,

ΠΗΓΗhttp://aktines.blogspot.com/

Κλοπή εικόνας

Κλοπή εικόνας 300 ετών στην Πάτμο »

  Συντάχθηκε απο την Πέγκυ Ντόκου 

 Δεν έχει τον Θεό του ο ιερόσυλος ή οι ιερόσυλοι που αφαίρεσε προχθές από ένα μικρό ξωκλήσι στην Πάτμο μία εικόνα ανεκτίμητης ιστορικής και χρηματικής αξίας.

Το εν λόγω περιστατικό καταγγέλθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα του Ιερού νησιού της Αποκάλυψης και οι αρχές έχουν ξεκινήσει έρευνες.

Να σημειωθεί, ότι υπάρχουν υπόνοιες ότι ο δράστης ή (οι δράστες) μπορεί να έχουν διαφύγει από το νησί.

Ο ιδιοκτήτης του εξωκλησιού κ. Σώζων Γρύλλης, εμφανίσθηκε με δηλώσεις συντετριμμένος από την θρασύτατη αυτή κλοπή και τόνισε:

«Το ξωκλήσι αυτό είναι της οικογένειάς μας. Λειτουργεί υπό την εποπτεία της Ιεράς Μονής Πάτμου πάνω από 20 χρόνια. Με την σύμφωνη γνώμη της Μονής είχαμε τοποθετήσει μια εικόνα της Παναγιάς Καλαμωτής ανεκτίμητης αξίας και πηγαίναμε 3 φορές την εβδομάδα για να ανάβουμε τα καντήλια».

«Ο δράστης χρησιμοποίησε το κλειδί που αφήναμε κάτω από το χαλάκι και αφού αφαίρεσε την εικόνα, έφυγε ανενόχλητος και πήρε το κλειδί. Αντιληφθήκαμε την κλοπή χθες και το καταγγείλαμε στην αστυνομία», πρόσθεσε ο κ. Γρύλλης.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι η εικόνα χρονολογείται άνω των 300 ετών, και στο εξωκλήσι δεν γίνονται λειτουργίες παρά μόνον τον 15 Αύγουστο και στα 9μερα της Παναγίας.

ΠΗΓΗ: http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=985957672325736721

Η ανωνυμία

Η αμαρτία της…ανωνυμίας!

του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου, θεολόγου

Το τελευταίο διάστημα ξεκίνησε σε κάποια εκκλησιαστικού περιεχομένου ιστολόγια μια συζήτηση περί ανωνυμίας και επωνυμίας. Μπορεί ένα ιστολόγιο με εκκλησιαστική θεματολογία να είναι ανώνυμο; Να δημοσιεύει σχόλια ανωνύμων και γενικώς να κρύβει επιμελώς την ταυτότητα των διαχειριστών του;

Πολλοί λένε ότι με βάση το «δίκαιο του blogger» ο καθείς έχει το δικαίωμα στην ανωνυμία στο διαδίκτυο κι αυτό δεν είναι κακό, αλλά μάλλον ευεργετικό, αφού αλλιώς πολλές σωστές απόψεις δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας αν οι φορείς τους έπρεπε να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Κι αυτό είναι πλουτισμός, ισχυρίζονται, του διαλόγου και δη του θεολογικού. Το ερώτημα όμως, που τίθεται αμείλικτο, είναι: Οι χριστιανοί του διαδικτύου μπορεί να κρύβονται; Να γίνονται κριτές της οικουμένης χρησιμοποιώντας απλά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένα ψευδώνυμο; Να κρύβονται πίσω από ένα ηλεκτρονικό προσωπείο;

Όμως μια τέτοια πρακτική για χριστιανούς - και μάλιστα ελεγκτικούς προς τους άλλους για την ορθοδοξότητά τους, δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή.

Στην Εκκλησία η ανωνυμία δεν χωρεί. Στην Εκκλησία το πρόσωπο κυριαρχεί, ήτοι ο βαπτισμένος στο όνομα της Αγίας Τριάδος χριστιανός, ο οποίος δεν μπορεί να υιοθετεί άκρως κοσμικές λογικές, ως αυτής της ανωνυμίας στην έκφραση των απόψεών του.

Τα επιχειρήματα είναι πολλά και δεν θα τα παραθέσουμε εδώ. Αρκεί να σκεφθούμε ότι πολλές φορές ιστολόγοι και σχολιογράφοι σε εκκλησιαστικού περιεχομένου blogs καταφεύγουν για να θεμελιώσουν τις θέσεις τους σε αγωνιστές πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι υπέστησαν δεινά και αυτόν τον θάνατο ακόμη ως επώνυμοι, φυσικά. Θαυμάζουν τινές την μαχητικότητα του ιερού Χρυσοστόμου και μας την προτείνουν ως παράδειγμα προς μίμησιν και την ίδια ώρα κρύβονται όσο καλύτερα μπορούν πίσω από την ασυλία του ιστολογίου. Κατακεραυνώνουν ιερείς, επισκόπους, πατριάρχες, θεολόγους κ.α., οι οποίοι είναι όλοι επώνυμοι, κι αυτοί μένουν ταμπουρωμένοι στην ανωνυμία τους, αρνούμενοι στην ουσία να αναλάβουν το κόστος των όσων μετά πάθους υποστηρίζουν.

Βέβαια υπάρχουν και οι ανώνυμοι σχολιογράφοι στους οποίους δίνει βήμα και ένας επώνυμος blogger. Αυτός είναι ίσως ο μόνος “όρος” του διαδικτύου που μπορεί να παραμείνει, υπό όρους και προϋποθέσεις. Το ιδανικό και το ορθόδοξο είναι όλοι όσοι δηλώνουν χριστιανοί να είναι επώνυμοι. Σκεφθείτε ότι αυτό θα ήταν μια επανάσταση στο διαδίκτυο, αν συνέβαινε. Οι χριστιανοί είναι επώνυμοι, δηλ. πρόσωπα κι όχι ανώνυμοι, ήτοι μάζα και μάλιστα άμορφη. Αν δεν συμβαίνει αυτό τότε θα πρέπει ο κάθε ιστολόγος να εγκρίνει ή να απορρίπτει τα σχόλια σύμφωνα με το κριτήριό του, κάνοντας χρήση της σχετικής δυνατότητας που του παρέχει το σύστημα Blogger. Αυτό συμβαίνει μέχρι τώρα στα περισσότερα “θρησκευτικά” ιστολόγια, αλλά πρέπει μερικές φορές τα κριτήρια για τη δημοσίευση να είναι πιο αυστηρά, κυρίως όταν ανώνυμοι θίγουν επώνυμους κατά τρόπο κατάφωρα προσβλητικό και μέχρις εξουθενώσεως.

Οι προασπιστές της ανωνυμίας έχουν, βέβαια, κι ένα δίκιο όταν λένε ότι θα μπουν στο στόχαστρο της εκκλησιαστικής ηγεσίας και όχι μόνο αν δηλώσουν την ταυτότητά τους. Όμως αυτή είναι πραγματική αντίσταση και μάλιστα ενός χριστιανού. Να αναλαμβάνει το κόστος της άποψής του στο ακέραιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι με σημαία την επωνυμία μπορεί να αυθαιρετεί και με τραμπουκικό τρόπο να εκβιάζει όσους δεν τού είναι αρεστοί και να υπερβαίνει τα εσκαμμένα που ορίζει το χριστιανικό ήθος.

Η ανωνυμία, σε κάθε περίπτωση, αποτελεί μάστιγα για την εκκλησιαστική ζωή. Είναι η λογική του ανεμοσκορπίσματος, της διασποράς της συκοφαντίας, της σπίλωσης μέχρι εξουθένωσης ενίοτε, που αποτελεί λογική και πρακτική των άνευ στοιχειώδους ήθους κοσμικών. Διότι υπάρχουν και κοσμικοί με διακεκριμένο ήθος έναντι πολλών “εκκλησιαστικών”. Η ανωνυμία στα εκκλησιαστικού περιεχομένου ιστολόγια είναι υπεκφυγή, δειλία, όντως αμαρτία, εν τέλει. Οι κουκουλοφόροι των εκκλησιαστικών ιστολογίων καλούνται να αποκαλύψουν το προσωπείο τους και να ενδυθούν το φωτεινό ένδυμα του προσώπου εν Χριστώ Ιησού, στη Βασιλεία του οποίου μάσκες και προσωπεία δεν χωρούν.

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2968

Γέροντας Δαμασκηνός Λιονάκης -

Πνευματικό σύμβολο για την Κρήτη

Αρχιερατικό εσπερινό χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνού, στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος των Τζαγκαρόλων (Χανίων) άρχισε και εν συνεχεία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του καλαίσθητου βιβλίου για τον Γέροντα Δαμασκηνό Λιονάκη στον προαύλιο χώρο της Μονής παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεξικού κ. Αθηναγόρα, κληρικών, καθηγητών πανεπιστημίων και πλήθους κόσμου.

Στις εισηγήσεις τους, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Αρχιμ. Αμφιλόχιος (ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΑ: Ο Καθηγούμενος π. Αμφιλόχιος  είναι απόφοιτος της Πατμιάδας Εκκλησιαστικής Σχολής), ο αδελφός της Μονής Αρχιμ. Δαμασκηνός Λιονάκης , ο Ομότιμος Καθηγητής κ. Φανουργάκης Βασίλειος και ο συγγραφέας και θεολόγος κ. Μαρεντάκης Παναγιώτης υπογγράμισαν μεταξύ άλλων την μεγάλη και ενάρετη πνευματική προσωπικότητα του μακαριστού γέροντος Δαμασκηνού Λιονάκη.

Επίσης, επεσήμαναν την καθολική αναγνώριση του από όλους όσους τον γνώρισαν ως ενός πνευματοφόρου γέροντος ο οποίος κυριολεκτικώς τίμησε και τιμήθηκε από όλη την Κρήτη, και κυρίως από τους σημερινούς εκατοντάδες αποφοίτους της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης που υπήρχε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος μέχρι το 1974.

Στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνός προσφώνησε και παρασημοφόρησε με το μετάλλιο της Μονής τον κ. Πολυγένη Αιμίλιο, Ιδιοκτήτη και Διευθυντή του Εκκλησιαστικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Romfea.gr» δια την δωρεά του να εκδώσει το βιβλίο.

Ο κ. Δαμασκηνός εξέφρασε την χαρά του, που ο κ. Αιμίλιος Πολυγένης διακατέχεται από πνευματικά βιώματα τα οποία και του υπαγόρευσαν να πραγματοποιήσει αυτήν την προσφορά αγάπης και τιμής για το πρόσωπο του γέροντος και κυρίως για εκείνους που τον αγάπησαν και τον έζησαν.

Από την πλευρά του ο κ. Αιμίλιος Πολυγένης σημείωσε την χαρά του και την ικανοποίηση του, που ταπεινά συνέβαλε στην προβολή ενός χαρισματικού και ευεργετικού γέροντα που τίμησε το άγιο ράσο του.

Γι' αυτό και μόλις πληροφορήθηκε την αγία βιοτή του από τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνό Λιονάκη (του οποίου και το όνομα φέρει) θέλησε να αναλάβει εξ΄ ολοκλήρου την παρούσα έκδοση.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι η εκδήλωση έκλεισε με τον χαιρετισμό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεξικού κ. Αθηναγόρα και με δείπνο στον προαύλιο χώρο του μεγάλουμοναστηριού της Κρήτης.

 ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/component/content/article/

Συνάντηση Αρχιεπισκόπου-Υπουργού Παιδείας

Σε θερμό κλίμα η συνάντηση Αρχιεπισκόπου-Υπουργού Παιδείας

του Νίκου Παπαχρήστου, Φώτο: Eurokinissi

Ζητήματα εκκλησιαστικής εκπαίδευσης κυριάρχησαν στην συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου με την υπουργό Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου. Στην συνάντηση που διήρκεσε περίπου δύο ώρες παρέστησαν οι υφυπουργοί Παιδείας Γιάννης Πανάρετος και Εύη Χριστοφιλοπούλου καθώς και Αρχιγραμματεύων της Ιεράς Συνόδου Αρχιμανδρίτης π.Μάρκος Βασιλάκης.

« Ήταν μια πολύ ευχάριστη συζήτηση. Χρωστούσα μια επίσκεψη στην κυρία Υπουργό την οποία εδώ και καιρό διαρκώς την αναβάλαμε. Συζητήσαμε για θέματα που απασχολούν όλους μας. Η κουβέντα μας ήταν θερμή και ενδιαφέρουσα. Εκτιμώ ότι θα κάνουμε βήματα μπροστά» δήλωσε αμέσως μετά ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

«Μιλήσαμε για θέματα εκκλησιαστικής εκπαίδευσης. Για τα παιδιά που θέλουν να γίνουν κληρικοί, για τη δια βίου επιμόρφωση των στελεχών της Εκκλησίας, για τα παιδιά με νοητική υστέρηση και την εκπαίδευση τους. Μετέφερα στην υπουργό τις εμπειρίες μου από ένα ταξίδι μου στην Γερμανία και την επαφή που είχα με αυτά τα παιδιά» πρόσθεσε ο κ.Ιερώνυμος.

Από την πλευρά της η υπουργός Παιδείας κυρία Διαμαντοπούλου εξέφρασε την χαρά της για την συζήτηση που είχε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

"Είμαστε πολύ χαρούμενοι σήμερα που σύσσωμη η ηγεσία του υπουργείου μας που υποδεχόμαστε τον Αρχιεπίσκοπο. Η Εκκλησία και το Κράτος μέσα από διακριτούς ρόλους μπορούν να συνεργαστούν με τον καλύτερο τρόπο προς όφελος του λαού μας. Ο χώρος της δια βίου μάθησης, της εκκλησιαστικής Παιδείας και η συνεργασία σε θέματα ειδικής εκπαίδευσης- σε χώρους παραβατικότητας και των ναρκωτικών - είναι πεδία που το οργανωτικό σύστημα του υπουργείου μαζί με τον εθελοντισμό της Εκκλησίας μπορούν να φέρουν άριστα αποτελέσματα.Η παρουσία του Αρχιεπισκόπου και σε αυτό τον χώρο αποτελεί εγγύηση για ανεκτικότητα. Είναι μια νέα εποχή στις σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους» τόνισε η υπουργός Παιδείας.

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2966

Διδακτορικό Δίπλωμα

Τμήμα Θεολογίας Θεσσαλονίκης,

 Διαδικασία απόκτησης Διδακτορικού Διπλώματος

Για την ένταξη στη διαδικασία απόκτησης Διδακτορικού Διπλώματος (Δ.Δ.) απαιτείται Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης ή άλλος αναγνωρισμένος ισότιμος μεταπτυχιακός τίτλος Μαγίστρου (Master, MTh, κλπ).

Για την απόκτηση Διδακτορικού Διπλώματος ισχύει η ακόλουθη διαδικασία:

1) Υποβολή στη Γραμματεία του Τμήματος: α) σχετικής αίτησης και β) αναλυτικού σχεδιασμού της περιοχής του θέματος της υπό εκπόνηση διδακτορικής διατριβής, εγκεκριμένου από σύμβουλο καθηγητή, που ανήκει στις βαθμίδες Καθηγητή, Αναπληρωτή Καθηγητή και Επίκουρου Καθηγητή του Τμήματος......

2) Ορισμός Τριμελούς Συμβουλευτικής Επιτροπής, η οποία ορίζεται από τη Γ.Σ.Ε.Σ. σύμφωνα με το άρθρο 13 του 2083/92, ένα μόνο μέλος της οποίας μπορεί να είναι και λέκτορας.

3) Η Τριμελής Συμβουλευτική Επιτροπή σε συνεργασία με τον υποψήφιο διδάκτορα και εντός τριών (3) μηνών από τον ορισμό της καθορίζει και υποβάλλει στη Γραμματεία του Τμήματος τον τίτλο του θέματος.

4) Ακολουθούν 2 τουλάχιστον εξάμηνα έρευνας του υποψηφίου στο θέμα που του ανατέθηκε. Η χρονική διάρκεια εκπόνησης της διδακτορικής διατριβής είναι, κατ’ ελάχιστο, η διετία από την ανακοίνωση του θέματος στη Γ.Σ.Ε.Σ.

5) Η απουσία μέλους της Συμβουλευτικής Επιτροπής με εκπαιδευτική άδεια δεν παρακωλύει τη συνέχεια των διαδικασιών. Η αντικατάστασή του μπορεί να γίνεται από τη Γ.Σ.Ε.Σ. του Τμήματος.

6) Στο τέλος κάθε χρόνου κατατίθεται Έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής που περιγράφει την πρόοδο του υποψηφίου.

7) Μόλις ο υποψήφιος περατώσει το ερευνητικό του έργο, το παρουσιάζει στην Συμβουλευτική του Επιτροπή, ενημερώνοντας συγχρόνως με έγγραφο τον Πρόεδρο του Τμήματος.

8) Η Συμβουλευτική Επιτροπή εντός μηνός από της υποβολής του ερευνητικού έργου του υποψηφίου σε τελική μορφή επιστημονικής εργασίας, αποφασίζει αν αυτό χρειάζεται συμπλήρωση ή είναι επαρκές και ενημερώνει εγγράφως τον Πρόεδρο του Τμήματος. Στην τελευταία περίπτωση της επάρκειας επιτρέπει τη συγγραφή της διατριβής.

9) Η χρονική διάρκεια συγγραφής και υποβολής της διδακτορικής διατριβής δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 4 έτη από την ημερομηνία κατάθεσης του θέματος. Είναι δυνατή η παράταση της προθεσμίας για ένα έτος μετά από αιτιολογημένη πρόταση της Τριμελούς Συμβουλευτικής Επιτροπής και απόφαση της Γ.Σ.Ε.Σ. Στην περίπτωση που το ερευνητικό έργο έχει ανάγκη συμπληρώσεως ο υποψήφιος το υποβάλλει εκ νέου ακολουθώντας την ίδια διαδικασία.

10) Μετά τη συγγραφή της διατριβής ο υποψήφιος την υποβάλλει στη Γραμματεία του Τμήματος σε 12 αντίτυπα μαζί με αίτηση κρίσης της και σημείωμα με τα πρωτότυπα στοιχεία της εργασίας αυτής, καθώς και βιογραφικό σημείωμα.

11) Ο Πρόεδρος του Τμήματος διαβιβάζει την διατριβή του στη Συμβουλευτική Επιτροπή, η οποία εντός 30 ημερών υποβάλλει σχετική εισηγητική έκθεση. Αν παρέλθει άπρακτη η προθεσμία αυτή, η διαδικασία συνεχίζεται χωρίς την εισηγητική έκθεση.

12) Μετά την υποβολή της εισηγητικής έκθεσης ή την παρέλευση άπρακτης της προθεσμίας των 30 ημερών η Γ.Σ.Ε.Σ. αποφασίζει τη συγκρότηση επταμελούς εξεταστικής επιτροπής.

13) Ο υποψήφιος υποστηρίζει τη διατριβή του ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής, την οποία συγκαλεί ο Πρόεδρος του Τμήματος σε συνεδρίαση εντός μηνός από τον ορισμό της.

14) Η Εξεταστική Επιτροπή υπό την προεδρία του Συμβούλου Καθηγητή κρίνει το πρωτότυπο του περιεχομένου της διατριβής και ουσιαστική συμβολή της στην επιστήμη και υποβάλλει σχετικό πρακτικό στη Γραμματεία του Τμήματος. Η εξέταση γίνεται δημόσια. Ο Πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής μετά την περάτωση της προφορικής δοκιμασίας ανακοινώνει το αποτέλεσμα κρίσεως. Αν ο υποψήφιος συγκεντρώσει 5 θετικές ψήφους, απονέμεται σ’ αυτόν με ψηφοφορία ένας από τους βαθμούς: «ΚΑΛΩΣ», «ΛΙΑΝ ΚΑΛΩΣ» και «ΑΡIΣΤΑ».

15) Η αναγόρευση του υποψηφίου σε Διδάκτορα Θεολογίας πραγματοποιείται σε συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης Ειδικής Σύνθεσης παρουσία του Πρύτανη ή ενός των Αντιπρυτάνεων του Α.Π.Θ., η δε επίσημη ορκωμοσία μαζί με εκείνην των πτυχιούχων και των μεταπτυχιακών.

ΠΗΓΗ: http://thriskeftika.blogspot.com/2010/07/blog-post_4880.html

Η Εκκλησία

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠOI

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ :

"ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ"

FRANK SCHAEFFER

πηγή: http://www.egolpion.com/prwtoi_episkopoi.el.aspx

Ο σύγχρονος μας π. Γεώργιος Φλορόφσκυ, ο μεγάλος Ορθόδοξος ερευνητής και καθηγητής της Ιστορίας της Ανατολικής Εκκλησίας στο πανεπιστήμιο του Harvard, έγραψε:

«Η Εκκλησία αποτελεί το έργο του Χριστού στη γη-είναι η εικόνα και η κατοικία της ευλογημένης παρουσίας του στον κόσμο. . . Έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία. Όλη η κατηγορηματική δύναμη και το αποκορύφωμα της σ' αυτόν τον αφορισμό βρίσκεται στην ταυτολογία του. Έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία, διότι σωτηρία είναι η Εκκλησία, διότι σωτηρία είναι ή αποκάλυψη της οδού για τον καθένα που πιστεύει στο όνομα του Χριστού. Αυτή η αποκάλυψη βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία. . . Το βασίλειο της Εκκλησίας είναι η ενότητα. Και ασφαλώς αυτή η ενότητα δεν είναι εξωτερική, αλλά εσωτερική, στενή, οργανική. Είναι η ενότητα του ζώντος σώματος, η ενότητα του οργανισμού. Η Εκκλησία αποτελεί μία ενότητα όχι μόνον με την έννοια ότι είναι μία και μοναδική είναι πρώτα απ' όλα μία ενότητα, διότι αυτή καθ' εαυτήν η ύπαρξή της συνίσταται στην επανένωση της χωρισμένης και διαιρεμένης ανθρωπότητας. . . Μέσα στην Εκκλησία η ανθρωπότητα περνά σε άλλο επίπεδο, αρχίζει έναν καινούργιο τρόπο ύπαρξης. Μία νέα ζωή γίνεται δυνατή, μία ζωή αληθινή, ολοκληρωμένη και πλήρης, μία καθολική ζωή, με την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης. Αρχίζει μία καινούργια ύπαρξη, μία νέα απαρχή ζωής, καθώς συ Πάτερ εν εμοί, καγώ εν σοί, ούτω και αυτοί εν ημίν. . . ίνα ώσιν εν καθώς και ημείς εν έσμεν»1.

Σύμφωνα με τα έργα των πατέρων της Εκκλησίας η σύγχυση που μας περιβάλλει δεν έχει σχέση με το τι σχεδίασε ο Θεός για την Εκκλησία του2. Η ανομία του πολιτισμού μας δεν ήταν ανάγκη να μολύνει την ιστορική Εκκλησία με τον σχετικισμό.3 Πράγματι ο ίδιος ο πολιτισμός δεν χρειαζόταν να υποβαθμισθεί από τον ψεύτικο Χριστιανισμό και από τον εκκοσμικευμένο Ανθρωπισμό, που ακολούθησε ως επακόλουθο του, διότι η αυθεντική ιστορική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ακόμη παρούσα στη γη. Η εκκλησιαστική κοινότητα, που φέρει μέσα της τον Χριστό και εναντίον της οποίας οι πύλες του Άδου δεν κατίσχυσαν, επιζή μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με τον πατέρα και μάρτυρα της Εκκλησίας, τον άγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας, ο οποίος έγραψε γύρω στο 110 μ. Χ. , η Εκκλησία πρέπει να είναι τόπος κανονικής τάξεως, ενότητας και αποστολικής αυθεντίας. Να τι τονίζει:

«Φροντίσατε να τα κάνετε όλα κατά Θεόν, με τον επίσκοπο προκαθήμενον εις τύπον Θεού και με τους πρεσβυτέρους εις τύπον της συνόδου των αποστόλων και με τους διακόνους, τους πολύ αγαπητούς μου, τους εμπιστευμένους την διακονίαν του Ιησού Χριστού. Αυτός γεννήθηκε από τον Πατέρα προαιώνιος και ήταν ο Θεός Λόγος και Μονογενής Υιός. . . Μην παρασύρεσθε από άλλες ετερόδοξες διδασκαλίες ούτε από παλαιούς μύθους, που είναι ανάξιοι λόγου».4

Ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας διετέλεσε επίσκοπος της πόλης αυτής, αφού διαδέχθηκε τον άγιο Ευόδιο, ο οποίος είχε χειροτονηθεί από τον απόστολο Πέτρο. Ο άγιος Ιγνάτιος έγραψε έναν αριθμό επιστολών προς τις Εκκλησίες της Ασίας, από τις οποίες όλες δέχονταν την αποστολική αυθεντία και διαδοχή ως θεμέλιο της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. Αυτές οι αξιόλογες επιστολές, γραμμένες κατά τον χρόνο του ταξιδιού του άγιου προς τη Ρώμη, όπου τον περίμενε ένα απάνθρωπο μαρτύριο στο Κολοσσαίο, υπερασπίζονται την κανονική τάξη και την πειθαρχία απαραίτητη στην πρακτική της αυθεντικής Χριστιανοσύνης. Ο άγιος Ιγνάτιος μαρτύρησε στη Ρώμη, αφού πρώτα οι επιστολές του έφθασαν στις επτά Εκκλησίες.5

Πολλές Ομολογίες ισχυρίζονται, ότι αποτελούν «Εκκλησίες». Αλλ' εάν ο όρος «Εκκλησία» διατηρεί κάποιο νόημα, πρέπει να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας τι εννοούμε μ' αυτόν. Είναι η «Εκκλησία» απλώς ένα σύνολο ανθρώπων, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι χριστιανοί;6 Ή έχει η λέξη ένα Ιστορικό νόημα, κατά τον ίδιο τρόπο, όπως οι λέξεις «Γαλλία» ή «Μεγάλη Βρετανία» σημαίνουν πραγματικούς τόπους και όχι απλώς μία ιδέα ή ένα αίσθημα ότι υπάρχει Γαλλία ή Μ. Βρεταννία πνευματικά; Ο πολύ γνωστός συγγραφέας και Ορθόδοξος ιερέας Αντώνιος Μ. Κόνιαρης γράφει: «Τι εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε την λέξη «Εκκλησία»; Πρόσεξε την απέραντη ποικιλία των ομάδων, που αυτοαποκαλούνται «Εκκλησίες». Στην πραγματικότητα ο καθένας σήμερα μπορεί να ιδρύσει μία «Εκκλησία» για τον εαυτό του. . . Αλλά είναι αυτές στ' αλήθεια Εκκλησίες; Θεμελιώθηκαν από τον Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους; Τι είδους ιστορικό δεσμό έχουν αυτές με τους Αποστόλους; Εμείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί ως Εκκλησία εννοούμε το Σώμα, με το οποίο ο Ιησούς είναι παρών στον κόσμο σήμερα. Αυτή, πιστεύουμε, θεμελιώθηκε από τον Χριστό δια των Αποστόλων και παρέμεινε ένας ζωντανός, ιστορικός σύνδεσμος με τους Αποστόλους μέσω της χειροτονίας των κληρικών. Το γεγονός ότι ο επίσκοπος, ο οποίος χειροτονεί σήμερα έναν Ορθόδοξο ιερέα, μπορεί να ανιχνεύσει τη χειροτονία του ιστορικά μέχρι τους Αποστόλους και μέσω αυτών μέχρι τον Χριστό, αποτελεί εγγύηση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θεμελιώθηκε από κάποιον που ονομαζόταν Joe Smith λίγους αιώνες πριν, αλλ' απ' αυτόν τον Ιησού Χριστό και (βρίσκει την ύπαρξή της πίσω, στον ίδιο τον Ιησού». 7

Όσον άφορα στον όρο «Εκκλησία», για να έχει κάτι περισσότερο από ένα υποκειμενικό μήνυμα, δεν μπορεί να γίνει κατανοητός έξω από το πλαίσιο της καλά τεκμηριωμένης ιστορίας της Εκκλησίας και της σταθερής της διδασκαλίας για τον εαυτό της και για την καταγραφή της κοσμικής ιστορίας. Η Εκκλησία από πάντα δίδασκε ότι όσοι εμφανίζονται ως επίσκοποι ή ιερείς, για να είναι αυθεντικά αποστολικοί, πρέπει να μπορούν να αποδεικνύουν την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια με την πρώτη αποστολική Εκκλησία, η οποία θεμελιώθηκε από τον Ιησού Χριστό.8 Όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος, «άλλο θεμέλιο δεν μπορεί κανείς να βάλει παρά εκείνο που έχει τοποθετηθεί κι αυτό είναι ο Ιησούς Χριστός» (Α' Κο 3,11).

Τα κατ' εξοχήν διακριτικά γνωρίσματα της Ιστορικής Εκκλησίας είναι το αναλλοίωτό της, η αδιάκοπη συνέχειά της, η πιστότητά της σε κάθε εποχή και η κατά κανονική τάξη αποστολική της διαδοχή.9 Σύμφωνα με την Ιερά Παράδοση, η αποστολή της Εκκλησίας, δηλαδή η συνέχιση του έργου που άρχισε ο Χριστός, δεν είναι τυχαία αλλά καθορίστηκε ενσυνείδητα από τον ίδιο τον Χριστό.10 Συμφωνά με την αγία Γραφή, εμείς μάθαμε ότι «όταν ήλθε ο Ιησούς στα μέρη της Καισαρείας του Φιλίππου, ρωτούσε τους μαθητές του λέγοντας, Ποιος νομίζουν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ, ο υιός του ανθρώπου; . . . Αποκρίθηκε ο Σίμων Πέτρος και είπε: Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού! Του αποκρίθηκε τότε ο Ιησούς και του είπε: Μακάριος είσαι Σίμων, γιέ του Ιωνά, διότι αυτό δεν σου το αποκάλυψε κανείς άνθρωπος, αλλά ο Πατέρας μου ο ουράνιος. Και εγώ σου λέω ότι εσύ είσαι ο Πέτρος και επάνω σ' αυτή την πέτρα (της ομολογίας σου) θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου και ο θάνατος δεν θα την νικήσει. Θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών και οτιδήποτε αφήσεις ασυγχώρητο επάνω στη γη θα μείνει ασυγχώρητο και στον ουρανό και οτιδήποτε συγχωρήσεις επάνω στη γη θα είναι συγχωρημένο και στον ουρανό. Τότε (ο Ιησούς) παρήγγειλε με αυστηρότητα να μην πουν σε κανέναν ότι αυτός είναι ο Χριστός» (Μθ 16,13-20).

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

Οι Ιουδαίοι που ζούσαν στα χρόνια του Χριστού βρίσκονταν σε σύγχυση ως προς το ερώτημα, ποιος είναι ο Ιησούς. Νόμιζαν ότι αυτός ήταν μάλλον ένας προφήτης, που πέθανε και ξαναγύρισε στη ζωή. Οι μαθηταί έδειξαν αρκετές φορές ότι μπορούσαν να παρανοήσουν τον Ιησού, όπως και τα πλήθη που τον ακολουθούσαν.

Ο Ιησούς είπε στον Πέτρο ότι η διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που τον κατανόησε εκείνος και στην τυφλότητα του πλήθους δεν οφειλόταν στην ευφυΐα του Πέτρου ούτε στην πίστη του ή στην καλωσύνη του, οφειλόταν στο ότι ο Θεός διάλεξε να αποκαλύψει την αλήθεια αυτή στον Πέτρο και στους άλλους Αποστόλους πριν την αποκαλύψει στους άλλους ανθρώπους. Ο Πέτρος και οι άλλοι Απόστολοι έπρεπε να εκπληρώσουν μία ειδική αποστολή και γι αυτό έλαβαν την ειδική αποκάλυψη.

Ο Θεός διάλεξε τον Πέτρο και τους άλλους Αποστόλους κατά ένα μοναδικό τρόπο, για να εγκαθιδρύσει την αιώνια Εκκλησία Του επάνω στη γη. Ο Χριστός αξιοποίησε μεγάλο μέρος της διακονίας του προγυμνάζοντας και διδάσκοντας τους Αποστόλους γι' αυτή την ιστορική αποστολή. Μακριά από το να είναι κάποιος απλός αγωνιστής για την ισότητα στην εποχή του, ο Χριστός αφιέρωσε τις περισσότερες από τις ενέργειες του, για να εκπαιδεύσει μία επίλεκτη ομάδα μελλοντικών ηγετών. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ευαγγελίων, ένα μεγάλο μέρος της διακονίας του Χριστού δαπανήθηκε στη δημιουργία και στην εκπαίδευση των ανδρών εκείνων, που θα κυβερνούσαν την Εκκλησία, και όχι στη διδασκαλία του ανώνυμου πλήθους.

Ο Ιησούς υποσχέθηκε μάχες και θρίαμβο για την Εκκλησία Του. Ο ίδιος ο Άδης θα πολεμούσε εναντίον της, αλλά στο τέλος «δεν θα την νικούσε»(Μθ 16,18). Ακριβώς όπως ο Θεός Πατήρ έχρισε τον Υιό, έτσι και ο Ιησούς εξέλεξε τους Αποστόλους, που θα επιτελούσαν το δικό Του έργο. Αυτή ήταν ολοφάνερα η συναίσθηση των Αποστόλων για την αποστολή τους, καθόσον τα ιστορικά δεδομένα της αρχαίας Εκκλησίας δείχνουν με σαφήνεια ότι οι Απόστολοι άρχισαν να διορίζουν διαδόχους πριν οι ίδιοι πεθάνουν11.

Ο Ιησούς έδωκε στους Αποστόλους ειδική εξουσία να δένουν και να λύνουν «εν ουρανώ και επί γης» (Μθ 16, 19). Εάν πιστεύουμε στα κείμενα της Καινής Διαθήκης και στην αξιοπιστία των πατέρων της Εκκλησίας, ο ίδιος ο Χριστός θεμελίωσε την αυθεντία της Εκκλησίας και της διακονίας της επάνω στη γη. Από πολύ νωρίς οι πατέρες της Εκκλησίας σεβάστηκαν και ακολούθησαν με επιμέλεια το παράδειγμα του Χριστού σχετικά με την αυθεντία στη διακυβέρνηση της Εκκλησίας12. Και όπως είδαμε στις επιστολές του αγίου Ιγνατίου, οι πατέρες υπερασπίστηκαν με ρωμαλεότητα την αυθεντία της Εκκλησίας, όπως ακριβώς ο Πέτρος, ο Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι.

Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι η πρώτη Εκκλησία ήταν ομόφωνη όσον αφορά την αποστολική αυθεντία και την κανονική τάξη. Στη Διδαχή, στη διδασκαλία δηλαδή των Αποστόλων (80-140 μ. Χ. ), διαβάζουμε: «Χειροτονείστε λοιπόν για τους εαυτούς σας επισκόπους και διακόνους άξιους του Κυρίου, άνδρες πραεϊς και αφιλάργυρους, ειλικρινείς και δοκιμασμένους, διότι αυτοί θα σάς διακονήσουν ως προφήται και διδάσκαλοι. Αυτούς να μην τους περιφρονήσετε, διότι είναι οι τιμημένοι άνδρες σας μαζί με τους προφήτες και τους διδάσκαλους». 13

Σε μία ακόμη προγενέστερη περίοδο (75-80 μ. Χ. ), τότε που η μνήμη των Αποστόλων διατηρούνταν πολύ νωπή, ο άγιος Κλήμης της Ρώμης, ο οποίος χειροτονήθηκε, διορίσθηκε και διδάχθηκε από τον απόστολο Πέτρο προσωπικά, έγραψε με μεγάλη ακρίβεια για την κανονική διαδοχή των επίσκοπων.

«Ο Δεσπότης Χριστός έδωκε εντολή να επιτελούνται προσφορές και λειτουργίες, και μάλιστα όχι κατά τύχη και άτακτα, αλλά σε ορισμένους καιρούς και ώρες. Ακόμη ο ίδιος με το υπέρτατο θέλημα του έχει καθορίσει που και από ποιους επιθυμεί να τελούνται αυτές, ώστε, αφού όλα αυτά γίνουν κατά την ευδοκία του να είναι σύμφωνα με το θέλημα του. . . Πράγματι στον αρχιερέα παραχωρήθηκαν ειδικές αρμοδιότητες, για τον ιερέα ορίστηκε ο κατάλληλος τόπος και στους λευίτες ανατέθηκαν οι ανάλογες διακονίες. Ο λαϊκός είναι υπεύθυνος για τις διατάξεις που αναφέρονται στους λαϊκούς. Ο καθένας μας, αδελφοί, ανάλογα με την τάξη, στην οποία βρίσκεται, ας ευχαριστεί τον Θεό και ας έχει αγαθή συνείδηση, να μην υπερβαίνει τους όρους της καθορισμένης διακονίας του. Οι Απόστολοι μας κήρυξαν το ευαγγέλιο που παρέλαβαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό. Και ο Ιησούς Χριστός ήταν απεσταλμένος από τον Θεό. Ο Χριστός λοιπόν είναι από τον Θεό και οι Απόστολοι από τον Χριστό. Και τα δύο αυτά έχουν την αρχή τους ατό θέλημα του Θεού. . . Οι Απόστολοι μας γνώριζαν από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό ότι θα δημιουργούνταν έριδες για το αξίωμα του επισκόπου. Γι αυτόν τον λόγο λοιπόν αφού τα πρόβλεψαν όλα αυτά, διόρισαν εκείνους που έχουν ήδη μνημονευθεί και αμέσως όρισαν για το μακρινό μέλλον ότι, όταν αυτοί θα πέθαιναν, άλλοι δόκιμοι άνδρες θα τους διαδέχονταν ατό αξίωμά τους.»14

Ο άγιος Ιγνάτιος, επίσκοπος Αντιοχείας, θεωρείται αποστολικός πατέρας, επειδή υπήρξε μαθητής του αποστόλου Ιωάννου. Όπως είδαμε παραπάνω, στο ταξίδι του από την Αντιόχεια προς στη Ρώμη, όπου και μαρτύρησε, έγραψε επτά επιστολές, στις οποίες σκιαγράφησε και υπερασπίστηκε όχι μόνο την αποστολική διαδοχή αλλά και την κανονική τάξη του Θεού, που δόθηκε στην αληθινά μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία.

Κατά την ώρα του μαρτυρίου του ο άγιος Ιγνάτιος θεωρούσε την κανονική συνέχεια της αποστολικής Εκκλησίας τόσο σημαντική, ώστε αξιοποίησε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του επάνω στη γη υπερασπιζόμενος με επιμέλεια τη μορφή της εκκλησιαστικής διακυβέρνησης, που εγκαθιδρύθηκε από τον ίδιο τον Χριστό. Το 110 μ. Χ. έγραψε:

«Ο Ιησούς, η αχώριστη ζωή μας, είναι κατά το θέλημα του Πατρός, ακριβώς όπως οι επίσκοποι, οι οποίοι διορίσθηκαν σ' ολόκληρο τον κόσμο, είναι κατά το θέλημα του Χριστού. Πρέπει εσείς να ζήτε ακολουθώντας το θέλημα του επισκόπου. . . Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί εάν θέλουμε να είμαστε υπάκουοι στον Θεό, να μην αντιτασσόμαστε στους επισκόπους.

. . . . Είναι φανερό λοιπόν ότι πρέπει να βλέπουμε τον επίσκοπο, όπως αυτόν τον ίδιο τον Κύριο. Πράγματι, όταν υποτάσσεσθε στον επίσκοπο, όπως στον Ιησού Χριστό, είμαι σίγουρος ότι δεν θα ζήτε κατά άνθρωπον, αλλ' όπως θέλει ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος πέθανε για μας, ώστε με την πίστη στο θάνατο του να αποφύγετε το θάνατο. . . Κατά παρόμοιο τρόπο ο καθένας ας τιμά τους διακόνους, όπως τον Ιησού Χριστό- επίσης και τον επίσκοπο ως τύπον του Πατρός, και τους πρεσβυτέρους ως συνέδριο του Θεού και ως σύνδεσμο των Αποστόλων. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Εκκλησία.

. . . Αυτός που βρίσκεται μέσα στο θυσιαστήριο είναι καθαρός. Με άλλα λόγια, καθένας που ενεργεί ανεξάρτητα από τον επίσκοπο, τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους δεν έχει καθαρή συνείδηση.»15

Ο άγιος Ειρηναίος, δεύτερος επίσκοπος Λυώνος και ένας από τους μαθητές του άγιου Πολυκάρπου, ο οποίος υπήρξε μαθητής του αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, το 180 μ. Χ. έγραψε:

«Η Εκκλησία, αν και ξαπλώθηκε παντού, σ' ολόκληρο τον κόσμο μέχρι και τα άκρα της γης, έχει παραλάβει από τους Αποστόλους και από τους μαθητές τους την Πίστη στον ένα Θεό...

Η Εκκλησία, αφού παρέλαβε αυτό το κήρυγμα και αυτή την Πίστη, αν και είναι διεσπαρμένη σ' ολόκληρο τον κόσμο, ακόμη τη φυλάγει ωσάν η Εκκλησία να καταλαμβάνει ένα μόνο σπίτι. . . Αυτή με ομοφωνία διακηρύττει την αλήθεια, την διδάσκει και την παραδίδει ωσάν να είχε ένα μόνον στόμα. Διότι, ενώ οι γλώσσες του κόσμου είναι ποικίλες, παρ' όλα αυτά η αυθεντία της Παραδόσεως είναι μία και η αυτή. . .

Ούτε κάποιος από τους κυβερνήτες της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από τη δύναμη του ή την ευγλωττία του, θα διδάξη διαφορετικά, διότι κανείς δεν είναι επάνω από τον Διδάσκαλο. Ούτε εκείνος που είναι αδύνατος στο λόγο θα αποκοπεί από την Παράδοση»16. Είναι ανόητο να πιστεύουμε ότι οι άμεσοι κληρονόμοι της διδασκαλίας των αποστόλων, όπως ο άγιος Ιγνάτιος και ο άγιος Ειρηναίος, παρανόησαν τη Χριστιανική Πίστη και τη θεόπνευστη κανονική τάξη της εκκλησιαστικής διακυβέρνησης, που είχαν διδαχθεί. Είναι υπερβολικά αλαζονικό να πιστεύουμε ότι εμείς, κάπου δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, έχουμε κάποια καλύτερη αντίληψη του σχεδίου του Θεού για την εκκλησιαστική τάξη από εκείνη που είχαν οι πραγματικοί ακροαταί των Αποστόλων και η δεύτερη γενεά των χριστιανών επισκόπων, πολλοί από τους οποίους θυσιάστηκαν για την πίστη τους. Αυτό μας ζητούν να πιστέψουμε σε αντίθεση με όλες τις ιστορικές μαρτυρίες, εκείνοι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο προτεσταντικός, ατομικιστικός, σχισματικός Χριστιανισμός του τύπου, κάνε όπως έρθουν τα πράγματα, είναι ο Χριστιανισμός της πρώτης Εκκλησίας 17.

Σήμερα υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι εξευτελίζουν την ειδική εξουσία, που δόθηκε στον Ιάκωβο, τον πρώτο επίσκοπο των Ιεροσολύμων και στον Πέτρο, καθώς και ατούς άλλους Αποστόλους και επισκόπους, που οι ίδιοι χειροτόνησαν, υποστηρίζοντας ότι αυτό το χάρισμα δόθηκε σε όλους τους πιστούς. Αυτή η αντίληψη υπήρξε η βάση για την αναρχία των Αναβαπτιστών και την ιδιωτικοποίηση της Πίστεως από τους Κουάκερους. Η ίδια επίσης αντίληψη αποδεικνύει τους ειδικούς λόγους του Χριστού (Ιω 20,21-23)* χωρίς καμία σημασία, για να μην αναφέρω την πρακτική κατανόηση της εκκλησιαστικής διακυβέρνησης από την πρώτη γενεά των χριστιανών και όλων εκείνων που τους ακολούθησαν, μέχρι την επαναστατική προτεσταντική περίοδο κατά το πρόσφατο παρελθόν. Αυτή η ίδια αντίληψη αποδεικνύει τις επιστολές του αποστόλου Παύλου προς τις διάφορες Εκκλησίες χωρίς καμμία αξία. Σ' αυτές τις επιστολές βλέπουμε ότι ο Παύλος, ο Πέτρος και οι άλλοι περίμεναν να υποταχθούν. Εάν δεν υπήρχε μία Κανονική δομή και εκκλησιαστική υπακοή στην αρχαία Εκκλησία, η ίδια η ύπαρξη των επιστολών έχει πολύ μικρή σημασία.

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

Υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι η επιλογή των ανδρών για την ιεραρχία της Εκκλησίας ήταν ένα απλό πολιτιστικό φαινόμενο, μία απλή αντανάκλαση της πατριαρχικής κοινωνίας, στην οποία ζούσε ο Χριστός. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να κινηθούμε πέρα από τα όρια ενός αρχαίου πολιτισμού και να εκσυγχρονίσουμε τη διδασκαλία του Χριστού, ώστε να ταιριάζει στη σύγχρονη αίσθηση για μία θρησκεία. Αυτός ο ισχυρισμός λογικά εγείρει ένα ενδιαφέρον ερώτημα, εάν ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, ο Δημιουργός των ανθρώπων, ο οποίος άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς (Γε 1,27), τότε γιατί ο Θεός δεν προείδε την ανάγκη να καθοδηγήσει την Εκκλησία να λάβει ως υπόδειγμα την πολιτική του γένους και τη μεταβαλλόμενη μόδα για τη διάκριση των φύλων σε κάθε εποχή; Ο ηγετικός ρόλος της γυναίκας δεν ήταν άγνωστος στην εποχή του Χριστού. Ο ίδιος έκανε αναφορά στην βασίλισσα Νότου, που ήρθε να ακούσει τη σοφία του Σολομώντα. Επί πλέον η Π. Διαθήκη είναι γεμάτη από ηρωίδες γυναίκες, ακριβώς όπως η ιστορική Εκκλησία είναι γεμάτη από άγιες μητέρες και γυναίκες, οι οποίες θεωρούνται πνευματικά ισότιμες με τους άγιους πατέρες και γενικά τους άρρενες αγίους.

Όπως σημειώνει ο Sheldon Vanauken «εάν οι γυναίκες μπορούν πράγματι να ιερωθούν, ένα από τα δύο πρέπει να είναι αληθινό, ή ο Θεός Πατέρας έκανε λάθος και τώρα άλλαξε γνώμη ή ο Ιησούς, που είναι Θεός και ενανθρώπησε, δεν έκανε το θέλημα του Πατρός. Το πρώτο είναι παράλογο, το δεύτερο αρνείται την αλήθεια ότι ο Ιησούς ήταν ο Θεός που ενανθρώπησε. Κάθε συζήτησι για την Ιεροσύνη των γυναικών, που βασίζεται στην καθοδήγηση της Εκκλησίας από το άγιο Πνεύμα σε νέες αλήθειες, υποχρεούται να εξηγήσει ένα αρχαίο λάθος, αυτό που σχετίζεται με τις εξήντα αδικημένες γενεές των γυναικών. Πιστεύω ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την άρνηση της Ενανθρώπησης»19 .

Εάν ο Ιησούς ήταν «εξαρτημένος» από τον πολιτισμό, μέσα στον οποίο ζούσε, τότε πως θα μπορούσε να είναι Θεός; Και εάν αυτός δεν είναι ο Θεός, που έγινε σάρκα με την ελεύθερη εκλογή μιας γυναίκας, της ευλογημένης Μαρίας, της Θεοτόκου, τότε τι σημασία έχει το τι κάνει η Εκκλησία του; Αυτή τότε μετατρέπεται απλώς σε μία άλλη λατρευτική Ομολογία, της οποίας η πίστη αναφέρεται σε κάποιες χωρίς νόημα Γραφές σε μία Ομολογία ψεγαδιασμένη από τη διάκριση των φύλων και τον φόβο των ομοφυλοφίλων. Επί πλέον πως συμβαίνει αυτοί, που απαιτούν τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας, με την απομυθοποίηση της αποστολικής συνέχειας, με την αποδοχή των εκτρώσεων ή με την καταγγελία της ανδρικής ιεροσύνης, να ισχυρίζονται ότι αποτελούν μέρος της ιστορικής της συνέχειας, όταν μάλιστα το αμετάβλητο της χριστιανικής αλήθειας αποτελούσε θεμελιώδη διακήρυξη της Εκκλησίας καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της;20

Εάν ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, όπως διδάσκει η Εκκλησία, και είναι αυτός που θεμελίωσε την μία, άγια, καθολική και αποστολική Εκκλησία, για να παραμείνει εις αιώνα αιώνος, πως μπορούν οι σχισματικοί Προτεστάντες, οι εκμοντερνισμένοι Ρωμαιοκαθολικοί και ακόμη κάποιοι ελάχιστοι προτεσταντοποιημένοι Ορθόδοξοι, να μην αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητα της αποστολικής διαδοχής, την εκκλησιαστική τάξη και την ιεραρχική αυθεντία, που εξασφαλίζει την εκκλησιαστική πειθαρχία και την καθαρότητα της διδασκαλίας;21

Στην Εκκλησία όλων των αιώνων η ανταπάντηση προς τους επικριτές που ισχυρίζονται ότι «έτσι γινόταν πάντοτε» είναι κατηγορηματική και έγκυρη. Η Εκκλησία δέχεται ότι οι βασικές και θεμελιώδεις αλήθειες παραμένουν αμετάβλητες και δεν επιδέχονται περαιτέρω βελτίωση. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το θέμα της χειροτονίας των γυναικών.

Μία από τις βασικές αντιρρήσεις των Ορθοδόξων στη χειροτονία των γυναικών είναι η ίδια με εκείνη της Εκκλησίας εναντίον των εικονοκλαστών. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο «εν σαρκί». Για τους Ορθοδόξους χριστιανούς η Ενανθρώπηση δεν είναι μία «ιδέα» ή ένα «σύμβολο» είναι ιστορικό γεγονός. Καθετί στη ζωή και στη λατρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας σχεδιάσθηκε να υπογραμμίζει την ιστορικότητα της Ενανθρώπησης. Να γιατί έχουμε εικόνες ο Χριστός ήλθε «εν σαρκί», και η εικόνα Του, όπως και οι εικόνες των αγίων, των μαρτύρων, των αποστόλων, καθώς και της μητέρας Του, μαρτυρούν την ιστορικότητα του ερχομού του. Εμείς επίσης έχουμε ζωντανές εικόνες. Στη Λειτουργία οι ιερείς και οι επίσκοποι στέκονται ως αντιπρόσωποι του Χριστού μπροστά στο θυσιαστήριο. Οι Ιερείς και οι επίσκοποι δεν είναι εικόνες μιας αφηρημένης ιδέας, είναι εικόνες ενός ιστορικού προσώπου, το οποίο ήλθε στη γη του Υιού του Θεού.

Ο Θεός, όπως πιστεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία, βρίσκεται έξω από το χρόνο και τον τόπο. Όμως η πίστη αυτή δεν μεταβάλλει το ιστορικό γεγονός. Σύμφωνα μ αυτό, όταν ο Θεός φανέρωσε τον εαυτό του «εν σαρκί», ήλθε άνδρας και όχι ως «άνδρας-γυναίκα» ή σύμβολο του ανθρωπίνου γένους. Εμείς δεν αγιογραφούμε τον Χριστό με γυναικείες εικόνες, επειδή ακριβώς ήταν άνδρας. Δεν μπορούμε να έχουμε ιέρειες, για να αντιπροσωπεύουν τον ιστορικό Υιό του Θεού, πολύ περισσότερο από όσο δεν μπορούμε να δεχθούμε ένα ανδρικό αντιπρόσωπο της ευλογημένης Θεοτόκου, της Μητέρας του Θεού. Συνεχίζουμε να ισχυριζόμαστε ότι αυτή υπήρξε ένα ιστορικό πρόσωπο, μία πραγματική γυναίκα, που εκλέχθηκε να γεννήσει το Θεό.

Πολύ φυσιολογικά ο Προτεσταντισμός, καθώς και ο σύγχρονους φιλελεύθερος Ρωμαιοκαθολικισμός, απέκτησαν την τάση να συμπεριφέρονται εικονοκλαστικά, διότι ο εκμοντερνισμένος και εκκοσμικευμένος «Χριστιανισμός» δεν εμμένει πλέον στην ιστορικότητα των γεγονότων της Καινής Διαθήκης. Στην πραγματικότητα επιδίωξαν με σθένος να μετατρέψουν το περιεχόμενο της Ιεράς Παραδόσεως και των Γραφών σε τίποτε περισσότερο από έναν κενό θρησκευτικό συμβολισμό. Αυτό είναι όλο και όλο η «φιλελεύθερη» θεολογία. Αλλά η Ορθοδοξία απορρίπτει τις εικονοκλαστικές θέσεις του φιλελευθερισμού και την απλοποίηση της θρησκείας με μία θεωρούμενη «ανωτέρου επιπέδου» κριτική διεργασία. Εφ' όσον οι Ορθόδοξοι χριστιανοί αποδέχονται τα μυστήρια της Πίστεως, εμείς επίσης αποδεχόμαστε τον ιστορικό Ιησού και την Ενανθρώπησή του. Εφ όσον οι Ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουν ότι εν Χριστώ «ουκ ένι άρσεν και θήλυ» και ότι η σωτηρία υπάρχει για όλους εξ ίσου, εμείς με βάση όλα αυτά πιστεύουμε ότι σωστά ο ίδιος ο Χριστός ίδρυσε την κανονική ιεραρχία της Εκκλησίας. Να γιατί η Εκκλησία απορρίπτει την εικονομαχία, με οποιονδήποτε μανδύα κι αν έρχεται, είτε με τη βεβήλωση των εικόνων είτε με την αρνητική κριτική των Γραφών είτε ακόμη με την «ανδρογυναικοποίηση» των ζωντανών εικόνων των ιερέων και των επισκόπων, για τους οποίους ο άγιος Ιγνάτιος λέγει ότι στέκονται «εις τόπον Χριστού» μπροστά στο θυσιαστήριο. Χειροτονώντας γυναίκες οι «φιλελεύθεροι» Προτεστάντες στην πραγματικότητα υποστηρίζουν «ότι ο Χριστός δεν ήλθεν «εν σαρκί», ότι το ανδρικό του γένος δεν έχει καμία σημασία και ότι είναι ένα απλό σύμβολο, που συμβολίζει κάτι μεγαλύτερο».

Όμως για τον Ορθόδοξο χριστιανό το ανδρικό γένος του Χριστού έχει βαρύνουσα σημασία, ακριβώς όπως έχει βαρύνουσα σημασία το θηλυκό γένος της Παναγίας. Ο Χριστιανισμός δεν είναι τίποτε, εάν δεν είναι μία ιστορική Πίστη. Εμείς δεν πιστεύουμε ότι ο Χριστός εμφανίστηκε στον κόσμο μας κατά μαγικό τρόπο. Πιστεύουμε ότι αναπτύχθηκε ως αρσενικό έμβρυο σε ανθρώπινη γυναικεία μήτρα ότι ο Θεός γεννήθηκε στην πραγματικότητα με σάρκα μέσα στον χρόνο και στον τόπο και ότι τίποτε απ' όλα, όσα έκαμε, ακόμη και το γένος που έλαβε, δεν έγινε κατά λάθος, τυχαία και χωρίς νόημα.

Η καταστροφή των εικόνων, ο ευτελισμός της ιεροσύνης και η υποβάθμιση των μυστηρίων σε απλά σύμβολα καταργεί τη χριστιανική μαρτυρία για το γεγονός της Ενανθρώπησης. Οι άνθρωποι φαίνεται κατά μυστηριώδη και ενστικτώδη τρόπο να γνωρίζουν ότι αύτη είναι η αλήθεια είτε έχουν ασχοληθεί με τα θέματα αυτά είτε όχι. Πως αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε τη φθορά που προκλήθηκε με την απώλεια πλήθους μελών από Ομολογίες, που χειροτόνησαν γυναίκες; Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι κάτι ιερό μολύνεται όταν η πολιτική του «γένους» πλημμυρίζει τη θρησκεία. Επίσης γνωρίζουν ότι μία εκμοντερνισμένη «θρησκεία», που προσπαθεί να «συμβαδίζει με τις εποχές», έχει χάσει το υψηλό ηθικό επίπεδο. Γι αυτό και εκφράζουν τη γνώμη τους με την απουσία τους.

Βλέποντας μ' αυτό το πρίσμα την ιδεολογική σταυροφορία του φεμινιστικού κινήματος για νομιμοποίηση, αυτό πρέπει να κρατηθεί έξω από την πόρτα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της να γίνει το παίγνιο στο κίνημα της «πολιτικής ορθότητας». Ούτε μπορεί η Ορθόδοξη Εκκλησία να επιτρέψει μία μικρή μειονότητα πανεπιστημιακών στα σεμινάρια τους ή μερικούς ιερείς ή επισκόπους με πολιτική αυτοσυνειδησία να θυσιάσουν δύο χιλιάδες χρόνια με αμετάβλητη ηθική χάριν της εφήμερης εκτίμησης, που της προσφέρεται από τη σύγχρονη πολιτικοποιημένη ακαδημαϊκή αριστοκρατία- από αυτούς δηλαδή παρελαύνουν πλάι-πλάι με εκείνους που ανέλαβαν την σταυροφορία κατά της κανονικής τάξεως και ιεραρχίας.

Η σταυροφορία που επιχειρεί να συμμορφώσει την Εκκλησία με τη σύγχρονη ιδεολογία του «γένους» είναι μία σταυροφορία, για να αναγκάσει την Εκκλησία να προσκυνήσει τον σύγχρονο Καίσαρα. Χρειάζεται ίσως να θυμηθούμε ότι κάποιος μπορεί να κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, μαζί και την εκτίμηση των ακαδημαϊκών, και να χάσει την ψυχή του (Μθ 16,26). Επίσης, είναι φρόνιμο να θυμηθούμε ότι το θέμα της χειροτονίας των γυναικών και το θέμα της γλώσσας, όσον αφορά στην περιεκτικότητα του «γένους», πρέπει να εξετασθεί μέσα σ ένα ευρύτερο πλαίσιο- στο πλαίσιο της αντιστράτευσης του φεμινισμού και της ομοφυλοφιλίας σ' αυτήν την ίδια τη φύση. Η προσπάθεια να αντιστραφεί η διδασκαλία και η μαρτυρία της αδιάκοπης ανδρικής ιεροσύνης είναι στην πραγματικότητα προσπάθεια να «ανδρογυναικοποιηθεί» όχι μόνον η Εκκλησία αλλά και αυτός ο Θεός. Ο Θεός, όπως διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία, για λόγους που αποτελούν μυστήριο και γνωρίζει Εκείνος, αποφάσισε να αποκαλυφθεί ως ο Πατήρ. Το να δεχθεί κανείς τη χειροτονία των γυναικών ή να επιβάλει στην Εκκλησία την λεγόμενη περιεκτική, δηλαδή, ουδέτερη ως προς το γένος λειτουργική γλώσσα, αποτελεί όχι μόνον απόρριψη της απόφασης του Θεού να αποκαλύψει τον εαυτό του ως Πατέρα και να στείλει τον Υιόν του, αλλά είναι επίσης και μία όχι πολύ ευγενική απόρριψη της συνεχούς πραγματικής παρουσίας του Χριστού στην Εκκλησία του.

Η «περιεκτική» λειτουργική γλώσσα και η χειροτονία των γυναικών δεν είναι λιγότερο σκανδαλώδης για τη χριστιανική συνείδηση και την αίσθηση της ιστορίας από το εάν εικονογραφούνταν η Παναγία ως άνδρας. Αυτό είναι το ίδιο όπως ένα χυδαίο σύνθημα για τη Λειτουργία στους τοίχους, το οποίο παραμορφώνει την ιδέα της υπερβατικής και μυστηριώδους αιωνιότητας. Είναι το κατακερματισμό του παρελθόντος χωρίς να προσφέρεται κάτι μόνιμο, για να αντικαταστήσει τη χαμένη βεβαιότητα των χιλιετηρίδων.

Το γεγονός ότι ακόμη και μερικοί «Ορθόδοξοι» έχουν πιαστεί στα δίχτυα της φεμινιστικής σταυροφορίας και άρχισαν να παίζουν πολιτικό «βόλλεϋ» με τους αναντικατάστατους θησαυρούς της Εκκλησίας είναι τραγικό. Ο πιστός Ορθόδοξος και η απέραντη πλειονοψηφία των ιερέων και των επισκόπων αντιστάθηκαν ομόφωνα στη χειροτονία των γυναικών. Αλλά μία ελάχιστη φωνασκούσα μειονοψηφία από «Ορθοδόξους» ακαδημαϊκούς, επηρεασμένους από το πνεύμα της εποχής, επιχείρησαν ν αρχίσουν ένα «διάλογο» με θέμα: «Οι γυναίκες στην Εκκλησία». Το χειρότερο είναι ότι διαλέγονται με τον ίδιο τρόπο, που ορισμένες αγγλικανές και επισκοπελιανές φεμινίστριες υπαινίσσονταν ένα φεμινιστικό κάλεσμα για τη χειροτονία των γυναικών στις κοινότητες τους στις αρχές της δεκαετίας του 70. Τέτοιες «Ορθόδοξες» ερευνήτριες, όπως η Elisabeth Behr-Sigel με το βιβλίο της The Ministry of Women in the Church, και η Susan Ashbrook Harvey ζήτησαν δημόσια την αντικατάσταση της αρχαίας εκκλησιαστικής Παραδόσεως στο θέμα αυτό22.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε ιστορικά ο φύλακας της εικονογραφίας στην Χριστιανοσύνη και ο εγγυητής της ιστορικής συνέχειας της εκκλησιαστικής αποστολικής και ιεραρχικής κοινότητας επάνω στη γη, η οποία φέρει τη μαρτυρία του Χριστού. Το να ανταλλάσσουμε αυτή την κληρονομιά με τα πολιτικά εμπνευσμένα, ακαδημαϊκά και «θεολογικά» παιγνίδια είναι το ίδιο με το να προσφέρουμε στους συγχρόνους εικονοκλάστες μία μάταιη νίκη. Το να επιτρέπουμε στην εποχιακή «πολιτική του γένους» σ' έναν εφήμερο συρμό κατά την καλύτερη εκδοχή ή σε μια φασιστική τυραννία του εκβιαστικού «πολιτικού εκσυγχρονισμού» κατά τη χειρότερη εκδοχή- να μπαίνει μέσα στα άδυτα της Ορθοδοξίας είναι το ίδιο με το να μολύνουμε και να βεβηλώνουμε το θυσιαστήριο, να προσβάλλουμε τους πιστούς, να διαιρούμε την Εκκλησία και να υποβαθμίζουμε την ηθική αυθεντία της Ορθοδοξίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Γ. Φλορόφσκυ, Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σ. 50-53.

2. «Διότι ο Ιησούς Χριστός, η αχώριατη ζωή μας, είναι, κατά το θέλημα του Πατρός, όπως και οι επίσκοποι, οι οποίοι έχουν χειροτονηθεί παντού στον κόσμο, είναι κατά το θέλημα του Ιησού Χριστού. Επομένως, πρέπει εσείς να ζήτε σύμφωνα με το θέλημα του επισκόπου. . . », Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας (11Ο μ. Χ), Επιστολή προς Εφεσίους, 3,2, ΒΕΠ 2,264-265.

3. «Η σχέση ανάμεσα στον θρησκευτικό κατακερματισμό και στον εκκοσμικευμένο ανθρωπισμό μπορεί να συνοψισθεί. . . στο ότι ο κατακερματισμός, που δημιουργήθηκε από τον Προτεσταντισμό, αποτέλεσε το κέντρο σ' εκείνον τον μονολιθικό και ηγεμονικό θρησκευτικό πολιτισμό, όπως υπήρχε πριν από την Μεταρρύθμιση, και ο οποίος είχε προβάλει μεγαλύτερη αντίσταση στην εκκοσμίκευση», Steve Bruce, A House Divided, a. 27.

4. Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, Επιστολή προς Μαγνησιείς, 6, ΒΕΠ 2,269.

5. Επειδή οι επιστολές του είναι τόσο πρώιμες και τόσο κατηγορηματικές στις αναφορές τους για την αποστολική αυθεντία, την Ιερά Παράδοση και την ιεραρχία, οι σχισματικοί, οι αιρετικοί και οι Προτεστάντες, ιδιαίτερα δε οι Αναβαπτιστές, έχουν επιχειρήσει αρκετές φορές να υποτιμήσουν την κανονικότητα τους. Όμως η αυθεντικότητα αυτών των επιστολών επιβεβαιώθηκε κατ επανάληψη από διαφόρους ερευνητές, μεταξύ των οποίων ο J. Β. Lightfoot, ο Adolf Von Harnack και ο Theodore Zahn. Τώρα η αυθεντικότητά τους είναι γενικά αποδεκτή, και, μαζί της είναι, αποδεκτή και η πεποίθηση ότι τόσο νωρίς, από τό 110 μ.Χ., 60 ή 70 μόλις χρόνια μετά τό θάνατο τοϋ Χριστού καί ενώ ήταν ζωντανή ακόμη η μνήμη των Αποστόλων, οι πατέρες της Εκκλησίας, υπερασπίζονταν με σθένος την αποστολική αυθεντία.

6. Anthony M. Coniaris, Introducing the Orthodox Church (Minneapolis, MN, 1982).

7. Αυτόθι, σ. 1.

8. «Μία από τις κύριες φροντίδες των απολογητών (στην αρχαία Εκκλησία, 100-300 μ. Χ. ) ήταν να δείξουν τη συνοχή του Ευαγγελίου με την ιστορία για την αποκάλυψη του Θεού στον κόσμο. . . Η προϋπόθεση. . . ήταν ότι η πρώτη παρακαταθήκη της χριστιανικής αλήθειας είχε δοθεί από το Χριστό στους αποστόλους και από αυτούς με την σειρά τους στους διαδόχους τους, τους Ορθοδόξους επισκόπους και διδασκάλους. . . Σ' αυτή την πρώιμη χριστιανική χρήση των όρων, η αίρεση, δεν ήταν απόλυτα διακεκριμένη από το σχίσμα (Α Κο 11,18-19). Και οι δύο όροι αναφέρονταν στον φατριασμό. . . Φατριασμός. . . διχοστασίες και σκάνδαλα αντίθετα προς όσα διδαχθήκατε (Ρω 16,17)», Jaroslav Pelikan, The Christian Tradition, v. 1: The Emergence of the Catholic Tradition (100-600), a. 68-69.

9. Ο απόστολος Παύλος επιπλήττει τον καθένα, ο οποίος θα παραστρατούσε από την ενότητα της Εκκλησίας και θα ακολουθούσε κάποιους αυτοανακηρυγμένους ηγέτες. «Όταν γαρ λέγη τις, εγώ μεν είμι Παύλου (Α΄Κορ 3-4)

10. «Το κήρυγμα της Εκκλησίας πραγματικά συνεχίζεται αναλλοίωτο και είναι παντού το ίδιο. . . ανανεώνεται σταθερά από το Πνεύμα του Θεού. . . Στην Εκκλησία ο Θεός έθεσε τους αποστόλους, τους προφήτες, τους διδασκάλους και όλα τα άλλα χαρίσματα, με τα οποία εργάζεται το Πνεύμα. . . διότι, όπου υπάρχει η Εκκλησία, εκεί βρίσκεται και το Πνεύμα του Θεού. . . », Αγίου Ειρηναίου, Κατά Αιρέσεων, The Faith of the Early Fathers, τ. Ι. (μεταφρασμένο στα αγγλικά από τον W. A. Jurgens). σ. 94.

11. «Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν ιουδαίοι και εύρισκαν ότι η νέα τους πίστη αποτελεί συνέχεια της παλαιάς. . . Από τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου των Πράξεων έχουμε μία εικόνα των μελών της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, την οποία ο Ειρηναίος θεωρούσε ως την Εκκλησία, από την οποία κάθε άλλη Εκκλησία έλαβε την αρχή της (Ειρηναίου, Κατά Αιρέσεων 3,12,5). . . (Αυτή την Εκκλησία) ακολούθησε ο Ιάκωβος, ο οποίος ως ο αδελφός του Κυρίου ήταν ένα είδος χαλίφη». . . (Stauffer, 1952, 193-214). Από παραπομπή του Jaroslav Pelikan, The Emergence of the Catholic Tradition, σ. 13.

12. «Όσοι πράγματι ανήκουν στον Θεό και στον Ιησού Χριστό, αυτοί είναι μαζί με τον επίσκοπο. . . Εάν κάποιος ακολουθήσει ένα σχισματικό, αυτός δεν θα κληρονομήσει τη βασιλεία του Θεού. . . », Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, Επιστολή προς Φιλαδελφιείς3. ΒΕΠ 2. 277.

13. ΔΙΔΑΧΗ . 15. ΒΕΠ 2. 220.

14. Αγίου Κλήμεντος Ρώμης, Α' Επιστολή προς Κορινθίους, 40,41, 42. 44. ΒΕΠ 1. 29-30.

15. Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, Επιστολή προς Εφεσίους Επιστολή προς Μαγνησιείς Επιστολή προς Τραλλιανούς, 7, ΒΕΠ 2,272-273.

16. Άγιου Ειρηναίου, Κατά Αιρέσεων 1,10,1-2.

17. Η πιο ακραία έκφραση αυτής της αντίληψης βρίσκεται στη διδασκαλία των Αναβαπτιστών, οι οποίοι πιστεύουν ότι, εκτός από τους εαυτούς τους, δεν υπήρξε αληθινή Εκκλησία για 1700 χρόνια πριν από αυτούς, από τότε που πέθανε η πρώτη γενεά των χριστιανών. Ακόμη και σήμερα πολλές Ευαγγελικές Ομολογίες αγνοούν τελείως την ιστορία της Εκκλησίας ή, στην καλύτερη περίπτωση, μνημονεύουν μόνο τον Λούθηρο, τον Ουίκλιφ ή ίσως και τον Αυγουστίνο. Η εντύπωση που δίνεται είναι ότι ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε κατά μαγικό τρόπο γύρω στο 1510 και έφθασε στην πλήρη άνθησή του τον δέκατο ένατο αιώνα με τις ανανεώσεις του Finney, του Moody κ.α.

Την πιο προπαγανδιστική αντι-ιστορική πλαστογραφία από νεότερο Προτεστάντη συγγραφέα σχετικά με την ιστορική Εκκλησία, αποτελεί το βιβλίο του James Η. Rutz, The Open Church, Αυτό το βιβλίο προβάλλει χαρακτηριστικά τον προτεσταντικό μύθο μιας «απλής», χωρίς ιεραρχία «πρώιμης Εκκλησίας».

18. Βλ. το κεφάλαιο 3 και τις υποσημειώσεις του. είπεν ουν αυτοίς ο Ιησούς πάλιν ειρήνη υμίν. καθώς απέσταλκί με ο πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς λάβετε Πνεύμα Άγιον αν τίνων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται.

19. Sheldon Vanauken, Under the Mercy (Ignatius Press, 1988), όπως παρατίθεται στο άρθρο, Since God Doesnt Make Mistakes: Womens Ordination Denies the Incarnation, AGAIN Magazine, April, 1993.

20. Το να ταυτίζουμε την Ορθόδοξη διδασκαλία με την καθολική (όχι τη Ρωμαιοκαθολική) Εκκλησία σημαίνει να πιστεύουμε σ' εκείνο, το οποίο οι πατέρες μας κληροδότησαν με την Παράδοση. . . Επιτρέψτε μας, λέγει ο άγιος Μάξιμος, να ασφαλίσουμε το πρώτο και μεγάλο φάρμακο της σωτηρίας μας. Αναφέρομαι στην υπέροχη κληρονομιά της Πίστεως. Επιτρέψτε την καρδιά και το στόμα μας να ομολογήσουν αυτήν, όπως μας δίδαξαν οι πατέρες, (άγιου Μαξίμου, Επιστολή 12, PG 91, 465). Εμείς δεν ανακαλύπτουμε νέα σχήματα διότι αυτό είναι κάτι αλαζονικό να το κάνουμε Είναι το έργο και η εφεύρεση ενός αιρετικού και ταραγμένου νου (άγιου Μαξίμου, Προς Μαρίνον πρεσβύτερον 19 PG 91, 224-25) Jaroslav Pelican, The Spirit of Eastern Christendom, σ. 20.

21. Όπως εξηγεί ο πολύ γνωστός Ορθόδοξος συγγραφέας και κοσμήτορας του Θεολογικοί Σεμιναρίου Άγιος Βλαδίμηρος στη Ν. Υόρκη, Thomas Hopko, η ηγεσία στην Εκκλησία, ιδιαίτερα σε σχέση με την ιεροσύνη, εκφράζεται περισσότερο με αναφορά στην οικογένεια παρά με αναφορά στην κοινωνία. Η ερώτησή μου είναι: Υπάρχει αυτό που ονομάζουμε πατρότητα; Υπάρχει αυτό που ονομάζουμε σύζυγος;. .

Καθ' όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής ιστορίας μέχρι σήμερα μπορούμε να βρούμε πανίσχυρους άνδρες και γυναίκες, που ζουν την πνευματική ζωή. Συναντούμε ακμάζουσα μοναστική ζωή. Ανακαλύπτουμε απίστευτα θεολογικά επιχειρήματα και διαφωτιστικές εξηγήσεις σε ευρύ φάσμα θεμάτων. Όταν λάβουμε υπ' όψη μας τα δεδομένα, πως δηλαδή εκφράστηκε με ευκρίνεια η σχηματοποίηση της Πίστεως, πως έζησαν πραγματικά οι άνθρωποι, πως αληθινά επικοινωνούσαν οι άνδρες με τις γυναίκες -και εννοώ τους αγίους δεν ομιλώ για το τι συνέβαινε στην κοινωνία, διότι η εκκλησιαστική ιστορία είναι πολύ διαφορετική από την Ιερά Παράδοση των άγιων- τότε πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: Γιατί συμβαίνει οι γυναίκες να θεωρούνται επίσημα από την Εκκλησία άγιες, μοναχές, ιεραπόστολοι, προφήτιδες, διδασκάλισσες, ασκήτριες, θεραπεύτριες, ευαγγελίστριες, αλλά ποτέ δια μέσου όλης της ιστορίας να μην υπάρχει μία γυναίκα, που χειροτονήθηκε στο αξίωμα του πρεσβυτέρου ή του επισκόπου σε κάποια συγκεκριμένη κοινότητα;Όμως, η ερώτηση-κλειδί είναι η εξής: Είναι πράγματι η ιεροσύνη αυτό που εμείς εννοούμε; Δεν είναι μία ειδική λειτουργία για την οικοδομή του Σώματος σχετικά με όλους τους ανθρώπους, την οποία μόνον ορισμένα μέλη του Σώματος είναι κατάλληλα να επιτελέσουν με επάρκεια επειδή συμβαίνει να έχουν καθορισμένα χαρίσματα; Και εάν πράγματι είναι ο ρόλος του πατέρα, ή η μυστηριακή κλήση εκείνο που κάνει κάποιον να είναι πατέρας στην κοινότητα, τότε δεν πρέπει να είναι ένας άνδρας, αυτός ο οποίος θα γίνει πατέρας; Μπορεί μία γυναίκα να είναι ο πατέρας; Μπορεί κάθε άνθρωπος να είναι ένας πατέρας;

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος είπε ότι από το αξίωμα του πρεσβυτέρου-επισκόπου αποκλείονται όλες οι γυναίκες και οι περισσότεροι άνδρες, είχε στην Αρχιεπισκοπή του στην Κωνσταντινούπολη αρκετές εκατοντάδες γυναίκες διακόνισσες, επί κεφαλής των οποίων ήταν η αγία Ολυμπιάδα- αυτή ήταν η καλύτερη βοηθός και συνεργάτρια του. Ποτέ όμως, δεν διανοήθηκε να την χειροτονήσει στο βαθμό του πρεσβυτέρου ή του επισκόπου. Και δεν νομίζω ότι αυτή αισθανόταν ότι υποτιμήθηκε, επειδή δεν χειροτονήθηκε. . .

Δεν νομίζω ότι το ζήτημα αυτό είναι απλώς ένα ερώτημα για επιδέξιο χειρισμό ή θέμα για το ποιος τελικά θα διακονήσει την Ευχαριστία ή θα κηρύξει το θείο λόγο. Πιστεύω ότι είναι πολύ ουσιαστικότερο θέμα. Πιστεύω ότι εδώ διακυβεύεται αυτή καθ' εαυτήν η Πίστη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και νομίζω ότι από το τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα αποδεικνύεται του λόγου το ασφαλές. Οπουδήποτε εφαρμόσθηκε η χειροτονία των γυναικών συναντούμε επίσης και συμβιβασμούς, που σχετίζονται με την αποκλειστική ως προς το γένος γλώσσα στη Λειτουργία, με την οικογενειακή ζωή, τις σεξουαλικές σχέσεις και με το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και πως αυτό πρέπει να ερμηνευθεί και να σχετισθεί ποιμαντικά και πνευματικά. Όλα αυτά προστίθενται αμέσως στο σκηνικό.

Νομίζω ότι η χειροτονία των γυναικών αποτελεί ένα από τα θέματα κλειδιά, γύρω από το οποίο υπάρχει ολόκληρος αστερισμός θεμάτων. Νομίζω ότι εδώ διακυβεύεται αυτή καθ' εαυτήν η Πίστη, π. Thomas Hopko, Womens Ordination: An Orthodox Response, AGAIN Magazine, April 1993.22. Ίσως επειδή φοβούνταν να μην προσκρούσουν στις ανάξιες ιδέες για την «ακαδημαϊκή ελευθερία», οι κατά τα άλλα μεγάλες επάλξεις της Ορθοδοξίας, όπως το Σεμινάριο του Άγιου Βλαδίμηρου, απο-δείχθηκαν πρόθυμες να προωθήσουν και να δημοσιεύσουν αυτές τις αντορθόδοξες και αντιπαραδοσιακές απόψεις. (Βλ. την πανηγυρική επικύρωση της χειροτονίας των γυναικών από την Susan Ashbrook Harvey στην παρουσίαση του βιβλίου, The Ministry of women in the Church, St. Vladimirs Thealogical Quarterly, x. 37/1, 1993). Σχετικά με την εξέταση του θέματος από τον ερευνητή Patric Henry Reardon βλ. την εφημερία The Christian Activist, τ. 3,1994, «Women Priests, History and Theology».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/istorikh_ekklhsia_episkopoi.el.aspx