Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Τον νυμφώνα Σου βλέπω...

Τον Νυμφώνα σου βλέπω (από τη Νεκταρία Καραντζή) Δίσκος: Επικράνθη,
εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (με 40 βυζαντινούς εκκλησιαστικούς ύμνους της Μ. Εβδομάδας, μαζί με τον Χρόν...
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ


Μεγάλη Τρίτη


Αναφορά στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Μεγάλης Τρίτης
"Τη Αγια και Μεγάλη Τρίτη της των δέκα Παρθένων παραβολής, της εκ του ιερού Ευαγγελίου μνείαν ποιούμεθα” αναφέρει το ιερό συναξάρι της δεύτερης ημέρας της Μ. Εβδομάδος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας καθόρισαν την ημέρα αυτή ως βοηθητικό στοιχείο να θυμούμαστε την εξαίσια παραβολή των δέκα Παρθένων. Κι αυτό διότι όπως θα δούμε στη συνέχεια η παραβολή αυτή του Κυρίου μας έχει τεράστια σημασία για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ολόκληρη δε η υμνολογία της ημέρας είναι εμπνευσμένη από την παραβολή αυτή καθώς και από την παραβολή των ταλάντων.
Την παραβολή των δέκα Παρθένων διασώζει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στο 25ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Με την ευκαιρία μιας καταπληκτικής εσχατολογικής ομιλίας Του ο Κύριος είπε και την εξής παραβολή. Η Βασιλεία των ουρανών μοιάζει με δέκα παρθένες οι οποίες αφού πήραν μαζί τους τα λυχνάρια τους πήγαν να υποδεχθούν τον νυμφίο. Πέντε από αυτές ήταν σώφρονες και φρόντισαν να έχουν μαζί τους απόθεμα λαδιού για τα λυχνάρια τους, ενώ οι άλλες πέντε ήταν ανόητες και δεν φρόντισαν να έχουν μαζί τους το αναγκαίο απόθεμα λαδιού.
Επειδή δε αργούσε ο νυμφίος και η νύχτα προχωρούσε έπεσαν να κοιμηθούν. Τα μεσάνυχτα ακούστηκε μια γοερή κραυγή η οποία ανήγγειλε τον ερχομό του νυμφίου. Οι παρθένες σηκώθηκαν για να προαπαντήσουν τον νυμφίο. Οι μεν σώφρονες παρθένες που είχαν απόθεμα λαδιού άναψαν τα λυχνάρια τους, οι δε μωρές ζητούσαν απεγνωσμένα από τις σώφρονες να τους δώσουν λίγο λάδι. Εκείνες τους απάντησαν πως μόλις αρκεί για τα δικά τους τα λυχνάρια και καλά θα κάνουν να πάνε να αγοράσουν. Οι ανόητες παρθένες έτρεξαν να αγοράσουν λάδι, αλλά εν τω μεταξύ ο νυμφίος έφθασε και μπήκε στο χώρο του γάμου με τις πέντε φρόνιμες και έκλεισε την πόρτα. Οι ανόητες παρθένες έφθασαν μετά και άρχισαν να φωνάζουν Κύριε, Κύριε άνοιξέ μας. Αυτός τους απάντησε αλήθεια σας λέγω πως δεν σας γνωρίζω και έμειναν τελικά έξω του νυμφώνος. Και κλείνει την παραστατική αυτή παραβολή του ο Κύριος με την εξής σωτήρια προτροπή: “Γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδε την ώραν εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται” ( Ματθ.κε΄13 ).
Η παραβολή αυτή έχει ως σκοπό να θυμίσει στους πιστούς πως η Δευτέρα και ένδοξη Παρουσία του Κυρίου θα γίνει ξαφνικά, θα έρθει “ως κλέπτης εν νυκτί”. Γι’ αυτό θα πρέπει οι πιστοί να είναι πάντοτε, ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για την υποδοχή του, διαφορετικά θα μείνουν έξω από τη βασιλεία του Θεού και θα χαθούν. Έτσι οι θείοι Πατέρες έκριναν σκόπιμο να αφιερώσουν μια ημέρα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος στην ανάμνηση της εσχατολογικής αυτής παραβολής των δέκα Παρθένων. Το κατανυκτικό κλίμα της Μ. Εβδομάδος είναι η καλλίτερη στιγμή για να υπενθυμίσει στους πιστούς το φοβερό και απρόοπτο της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Επίσης η εγρήγορση είναι συνυφασμένη με το Πάθος του Θεανθρώπου. Ο Ίδιος ο Κύριος κατά τη δραματική νύκτα της συλλήψεως Του στον κήπο της Γεθσημανή τόνιζε στους μαθητές του “Γρηγορείτε και προσεύχεσθε”!
Είναι αλήθεια πως οι μέριμνες της ζωής και η καθημερινότητα αποσπά την προσοχή μας από τις θείες εντολές και προειδοποιήσεις και έτσι αμβλύνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις εκμηδενίζεται η διάθεσή μας να έχουμε έτοιμο τον εαυτό μας για τη μεγάλη στιγμή της εξόδου μας από τον κόσμο αυτό. Σ’ αυτή την περίπτωση η στιγμή εκείνη είναι δυστυχώς μοιραία για μας, διότι όπως είπε ο ίδιος ο απόστολος Παύλος “ και καθ’ όσον απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις” (Εβρ. θ΄27), που σημαίνει ότι μετά τον θάνατο δεν μπορεί να υπάρξει καμιά μεταβολή στην ηθική και πνευματική κατάσταση του ανθρώπου!
Ας δούμε ένα μικρό χαρακτηριστικό απόσπασμα από έναν υπέροχο λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, σχετικά με το νόημα της παραβολής αυτής: “Όταν βάλω στο νου μου, γράφει ο ιερός πατέρας, όλα τα πράγματα του κόσμου και φέρω στο λογισμό μου όλα τα καλά του, τον πλούτο, λέγω, τη δόξα, την πρόσκαιρη και φθαρτή φαντασία, καθώς και τον χρόνο που γυρίζει και τρέχει σαν σκιά και θυμηθώ το τέλος, την ημέρα της συντέλειας του κόσμου και τον φοβερό και ακολάκευτο Κριτή, ο Οποίος μας γεμίζει όλους με φόβο και τρόμο, πως τότε αστράπτει ο Κριτής καταβαίνοντας από τους ουρανούς, πως τότε συνταράσσονται οι ουράνιες Δυνάμεις και τον ακολουθούν, πως ετοιμάζεται ο φοβερός θρόνος, πως μετά από αυτά ο ουρανός τυλίγεται σαν σε χαρτί, πως καίγονται τα στοιχεία της φύσεως και διαλύονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ, πως κλονίζεται η γη και τρέμει, διότι έρχεται ο φοβερός Κριτής. Πως επίσης θα ηχούν οι σάλπιγγες και θα ανοίξουν τα μνήματα με τον ήχο του σαλπίσματος, πως θα τρέξουν οι ψυχές για να ενωθούν με τα σώματά τους, που κοιμούνταν τόσα χρόνια στο χώμα, πως θα σπεύσουν οι Δίκαιοι να προαπαντήσουν τον Νυμφίο, πως θα αξιωθούν οι δίκαιοι να συναντήσουν τον Νυμφίο, πως θα τιμηθούν οι έτοιμοι του νυμφώνα να εισέλθουν σε αυτόν και να αποκλειστούν οι οκνηροί. Όταν βάλω λοιπόν όλα αυτά στο νου μου, μακαρίζω εκείνες τις φρόνιμες Παρθένες, για τις οποίες λέγει το αναγνωσκόμενο για μας θείο και ιερό Ευαγγέλιο του Ευαγγελιστή Ματθαίου, διότι καταπολέμησαν το πάθος του ύπνου, διότι έβαλαν στο μυαλό τους την απέραντο αιώνια ζωή, διότι φύλαξαν την ώρα της παρουσίας, διότι ενθυμήθηκαν τον φόβο του Νυμφίου, ο Οποίος μέλλει να έρθει, διότι κατεφρόνησαν το νυκτερινό σκοτάδι και φρόντισαν ακριβώς για το φέγγος των λυχναριών τους.”( Μ. Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκδ. Ματθαίου, τομ. ΙΓ΄σελ. 496-497).
Η υμνολογία της Αγίας και Μεγάλης Τρίτης είναι και αυτή καταπληκτική, όπως ολόκληρης της Μ. Εβδομάδος. Η ακολουθία του Όρθρου, η οποία, όπως είπαμε ψάλλεται τη Μ. Δευτέρα το βράδυ, για να μπορούν να την παρακολουθούν οι εργαζόμενοι πιστοί, αρχίζει με το γνωστό κατανυκτικό τροπάριο “Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…”. Ακολουθούν τα υπέροχα καθίσματα, ποιήματα του μεγάλου Ρωμανού του Μελωδού, “Τον Νυμφίον αδελφοί αγαπήσωμεν…”, “Βουλευτήριον, Σωτήρ, παρανομίας κατά σου…” και το υπέροχο τροπάριο “Ο Ιούδας τη γνώμη φιλαργυρεί κατά του διδασκάλου ο δυσμενής…”. Ακολουθεί η ευαγγελική περικοπή, η οποία περιέχει τα φοβερά “ουαί” του Κυρίου κατά των υποκριτών Φαρισαίων. Το κοντάκιο “Την ώραν, ψυχή, του τέλους εννοήσασα…”, καθώς και ο Οίκος “Τι ραθυμείς, αθλία ψυχή μου;…” είναι σχετικά με το περιεχόμενο της ημέρας. Τα τροπάρια των Αίνων, ποιήματα του Κοσμά του Μελωδού και Ιωάννου μοναχού, “Εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου πως εισελεύσομαι ο ανάξιος;…”, “Ο τη ψυχή ραθυμία νυστάξας…” και “Του κρύψαντος το τάλαντον…”, όπως και τα τροπάρια των Αποστίχων “Δεύτε πιστοί επεργασώμεθα προθύμως τω Δεσπότη…”, “Όταν έλθης εν δόξη μετ’ αγγελικών δυνάμεων…” και “Ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους…” είναι σχετικά με την περικοπή της παραβολής των δέκα Παρθένων. Προτρέπουν με άκρατο λυρισμό τους πιστούς να μιμηθούν τις φρόνιμες Παρθένες για να μη μείνουν έξω του “Νυμφώνος Χριστού”. Τέλος το καταπληκτικό δοξαστικό, ποίημα και αυτό του αγίου Κοσμά, “Ιδού σοι τάλαντον ο Δεσπότης εμπιστεύσει, ψυχή μου, φόβω δέξαι το χάρισμα…” αναφέρεται στην άλλη επίσης παραστατική παραβολή του Κυρίου, αυτή των Ταλάντων.
Είναι ανάγκη φίλες και φίλοι να ενστερνιστούμε τα υψηλά μηνύματα της παραβολής των δέκα Παρθένων και να μιμηθούμε τις φρόνιμες Παρθένες αν θέλουμε να τύχουμε της μακάριας επιλογής μας με το Νυμφίο της ψυχής μας Χριστό. Επίσης πρέπει να ενσταλάξουμε στην ψυχή μας διάθεση κατάνυξης και συντριβής, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τη δεινή μας κατάσταση. Ο ερχόμενος προς το σωτήριο Πάθος Κύριό μας Ιησούς Χριστός περιμένει από όλους μας να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση να αλλάξουμε τη ζωή μας, προκειμένου να έχουμε την ελπίδα ότι ο Νυμφίος της ψυχής μας θα μας πει κατά την κρίσιμη ώρα του τέλους μας “Είσελθε δούλε εις την χαράν του Κυρίου σου”.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
ΠΗΓΗ: http://syndesmosklchi.blogspot.com/

Η υμνογραφία της Μεγάλης Εβδομάδας

Η Μεγάλη Εβδομάδα ανακεφαλαιώνει όλη την ανθρώπινη Ιστορία. Τη δημιουργία, την πτώση, την εν Χριστώ ανάπλαση και αναδημιουργία. Ο Χριστός, ο σταυρωμένος και αναστάς Κύριος της Εκκλησίας και της Ιστορίας, προβάλλεται μέσα από τις ιερές Ακολουθίες ως Αυτός που δίνει λύση στη διαχρονική τραγωδία του ανθρώπου και νοηματοδοτεί την Ιστορία.
Υπάρχει δε συνοχή και συνέχεια στα αναγιγνωσκόμενα, αδόμενα και τελούμενα στη Λατρεία, που αποδυναμώνεται όμως με την αποσπασματικότητα της μετοχής, σ' αντίθεση με τη μοναστική λειτουργική πράξη. Η καταφυγή των φιλακόλουθων στα μοναστήρια αυτές τις μέρες, και μάλιστα τα αγιορείτικα, αυτό το νόημα έχει. Τη δυνατότητα βιώσεως όλου του φάσματος της προσφερόμενης, από τη λατρεία, ανακεφαλαιώσεως της σωτηρίας ανθρώπου και κόσμου. Η παροντοποίηση των συνδεομένων με τα Πάθη του Χριστού ιστορικών σωτηριωδών γεγονότων πραγματοποιείται με τα δρώμενα (λιτάνευση της εικόνας του Νυμφίου, του Μυστικού Δείπνου, του Σταυρού, του Επιταφίου, Αποκαθήλωση), αλλά κυρίως με το βασικότερο μέσον της εκκλησιαστικής μας λατρείας, τον λόγο του ύμνου και το μουσικό ένδυμά του, τον υπέροχο αυτό διφυή φορέα και εκφραστή της ορθόδοξης πίστης. Ο λειτουργικός ύμνος συνιστά την καρδιά της εκκλησιαστικής λατρείας, διότι οι δυνατότητες που προσφέρει ο ποιητικός λόγος καθιστούν την υμνογραφία το προσφορότερο μέσο για τη μυσταγωγία του σώματος-συνάξεως.
Ο ύμνος μεταβάλλει τη λατρεία σε ασίγαστο στόμα της εκκλησιαστικής κοινωνίας, που δίνει καθημερινά τη μαρτυρία και ομολογία της πίστεώς της, της εμπειρίας της σωτηρίας της. Ποιητικός όμως λόγος και μελωδία συνάπτονται στον ορθόδοξο λειτουργικό ύμνο εμπροϋπόθετα, αφού η εκκλησιαστική Τέχνη στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει ποτέ αυτόνομα και αυθυπόστατα, αλλά λειτουργικά και διακονικά, προσφέροντας μέσα για την προσέγγιση του μυστηρίου της σωτηρίας. Η Τέχνη της Ορθοδοξίας κινείται στο μεταίχμιο κτιστού και ακτίστου, γεφυρώνοντας χαρισματικά την απόστασή τους ως ιστορική σάρκα της θεανθρώπινης πραγματικότητας της Εκκλησίας.
Έτσι ο Ύμνος, ως λόγος πατερικός, γίνεται ποιμαντικό μέσο για την οικοδομή των πιστών. Προσφέρει τη θεογνωσία και θεολογία της καθαρμένης και φωτισμένης από το άγιο Πνεύμα καρδιάς των Αγίων, που θεολογώντας ποιητικά, βλάπτουν τον κάλαμο στα νάματα της πίστεώς τους και στα δάκρυα της μετανοίας τους. Μεγάλοι Πατέρες και Μητέρες μας είναι ποιητές και μελωδοί των ύμνων της Μεγάλης Εβδομάδος. Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, Κοσμάς Μαϊουμά, Μάρκος Υδρούντος, Ανδρέας Κρήτης, Κασσιανή ή Κασσία είναι τα γνωστότερα ονόματα, που μετασκευάζουν σε «τραγούδι» του εκκλησιαστικού σώματος και «Θεο-λογία» την πνευματική-καρδιακή εμπειρία τους.
Αν όμως ο υμνογραφικός λόγος είναι φωνή της Εκκλησίας, η μουσική (μελωδία) είναι το κατάλληλο ένδυμά της. Υπάρχει για τον λόγο, «των ρημάτων την δύναμιν» και όχι ως αυθυπόστατο καλλιτεχνικό μέσο. Στόχος της δεν είναι η τέρψη ή η συναισθηματική διέγερση αλλά η υποβοήθηση του λόγου για να διεισδύσει στα βάθη της ύπαρξης, δημιουργώντας διάθεση προσευχητική, κατάνυξη και αυτομεμψία. Δεν είναι μουσική ακροάματος («ουκ έστι θέατρον η Εκκλησία, ίνα προς τέρψιν ακούωμεν», παρατηρεί ο ι. Χρυσόστομος), αλλά λειτουργική. Διακονεί το μυστήριο του ένσαρκου Λόγου, επενδύοντας τον θεολογικό λόγο, για να μπορεί το εκκλησιαστικό σώμα να «πλέκει» εις τον Θείον Λόγο-Χριστό «εκ λόγων μελωδίαν». Γι' αυτό και δεν βρήκαν στη λατρεία της Εκκλησίας, ως Ορθοδοξίας, ποτέ θέση τα μουσικά όργανα. Στην Εκκλησία, «όργανον» γλυκύφθογγο του Αγίου Πνεύματος γίνεται ο πιστός («Αυτός ο άνθρωπος ψαλτήριον γενόμενος», κατά τον Μ. Αθανάσιον), με την καθαρή από πάθη καρδιά του. Χωρίς την καθαρότητα της καρδιάς, άλλωστε, δεν μπορεί να ζήσει κανείς τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πάσχα. Προχωρώντας για την «τελετή» της Αναστάσεως, τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου, θα ψάλουμε. «...και ημάς τους ευσεβείς καταξίωσον εν καθαρά καρδία Σε δοξάζειν». Είναι η «καλή καρδιά», για την οποία εύχεται ο λαός μας στα πανηγύρια και στις χαρές του, υψώνοντας το κρασοπότηρο. Γιατί, χωρίς «καλή καρδιά» δεν υπάρχει δυνατότητα κοινωνίας με τους συνανθρώπους μας και χωρίς «καθαράν καρδίαν» χάνεται η δυνατότητα μετοχής στην Άκτιστη Θεία Χάρη.
Αυτές είναι οι εκκλησιολογικές και θεολογικές αρχές, που διέπουν τον υμνογραφικό λόγο (και ) της Μεγάλης Εβδομάδος και τη μουσική-μελωδία του, καθιερωμένες από την αγιοπνευματική συνείδηση, ταυτιζόμενη με την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία. Γι' αυτό και ο λαός - όλοι μας δηλαδή- μετέχει με κατάνυξη και συμψάλλει τα βασικά τροπάρια («Ιδού Ο Νυμφίος έρχεται ...», «Τον νυμφώνα Σου βλέπω...», τα «Εγκώμια» του Επιταφίου κ.ά.π.). Από τη στιγμή, που το εκκλησιαστικό σώμα χάνει τη δυνατότητα παρακολούθησης του υμνογραφικού λόγου και της συμψαλμωδίας, ελέγχεται η (ενίοτε μη θεολογούσα) ψαλτική τέχνη, που αποβαίνει περισσότερο «τέχνη» και λιγότερο διακονικό ένδυμα του λόγου. Τότε σκοπός γίνεται το ακρόαμα και όχι η κατανυκτική συμμετοχή. Έτσι, όμως, «δυτικοποιείται» η εκκλησιαστική Τέχνη και εκκοσμικεύεται η Λατρεία.
π. Γεώργιος Μεταλληνός
ΠΗΓΗ: http://greeknation.blogspot.com/2010/03/blog-post
Δημητριάδος Ιγνάτιος βάζει φρένο...στις life style βαπτίσεις
ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/Ενημέρωση: Mar 29, 2010
Εκτύπωση Αποστολή του Νίκου Παπαχρήστου
Φρένο στις κοσμικές, life style βαπτίσεις βάζει ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος ο οποίος απέστειλε σχετική εγκύκλιο στις ενορίες της Μητροπόλεως του. Ο κ.Ιγνάτιος καλεί κλήρο και λαό να συμβάλουν "στην προσπάθεια περιφρουρήσεως της ιερότητας και του εκκλησιαστικού χαρακτήρα των μυστηρίων της Εκκλησίας", διαφορετικά, προειδοποιεί, "θα εκκοσμικευθουμε και θα μετατραπούμε σε υπηρεσία παραγωγής και «πωλήσεως» θρησκευτικών τελετών, δουλεύοντας κάτω από τους νόμους της αγοράς".
Υπενθυμίζει ότι το πρώτο βήμα έγινε πριν τρια χρόνια όταν η Ιεραρχία αποφάσισε τα μυστήρια να τελούνται, με ιεροπρέπεια και μακριά από κοσμικότητες, στους ενοριακούς Ναούς και ενημερώνει πως από τον ερχόμενο Οκτώβριο δεν θα επιτρέπεται η μεταβίβαση του μυστηρίου της Βαπτίσεως σε άλλο Ναό της Μητροπόλεως."Η κάθε οικογένεια θα μπορεί να βαπτίζει τα νέα της μέλη μόνο στον Ενοριακό της Ναό. Η απόφαση μας αυτή οφείλεται αποκλειστικά σε καθαρά θεολογικούς και ποιμαντικούς λόγους" σημειώνει ο κ.Ιγνάτιος.
Ακολουθεί η εγκύκλιος του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου:
Προς τους Ευλαβέστατους
Κληρικούς και τον ευσεβή λαό
της καθ᾽ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως.
Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί,
Παιδιά μου εν Κυριω αγαπημένα,
Η Εκκλησία μας εξ αρχής ήταν και είναι πρώτα και κύρια λατρευουσα κοινότητα. Η πίστη μας φανερώνεται στη λατρεία μας και η λατρεία μας δίνει υπόσταση στην πίστη μας. Με επίκεντρο την κάθε επισκοπή συγκροτείται η κάθε τοπική εκκλησία, από την οποία προηλθαν οι ενορίες, οι οποίες και είναι το μικρότερο κύτταρο της Εκκλησίας. Κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής κάθε ενοριακής κοινότητας είναι ο ενοριακός ναός, που καλεί σε λατρευτική σύναξη ολόκληρο το τοπικό εκκλησιαστικό σώμα. Με το παρόν μας Μήνυμα επιθυμούμε να σας γνωστοποιήσουμε μια συλλογική απόφαση των ιερέων της Ιεράς Μητροπόλεως μας, η οποία αφορά την τέλεση του Μυστηρίου της Βαπτίσεως. Με σκοπό, λοιπόν, την θεολογικά και ποιμαντικά καλύτερη λειτουργία της Ενορίας από τον προσεχή Οκτώβριο δεν θα επιτρέπεται η μεταβίβαση των Βαπτίσεων σ' άλλον Ιερό Ναό της Μητροπόλεως μας. Η κάθε οικογένεια θα μπορεί να βαπτίζει τα νέα της μέλη μόνο στον Ενοριακό της Ναό.
Η απόφαση μας αυτή οφείλεται αποκλειστικά σε καθαρά θεολογικούς και ποιμαντικούς λόγους. Η απόσπαση των μυστηρίων (ιδιαίτερα των δυο εκκλησιολογικών μυστηρίων, της βαπτίσεως και του γάμου) από το λατρευτικό κέντρο της ενοριακής εκκλησιαστικής κοινότητας και η τέλεση τους σε παρεκκλήσια, εξωκκλήσια κ.λπ. επέφερε μια βαθιά αλλοίωση του εκκλησιολογικού τους χαρακτήρα, τα θρησκειοποιησε, τα ιδιωτικοποίησε και τελείως τα εκκοσμικευσε. Τα μυστήρια αυτά από συγκεκριμένοι «τρόποι οργανικής ένταξης του ατομικού βίου στη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος», από δυνατότητες ενσωματώσεως του ανθρώπου στο εκκλησιαστικό σώμα, στη θεανθρωπινη πραγματικότητα της Εκκλησίας, «κατέληξαν να γίνουν "ιδιωτικές ακολουθίες" για τον ατομικό αγιασμό και τη συμβατική διευθέτηση "θρησκευτικών καθηκόντων"».
Oι υπεύθυνοι εκκλησιαστικοί ποιμένες διαπιστώνοντας τη βαθιά αλλοίωση και εκκοσμικευση των δυο αυτών μυστηρίων προχώρησαν στην προ τριετίας έκδοση μιας Εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας, στην οποία γινόταν αναφορά στα αίτια του φαινομένου, που είναι, αφενός η ανεκτικότητα και συγκατάθεση των κληρικών σε αιτήματα που αλλοιώνουν τον εκκλησιολογικό και ιερό χαρακτήρα των μυστηρίων, και αφετέρου η πλημμελής η ανύπαρκτη κατήχηση του ποιμαινομενου λαού. Στην ίδια Εγκύκλιο συνιστούσε να αντιμετωπισθει η εκκοσμικευση αυτή «μετά συνεσεως αλλά και αυστηρότητας» και να κατηχηθεί ο λαός στην σπουδαιότητα των ιερών μυστηρίων «δια παντός μέσου», δίνοντας και τη δυνατότητα σε κάθε Ιερά Μητρόπολη να αντιμετωπίσει το ποιμαντικό αυτό πρόβλημα με ειδική εγκύκλιο.
Ανιχνεύοντας, ως επίσκοπος, τη δική μας ευθύνη στη βαθιά αυτή αλλοτρίωση των ιερών μυστηρίων της Εκκλησίας και διακατεχόμενοι από την ίδια ποιμαντική αγωνία, παράλληλα με την μυστηριακή κατήχηση του λαού ‒που ενεργούμε και εμείς οι ίδιοι και ο ιερός μας κλήρος‒ προχωρήσαμε στη λήψη ορισμένων περισταλτικών μέτρων για τους γάμους, τις βαπτίσεις και τις κηδείες, πριν τρία επίσης χρόνια, το περιεχόμενο των οποίων υπήρξε προϊόν επισταμένης διαβουλεύσεως μας με συμπρεσβυτερους μας κληρικούς.
Τα μέτρα εκείνα, τα οποία δεν επέτρεπαν την τέλεση των μυστηρίων αυτών παρά μόνο στους ενοριακούς ναούς ‒το κέντρο της θειας λατρείας κάθε τοπικής εκκλησιαστικής κοινότητας‒ και όριζαν τις προϋποθέσεις τελέσεως τους με τρόπο εύτακτο και ιεροπρεπή, υπήρξαν αφορμή να δηχθούμε πολλά ενθαρρυντικά σχόλια από συνεπισκοπους μας, αλλά ‒το σπουδαιότερο‒ έγιναν με ανακούφιση αποδεκτά από τον ποιμαινομενο λαό μας. Η επαινετή ‒από τους ιερείς και τον λαό μας‒ εφαρμογή τους, ασφαλώς δεν επιλύει από μόνη της το πρόβλημα της εκκοσμικευσεως και της εκκλησιολογικής αλλοιώσεως των μυστηρίων, ήταν όμως μια πρώτη αναγκαία προσπάθεια συμμορφώσεως μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης.
Έχοντας, συν Θεώ, επιτύχει τον πρώτο στόχο, που ήταν η επάνοδος τελέσεως των μυστηρίων από τα εξωκκλήσια στους ενοριακούς ναούς και η προσεκτική τέλεση τους, κρίνουμε πλέον ως αναγκαίο να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα, που είναι η τέλεση του μυστηρίου της Βαπτίσεως (καταρχήν) στην ενορία κάθε πιστού, και συνεπώς να προχωρήσουμε στην απαγόρευση μεταβιβάσεως της τελέσεως του μυστηρίου αυτού από ενορία σε ενορία εντός των ορίων της Μητροπολιτικής μας περιφέρειας. Ο λόγος που μας αναγκάζει να προχωρήσουμε και στο μέτρο αυτό είναι βαθιά εκκλησιολογικός και ποιμαντικός. Είναι ανάγκη να βοηθήσουμε την ενορία και τους ποιμένες της, ώστε να παράγουν έργο θεοφιλές και σωτήριο και να συμβεί αυτό που ορίζει ο Κύριος περί του καλού ποιμενος: «...και τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ᾽ όνομα και εξάγει αυτά...και τα πρόβατα αυτω ακολουθει, οτι οιδασι την φωνην αυτού» (Ιω. ι’, 3-4). Πως, στην απρόσωπη εποχή που ζούμε, θα γνωρίσουν τον ποιμένα τους οι χριστιανοί μας και πως θα γνωρισθουν απ᾽ αυτόν, αν δεν υπάρχουν οι σχετικές ευκαιρίες, έστω και αυτές που συνδέονται με τα ιερά μυστήρια; Πως θα νοιώσουν ότι η κάθε ενορία είναι ένα σώμα, που έχει πολλά μέλη συνδεόμενα μεταξύ τους, όταν δεν διδονται οι προς τούτο ευκαιρίες και αφορμές;
Η ζωή του εκκλησιαστικού σώματος, η εν Χριστώ ζωή των πιστών, αναπτύσσεται και πραγματώνεται στα όρια της ενορίας. Αλλά και η (με τα ανθρώπινα δεδομένα) ακμή και παρακμή της ίδιας της Εκκλησίας συνδέεται άμεσα με την κατάσταση της ενορίας, που αποτελεί το κύτταρο της Εκκλησίας, την μικρότερη και σημαντικότερη ποιμαντικά υποδιαίρεση της. Και είναι κοινή η διαπίστωση ότι η σύγχρονη ενορία διέρχεται βαθιά κρίση, που συνίσταται στην αδυναμία να λειτουργεί ως κοινωνία και ένωση προσώπων εν Χριστώ, ως οικογένεια του Θεού, ως ευχαριστιακή σύναξη που μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει τον κόσμο.
Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,
Στην πλουραλιστική κοινωνία που ζούμε ο καθένας επιλέγει τελείως ελεύθερα να εντάξει ή όχι την προσωπική του ζωή δια του μυστηρίου της βαπτίσεως στην θεανθρωπινη ζωή της Εκκλησίας. Ακριβώς γι᾽ αυτό υπάρχει –και θα υπάρχει εσαεί– η Εκκλησία, για να παρέχει δια των ιερών μυστηρίων της, της διδασκαλίας και της εν γένει θειας λατρείας της τη ζωή του Θεού στους ανθρώπους, τρέφοντας τους με τους σωστικούς χυμούς της θειας χάριτος. Εκείνοι που επιλέγουν τα εκκλησιαστικά μυστήρια για να αγιάσουν τη ζωή τους, περιμένουν να συναντήσουν στην Εκκλησία τη γνησιότητα και την αλήθεια και όχι την αλλοτρίωση και την πλάνη. Γι᾽ αυτό οι κληρικοί έχουμε μεγάλη ευθύνη στο να διατηρήσουμε αυτή τη γνησιότητα της Εκκλησίας, όπου θα καταφεύγει για να την βρει όποιος την αναζητεί. Αν δεν φροντίσουμε, κλήρος και λαός, να αποτελεί η Εκκλησία αυτό που της χάρισε ο ιδρυτής της, δηλαδή την δι αὐτής μυστηριακή φανέρωση Του στον κόσμο, τότε θα εκκοσμικευθουμε και θα μετατραπούμε σε υπηρεσία παραγωγής και «πωλήσεως» θρησκευτικών τελετών, δουλεύοντας κάτω από τους νόμους της αγοράς. Ενεργώντας έτσι θα αναφανούμε ανάξιοι της αποστολής μας, θα έχουμε αποκρύψει την πολύτιμη παρακαταθήκη, που λέγεται Ιησούς Χριστός. Θα είμαστε υπόλογοι ενώπιων Του και η Εκκλησία δεν θα έχει πλέον λόγο ύπαρξης.
Ως επίσκοπος, φέρουμε την πρώτη και κύρια ευθύνη για τη γνησιότητα της ζωής της Εκκλησίας σε τοπικό επίπεδο. Γι᾽ αυτό, σας καλώ όλους, κλήρο και λαό, να συμβάλετε στην προσπάθεια περιφρουρήσεως της ιερότητας και του εκκλησιαστικού χαρακτήρα των μυστηρίων της Εκκλησίας, εφαρμόζοντας και το νέο αυτό μέτρο για το μυστήριο της βαπτίσεως, του οποίου η εφαρμογή θα αρχίσει από τον προσεχή Οκτώβριο 2010.
Με άλλο ενημερωτικό σημείωμα της Ιεράς Μητροπόλεως διδονται προς τους ιερείς μας οδηγίες για τις λεπτομέρειες του τρόπου εφαρμογής του νέου αυτού μέτρου. Το πολύμηνο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την έναρξη εφαρμογής του (Οκτώβριο του 2010) πρέπει να αποτελέσει χρόνο ενημερώσεως των ενοριτών μας όχι απλώς για την εφαρμογή ενός νέου μέτρου, αλλά κυρίως για την εκκλησιολογική και ποιμαντική του αναγκαιότητα. Ισχυρή πεποίθηση μας είναι ότι αναδεικνύοντας τα θεολογικά κριτήρια της παραπάνω πρωτοβουλίας μας οι άνθρωποι θα κατανοήσουν τη σημασία της μετοχής μας στο θεμελιώδες μυστήριο της Βαπτίσεως και την σπουδαιότητα της Ενορίας τους για την πνευματική τους ζωή.
Ευχαριστώντας για τη συναντιληψη, εύχομαι ολοψύχως προς όλους εσάς, τους συμπρεσβυτερους μας κληρικούς και τον ευσεβή λαό της τοπικής μας Εκκλησίας καλό και ευφρόσυνο σταυροαναστάσιμο Πάσχα!
Μετά θερμών πατρικών ευχών και αγάπης,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

«Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ»

Η «Αποκάλυψη» θα μεταδοθεί σε έξι ημίωρα επεισόδια,
 από τη Μεγάλη Δευτέρα έως και το Μεγάλο Σάββατο, στις 2 το μεσημέρι.
Η φετινή παραγωγή του Δευτέρου Προγράμματος για την Μεγάλη Εβδομάδα. Το σκοτεινότερο κείμενο όλων των εποχών.
Η αινιγματική προφητεία που γράφτηκε πριν 2000 χρόνια στην Πάτμο. Το ιερό, φλογερό κείμενο, μέσα στο οποίο κάθε εποχή διαβάζει το πρόσωπό της.
Η «Αποκάλυψη» του Ιωάννη έχει απασχολήσει μέσα στους αιώνες ερευνητές και θεολόγους, έχει δημιουργήσει σέχτες και αιρέσεις και οι προφητείες της έχουν επαληθευτεί ή θα επαληθευτούν ανάλογα με τον τρόπο που τις ερευνούν κάθε φορά.
Η ηθική και οικονομική παρακμή, ο πόλεμος, η πείνα, η οικολογική καταστροφή, η μάχη του Καλού και του Κακού, έτσι όπως περιγράφονται στο κείμενο του Ιωάννη, μοιάζουν σαν να έχουν γραφτεί για την εποχή μας, αλλά και για όλες τις εποχές.
Η «Αποκάλυψη» θα μεταδοθεί σε έξι ημίωρα επεισόδια, από τη Μεγάλη Δευτέρα έως και το Μεγάλο Σάββατο, στις 2 το μεσημέρι.
Θα παρουσιαστεί σε μια καινούρια μετάφραση που έκανε ο Γιώργος Παυριανός. Η μετάφραση αυτή που παρουσιάζεται για πρώτη φορά είναι όλη σε δεκαπεντασύλλαβο.
Ο πανάρχαιος ρυθμός της ελληνικής γλώσσας συναντιέται με την «Αποκάλυψη» και της δίνει μια ελληνική, ποιητική αίσθηση που φέρνει στο νου τις αρχαίες ραψωδίες, τα ηρωικά έπη και το δημοτικό τραγούδι.
Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου που διατρέχει το κείμενο δημιουργεί ηχητικές εικόνες και του δίνει τη σύγχρονη αλλά και παγκόσμια διάστασή του.
Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν στη ραδιοφωνική αυτή ραψωδία για το τέλος του κόσμου είναι οι: Γιώργος Κιμούλης (Ιωάννης), Γρηγόρης Βαλτινός (Χριστός), Αντιγόνη Βαλάκου (φωνή), Χρήστος Στέργιογλου (Πρεσβύτερος), Νίκος Κουρής (Άγγελος), Αντιγόνη Αμανίτου (Βαβυλώνα), Ηλίας Λογοθέτης (Πλάσματα).
Μετάφραση, σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια: Γιώργος Παυριανός.
ΠΗΓΗ: http://hamomilaki.blogspot.com/

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

"Ιδού ο Νυμφίος..."

Ψάλλει ο πρωτοψάλτης Σωτήρης Δογάνης Αλληλουάριον - Ήχος Πλ. του Δ΄ album: "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται ..." Υμνωδία και Υμνολογία της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας εν χορδαίς και οργάνοις Παραγωγή: Μουσ...

Ιδου ο νυμφίος-Γρηγορίου Πρωτοψάλτου + 1822. Ήχος πλάγιος του τετάρτου, τρίφωνος.
Ψάλλει η ΟΕΒΥΧ(Ορθόδοξη Εκκλησιαστική Βυζαντινή Χοροδία) υπό τη διεύθηνση του Χοράρχη Μιχάλη Μακρή.

Μελβούρνη: «Στηρίζουμε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας»

Εκτενής αναφορά στην ελληνική γλώσσα δόθηκε στο Φεστιβάλ «Αντίποδες».
Σε μαζική εκδήλωση υπέρ του να συμπεριληφθεί η ελληνική γλώσσα στο Εθνικό Πρόγραμμα Διδασκαλίας Γλωσσών εξελίχθηκε η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ «Αντίποδες» το Σάββατο το βράδυ στην Λόνσντεϊλ Στριτ, στο κέντρο της Μελβούρνης.
Το έναυσμα το έδωσε ο ίδιος ο πολιτειακός πρωθυπουργός Τζον Μπράμπι ο οποίος κήρυξε την έναρξη της εκδήλωσης, πλέκοντας το εγκώμιο της ελληνικής παροικίας.
Όπως και στην δεξίωση που παρέθεσε για την 25η Μαρτίου, ο κ. Μπράμπι είπε ότι στηρίζει τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού στα κρατικά σχολεία ολόκληρης της επικράτειας.
Ο κ. Μπράμπι εξήρε - και πάλι -την πολύμορφη προσφορά των Ελλήνων στη Βικτωρία και την Αυστραλία γενικότερα και δήλωσε ότι η ελληνική γλώσσα πρέπει να περιληφθεί στις οκτώ γλώσσες που θα διδάσκονται στα κρατικά σχολεία της χώρας.
Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε να διαβιβάσει τις απόψεις της πολιτειακής κυβέρνησης στην κυβέρνηση της Καμπέρας και πρόσθεσε ότι η κυβέρνησή του εκτιμά απεριόριστα την προσφορά του Ελληνισμού στην οικονομική, πολιτιστική και πολιτική ανάπτυξη της πολιτείας.
Ο κ. Μπράμπι επανέλαβε ότι η κυβέρνησή του θα διαθέσει 3,5 εκατομμύρια δολάρια για τον καλλωπισμό της ελληνικής γωνιάς της Λόνσντεϊλ Στριτ.
«Ήδη», είπε, «διαθέσαμε 1,2 εκατομμύρια, ενώ άλλα δυο εκατομμύρια θα προσφέρουμε για το προτεινόμενο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού, Γλώσσας και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αντίποδες. Προφανώς ο κ.Μπράμπι αναφερόταν στο Κοινοτικό Κέντρο ή, ενδεχομένως και στο λεγόμενο «Ελληνικό Πύργο».
Ο κ. Μπράμπι χαρακτήρισε το φεστιβάλ «Αντίποδες» ως «έναν από τους πιο αξιόλογους πολιτιστικούς θεσμούς της Μελβούρνης».
Το ίδιο ένθερμoς ήταν και ο δήμαρχος Μελβούρνης όσον αφορά το αίτημα για τη γλώσσα αλλά και την καθιέρωση του ελληνικού φεστιβάλ, που, όπως είπε, αναβιώνει και το πνεύμα του Επίκουρου.
Την στήριξη του στην ελληνική γλώσσα επανέλαβε και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Τεντ Μπάϊου, ο οποίος έστειλε και σχετική επιστολή στην αρμόδια υπουργό Παιδείας κα Γκίλαρντ.
«Είμαι πεπεισμένος ότι η συμπερίληψη της ελληνικής γλώσσας στο Εθνικό Πρόγραμμα Διδασκαλίας Γλωσσών θα εμπλουτίσει το πολιτισμικό προφίλ της Αυστραλίας και θα ενισχύσει το μαθησιακό υπόβαθρο των παιδιών σχολικής ηλικίας», είπε ο κ.Μπέϊλιου.
Τον Ομοσπονδιακό πρωθυπουργό Κέβιν Ραντ εκπροσώπησε ο υπουργός Οικονομίας Λϊντσαϊ Τάνερ.
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός έστειλε στα ελληνικά το μήνυμά του προς την εκδήλωση και το οποίο διάβασε ο κ. Τάνερ.
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός ανέφερε:
«Με μεγάλη μου χαρά στέλνω τις καλύτερες ευχές μου σε όλους τους παρευρισκομένους στο Φεστιβάλ «Αντίποδες 2010». Το Φεστιβάλ «Αντίποδες» διοργανώνεται στη Μελβούρνη από το 1987 και αναγνωρίζεται ως η μεγαλύτερη ανά τον κόσμο γιορτή του ελληνικού πολιτισμού εκτός Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια του Μαρτίου, η πλατύτερη κοινότητα συμμετέχει με την ελληνοαυστραλιανή παροικία στον εορτασμό του ελληνικού πολιτισμού. Το Ανοιχτό Γλέντι έχει γίνει ένα σημαντικό οικογενειακό γεγονός στο ημερολόγιο εκδηλώσεων της Βικτώριας.
Οι Ελληνοαυστραλοί έχουν προσφέρει μια σημαντική συνεισφορά στον πλούσιο κοινωνικό και πολιτισμικό ορίζοντα της Αυστραλίας. Με πάνω από μισό εκατομμύρια μέλη, η ελληνοαυστραλιανή παροικία έχει ένα υπερήφανο ιστορικό συμμετοχών και επιτευγμάτων στις τέχνες, επιχειρήσεις, πολιτική, παιδεία και ιατρική. Κατά κάποιον τρόπο, οι Ελληνοαυστραλοί καταφέρνουν να διατηρούν τον μοναδικό πολιτισμό τους, ενώ παράλληλα μοιράζονται τις ζωντανές παραδόσεις τους με την πλατύτερη κοινότητα.
Η θερμή φιλία της Αυστραλίας με την Ελλάδα βασίζεται στις εκτενείς διασυνδέσεις μεταξύ των ανθρώπων και στις στενές και εποικοδομητικές διμερείς σχέσεις. Η ελληνική παροικία που απαριθμεί μέχρι και 600.000 μέλη αποτελεί μια απ' τις μεγαλύτερες κοινοτικές ομάδες στην Αυστραλία και έχει προσφέρει μια ανεκτίμητη συνεισφορά στη σύγχρονη αυστραλιανή κοινωνία. Η φιλία μεταξύ των δύο εθνών ξεκινάει από παλιά με τη συμμετοχή της Αυστραλίας στην προστασία της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και στο κύμα της μεταπολεμικής μετανάστευσης. Η ελληνοαυστραλιανή παροικία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ζωντανής οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής ζωής της σύγχρονης Αυστραλίας και έχει εμπλουτίσει περισσότερο τις βαθιές σχέσεις και τη μεγάλη φιλία μεταξύ των δύο κρατών μας.Θα ήθελα να συγχαρώ τους διοργανωτές για τις προσπάθειές τους στη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης και εύχομαι σε όλους τους παρευρισκομένους να έχουν μια ευχάριστη ημέρα».
Σε άψογα ελληνικά ήταν κι η ομιλία της εκπροσώπου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Τεντ Μπέίλιου,της ομογενούς Σοφίας Μιραμπέλα-Πανοπούλου.
Η κα Μιραμπέλα, που είναι μέλος της σκιώδους κυβέρνησης του κ. Άμποτ στάθηκε στην ομιλία της ειδικά στην ανάγκη να ενταχθεί η ελληνική γλώσσα στα κρατικά σχολεία, υπογραμμίζοντας ότι στον τομέα αυτό συνεργάζεται στενά με την Μαρία Βαμβακινού και το Στηβ Γεωργανά, συναδέλφους της στην Ομοσπονδιακή Βουλή, που εκλέγονται με το Εργατικό κόμμα.
Η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γνωστή γλώσσα κληρονομιάς, η οποία επιζεί και χρησιμοποιείται στο δυτικό κόσμο, με γλωσσολογική παράδοση 4.000 χρόνων. Η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός π ολιτισμός αποτελούν τη βάση των ευρωπαϊκών κοινωνιών και της αυστραλιανής κοινωνίας, είπε η κα Μιραμπέλα και κάλεσε την ομογένεια να στηρίξει την εκστρατεία για την γλώσσα και να υπογράψει το σχετικό υπόμνημα.
Στην δική του ομιλία ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Μελβούρνη κ. Χρήστος Σαλαμάνης σημείωσε πως «το Φεστιβάλ «Αντίποδες» είναι μια γιορτή που φέρνει κοντά στους δυο λαούς,τις δυο χώρες, τους δυο πολιτισμούς, τον ελληνικό λαό και τον αυστραλιανό».
Τέλος ο πρόεδρος της Κοινότητας Βασίλης Παπαστεργιάδης αναφέρθηκε στους στόχους του Ελληνικού Φεστιβάλ, λέγοντας ότι συμμετέχουν σ' αυτό ομογενείς από την πρώτη έως την τέταρτη γενιά και ο θεσμός «προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία σε όλο τον πληθυσμό της πολιτείας να ζήσει μια πλούσια ελληνοαυστραλέζικη εμπειρία».
Ο κ. Παπαστεργιάδης υπογράμμισε πως το φετινό φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στην διάσωση και προώθηση της ελληνικής γλώσσας.
Το επίσημο πρόγραμμα της εκδήλωσης παρουσίασαν οι συμπρόεδροι του φεστιβάλ «Αντίποδες», Λεωνίδας Βλαχάκης και Τάμμυ Ηλιού.
                                                     Και το ΣΑΕ στην εκστρατεία για την ελληνική γλώσσα Το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού Ωκεανίας και Άπω Ανατολής, σε συνεργασία με την Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας συνεκάλεσε, στο Σίδνεϊ, συγκέντρωση όλων των εν ενεργεία πανεπιστημιακών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από όλη την Αυστραλία.
Κατά την συνάντηση συζητήθηκαν πολλά αιτήματα και ζητήματα που αφορούν τη διδασκαλία της νεοελληνικής σε παναυστραλιανό επίπεδο.
Ιδιαίτερα συζητήθηκε το θέμα της συμπερίληψης των Νέων Ελληνικών στο ενιαίο πρόγραμμα σπουδών που θα τεθεί σε εφαρμογή από το 2012 σε όλες τις πολιτείες της Αυστραλίας.
Κατά τη συνάντηση αποφασίστηκε να συνταχθεί ένα κείμενο ως διακήρυξη αρχών, με εκπαιδευτικά, παιδαγωγικά, πολιτισμικά και κοινωνικά επιχειρήματα που να θεμελιώνουν και να αιτιολογούν την διδασκαλία της νεοελληνικής ως μιας από τις βασικές γλώσσες επιλογής στο ενιαίο πρόγραμμα σπουδών.
Αποφασίστηκε επιπλέον το κείμενο - διακήρυξη να διανεμηθεί προς συζήτηση σε όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς της ελληνικής παροικίας παναυστραλιανά, με σκοπό να αποτελέσει την βάση ενός κοινού μετώπου όλων των Ελλήνων για την επιτυχή ευόδωση της προσπάθειας.
Επιπλέον, καθορίστηκε ένα χρονοδιάγραμμα διαβουλεύσεων, ανάλογα με χρονικό πλαίσιο δράσης που καθόρισε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με σκοπό να κατατεθεί ένα οριστικό κείμενο προγραμματικής σύγκλισης όλων των ενεργειών των ελληνικών φορέων.
Η συμπερίληψη των νέων ελληνικών θα εξασφαλίσει την διδασκαλία της γλώσσας μας για το άμεσο και απώτερο μέλλον και θα συμβάλλει στην διαιώνιση της πολιτισμικής παρουσίας μας στα κοινωνικά τεκταινόμενα της Αυστραλίας.
Την συνάντηση παρακολούθησαν ο Πρόξενος της Ελλάδος στο Σίδνεϊ Β. Τόλιος, ο εκπαιδευτικός ακόλουθος κ. Ι. Πίτσας και τα μέλη του ΣΑΕ Ωκεανίας και Άπω Ανατολής, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας κ. Χάρης Δανάλης και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Κοινότητας κ. Μιχάλης Χριστοδούλου.
Στη συνεδρίαση έλαβαν μέρος οι Νεολληνιστές: Δρ Βρασίδας Καράλης, Δρ Αντώνης Δρακόπουλος και Δρ Παναγιώτα Νάζου (Πανεπιστήμιο Σύδνεϋ), Δρ Ελισάβετ Κεφαλινού (Πανεπιστήμιο Μacquarie), Δρ Μαρία Ζαρίμη (Πανεπιστήμιο Νέας Νότιας Ουαλίας), Δρ Μαρία Ηροδότου και Δρ Δέσποινα Μιχαήλ (Πανεπιστήμιο La Trobe), Καθ. Μιχάλης Τσιανίκας και Δρ Μαρία Παλακτσόγλου (Πανεπιστήμιο Flinders), Δρ Γεώργιος Φραντζής (Πανεπιστήμιο Charles Darwin) και κ. Σάββας Παπασάββας (Πανεπιστήμιο Notre Dame).
Της συναντήσεως προέδρευσε ο συντονιστής ΣΑΕ Ωκεανίας & Άπω Ανατολής κ. Γεώργιος Αγγελόπουλος.
ΠΗΓΗ: www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

΄Ενοπλες Δυνάμεις

Η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία αποτελεί την άμεση αντίδραση της Ελλάδας
Του Χρήστου Καπούτση

Εάν η Ελλάδα δεχτεί στρατιωτική προσβολή σε οποιοδήποτε σημείο της Επικράτειας, τότε, την άμεση απάντηση με στρατιωτικά μέσα, θα δώσει η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία . Αποτελεί την αιχμή του δόρατος της μαχητικής ισχύος του Στρατού Ξηράς. Έδρα της Ταξιαρχίας είναι η Νέα Σάντα του νομού Κιλκίς.
Στην θέση της Νέας Σάντας προϋπήρχε ο οικισμός Βολοβότ, ο οποίος κατοικούνταν από Τούρκους που έφυγαν με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, για να έρθουν στη θέση τους Πόντιοι πρόσφυγες, που προέρχονταν κυρίως από την περιοχή της Σάντας, γι’ αυτό άλλωστε έδωσαν στο νέο οικισμό την ονομασία Νέα Σάντα. Μάλιστα , με απόφαση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου του Γενικού Επιτελείου Στρατού, η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, μετονομάστηκε σε 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία «ΠΟΝΤΟΣ». Η μετονομασία της Ταξιαρχίας έγινε προς τιμήν των απανταχού Ποντίων και των αγώνων που έδωσαν για την Πατρίδα.
Το στρατιωτικό προσωπικό της 71η Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας, είναι επιλεγμένο με αυστηρά επαγγελματικά κριτήρια. Κυρίως αποτελείται, από μόνιμα στελέχη. Η τοποθέτηση στην 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τους στρατιωτικούς, διότι επιλέχτηκαν να υπηρετήσουν σε έναν από τους πλέον αξιόμαχους Σχηματισμούς του Στρατού Ξηράς .
Η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία είναι εφοδιασμένη με σύγχρονα οπλικά συστήματα, προσαρμοσμένα όμως στα χαρακτηριστικά και στις ιδιαιτερότητες, ενός Αερομεταφερόμενου Σχηματισμού. Στόχος είναι να αποτελεί έναν ευέλικτο Σχηματισμό αμέσου αντιδράσεως, με σημαντική ισχύ πυρός, ο οποίος θα μπορεί να μεταφέρεται με ελικόπτερα και αεροσκάφη και να αναπτύσσεται επιχειρησιακά σε ελάχιστο χρόνο σε οποιαδήποτε περιοχή του ελλαδικού χώρου. Αποστολή της το άμεσο και καταλυτικό στρατιωτικό πλήγμα σε βάρος του επιτιθέμενου εχθρού.
- Διεθνείς Υποχρεώσεις. Εκτός όμως από την Εθνική της αποστολή, η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, έχει και διεθνείς υποχρεώσεις. Εκπαιδεύεται, αξιολογείται και έχει την ετοιμότητα να διαθέσει τμήματα , στη Δύναμη Άμεσης Αντίδρασης του ΝΑΤΟ (NRF-NATO Response Force), στα πλαίσια των εθνικών υποχρεώσεων της χώρας μας , έναντι της Συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ έχει συγκροτήσει την δύναμη NRF , ώστε να αντιμετωπίζει άμεσα διεθνείς κρίσεις , συμπεριλαμβανομένων και των επιχειρήσεων επιβολής της ειρήνης σε εμπόλεμες περιοχές, της αποτροπής μαζικής μετανάστευσης, του εμπορικού αποκλεισμού (embargo) και της υποστήριξης αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων. Σε περίπτωση σοβαρής διεθνούς κρίσης, που θα εμπλακεί στρατιωτικά το ΝΑΤΟ , η ελληνική συμμετοχή, θα γίνει με την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία.
- Έμβλημα της Ταξιαρχίας: Στο έμβλημα της Ταξιαρχίας απεικονίζεται, γεράκι με ανοικτά φτερά, έτοιμο να προσγειωθεί και δόρατα χιαστί, πλαισιωμένα από κλαδιά δάφνης. Συμβολίζουν, τη δυναμική επέμβαση της Ταξιαρχίας από αέρα σε κάθε μάχη. Το ρητό, «ΕΠΙ ΠΤΕΡΥΓΩΝ ΑΝΕΜΩΝ» σημαίνει «ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΑΕΡΙΝΑ ΦΤΕΡΑ» και προέρχεται, από τον 103ο ψαλμό του Δαυίδ.
Κόκκινος μπερές: Το διακριτικό γνώρισμα, των στρατιωτικών που υπηρετούν στην 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία είναι ο κόκκινος μπερές. Για την ιστορία να επισημάνουμε ότι, ο μπερές υπήρξε σύμβολο επαναστάσεως (φερόταν από τον Ernesto Che Guevara και το νεαρό Fidel Castro), αλλά και καλλιτεχνικής δημιουργίας (ο Salvador Dali, αλλά και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, ακόμη και γυναίκες). Η λέξη μπερές προέρχεται από τη γαλλική γλώσσα και συγκεκριμένα, από το αρσενικό ουσιαστικό beret. Σε στρατιωτική χρήση, με ακριβώς τη σημερινή του μορφή, ο μπερές κάνει την εμφάνισή του γύρω στα 1644 στους Αγγλικούς εμφύλιους πολέμους.

Απόψεις ... για τα Εκκλησιαστικά

Δάσκαλε που δίδασκες
ΙΩΑΝΝΗΣ Μ. ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Κυριακή 28 Μαρτίου 2010
Η χώρα μας διέρχεται μία από τις κρισιμότερες φάσεις της ιστορίας της και πάντως τη βαθύτερη οικονομική κρίση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα. Θα ήταν, όμως, σοβαρό λάθος, αν δεν παραδεχόμασταν ευθαρσώς ότι η οικονομική κρίση, ειδικώς στη χώρα μας, υπήρξε νομοτελειακή συνέπεια μιας προϊούσας διαλύσεως του κοινωνικού ιστού, πράγμα που από ετών είχε επισημανθεί από πολλές πλευρές, χωρίς βεβαίως κανένα αποτέλεσμα.
Μέρος ευθύνης σε αυτή την εξέλιξη έχουμε όλοι και όλες. Ασφαλώς, και ο αποκαλούμενος γενικώς πνευματικός κόσμος και η επιστημονική κοινότητα, αφού αποδεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα τη σταδιακή αποφλοίωση του κοινωνικού γίγνεσθαι από ηθικές αρχές και διαχρονικές αξίες.
Εντύπωση, συνεπώς, προκαλεί ότι η διοικούσα Εκκλησία στην πρόσφατη Εγκύκλιό της «προς το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος» με θέμα «Θεολογική θεώρηση της οικονομικής κρίσεως» αποφεύγει κάθε λόγο αυτοκριτικής.
Στην Εγκύκλιο τονίζεται ότι η φιληδονία, η φιλοδοξία, η φιλαργυρία- φιλοκτημοσύνη και η υπερκατανάλωση αγαθών έχουν οδηγήσει στην οικονομική αυτή κρίση. Η ευθύνη δε για την κρίση ανήκει και σε όσους κατά καιρούς διαχειρίζονται τα κοινά πράγματα, δηλ. στην πολιτική ηγεσία.
Ενώπιον αυτής της καταστάσεως, η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απευθύνεται στο «φιλότιμο» των Ορθόδοξων Ελλήνων και «προσφέρει μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας, θάρρους και πίστεως», δηλώνει δε ότι, ως ο μεγαλύτερος φιλανθρωπικός φορέας της πατρίδας μας, «θα συνεχίσει, όσον είναι δυνατόν, να εργάζεται εντατικά για την ανακούφιση του λαού».
Από της Μεταπολιτεύσεως, το 1974, έως και σήμερα, δηλ. επί τριάντα έξι συναπτά έτη, η διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν μπορεί να υπερηφανεύεται ότι απέφυγε η ίδια τα «αμαρτήματα» εκείνα, τα οποία θεωρεί ότι αποτέλεσαν τις αιτίες της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής κρίσεως.
Ως θεσμός, ο οποίος μάλιστα απαιτεί από την Πολιτεία, ευκαίρως ακαίρως, να έχει ίση με αυτήν μεταχείριση, δεν υπήρξε παράδειγμα προς μίμηση για τον μέσο έλληνα πολίτη, ούτε για τον ορθόδοξο πιστό.
Η αναξιοκρατία και η αδιαφάνεια διήκουν ολόκληρο τον εκκλησιαστικό οργανισμό. Στην εκλογή των Εφημερίων, το λαϊκό στοιχείο, ήδη από την εποχή της δικτατορίας Μεταξά, αποκλείσθηκε τελείως, ακόμη και από όποια συμβουλευτική συμμετοχή.
Η εκλογή στον τρίτο βαθμό της ιεροσύνης, πολλώ μάλλον η ανάδειξη σε μητροπολιτικό θρόνο, αποτέλεσε αποκλειστικό προνόμιο μιας κλειστής ομάδας ανθρώπων, με αποτέλεσμα να αναπαράγεται το σύστημα. Φωτεινές εξαιρέσεις επαληθεύουν δυστυχώς τον κανόνα. Θα αναφέρω, για του λόγου το ασφαλές, δύο παραδείγματα «αγίων» πράγματι Ιεραρχών, που ο ίδιος είχα γνωρίσει και δεν ζουν πλέον. Ο πρώτος, εκ των λεγόμενων «Ιερωνυμικών», ο Εδέσσης Καλλίνικος (Πούλος), ο έτερος, εκλεγείς επί Σεραφείμ, ο Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος (Κόμπος).
 Ολοι συνομολογούν ότι χρειάζονται άμεσες και ριζικές τομές στον τρόπο εκλογής των Μητροπολιτών, κανείς όμως δεν τις επιχειρεί. Με τον τρόπο αυτόν δεν είδαν ποτέ Μητροπολιτικό Θρόνο στην Εκκλησία της Ελλάδος αναστήματα όπως ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος (Γιαννουλάτος) ή ο νυν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος (Τρακατέλης), οι οποίοι θα παρέμεναν εσαεί τιτουλάριοι, εάν το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν τους αναδείκνυε στις ηγετικές θέσεις που σήμερα επαξίως κατέχουν...
Οι θέσεις των εκκλησιαστικών υπαλλήλων, ακόμη και εκείνες του οδηγού ή του κλητήρα, πληρούνται από πρόσωπα που απολαμβάνουν την εύνοια της διοικήσεως της Εκκλησίας, έως όλως προσφάτως, όταν η σημερινή κυβέρνηση ορθώς αποφάσισε ότι οι θέσεις αυτές, αμειβόμενες από το Δημόσιο, πρέπει να πληρούνται μέσω ΑΣΕΠ.
Αλλά και η φιληδονία και η φιλοχρηματία στη διοίκηση της Εκκλησίας καθ΄ όλο αυτό το διάστημα επερίσσευσε και όταν διαπιστώθηκαν ηθικά ή οικονομικά σκάνδαλα κουκουλώθηκαν επιτηδείως... Αντί οι υπαίτιοι των πρώτων να παραπεμφθούν στα εκκλησιαστικά δικαστήρια για να δικαστούν και καταδικαστούν, οι ιθύνοντες μηχανεύθηκαν διάφορα τεχνάσματα προκειμένου να αποφύγουν το πρόβλημα και να διαφύγουν τον διασυρμό. Το ίδιο έγινε και με τα οικονομικά σκάνδαλα, θρυλούμενα ή πραγματικά, όπως καταδείχθηκε με το γνωστό θέμα της μη κυβερνητικής οργανώσεως της Εκκλησίας με το όνομα «Αλληλεγγύη»!
Η διαπλοκή εξάλλου με πολιτικούς, πρόσωπα και οργανισμούς, σε πολλές περιπτώσεις αυταπόδεικτη, επέτρεψε σε σειρά περιπτώσεων την καθιέρωση προνομιακής μεταχειρίσεως της Εκκλησίας. Ειδικές διατάξεις διέπουν τα αφορώντα στην οικοδομική της δραστηριότητα, ειδικές διατάξεις έχουν θεσπισθεί και για τα εκκλησιαστικά έργα, παρ΄ ότι όλες οι οργανωτικές υποδιαιρέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος συνιστούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Ακόμη και η εισφορά των ενοριακών ναών υπέρ του ελληνικού Δημοσίου, ως συμβολική ανταπόδοση για την καταβολή από το τελευταίο των μισθών των Εφημερίων, από το 1981 και των Μητροπολιτών, που ανερχόταν στο 35% των ακαθάριστων εισπράξεών τους, καταργήθηκε με την αιτιολογία ότι δεν απέδιδε τα αναμενόμενα, αφού σε πλείστες περιπτώσεις, όπως άλλωστε με παρρησία δήλωσε δημοσίως εν ενεργεία Μητροπολίτης, οι Ενορίες τηρούσαν διπλά βιβλία...
Τέλος, στο μείζον και ανοιχτό ακόμη θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, που άμεσα συναρτάται με τη φορολόγηση, η διοικούσα Εκκλησία δεν έχει επιδιώξει σοβαρώς έως σήμερα τη διευθέτησή του. Τούτο δε, ειδικώς για τη διαφιλονικούμενη μοναστηριακή περιουσία, παρ΄ ότι σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις παρουσιάσθηκαν ευκαιρίες για μια έντιμη και πλήρως αποδεκτή λύση: την πρώτη φορά, επί κυβερνήσεως Γ. Ράλλη, με αρμόδιο υπουργό τον Ι. Βαρβιτσιώτη, την επόμενη επί κυβερνήσεως Α.Παπανδρέου και υπουργίας Α. Κακλαμάνη.
Εκείνο, λοιπόν, που περιμένει ο μέσος Ελληνας από την Εκκλησία σήμερα είναι να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να προσφέρει, αντί παρηγορητικών λόγων και ευχών, ένα παράδειγμα, ένα πρότυπο. Σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στο επίπεδο της αυτονόητης και ως εκ της διδασκαλίας της Εκκλησίας επιβεβλημένης φιλανθρωπίας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος μοιράζουν τρόφιμα στο συσσίτιο για τους μετανάστες που είχε διοργανώσει η Αρχιεπισκοπή μαζί με τον Δήμο Αθηναίων. Σε πρόσφατη εγκύκλιό της αναφορικά με την οικονομική κρίση η διοικούσα Εκκλησία αναφέρει ότι «η φιληδονία, η φιλοδοξία, η φιλαργυρία - φιλοκτημοσύνη και η υπερκατανάλωση αγαθών έχουν οδηγήσει στη σημερινή κρίση». Ωστόσο, όποτε έχουν διαπιστωθεί ηθικά ή οικονομικά σκάνδαλα στους κόλπους της, κουκουλώθηκαν επιτηδείως...(Ο κ. Ιωάννης Μ. Κονιδάρης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.)

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Ο Ναός της Θεού Σοφίας

".Αντισεισμική η Αγιά Σοφιά ως τα 7 ρίχτερ » 
 Έπειτα από τόσους, μεγάλους σε μέγεθος και ισχυρούς σε ένταση, σεισμούς που σημειώθηκαν στην Τουρκία, πώς αλήθεια άντεξε η εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη;
Υπήρχαν και τότε αντισεισμικές κατασκευές ή απλώς χρησιμοποιήθηκαν αντισεισμικά οικοδομικά υλικά τα οποία έφεραν οι Βυζαντινοί από την Ανατολή; Αυτός ο γρίφος λύθηκε επιστημονικά όταν αποκαλύφθηκε ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για να κτιστεί ο μεγαλοπρεπής ναός μπορούν να αντέξουν σεισμό μεγέθους 7 ρίχτερ.
Η σύνθεση και η ιδιοσυστασία του υλικού που επιστρατεύτηκε μπορούσε να αντέξει σε τέτοιου μεγέθους σεισμούς, δήλωσε εκπρόσωπος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, σύμφωνα με την ειδική έκδοση του Τεχνικού Επιμελητηρίου με θέμα «Η ελληνική συμβολή στη συντήρηση της Αγίας Σοφίας».
Η έρευνα για τα υλικά με τα οποία χτίστηκε η Αγία Σοφία διήρκεσε δεκαέξι χρόνια. Φαίνεται πως τελικά οι επιστήμονες έλυσαν το «μυστικό» της, ανακαλύπτοντας ότι τα ειδικά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την οικοδόμησή της την έσωσαν και εξακολουθούν να τη σώζουν, εδώ και δεκαπέντε αιώνες- από καταστρεπτικούς σεισμούς.
Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα «Πολίτης» της Λευκωσίας, η επιστημονική αυτή εργασία έγινε από κοινού από το ΕΜΠ, το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Στηρίζεται δε στη συμφωνία Ελλάδας- Τουρκίας του 2000 με θέμα τη συντήρηση ελληνοχριστιανικών μνημείων στην Τουρκία και οθωμανικών στην Ελλάδα.
Όπως αποκαλύφθηκε από την επιστημονική έρευνα, το υλικό υποδομής που χρησιμοποιήθηκε στον θόλο της Αγίας Σοφίας είναι κατά 97% παρόμοιο με εκείνο που χρησιμοποιήθηκε στα ιστορικά κτίρια της Ρόδου και περιέχει ένα συστατικό που αντέχει στη φωτιά και εξελίχθηκε στην Ανατολή.
Αυτό το οικοδομικό υλικό, ένα είδος πυρίμαχου τούβλου, είναι όμως δώδεκα φορές πιο ελαφρύ από το κανονικό τούβλο και αντέχει στην ένταση που προκαλεί ο σεισμός. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι η λάσπη που χρησιμοποιήθηκε αποτελείτο από ημιαποκρυσταλλοποιημένο υλικό το οποίο έχει την ιδιότητα να απορροφά την ενέργεια του σεισμού: «Πριν ακόμη και από τον σεισμό του 1999, είχαμε βεβαιωθεί ότι η σύνθεση και η ιδιοσυστασία του υλικού που χρησιμοποιήθηκε μπορούσε να αντέξει σε έναν μεγάλο σεισμό» βεβαίωσε η καθηγήτρια του ΕΜΠ κυρία Τόνια Μωροπούλου, η οποία συμμετείχε στην επιστημονική έρευνα.
Η παρουσίαση της έρευνας έγινε στην Κωνσταντινούπολη, παρουσία και του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος δήλωσε ότι «η Αγία Σοφία έχει συμβάλει σημαντικά ώστε η Κωνσταντινούπολη να γίνει πολιτιστική πρωτεύουσα. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι πολιτιστική πρωτεύουσα μόνο για το 2010,αλλά θα παραμείνει αιωνίως πολιτιστική πρωτεύουσα».
Πhttp://www.romfea.gr/index.php

Η Μητέρα Εκκλησία

Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας:
 "Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως θα μείνει για πάντα Μητέρα Εκκλησία"
ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/ Εκτύπωση Αποστολή  Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες
 του Νικολάου Μαγγίνα
«Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως θα μείνει άπαξ και διαπαντός Μητέρα Εκκλησία». Με τα λόγια αυτά ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας περιέγραψε την σχέση του Ρωσικού λαού και της Ρωσικής Εκκλησίας με την πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.Ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας, το βράδυ της Παρασκευής, μετά την λαμπρή συναυλία που δόθηκε στο Ιερό Ναό της Αγίας Ειρήνης, όπου παρουσιάστηκε ένα έργο του, παρέθεσε δείπνο προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο οποίος νωρίτερα παρέστη στην καλλιτεχνική εκδήλωση. Στην προσφώνησή του ο κ. Ιλαρίωνας αναφέρθηκε και στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης σημειώνοντας ότι την επαναλειτουργία της αναμένει ολόκληρη η Ορθοδοξία. Στην αντιφώνησή του ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνεχάρη τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα για το μουσικό έργο του που έκανε ιδιαίτερα κατανυκτική την ατμόσφαιρα στον βυζαντινό Ναό. Εξήρε την προσωπικότητα και την κατάρτισή του και σημείωσε ότι η προσφορά του είναι σημαντική για την Εκκλησία της Ρωσίας καθώς είναι το δεχί χέρι του Πατριάρχη Κυρίλλου. Αναφερόμενος στην επικείμενη επίσκεψη του στη Ρωσία ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράμμισε ότι «θα είναι μια ευκαιρία να συσφίγξουμε έτι περαιτέρω τις αδελφικές σχέσεις μας… να ανταλλάξουμε σκέψεις και κοινά οράματα και για την μαρτυρία της Ορθοδοξίας στο σημερινό κόσμο και να διατρανώσουμε την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Θερμά λόγια του Μητροπολίτη Ιλαρίωνα
«H Πόλη η οποία ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο στο σταυροδρόμι των πολιτισμών και μέχρι σήμερα συνεχίζει να αποτελεί ένα κέντρο ιερό για όλους. Για εμάς, ως εκπροσώπους της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κάθε επίσκεψή μας στην Κωνσταντινούπολη μας θυμίζει τις πνευματικές μας ρίζες διότι εμείς οι χριστιανοί της Ρωσίας, οι Ρως, εμείς λάβαμε την Πίστη μας από την Κωνσταντινούπολη και για εμάς η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως θα μείνει άπαξ και διαπαντός Μητέρα Εκκλησία» επισήμανε ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ και πρόσθεσε: «Για εμένα προσωπικά η Κωνσταντινούπολη συνδέεται με ένα Άγιο στον οποίο ανάλωσα πολλά χρόνια από την ζωή μου στην μελέτη του. Ήμουν βαπτισμένος στο όνομα αυτού του Αγίου πριν λάβω την Μοναχική μου κουρά. Είναι ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ένας μεγάλος θεολόγος ο οποίος με τον Άγιο Βασίλειο και με τον αδελφό του Άγιο Γρηγόριο Νύσσης υποστήριξε την αγία Ορθοδοξία, την εποχή των αιρέσεων του Αρειανισμού».
Στη συνέχεια σημείωσε: «Εδώ σε αυτή την Πόλη εκφώνησε ο Άγιος Γρηγόριος τα αθάνατά του λόγια περί της θεολογίας. Σ’ αυτή την Πόλη ανήλθε εις τον Πατριαρχικό Θρόνο για να υποστηρίξει την Ορθοδοξία και να αντικρούσει τις αιρέσεις. Σ’ αυτή την Πόλη, στον Ιερό Ναό της Αγίας Ειρήνης ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος εκφώνησε τους λόγους του. Ήμουνα πολύ συγκινημένος να βρίσκομαι σήμερα σ’ αυτό τον ιερό τόπο του Αγίου Ναού, αναπολούσα ταυτόχρονα τα γεγονότα και της Δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου, δηλαδή ενθυμούμενος τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Σήμερα με φόντο τον Άγιο Σταυρό ο οποίος απεικονίζεται στον τρούλο του ιερού βήματος ακούσαμε τα λόγια για τα πάθη του Χριστού μας. Δεν ήταν ακολουθία, ήταν μια συναυλία. Ήταν μια συναυλία εμπνευσμένη από το θεό και αφιερωμένη στον Χριστό. Οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες που ήλθαν μαζί μου σήμερα, προσφέρανε αυτή την μουσική συναυλία ως πολύτιμο δώρο στην Παναγιότητά σας και σ΄ αυτή την Πόλη. Είναι δείγμα σεβασμού, ευλάβειας και της αγάπης μας. Θα ήθελα να χαιρετίσω την Παναγιότητά σας για την παρουσία της και για την στάση σας απέναντι σε αυτήν την συναυλία. Θα ήθελα να ευχηθώ την προκοπή και την πρόοδο και να ακμάζει η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, εύχομαι να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ένα γεγονός το οποίο αναμένει όλοκληρη η Ορθοδοξία. Με αγάπη αναμένουμε την Παναγιότητά σας στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη".
Μήνυμα ενότητας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος από τη μουσική δημιουργία του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα και τον επαίνεσε ιδιαιτέρως. «Όλοι ζήσαμε μια αξέχαστη βραδιά απόψε σε ένα πολύ ιερό και ιστορικό χώρο. Εγώ αισθάνθηκα υπερήφανος διότι ένας Ορθόδοξος αδελφός Επίσκοπος σ’ αυτό το περιβάλλον της Αγίας Ειρήνης μας έδωσε αυτήν την μουσικήν πανδαισίαν τις παραμονές του Πάσχα. Τα κατά Ματθαίον πάθη που παρακολουθήσαμε απόψε ήταν μια εισαγωγή στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα. Ήταν μια Μεγάλη Εβδομάδα πριν την Μεγάλη Εβδομάδα. Συγχαίρω θερμότατα από καρδίας τον Άγιο Βολοκολάμσκ, ο οποίος έχει πολλά χαρίσματα και πολλά τάλαντα από τον θεό. Ειναι άριστος θεολόγος, άριστος μουσικός, δυναμικός και άξιος συνδιοικητής της Εκκλησίας της Ρωσίας και το δεξί χέρι του Μακαριοτάτου και Αγιοτάτου αδελφού Πατριάρχου Μόσχας. Με όλα αυτά τα προσόντα του επαξίως επήρε πρόσφατα τον τίτλον του Μητροπολίτου, πράγμα δια το οποίον τον συγχαίρουμε για μια ακόμη φορά» τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
«Και εγώ, όπως το είπε ο Άγιος Βολοκολάμσκ, προγεύομαι της χαράς της επισήμου αλλά και αδελφικής επισκέψεώς μου εις την Ρωσίαν τον προσεχή Μάιο. Θα είναι όχι μόνο ανταπόδωσις της επισκέψεως του αδελφού Πατριάρχου Κυρίλλου εδώ στο Φανάρι, αλλά θα είναι και μια ευκαιρία να συσφίγξουμε έτι περαιτέρω τις αδελφικές σχέσεις μας, να ανταλλάξουμε τον εν Χριστώ ασπασμόν μέσα στην Πασχαλινή ατμόσφαιρα, να ανταλλάξουμε σκέψεις και κοινά οράματα και για την μαρτυρία της Ορθοδοξίας στο σημερινό κόσμο και να διατρανώσουμε την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μπορεί να είμαστε διοικητικώς ανεξάρτητες, αλλά όλες μαζί και να ανήκουμε σε διάφορα γένη και γλώσσες κτλ. αλλά είμαστε μια Εκκλησία όλοι οι Ορθόδοξοι αποτελούμε την μεγάλη πανορθόδοξον οικογένειαν. Έχουμε την ίδια πίστη και τα ίδια μυστήρια, την ιδίαν σώζουσαν Αλήθειαν και κάθε συλλειτουργία Ορθοδόξων προκαθημένων, ορθοδόξων ιεραρχών καθιστά έκδηλη και ορατή αυτήν την ενότητά μας» κατέληξε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος δεν παρέλειψε να συγχαρεί τους συντελεστές, τα μέλη της χορωδίας, της ορχήστρας και τους χορηγούς της συναυλίας.
Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε και ο Πρέσβυς της Ρωσίας. Αφού αναφέρθηκε στην επιτυχημένη και καρποφόρα περσινή επίσκεψη του Πατριάρχου Μόσχας Κυρίλλου, ο ρώσος Πρέσβυς εξέφρασε την ευχή να είναι επίσης καρποφόρα και η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Ρωσία.
«Όσο περισσότερο αδελφικές σχέσεις έχουν μεταξύ τους οι Εκκλησίες τότε εμείς οι απλοί άνθρωποι, οι πιστοί θα νοιώθουμε καλύτερα σ’ αυτό το μάταιο κόσμο. Γι’ αυτό ελπίζω ότι η επίσκεψη αυτή θα υπηρετήσει ακριβώς αυτό το ευγενές καλό έργο της ενίσχυσης της ενότητας. Αναμένουμε με ανυπομονησία την επίσκεψη αυτή και ευχόμεθα να γίνει όσο περισσότερο καρποφόρα» σημείωσε.
Στο δείπνο παρακάθισαν Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου, ο πρέσβυς της Ρωσίας στην Άγκυρα, Γενικοί Πρόξενοι στην Κωνσταντινούπολη, ο Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στελέχη των δύο Εκκλησιών, προσωπικότητες του ρωσικού επιχειρηματικού κόσμου και πολλοί άλλοι προσκεκλημένοι.

Κυριακή των Βαΐων

"Χαίρε και ευφραίνου πόλις Σιών..." Ιδιόμελο των κεκραγαρίων του Λυχνικού της Κυριακής των Βαϊων. Μέλος σύντομο στιχηραρικό Πέτρου Λαμπαδαρίου.
Ήχος πλ. δ' Ψάλλει ο χορός ψαλτών Τρίκκης Μελωδοί ...

Η σωματική άσκηση

Η σωματική άσκηση δεν είναι ίδια για όλους

Ήταν κάποτε ένας μοναχός, Ρωμαίος την καταγωγή, πού είχε απο­κτήσει μεγάλο αξίωμα στο παλάτι, και εγκαταστάθηκε σε μία σκή­τη πού βρισκόταν πιο κοντά στην εκκλησία απ' ότι οι σκήτες των άλλων μοναχών. Είχε δε μαζί του και ένα δούλο πού τον υπηρετούσε. Ο πρεσβύτερος, λοιπόν, επειδή αντελήφθη την αδυναμία του και πληροφορήθηκε από ποιά ανα­παυτική ζωή προερχόταν, κάθε φορά πού ο Θεός οικονομούσε και ερχόταν κάτι στην εκκλησία, του το έστελνε. Αφού ό μοναχός συμ­πλήρωσε εικοσιπέντε χρόνια στη σκήτη, απέκτησε φήμη για το διο­ρατικό του χάρισμα.
Κάποιος λοιπόν από τους με­γάλους Αιγυπτίους πατέρες έμα­θε γι' αυτόν και ήρθε να τον δει προσδοκώντας να διδαχθεί απ' αυτόν πώς να καλλιεργείται πνευματικώς σκληραγωγώντας πε­ρισσότερο το σώμα του. Μπήκε μέσα, τον ασπάσθηκε και αφού προσευχήθηκαν, κάθισαν. Τον βλέπει λοιπόν ο Αιγύπτιος να φο­ράει ενδύματα μαλακά και να έχει για στρώμα ένα μικρό υφαντό χα­λί, στρωμένο πάνω σε προβιά, και ένα μικρό προσκέφαλο. Και σαν τα είδε αυτά, σκανδαλίσθηκε, για­τί σ' εκείνο τον τόπο δεν συνήθι­ζαν να ζουν με τέτοιο τρόπο, αλλά μάλλον με σκληραγωγία.
Ο Γέροντας, όντας διακριτι­κός, κατάλαβε ότι σκανδαλίσθη­κε. Λέει λοιπόν στον υπηρέτη του: "Ετοίμασε μας εορταστικό τρα­πέζι προς χάριν του Αββά σήμε­ρα". Βρήκε λοιπόν εκείνος λίγα χόρτα και τα έβρασε και την ώρα του φαγητού κάθισαν και έφαγαν. Ήπιαν δε και λίγο κρασί πού είχε ό γέροντας για τονωτικό. Όταν βράδιασε, ανέγνωσαν τους δώδε­κα ψαλμούς και κοιμήθηκαν. Κα­τά τον ίδιο τρόπο προσευχήθηκαν και τη νύχτα.
Το πρωί, σηκώθηκε ό Αιγύ­πτιος και αφού πήρε την ευχή του Γέροντα έφυγε χωρίς να ωφελη­θεί. Μόλις όμως είχε λίγο προχω­ρήσει, ό Γέροντας, θέλοντας να τον ωφελήσει, έστειλε και τον κά­λεσε πίσω. Σαν έφθασε, τον δέ­χθηκε πάλι με χαρά και τον ρώ­τησε λέγοντας: "Από που είσαι;" Εκείνος απάντησε: "Από την Αίγυπτο". "Και από ποιά πόλη;" "Κάθε άλλο, εγώ δεν είμαι από πόλη", είπε εκείνος. Ό Γέροντας συνέχισε να ρωτά: "Ποιά δουλειά έκανες στο χωριό σου;" "'Έκανα, λέει, τον αγροφύλακα". "Και που κοιμόσουν;" Κι αυτός είπε, "στο χωράφι". "Είχες, τον ρωτάει, στρώ­μα να πλαγιάσεις;" "Σιγά, λέει, στο χωράφι να μην είχα στρώμα να βάλω από κάτω μου!" "Τότε πώς κοιμόσουν;" "Κατάχαμα" εί­πε. Τον ρωτάει πάλι: "Και τί έτρωγες στο χωράφι και τί κρασί έπινες;" Εκείνος αποκρίθηκε: "Υ­πάρχει φαΐ ή ποτό στο χωράφι;" "Τότε πώς ζούσες; "'Έτρωγα, αποκρίθηκε, ξερό ψωμί και κανένα παστό, αν εύρισκα, και έπινα νερό". Τότε ό Γέρων είπε: "Μεγά­λος κόπος. Και υπάρχουν λουτρά στο χωριό για να λούζεσθε;" Κι εκείνος είπε "όχι, αλλά λουζόμαστε στο ποτάμι, όταν θέλουμε".
Αφού λοιπόν ό Γέροντας τον έκανε να τα πει όλα αυτά και έμαθε πόσο κοπιαστική ήταν ή προηγούμενη ζωή του, θέλοντας να τον ωφελήσει, του διηγήθηκε πώς ζούσε εκείνος στον κόσμο πριν γίνει μοναχός, λέγοντας: "Εγώ ό ταπεινός πού με βλέπεις είμαι από τη Ρώμη, τη μεγαλούπολη, και είχα μεγάλο αξίωμα στο παλάτι του βασιλιά". Από τα πρώτα αυτά λόγια ο Αιγύπτιος ένιωσε κατά­νυξη και με προσοχή άκουγε όσα εκείνος έλεγε. Συνέχισε λοιπόν ό Γέροντας να του διηγείται:
"Άφησα λοιπόν την πόλη και ήρθα σ' αυτή την έρημο. Και πάλι εμέ­να πού με βλέπεις είχα μεγάλα σπίτια και χρήματα πολλά. Αυτά τα κατεφρόνησα και ήρθα σ' αυτό το μικρό κελί. Εμένα πάλι πού με βλέπεις είχα ολόχρυσα κρεβάτια με πολύτιμα στρωσίδια και στη θέση αυτών ό Θεός μου έχει δώ­σει αυτό το χαλάκι και την προ­βιά. Τα ρούχα μου πάλι ήταν πο­λύτιμα και τώρα αντί για κείνα φορώ τα ευτελή αυτά ιμάτια. Για το φαγητό μου πάλι πολύ χρυσά­φι ξοδευόταν. Και αντί εκείνου ο Θεός μου έδωσε αυτά τα λίγα χόρ­τα και ένα ποτηράκι κρασί. Είχα επίσης στην υπηρεσία μου πολ­λούς υπηρέτες. Και να, αντί για κείνους ό Θεός έδωσε τη διάθεση σ' αυτόν το μοναχό να με υπηρε­τήσει. Και αντί για λουτρό ρίχνω λίγο νερό στα πόδια μου και φορώ τα σανδάλια λόγω της αδυναμίας μου. Πάλι, αντί για μουσικούς και κιθάρες, λέγω τούς δώδεκα ψαλ­μούς. Το ίδιο και τη νύχτα, αντί για τις αμαρτίες πού έκανα, τώρα με ειρήνη κάνω την μικρή μου ακολουθία. Σε παρακαλώ, λοιπόν, Αββά, μη σκανδαλισθείς από την αδυναμία μου". Σαν άκουσε αυτά ό Αιγύπτιος, συνήλθε και είπε: "Αλλοίμονο σε μένα, γιατί έφυγα από την πολλή ταλαιπωρία πού είχα στον κόσμο και ήρθα σε ανάπαυση˙ κι όσα δεν είχα τότε, τώρα τα έχω. Ενώ εσύ αντάλλαξες την πολλή ανάπαυση με την ταλαιπωρία και τη μεγάλη δόξα και τον πλούτο με την ταπείνωση και τη φτώχεια". Και αναχώρησε πολύ ωφελημένος.
Έκτοτε έγινε φίλος του και τον επισκεπτόταν συχνά για να ωφε­λείται πνευματικά, γιατί εκείνος ήταν άνδρας με διάκριση και πλήρης ευωδιάς του Αγίου Πνεύματος.
Γλωσσική άπόδοση: Μαρίνα Στραβακου
Πηγή : Θεοδρομία, Τριμηνιαία Έκδοση Ορθοδόξου Διδαχής, Τεύχος 3, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1999.
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/:

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Η Ανάσταση του Λαζάρου στη Σαντορίνη

Ανάσταση του Λαζάρου στο Μεγαλοχώρι Σαντορίνης 2009
Tα κάλαντα του Λαζάρου - 11/04/2009

Η Ανάσταση του Λαζάρου


 Ο τάφος του Λάζαρου
Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.
Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:
Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου: « Λάζαρον τεθνεώτα τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου, Χριστέ, προ του σου θανάτου διασείσας του θανάτου το κράτος και δι’ ενός προσφιλούς την πάντων ανθρώπων προμηνύων εκ φθοράς ελευθερίαν». Το Σάββατο του Λαζάρου είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εορτή όλων των νεκρών. Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Ο Κύριός μας, τονώνοντας το ηθικό της Μάρθας, μας δίνει σχετικά με τους κεκοιμημένους μας μια πολύτιμη διδασκαλία. Είπε στη Μάρθα: « Αναστήσεται ο αδελφός σου». Η Μάρθα απάντησε: « Γνωρίζω ότι ο αδελφός μου θα αναστηθεί κατά τη γενική ανάσταση της εσχάτης ημέρας». Και ο Ιησούς ανταπάντησε: « Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». Η πίστη της Μάρθας ήταν ανεπαρκής σε δύο σημεία. Προέβαλε στο μέλλον, και μόνο στο μέλλον, την ανάσταση του αδελφού της και, δεύτερον, δεν αντιλαμβανόταν αυτή την ανάσταση παρά μόνο σε σχέση με ένα γενικό νόμο. Ο Ιησούς όμως της δείχνει ότι η ανάσταση είναι ένα γεγονός ήδη παρόν, επειδή Αυτός δεν προξενεί απλώς, αλλά είναι η ανάσταση και η ζωή. Οι κεκοιμημένοι μας ζουν διά και εν Χριστώ. Η ζωή τους συνδέεται με την προσωπική παρουσία του Χριστού και εκδηλώνεται εν αυτή. Εάν θελήσουμε να ενωθούμε πνευματικά με ένα κεκοιμημένο αδελφό μας που αγαπούσαμε πολύ, δεν θα προσπαθήσουμε να τον ζωντανέψουμε στη φαντασία μας, αλλά θα έρθουμε σε επικοινωνία με τον Ιησού και εν Αυτώ θα τον βρούμε.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος. Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου». Αφενός, στον Ιησού ο άνθρωπος μπορεί να λυγίσει μπροστά στη συγκίνηση και να θλιβεί για την απώλεια ενός φίλου: « Εδάκρυσεν ο Ιησούς. Έλεγον δε οι Ιουδαίοι, ίδε πως εφίλει αυτόν». Αφετέρου, ο Θεός, εν Χριστώ, μπορεί να διατάξει τον θάνατο ως έχων εξουσία: « Φωνή μεγάλη εκραύγασε· Λάζαρε, δεύρο έξω. Και εξήλθεν ο τεθνηκώς…».
Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: « Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι». Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: « Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: « Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον…».
Να λιοπόν τι θα μάθουμε, αν πάμε το Σάββατο αυτό στη Βηθανία, στον τάφο του Λαζάρου. Εμείς όμως δεν θέλουμε να συναντήσουμε τον Λάζαρο. Θέλουμε να συναντήσουμε στη Βηθανία τον Ιησού και να ξενινήσουμε μαζί Του τη φετινή Μ. Εβδομάδα. Μας προσκαλεί ο ίδιος και μας περιμένει. Η Μάρθα ήρθε κρυφά να πει στην αδελφή της: « Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σοι». Και η Μαρία « ως ήκουσεν, εγείρεται ταχύ και έρχεται προς Αυτόν». Ο Κύριος με καλεί. Θέλει κατά τις ημέρες του Πάθους Του να μην τον εγκαταλείψω. Θέλει, αυτές ακριβώς τις μέρες να αποκαλυφθεί σε μένα – που μπορεί ήδη να «όζω» – με ένα τρόπο καινούριο και υπέροχο. Κύριε, έρχομαι.
( Lev Gillet,(ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας) Πασχαλινή κατάνυξη, Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ ( Φεβρουάριος 2009) σ. 51- 55).


Απολυτίκιον. Ήχος α΄
«Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος,
ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός·
ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες,
τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες,
σοὶ τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν·
Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις,
εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Μετάφρασις
«Θέλοντας Χριστέ και Θεέ μας να δείξεις,
προ της σταυρικής Σου Θυσίας,
ότι είναι βέβαιο πράγμα η ανάσταση όλων των νεκρών,
ανέστησες εκ νεκρών τον Λάζαρον ·
Για τούτο και εμείς,
μιμούμενοι τα παιδιά που σε υποδέχθηκαν
κατά την είσοδό Σου στην Ιερουσαλήμ,
κρατούμε στα χέρια μας τα σύμβολα της νίκης,
τα βάϊα και βοώμε προς Εσένα,
τον νικητή του θανάτου:
Βοήθησέ μας και σώσε μας,
Συ που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του ουρανού,
ας είσαι ευλογημένος Συ,
που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο»

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Το Ελληνορθόδοξο 1821

Διαχρονικά μηνύματα από το Ελληνορθόδοξο 1821
Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων
Κατά τή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ὁ ὑπόδουλος Ἑλληνισμός, ἡ πονεμένη Ρωμηοσύνη, ὅπως τήν χαρακτηρίζει ὁ Φώτης Κόντογλου, ἀντιστάθηκε καί μέ τό ντουφέκι καί μέ τό φιλότιμο. Στήν πρώτη μορφή ἀντιστάσεως, τίς ἔνοπλες ἐξεγέρσεις, πρωτοστατοῦσαν οἱ κλεφταρματολοί, ἀλλά σημαντικός ἦταν καί ὁ ρόλος τῶν Ἐπισκόπων καί τῶν ἁπλῶν ἱερέων. Στή δεύτερη μορφή ἀντιστάσεως, τήν πνευματική καί ἠθική, ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε ὁ ἀδιαμφισβήτητος ἡγέτης καί καθοδηγητής. Τοῦτο ὁμολογοῦν καί οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 πού ἔζησαν τά γεγονότα ἀπό κοντά. Χαρακτηριστικά ὁ Κοζανίτης ὁπλαρχηγός Νικόλαος Κασομούλης γράφει στόν Πρόλογο τοῦ ἔργου του "Ἐνθυμήματα Στρατιωτικά" καί τά ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: "Ἀπό τά διάφορα ἱστορικά καί ἐκκλησιαστικά συγγράμματα καί ἀπό αὐτά τά πράγματα γνωρίζοντες ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, ὁ χαρακτήρ καί τά ἔθιμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βασιλείου μας, ἐδιατηρήθησαν ὑπό τήν ἐπαγρύπνησιν τοῦ Κλήρου μας καί τῶν διαφόρων πεπαιδευμένων τοῦ Ἔθνους μας, καί διά τῆς κοινῆς εὐλαβείας πρός τήν ἁγίαν ἡμῶν Θρησκείαν...". Ἀλλά καί ὁ ἔντιμος Βρετανός Βυζαντινολόγος, ὁ ἀείμνηστος Στῆβεν Ράνσιμαν, στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου του "Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ" ἐπισημαίνει: " Ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν ἡ δύναμη πού διετήρησε τόν Ἑλληνισμό κατά τήν διάρκεια τῶν σκοτεινῶν αἰώνων...".
Ἡ πνευματική αὐτή ἀντίσταση τοῦ Γένους καί ὁ Ἐθναρχικός ρόλος τῆς Ἐκκλησίας μας κατά τήν περίοδο ἐκείνη ἀναδεικνύονται κυρίως στούς ἑξῆς τομεῖς:
1) Ἡ διαφύλαξη τῆς Πίστεως καί τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Κατά τήν διάρκεια τῆς δουλείας οἱ ἔννοιες Ὀρθόδοξος καί Ρωμηός ἦσαν σχεδόν ταυτόσημες. Ἐθνάρχης (Μιλλέτ-Μπασί) ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων τῆγς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἦταν ὁ Πατριάρχης, ἡ δέ ἀπώλεια τῆς θρησκευτικῆς ταυτότητος σήμαινε αὐτομάτως καί τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος. Ὅποιος ἄλλαζε τήν Πίστη του εἴτε ἀκουσίως εἴτε ἑκουσίως τούρκευε ἤ φράγκευε, χανόταν γιά τόν Ἑλληνισμό. Ἡ Ἐκκλησία ἀγωνίσθηκε γιά νά σταματήσουν οἱ προσχωρήσεις Ὀρθοδόξων στό Ἰσλάμ. Ὁ Νεκτάριος Τέρπος καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός εἶναι χαρακτηριστικά παραδείγματα μοναχῶν πού ἔδωσαν τήν πνευματική μάχη γιά νά ἀποτρέψουν τόν ἐξισλαμισμό τῶν ταλαιπώρων Ρωμηῶν καί γιά νά διατηρήσουν τήν ἑλληνικότητα τῆς γλώσσας καί τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Πρέπει νά τονισθεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία διεφύλαξε τήν ἐθνική συνείδηση ἀκόμη καί σέ ἐκείνους τούς Χριστιανούς πού ἔχαναν τήν γλῶσσα. Οἱ τουρκόφωνοι Καππαδόκες στήν Μικρά Ἀσία κράτησαν τήν ἐθνική τους ταυτότητα, διότι παρέμειναν πιστά μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως οἱ Βαλαάδες τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας κράτησαν τήν ἑλληνική γλῶσσα, ἀλλά προσεχώρησαν στό Ἰσλάμ γιά νά ἀποκτήσουν προνόμια. Γρήγορα τούρκεψε ἡ συνείδησή τους καί χάθηκαν γιά τόν Ἑλληνισμό. Μιά ἄλλη ὁμάδα Χριστιανῶν πού ἐξισλαμίσθηκε βιαίως τόν 17ο αἰῶνα εἶναι οἱ Τσάμηδες στήν Θεσπρωτία. Ἡ ἀλλάγή τῆς Πίστεως ὁδήγησε σέ ἀπότομη ἀλλαγή τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεώς τους. Ἔγιναν φανατικοί τουρκαλβανοί καί διῶκτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέχρι καί τήν περίοδο τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου!
Οἱ μεγαλύτεροι ἀντιστασιακοί κατά τοῦ κατακτητῆ εἶναι οἱ Νεομάρτυρες. Τό παράδειγμα τῆς αὐτοθυσίας τους στερέωνε τήν Πίστη τῶν ὑποδούλων καί περιόριζε τούς ἐξισλαμισμούς. Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός στό βιβλίο του "Τουρκοκρατία"(ἐκδ. Ἀκρίτας, Ἀθήνα 1998) γράφει χαρακτηριστικά: "Τό μαρτύριο τῶν Νεομαρτύρων δείχνει καί τήν συμμετοχή τῆς Ἐκκλησίας στήν ἀντίσταση καί τήν ἑνότητα τοῦ Γένους ἔναντι τοῦ τυράννου. Στήν ἐπιστροφή καί ὁμολογία τῶν Νεομαρτύρων συνέβαλλαν ἀποφασιστικά οἱ Γέροντες -Πνευματικοί τους. Σ' αὐτούς κατέφευγαν, κυρίως στά ἁγιορείτικα μοναστήρια, γιά νά μετανοήσουν καί νά εἰσαχθοῦν στήν πνευματική ζωή. Τά ἀσκητήρια ἔγιναν ἔτσι προμαχῶνες μπροστά στά κύματα τοῦ μουσουλμανισμοῦ.... ".
2) Ἡ Παιδεία, κρυφή καί φανερή. Πολλοί διερωτῶνται σήμερα: Ἦσαν οἱ Ὀθωμανοί ἀνεκτικοί ἤ καταπιεστικοί στό ζήτημα τῆς Παιδείας τῶν ὑποδούλων; Τήν ἀπάντηση μᾶς δίδει χωρίς προκαταλήψεις ὁ προαναφερθείς Στῆβεν Ράνσιμαν στό περισπούδαστο ἔργο του "Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ" .Ἐκεῖ ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Σουλτάνος στήν Κωνσταντινούπολη δέν εἶχε ἐκδώσει ποτέ φιρμάνι πού νά ἀπαγορεύει τήν ἐκπαίδευση τῶν Ρωμηῶν, ἀλλά οἱ τοπικοί Ὀθωμανοί ἡγεμόνες ἦσαν ἀνεξέλεγκτοι στό θέμα αὐτό καί πολλάκις αὐθαιρετοῦσαν κατά τῶν ὑποδούλων. Ὅταν οἱ Ρωμηοί κατόρθωναν νά φιλοδωρήσουν τόν τοπικό μπέη τότε λειτουργοῦσε σχολεῖο ἐλεύθερο, ἀλλά καί αὐτό γιά λίγα χρόνια. Στήν συνέχεια ἐδημεύετο τό κτίριο καί τά παιδιά ἐστέλλοντο στό σπίτι τους. Καί καταλήγει ὁ Ράνσιμαν: "Γιά τούς πιό πολλούς Τούρκους ἡ Παιδεία τῶν ὑποδούλων φυλῶν ἦταν κάτι τελείως ἀνεπιθύμητο". Γι' αὐτές , λοιπόν, τίς δύσκολες περιπτώσεις καί ἰδίως γιά τούς δύο πρώτους πού σκοτεινούς αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας χρειάσθηκε νά λειτουργήσουν καί τά Κρυφά Σχολειά. Ὁ παπάς ἤ ὁ καλόγερος λαμβάνοντας τίς κατάλληλες προφυλάξεις δίδασκαν στά παιδιά τοῦ χωριοῦ τά "κολλυβογράμματα" μέ διδακτικά ἐγχειρίδια τό Ψαλτῆρι καί τήν Ὀκτώηχο.
Στήν ἐποχή μας ἐμφανίσθηκαν ὁρισμένοι ἐρευνητές, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβήτησαν τήν ὕπαρξη Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Ἀφοῦ λειτούργησαν ὀνομαστά Ἑλληνικά Σχολεῖα ἐπί Τουρκοκρατίας, λένε, τί ἀνάγκη ὑπῆρχε γιά κρυφή ἐκπαίδευση; Προφανῶς λησμονοῦν τήν παρατήρηση τοῦ Ράνσιμαν , ὅπως ἐπίσης θέλουν νά ἀγνοοῦν τό γεγονός ὅτι τά γνωστά σχολεῖα τοῦ Γένους λειτούργησαν κυρίως μετά τό 1650. Στούς δύο πρώτους αἰῶνες τί γινόταν; Τούς διαψεύδουν ἐπίσης τά πάμπολλα τοπωνύμια σέ διάφορα μέρη τοῦ Ἑλληνισμοῦ πού ἀναφέρονται στό Κρυφό Σχολειό. Στά Γιάννενα, στήν Ἀρκαδία, στή Μάνη, στήν Ἴο, στήν Κρήτη, στήν Βοιωτία καί ἀλλοῦ, ἀκόμη καί σήμερα δείχνουν οἱ ντόπιοι μοναστήρια ἤ σπηλιές μέ τό ὄνομα Κρυφό Σχολειό. Τί συνέβη ἄραγε;Ἔπαθαν ὁμαδική παράκρουση οἱ κάτοικοι ὅλων αὐτῶν τῶν τόπων καί προσεχώρησαν σέ ἕνα "μύθο" πού καλλιεργεῖ ἡ Ἐκκλησία; Ἀλλά τήν πιό ἀποστομωτική ἀπάντηση στούς ἀρνητές τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ δίδει ὁ Γάλλος δημοσιογράφος Ρενέ Πυώ στό βιβλίο του "Δυστυχισμένη Βόρειος Ἤπειρος" (ἑλλην. μετάφραση Ἀγόρως Λαζάρου, ἐκδ. Τροχαλία). Ὁ Πυώ ἐπεσκέφθη τό Ἀργυρόκαστρο τό 1913 μόλις εἶχε ἐλευθερωθεῖ ἀπό τόν Ἑλληνικό Στρατό. Ἐκεῖ λοιπόν γνώρισε δεκάδες Ἑλληνόπουλα , τά ὁποῖα τοῦ ὁμολόγησαν ὅτι ἔκαναν κρυφά μαθήματα ἐπειδή οἱ Τοῦρκοί ἀπηγόρευαν τήν διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας! Τοῦτο γινόταν στίς ἀρχές τοῦ 20 οῦ αἰῶνος. Σκεφθῆτε τί γινόταν σέ πολύ πιό δύσκολα χρόνια.
Ἄλλωστε ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό "κατασκευασμένους μύθους" γιά νά τονίσει τήν προσφορά της στήν Παιδεία τοῦ ὑποδούλου Γένους, διότι καί σέ ὅσα φανερά καί δημόσια σχολεῖα λειτουργοῦσαν ἡ παρουσία της ἦταν ἐμφανής καί καθοδηγητική. Ὁ Ἀπόστολος Βακαλόπουλος στό βιβλίο του "Νέα Ἑλληνική Ἱστορία 1204 -1985" (ἐκδ. Βάνιας, ιστ' ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 1999) παρατηρεῖ: " Ἕνα ὁρόσημο στήν ἱστορία τῆς παιδείας ἐπί τουρκοκρατίας ἀποτελεῖ ἡ ἵδρυση τῆς Πτριαρχικῆς Σχολῆς, τῆς γνωστῆς ἀργότερα Πατριαρχικῆς Ἀκαδημίας ἤ Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ἀπό τόν πρῶτο Πατριάρχη μετά τήν Ἅλωση, τόν Γεννάδιο, στά 1454". Πρέπει νά θυμίσουμε ἐπίσης τή δράση τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὑπέρ τῆς ἱδρύσεως ἑλληνικῶν σχολείων καθώς καί τήν ἵδρυση τῆς Ἑλληνικῆς Σχολῆς στήν Κύπρο, στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί μετέπειτα Ἐθνομάρτυρα Κυπριανό. Πρόκειται γιά τό σημερινό Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ἀλλά καί μόνο ἡ παρακολούθηση τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπό τούς πιστούς ἦταν ἕνα συνεχές μάθημα ἑλληνικῆς γλώσσας, ἐνῷ τά κηρύγματα τῶν κληρικῶν μετέδιδαν μήνυμα ἐλπίδας καί Ἀναστάσεως. Ἡ ρίζα τῆς Μεγάλης Ἰδέας δέν βρίσκεται μόνον στά δημοτικά ἄσματα, στούς θρύλους καί στίς παραδόσεις. Βρίσκεται καί στήν εὐχή "Χριστός Ἀνέστη, ἡ Ἑλλάς Ἀνέστη" πού ἀκουγόταν ὅταν γιόρταζαν τό Πάσχα οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες.
Καθ' ὅλην τήν διάρκεια τῆς δουλείας ὑπό τούς Ὀθωμανούς Τούρκους ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπῆρξε ἕνα μεγάλο καί διαρκές σχολεῖο ἐλπίδας, ὑπομονῆς, πνευματικῆς ἀντιστάσεως, ἠθικῆς ἐλευθερίας καί ἐθνικῆς ἀφυπνίσεως. Μόνον ἔτσι μποροῦσε νά ἐπιτευχθεῖ ἡ Παλιγγενεσία. Καί μόνον ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ βαθειά Πίστη τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ 1821. "Μάχου ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος" ξεκινᾶ ἡ προκήρυξη τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη τόν Φεβρουάριο τοῦ 1821. "Ὅταν πήραμε τά ὅπλα εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ Πίστεως καί ὕστερα ὑπέρ Πατρίδος" βροντοφώναξε ὁ Θ. Κολοκοτρώνης στούς μαθητές τοῦ πρώτου Γυμνασίου τῆς ἀπελευθερωμένης Ἀθήνας. Γι' αὐτά βασανίσθηκαν καί γι' αὐτά ἀγωνίσθηκαν οἱ πρόγονοί μας. Ἐμεῖς οἱ νεώτεροι ὀφείλουμε νά μήν τούς διαψεύσουμε.

Η IP σου είναι

Sign by Danasoft - Get Your Free Sign

ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ......

Βάλε προορισμό και δες την διαδρομή που διάλεξες

News

TV Online

Skype