Καβάφης Κωνσταντίνος

Οδός Καβάφη στην Αλεξάνδρεια προς τιμή του μεγάλου ποιητή

Στις 10 Φεβρουαρίου μετονομάζεται σε οδό Καβάφη, ο δρόμος του σπιτιού όπου έζησε ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής.

Η Αλεξάνδρεια, η πόλη που ενέπνευσε τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον τιμά και πάλι. Έτσι, στις 10 Φεβρουαρίου, θα πραγματοποιηθεί με κάθε επισημότητα η μετονομασία του δρόμου μπροστά από το σπίτι του ποιητή στην Αλεξάνδρεια, από οδό Σαρμ Ελ Σέιχ, σε οδό Κ. Καβάφη.

Τα εγκαίνια αναμένεται να πραγματοποιηθούν από κοινού από τον δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη και τον κυβερνήτη της Αλεξάνδρειας Άντελ Λαμπίμπ, παρουσία του πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β΄και του προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας Γιάννη Σιόκα.
Την ίδια ημέρα, θα διαβαστούν έργα του μεγάλου ποιητή, στο σπίτι όπου έζησε, από μαθητές και φοιτητές, στα ελληνικά και τα αραβικά, ενώ ο διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού παραρτήματος Αλεξανδρείας Μανόλης Μαραγκούλης θα ξεναγήσει τους παρισταμένους στο σπίτι του Καβάφη.

Μάλιστα, για το θέμα συζήτησε και ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας σε συνάντησή του στην Αθήνα με την αντιδήμαρχο Διεθνών Σχέσεων του Δήμου Αθηναίων, Σόφη Δασκαλάκη- Μυτιληναίου. Οι εκδηλώσεις θα γίνουν υπό την αιγίδα του δήμου Αθηναίων και της ΕΚΑ, σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές της Αλεξάνδρειας.

Ο κυβερνήτης της Αλεξάνδρειας Άντελ Λαμπίμπ ανακοίνωσε την απόφασή του να μετανομαστεί η οδός Σαρμ ελ Σέιχ σε οδό Καβάφη, στις 27 Οκτωβρίου 2009, στο Στάδιο της Ελληνικής Κοινότητας, κατά τη διάρκεια των εορτασμών που πραγματοποιήθηκαν για τα 100 χρόνια του Ζερβουδακείου Μεγάρου, στο Ελληνικό Τετράγωνο του Σάτμπι.

ΠΗΓΗ:www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, Κυριακή 31-1-2010

Αριθμοί και Αρμονία

O μαγικός αριθμός της αρμονίας Οι Πυραμίδες, όπως και η Mόνα Λίζα, βασίζονται στον αριθμό 1,618033 που ορίζει την αρμονία και την ομορφιά και απεικονίζεται παγκοσμίως με το γράμμα φ «E» 30/1

ΑΡΘΡΟPHOTO GALLERY

Οι Πυραμίδες της Aιγύπτου, ο Παρθενώνας, η Mόνα Λίζα, ο Tζόρτζ Kλούνεϊ και το κορμί της Mόνικα Mπελούτσι έχουν κάτι κοινό! H θελκτικότητά τους λέγεται πως βασίζεται στη «Xρυσή Tομή», τον μαγικό αριθμό 1,618033... που ορίζει την αρμονία και την ομορφιά!

Σε τι συνίσταται όμως η ιδιαιτερότητα και παράλληλα η μαγεία αυτού του αριθμού που απεικονίζεται παγκοσμίως και με το γράμμα φ (προς τιμήν του αρχαίου γλύπτη Φειδία) και έχει απασχολήσει την επιστημονική κοινότητα όσο κανένας άλλος αριθμός στην ιστορία των Μαθηματικών;

O Λεονάρντο ντα Bίντσι ζωγράφισε τη Mόνα Λίζα ώστε να χωράει σε ένα τέλειο ορθογώνιο

Tο συναρπαστικό μάλιστα στην όλη υπόθεση είναι ότι τον συγκεκριμένο αριθμό δεν μελετούν μόνο μαθηματικοί, αλλά βιολόγοι, καλλιτέχνες, μουσικοί, ιστορικοί, αρχιτέκτονες, ψυχολόγοι ακόμα και μυστικιστές!

«Yπάρχουν πολλά σχήματα, τα οποία έχουν την ιδιότητα φ όπως ο Παρθενώνας, το αρχαίο θέατρο της Eπιδαύρου, το πορτρέτο της Mόνα Λίζα», εξηγεί ο καθηγητής μέσης εκπαίδευσης και γ.γ. της Eλληνικής Mαθηματικής Eταιρείας, Iωάννης Tυρλής. «Eχουν γίνει έρευνες για να εξηγήσουν γιατί η εμφάνιση του αριθμού φ στο σχήμα της τηλεόρασης μάς ικανοποιεί αισθητικά. Φαίνεται ότι όταν υπάρχει αυτή η εικόνα, ο εγκέφαλος λαμβάνει περισσότερα ερεθίσματα για να μελετήσει τις πληροφορίες που απορρέουν από αυτό που βλέπει. Στα ορθογώνια σχήματα ο φ δίνει την αίσθηση της αποκωδικοποίησης πληροφοριών και κυρίως ταυτίζεται η ύπαρξη της αναλογίας αυτής με αυτό που αισθητικά αρέσει στους περισσότερους».

Πράγματι, η πρόσοψη του Παρθενώνα αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα εφαρμογής του φ, όπως και οι πυραμίδες της Aιγύπτου που ακολουθούν τη δομή ενός ισοσκελούς τριγώνου. Aιώνες αργότερα, ο Λεονάρντο ντα Bίντσι θα ζωγράφιζε το περίφημο πρόσωπο της Mόνα Λίζα με τέτοιον τρόπο ώστε αυτό να χωράει σε ένα τέλειο ορθογώνιο. Aκόμα και ο Mότσαρτ συνέθεσε μερικά από τα έργα του, με τρόπο ώστε η χρονική αναλογία να αντιστοιχεί στη χρυσή τομή. Στη σημερινή εποχή, τέτοια άρτια σχήματα τα συναντάμε ακόμα και στις πιστωτικές κάρτες!

Θεϊκή αναλογία

Tο συναρπαστικό με αυτή τη θεϊκή αναλογία, όπως την ονόμασε ο φραγκισκανός μοναχός Λούκα Πατσιόλι τον 15ο αιώνα, είναι η εφαρμογή της στον άνθρωπο. «O Tζορτζ Kλούνεϊ, τα πρόσωπα αλλά και τα σώματα της Mόνικα Mπελούτσι και της Kάρλα Mπρούνι έχουν τις αναλογίες αυτές», αναφέρει ο I. Tυρλής και εξηγεί πως «αν διαιρέσουμε το ύψος ενός ανθρώπου με την απόσταση από το έδαφος μέχρι τη μέση του και βγει 1,6180... αυτό είναι κριτήριο για το αν το σώμα έχει τη θεϊκή αναλογία!».

H περίφημη αυτή ανακάλυψη των μαθηματικών αναλογιών του ανθρώπινου σώματος από τον Λεονάρντο ντα Bίντσι που απεικονίζεται και στο έργο του «Aνθρωπος του Bιτρούβιου» είναι βασισμένο στην πραγματεία του Pωμαίου μαθηματικού Mάρκου Πολλιώνα Bιτρούβιου, ο οποίος είχε μελετήσει για το ανθρώπινο σώμα, καταλήγοντας σε συμπεράσματα όπως ότι η απόσταση από την άκρη του πιγουνιού έως τη μύτη είναι το ένα τρίτο του μήκους του προσώπου, η απόσταση της γραμμής των μαλλιών έως τα φρύδια είναι το ένα τρίτο του μήκους του προσώπου κ.ο.κ.

ν λοιπόν θέλει να ανακαλύψει κάποιος κατά πόσο ανταποκρίνεται στα πρότυπα της αισθητικής τελειότητας, δεν έχει παρά να προμηθευτεί... μεζούρα!

O αριθμός

Tον ανακάλυψαν οι αρχαίοι Eλληνες

O Πυθαγόρας, και εν γένει οι Aρχαίοι Eλληνες μαθηματικοί, παρατήρησαν ότι τα πάντα πάνω στη Γη, από τα φυτά μέχρι το ανθρώπινο σώμα, αναπτύσσονται βάσει μιας αναλογίας. Xρησιμοποιώντας μια σειρά πολύπλοκων εξισώσεων, κλασμάτων και γεωμετρικών σχέσεων, κατέληξαν ότι το σημείο τομής, η χρυσή αναλογία, εκφράζεται με τον αριθμό 1,618033... που δίνει και την «τιμή» της αρμονίας.

H «χρυσή τομή» κατά τον γλύπτη Θόδωρο

Oι διάφορες μορφές Tέχνης - με ήχους (Mουσική), με λέξεις (Ποίηση-Λογοτεχνία), με κινήσεις του σώματος (Xορός, Θέατρο), με εικόνες (Zωγραφική, Φωτογραφία, Kινηματογράφος κλπ.) ή με σχήματα και μορφές σε υλικά στον χώρο (Γλυπτική, Aρχιτεκτονική), διαμορφώνονται με πολλά συστήματα λογικής οργάνωσης, χωρίς να είναι πάντοτε εμφανή. Oι τέχνες, ως μορφές επικοινωνίας, από καταβολής ανθρώπινης ύπαρξης, υπακούουν συνειδητά ή υποσυνείδητα σε «ρυθμούς» που αντιστοιχούν στους ρυθμούς της φύσης.

Στην προσπάθεια του κάθε δημιουργού να αφουγκραστεί τους ρυθμούς της ζωής και της εποχής χρησιμοποιούνται διάφορα «εργαλεία». Oμως από αυτήν την απλή διαπίστωση που ισχύει στις Tέχνες μέχρι τη συστηματική μυθοποίηση των αριθμών, υπάρχει τεράστια διαφορά. Yπάρχουν έργα με εμφανείς «χρυσές τομές» και «χρυσούς αριθμούς», που είναι γελοία μέχρι κακόγουστα. Oλη αυτή η «μαγειρική» στις Tέχνες, γύρω από δήθεν «μυστικά» ή «μυστήρια», είναι μόνο για τους άσχετους. H Tέχνη δικαιώνεται μέσα από την αμεσότητα του έργου Tέχνης στη δυνατότητα να εμπεριέχει σημαντικές πληροφορίες της εποχής, όχι μόνο στην «κολακεία» του εφήμερου γούστου, αλλά στη διάρκεια, ως σύνθεση της ιστορικής στιγμής στην πορεία του χρόνου. Σε ό,τι με αφορά: Yπάρχουν έργα μου ως αποτέλεσμα μιας συστηματικής λογικής ανάλυσης και μελέτης και άλλα που «βγήκαν» αυθόρμητα και διαισθητικά, όπου τελικά διαπίστωσα εκ των υστέρων μια βαθιά οργάνωση που έγινε ασυνείδητα.

Eιρήνη Mιχαλούδη

ΠΗΓΗ:http://www.ethnos.gr/article.asp Κυριακή, 31 -1-2010

Νάνα Μούσχουρη

«Ξαναγύρισα στην Ελλάδα για να πω αντίο...»

«Είναι μεγάλη ευτυχία για μένα η κυκλοφορία των δύο πιο σημαντικών συναυλιών που έχω δώσει στη χώρα μας» γράφει η Νάνα Μούσχουρη στο σημείωμα που περιλαμβάνει η κασετίνα με τα τέσσερα CD και δύο DVD από τις εμφανίσεις της στο Ηρώδειο το 1984 και το 2008

ΑΡΘΡΟ PHOTO GALLERY

Hταν 23 Ιουλίου του 1984 όταν η Νάνα Μούσχουρη εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Ηρώδειο, το οποίο άνοιξε τις πύλες του για πρώτη φορά σε συναυλία μη κλασικού ρεπερτορίου. Την ερμηνεύτρια προσκάλεσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προκειμένου να δώσει δύο μεγάλες συναυλίες για τον εορτασμό των 10 χρόνων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά, την ίδια ημερομηνία, στις 23 Ιουλίου του 2008 η Νάνα Μούσχουρη επέστρεψε στο Ηρώδειο προκειμένου να δώσει εκεί τις δύο τελευταίες συναυλίες της μεγαλειώδους καριέρας της. Η ίδια εξάλλου είχε εξομολογηθεί λίγα χρόνια πριν: «Η καριέρα μου θα τελειώσει στην Ελλάδα.

Σαν ένα χελιδόνι κι εγώ που έφυγε από το σπίτι του, άφησε τον ήλιο και τη θάλασσά του, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, είδε δάκρυα, χαρές, πολέμους, κουράστηκε κι αποφάσισε να ξαναγυρίσει στο κύμα που το έσπρωξε μακριά στο εξωτερικό...». Τις δύο αυτές θρυλικές συναυλίες της παγκόσμιας Ελληνίδας που σημάδεψαν ανεξίτηλα την καριέρα της, αλλά και τη μνήμη όσων τις παρακολούθησαν, προσφέρει στους αναγνώστες του το «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» από σήμερα.

Πρόκειται για μια μοναδική συλλογή η οποία αποτελείται από τέσσερα CD και δύο DVD με μουσικές αλλά και ζωντανά στιγμιότυπα από τις δύο μοναδικές αυτές βραδιές. Για τη συναυλία του 1984 θα δοθούν δύο CD και ένα DVD και για τη συναυλία του 2008 δύο ακυκλοφόρητα CD και ένα DVD. Αυτή την Κυριακή θα κυκλοφορήσει μαζί με την εφημερίδα η 6πλή κασετίνα και το 1ο ακυκλοφόρητο CD από την αποχαιρετιστήρια βραδιά του 2008.

Αναμνήσεις

Η Νάνα Μούσχουρη έχει φυλάξει καλά στη μνήμη και την ψυχή της πολλές αναμνήσεις από τις δύο αυτές εμφανίσεις της. Η ίδια θέλησε να μοιραστεί μαζί μας κάποιες από αυτές: «Οταν ήρθα στο Ηρώδειο, το 1984, είχα να εμφανιστώ μπροστά στο ελληνικό κοινό είκοσι ολόκληρα χρόνια. Παρότι είχα κάνει μια μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό, είχα την αγωνία μιας πρωτοεμφανιζόμενης κοπέλας. Φοβόμουν μήπως οι Ελληνες δεν με θυμούνται...». Οσο για την περιβόητη στιγμή που κατέβηκε από τη σκηνή, πήγε μπροστά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, του τραγούδησε το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» και του φίλησε το χέρι, εξομολογείται: «Ηταν μια κίνηση τελείως αυθόρμητη.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με είχε στηρίξει από τα πρώτα μου βήματα. Οταν κέρδισα στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, το 1959, μου είχε στείλει ένα σημείωμα στο οποίο μου έγραφε: «Από δω και πέρα δεν έχεις να φοβάσαι παρά μόνον τον εαυτό σου». Κι όταν ερχόταν στο εξωτερικό να με ακούσει, πάντα του έλεγα αυτό το τραγούδι. Ηταν το τραγούδι του...». Θυμάται επίσης τη φράση του Κων/νου Καραμανλή: "Τελικά, Νάνα, μπορεί να είσαι πιο χρήσιμη στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα".

Οσο για τα συναισθήματά της για εκείνη τη βραδιά; «Ενιωθα τόσο γεμάτη που είπα στον κόσμο πως αν έπρεπε να τελειώσω την καριέρα μου θα έπρεπε να την τελειώσω εκείνη ακριβώς τη στιγμή». Και η αποχαιρετιστήρια συναυλία του 2008 όμως ήταν εξίσου σημαδιακή για εκείνη. «Οταν αποφάσισα να πραγματοποιήσω μια τελευταία, αποχαιρετιστήρια, παγκόσμια περιοδεία, είπα από την αρχή πως θα τελειώσω στο Ηρώδειο. Ολο αυτό το ταλέντο και όλη αυτή η καριέρα έπρεπε να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στην Ελλάδα. Ξαναγύρισα λοιπόν στην Ελλάδα για να πω αντίο στο εξωτερικό».

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΝΑΝΑΣ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ

«Θα τελειώσω τον γύρο του κόσμου στο Ηρώδειο»

Είναι μεγάλη ευτυχία για μένα η κυκλοφορία των δύο πιο σημαντικών συναυλιών που έχω δώσει στη χώρα μας. Δύο συναυλίες ξεχωριστές από κάθε άποψη αλλά και στενά συνδεδεμένες με το νήμα της ίδιας αγάπης, της ίδιας αλήθειας, της ίδιας έντασης και συγκίνησης, των ίδιων ηθικών αξιών που μόνον η χώρα μας εμπνέει και γεννά.

Η πρώτη συναυλία ήταν το 1984, 23 και 24 Ιουλίου, όταν ύστερα από 20 χρόνια που ταξίδευα με τα τραγούδια της πατρίδας μας στο εξωτερικό, γύρισα προσκεκλημένη από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή για να τραγουδήσω στο μοναδικό Ωδείο Ηρώδου Αττικού για τον εορτασμό των δέκα χρόνων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Στη συναυλία αυτή αισθάνθηκα ότι επιβεβαίωσα ξανά την ελληνική μου ταυτότητα και την αποδοχή του κόσμου στη χώρα μας. Ηταν η επιστροφή.

Και στο τέλος, όταν ανάμεσα στα χειροκροτήματα ακούστηκε μια φωνή: «να μας ζήσεις», εκεί μπροστά στον πατέρα και την αδελφή μου, τον Νίκο Γκάτσο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τη Μελίνα, όλους εκείνους που είχαν μοιραστεί τις στιγμές αυτές, γνωστούς και αγνώστους, σκέφτηκα ότι έτσι έπρεπε να είναι η τελευταία συναυλία. Τόση αγάπη δεν θα μπορούσα να ξαναβρώ. 24 χρόνια μετά, το 2008, και στο τέλος της αποχαιρετιστήριας περιοδείας μου έχοντας διασχίσει τις πέντε ηπείρους και έχοντας περάσει, για τελευταία φορά, από την Opera του Σίδνεϊ, το Lincoln Center της Νέας Υόρκης, το Royal Albert Hall του Λονδίνου και την Opera Garnier του Παρισιού, είχα ευχηθεί και υποσχεθεί στον εαυτό μου και τους φίλους μου να τελειώσω τον γύρο του κόσμου στο Ηρώδειο.

Αυτή τη φορά ήταν ο Γιώργος Λούκος, πρόεδρος του Φεστιβάλ Αθηνών, που με αγάπη μου άνοιξε την πόρτα αυτού του μοναδικού θεάτρου αλλά και ο Νικήτας Κακλαμάνης, που ως δήμαρχος Αθηναίων στήριξε με θέρμη τις δύο συναυλίες. Σ’ εκείνες τις δύο μαγικές βραδιές, 23 και 24 Ιουλίου, μέσα σε απόλυτη ειρήνη ψυχής και βαθιά συγκίνηση, μπροστά σε όλους που με τίμησαν με την παρουσία τους, την οικογένειά μου, πολιτικές προσωπικότητες με προεξάρχοντα τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, συναδέλφους μου και τους φίλους μου που είχαν έρθει από όλον τον κόσμο, κατέθεσα για τελευταία φορά όλη την αγάπη, τον σεβασμό και την εκτίμηση που για 50 ολόκληρα χρόνια μου είχε εμπιστευτεί το κοινό μαζί με την ευγνωμοσύνη μου για όλα όσα έλαβα και έμαθα όλα αυτά τα χρόνια.

Αν η πρώτη συναυλία στο Ηρώδειο το 1984 ήταν η επιστροφή, αυτή ήταν ο γυρισμός: εκεί που το τέλος έρχεται να συναντήσει την αρχή για να ολοκληρωθεί ο κύκλος. Ελπίζοντας ότι είχα φέρει σε πέρας την ευθύνη που είχα λάβει ως κληρονομιά παρέδωσα τη σκυτάλη στους νεότερους με την ευχή να την αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο μέλλον. Ο δικός μου κύκλος στη ζωή με δίδαξε ότι δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνεις, αλλά πώς και γιατί την κάνεις, η μορφή που της δίνεις. Με δίδαξε ακόμη ότι στην πορεία της ζωής δεν μπορείς να είσαι πάντα πρώτος. Μπορεί να υπάρχει κάποιος καλύτερος, αλλά το πιο σημαντικό είναι να θέλεις να μαθαίνεις διαρκώς και να ξεπερνάς τον εαυτό σου.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω για τη συγκεκριμένη έκδοση, την εφημερίδα «Εθνος», τη Universal Music και τον Θάνο Καραγρηγόρη.

Με αγάπη.

Νάνα Μούσχουρη

- Το «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» προσφέρει στους αναγνώστες τα σημαντικότερα τραγούδια της 50ετούς καριέρας της Νάνας Μούσχουρη, της Ελληνίδας ερμηνεύτριας που κατέκτησε με τη φωνή της ολόκληρο τον κόσμο, της καλλιτέχνιδας-φαινόμενο που έχει πουλήσει περισσότερους από 300.000.000 δίσκους παγκοσμίως, καταλαμβάνοντας την κορυφή σε αυτό το επίπεδο μαζί με τους «Μπιτλς» και τον Ελβις Πρίσλεϊ και έχει λάβει περισσότερους από 350 χρυσούς και πλατινένιους δίσκους σε διάφορες χώρες.

Στα τέσσερα CD και τα δύο DVD της σημαντικής αυτής καλλιτεχνικής προσφοράς της εφημερίδα μας οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ζωντανές ερμηνείες της Νάνας Μούσχουρη σε τραγούδια των σημαντικότερων συνθετών.

Μεταξύ αυτών ο Μάνος Χατζιδάκις και τα τραγούδια του «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», «Χάρτινο το φεγγαράκι», «Τα παιδιά του Πειραιά», «Ο Υμηττός», «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου», «Μίλησέ μου», «Ελα πάρε μου τη λύπη» κ.ά., ο Σταύρος Ξαρχάκος και τα «Ασπρη μέρα και για μας», «Βάλε τον ήλιο σύνορο»κ.ά., ο Μίκης Θεοδωράκης και το «Μέρα Μαγιού», ο Γιώργος Χατζηνάσιος και τα «Πέφτει η βροχή», «Η ενδεκάτη εντολή», «Ηλιε που χάθηκες» κ.ά.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΚΑ

Ankouka@pegasus.gr

ΠΗΓΗ:http://www.ethnos.gr/

Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη την Καλαμάτα

"Ερχόμεθα από του Βοσπόρου τα αγιονέρια,
και φέρνουμε στοργήν και ευλογίαν"
Πλήθος κόσμου υποδέχθηκε πριν από λίγο τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας, Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στη κεντρική πλατεία 23ης Μαρτίου της Καλαμάτας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος συνοδευόμενος από Αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου, Καρπάθου Αμβρόσιο, Ιταλίας Γεννάδιο (Σημείωση Αντιγραφέα: Ο Μητροπολίτης Ιταλίας είναι απόφοιτος της ΠΑΤΜΙΑΔΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ) και Ικονίου Θεόληπτο, αφίχθη σήμερα στην Καλαμάτα για να παραστεί στις εορταστικές εκδηλώσεις της Υπαπαντής.

Ο κ. Βαρθολομαίος κατά την άφιξη του στην κεντρική πλατεία αφού ευλόγησε το πλήθος, μεταξύ άλλων τόνισε: «Με πολλήν συγκίνησιν ευρισκόμεθα δια πρώτην φοράν εις την ιστορικήν και θεοσκέπαστον πόλιν σας, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως του αξίου Ιερωτάτου Μητροπολίτου σας κ. Χρυσοστόμου».

Η ΟΜΙΛΙΑ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριε Ιερώνυμε,

 Ιερώτατε Μητροπολίτα Μεσσηνίας κύριε Χρυσόστομε,

                                       Ιερώτατοι αδελφοί Αρχιερείς,

                                           Εξοχώτατε κ. εκπρόσωπε της Κυβερνήσεως,

                                    Εντιμότατε κύριε Δήμαρχε Καλαμάτας,

                                        Αξιότιμοι εκπρόσωποι των Αρχών,

                                        Ευλογημένε λαέ της Καλαμάτας,

                                        Χαίρετε την χαράν του Χριστού!

Με πολλήν συγκίνησιν ευρισκόμεθα δια πρώτην φοράν εις την ιστορικήν και θεοσκέπαστον πόλιν σας, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως του αξίου Ιερωτάτου Μητροπολίτου σας κ. Χρυσοστόμου και του Εντιμοτάτου κυρίου Δημάρχου.

Καθώς ερχόμεθα μεσ ἀπὸ του Βοσπόρου τ ἁγιονέρια, σας φέρομεν την στοργήν και την ευλογίαν της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, της πνευματικής Μητρός και Τροφού του ευσεβούς ημών Γένους! Σας φέρομεν τον χαιρετισμόν της βασιλίδος των πόλεων, η οποία, ως καθέδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εξακολουθεί να είναι πάντοτε η Βασιλεύουσα εις τας καρδίας των Ορθοδόξων!

Εξ όσων γνωρίζομεν, η επίσκεψίς μας είναι η πρώτη επίσκεψις εν ενεργεία Οικουμενικού Πατριάρχου εις την Καλαμάταν. Την εχρεωστούσαμεν αυτήν την επίσκεψιν, διότι και ο ευσεβής Μεσσηνιακός λαός είναι κατά πάντα άξιός της, αλλά και διότι η Μεσσηνία έδωκεν εις την Κωνσταντινούπολιν δύο Οικουμενικούς Πατριάρχας, τον εξ Αλαγονίας αοίδιμον προκάτοχον ημών Προκόπιον τον Πελεκάσην, και τον εξ Ανδρούσης Αθανάσιον τον Α , ο οποίος και τιμάται ως Άγιος.

Η αγομένη επέτειος εκατόν πεντήκοντα ετών από της θεμελιώσεως του Μητροπολιτικού σας Ναού της Υπαπαντής, μας έδωκε την ευλογημένην αφορμήν δια να έλθωμεν, να μείνωμεν ένα τριήμερον κοντά σας, να τιμήσωμεν την πατρίδα των αοιδίμων προκατόχων μας, να ίδωμεν εκ του πλησίον τα προσφιλή πρόσωπά σας, να καμαρώσωμεν τας προόδους και τα επιτεύγματά σας εις τον πνευματικόν, τον κοινωνικόν και τον πολιτιστικόν τομέα, «να σας χαρούμε», κατά το δη λεγόμενον, αλλά και να συμπανηγυρίσωμεν την μεγάλην εορτήν της Υπαπαντής, την εορτήν της Καλαμάτας και όλης της Μεσσηνίας!

Ευχαριστούμεν από καρδίας όλους σας δια την θερμήν υποδοχήν και τας εκδηλώσεις σεβασμού προς την Μητέρα Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεως και ημάς. Ευχαριστούμεν τον αγαπητόν Δήμαρχον Καλαμάτας Εντιμότατον κ. Παναγιώτην Νίκαν δια την ωραίαν και ευλαβή προσφώνησίν του.

Μετ’ αυτού και το Δημοτικόν Συμβούλιον, όλα τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως και πάντας τους παρισταμένους Εντιμοτάτους εκπροσώπους των επί μέρους Αρχών!

Ευχόμεθα και προσευχόμεθα ο Θεός να προστατεύη την πόλιν και τον Νομόν σας «από οργής, λιμού, λοιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας», και από κάθε φυσικόν, ηθικόν η άλλο κακόν, να χαρίζηται δε εις τον ευσεβή μεσσηνιακόν λαόν ειρήνην, φωτισμόν, υγιείαν, χαράν, όσα εύφημα, όσα άγια, όσα σωτήρια!

Καλώς σας ηύραμεν, αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά! Ο Χριστός εν τω μέσω ημών!

Δοξολογία στον Μητροπολιτικό Ναό Υπαπαντής

Στη συνέχεια στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό της Υπαπαντής Καλαμάτα θα τελεσθεί επίσημη δοξολογία, με αφορμή την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Καλαμάτα.

Αντιφώνηση Οικουμενικού Πατριάρχη:

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριε Ιερώνυμε, Ιερώτατε Μητροπολίτα Μεσσηνίας κύριε Χρυσόστομε και λοιποί Ιερώτατοι αδελφοί, Εξοχώτατοι και Εντιμότατοι εκπρόσωποι των Αρχών, Ευλαβέστατοι Ιερείς και Διάκονοι, Ευλογημένε λαέ της Εκκλησίας του Θεού της ούσης εν Καλαμάτα και πάση τη Μεσσηνία,

Αίνον και ευχαριστίαν πολλήν αναπέμπομεν προς τον Θεόν, ο Οποίος δια της χάριτός Του μας συνήγαγεν επί το αυτό, εις την Καλαμάταν και τον ιερόν Μητροπολιτικόν της Ναόν, τον αφιερωμένον εις την Υπαπαντήν του Υιού Του και την Υπεραγίαν Θεοτόκον, η εφέστιος εικών της οποίας προσωνυμείται επίσης «Παναγία Υπαπαντή», δια να συμπροσευχηθώμεν, να συμπνευματισθώμεν, να συνεορτάσωμεν και να συμπανηγυρίσωμεν την μεγάλην Δεσποτικο-Θεομητορικήν εορτήν, η οποία συνεγείρει τας καρδίας όλων ασφαλώς των πιστών, εξαιρέτως όμως των Μεσσηνίων, όπου και αν ζουν, όπου και αν ευρίσκωνται!

Δοξάζοντες τον Θεόν και την Υπεραγίαν Θεοτόκον, αποτίομεν τιμήν εις την πόλιν η οποία εγέννησε την Αγίαν Μεγαλομάρτυρα Ξενίαν την Θαυματουργόν, τον Οσιομάρτυρα Ηλίαν τον Αρδούνην και τον Όσιον Ιερόθεον τον Ιβηρίτην, αλλά και εις τον νομόν, ο οποίος εχάρισεν εις την Εκκλησίαν τον αοίδιμον προκάτοχον ημών Άγιον Αθανάσιον τον Α , Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, τον Άγιον Αθανάσιον, Επίσκοπον Μεθώνης και τον εκ Κορώνης Όσιον Θεόδωρον τον εν Κυθήροις.

Πάντων τούτων τας θεοπειθείς ευχάς, καθώς και εκείνας του φωτιστού της Μεσσηνίας Αγίου Αποστόλου Ονησιφόρου, επικαλούμεθα δι’ άπαντας τους παρισταμένους, δια το όλον ευσεβές ημών Γένος και δια τα ανά τον κόσμον τέκνα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Είμεθα ευτυχείς ευρίσκοντες επί του ιερού Συνθρόνου της θεοσώστου Μητροπόλεως Μεσσηνίας ποιμενάρχην νέον την ηλικίαν, πολιόν την φρόνησιν, άξιον, πλούσιον την Θεολογικήν και την θύραθεν σοφίαν, φερέλπιδα κατά πάντα, αντάξιον των διαπρεπών προκατόχων του! Εις την Μεγάλην Εκκλησίαν ο Ιερώτατος Μητροπολίτης σας είναι παλαιόθεν ευφήμως γνωστός και ως κληρικός, και ως πανεπιστημιακός καθηγητής, και ως εκπρόσωπος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος εις διαφόρους διαλόγους και διεκκλησιαστικάς συναντήσεις.

Τον αγαπώμεν και τον τιμώμεν και ευχόμεθα η ποιμαντορία του να είναι μακρά, θεοφιλής, πλουσία εις καρπούς πνευματικής, ποιμαντικής, κοινωνικής και επιστημονικής εργασίας, κατ’ αναλογίαν των πολλών ταλάντων, με τα οποία τον έχει προικίσει ο Θεός!

Είμεθα επίσης ευτυχείς συναντώντες ενταύθα τον σεβάσμιον και λίαν αγαπητόν φίλον και επιπόθητον αδελφόν ημών Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριον Ιερώνυμον, ο οποίος, όπως πάντοτε ευγενώς συνηθίζει, προσέτρεξε φιλαδέλφως εις υπάντησιν ημών, μη υπολογίζων κόπον η ταλαιπωρίαν η δυσκολίας καιρικών συνθηκών.

Μακαριώτατε, δεχθήτε, παρακαλούμεν, την ολοκάρδιον αδελφικήν ημών ευχαριστίαν δια την υπερβάλλουσαν φιλαδελφίαν, ευγένειαν και αγάπην Σας.

Αποδώη Υμίν Κύριος αγαθά υπερεκπερισσού! Ανάλογον ευχαριστίαν απευθύνομεν και εις τους λοιπούς ευγενώς προσελθόντας λίαν αγαπητούς αγίους αδελφούς Αρχιερείς, η παρουσία των οποίων υπογραμμίζει την αρραγή ενότητα του πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης, ήτις χαρακτηρίζει τας σχέσεις της Αγιωτάτης Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος μετά της εν Κωνσταντινουπόλει ποτνίας Μητρός Εκκλησίας. Ο Χριστός εν τω μέσω ημών, αδελφοί, και έστι, και έσται εις αιώνας αιώνων!

Εις τον Καθεδρικόν της Καλαμάτας Ναόν ευρισκόμενοι, πρέπον θεωρούμεν να μνημονεύσωμεν τιμητικώς των σεβασμίων ονομάτων τριών εντεύθεν νεωτέρων εκκλησιαστικών αναστημάτων εκτάκτου ακτινοβολίας.

Των μακαριστών Αρχιμανδριτών Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου, πρωτοπόρου Ιεραποστόλου και φωτιστού της Ουγκάντας, Ιωήλ Γιαννακοπούλου, σοφού εκκλησιαστικού διδασκάλου και συγγραφέως, και Επιφανίου Θεοδωροπούλου, σοφού διδασκάλου και χαρισματικού πνευματικού πατρός.

Ως αστέρες διάττοντες ελάμπρυναν σύντρεις τον εκκλησιαστικόν ορίζοντα του παρελθόντος εικοστού αιώνος. Είμεθα βέβαιοι ότι αι μακάριαι ψυχαί των αγάλλονται μαζί μας απόψε και εύχονται υπέρ ημών!

Πριν η κατακλείσωμεν επιθυμούμεν να ευχαριστήσωμεν θερμώς τον Ιερώτατον άγιον Μεσσηνίας δια την ευγενή πρόσκλησίν του προς την ημετέραν Μετριότητα όπως έλθωμεν και ευλογήσωμεν την Μητρόπολίν του και το χριστεπώνυμον αυτής πλήρωμα, με την ευκαιρίαν της συμπληρώσεως εκατονπεντηκονταετίας από της θεμελιώσεως του μεγαλοπρεπούς και καλλιμαρμάρου Μητροπολιτικού Ναού της Υπαπαντής.

Επίσης, δια την ενταύθα υποδοχήν και την εμπνευσμένην και πλήρη ευλαβών αισθημάτων προσφώνησίν του

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω,

«Χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε· και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης έσται μεθ’ υμών»! (Β Κορ. 13: 11).

ΠΗΓΗ: Romfea.gr Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010 17:41  Συντάχθηκε απο τον Αιμίλιο Πολυγένη -

O Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας στον Οικουμενικό Πατριάρχη

O Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας στον Οικουμενικό Πατριάρχη

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php Τελευταία Ενημέρωση: Jan 31, 2010

Εκτύπωση Αποστολή  Κωνσταντινούπολη, φωτορεπορτάζ του Νικολάου Μαγγίνα

Την ευχή να επικρατεί πάντοτε ειρήνη στα Βαλκάνια και σε κάθε γωνιά του πλανήτη εξέφρασαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Boyko Borissov μετά την ιδιαίτερη συνάντηση που είχαν το Σάββατο στο Φανάρι.

Στο επίκεντρο της συζήτησής τους βρέθηκαν θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος ενώ ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισήμανε τις αδελφικές σχέσεις αγάπης ανάμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο Βουλγαρίας. Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε στα αισθήματα αγάπης και εκτίμησης που τρέφει για τον προκαθήμενο της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, Πατριάρχη Μάξιμο καθώς και για το ποίμνιο του. Δεν παρέλειψε δε να αναφερθεί και στις καλές σχέσεις και την αρμονική συνεργασία με την Βουλγαρική Κοινότητα της Πόλης.

«Ο Θεός να μας βοηθήσει να ζούμε με ειρήνη στα Βαλκάνια» ευχήθηκε ο Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας επικαλούμενος τις προσευχές του Οικουμενικού Πατριάρχη. Ο κ. Borissov σημείωσε με νόημα ότι η Κυβέρνηση του εργάζεται προκειμένου οι Ορθόδοξοι,αλλά και όλοι οι πολίτες της χώρας του, να απολαμβάνουν σε περιβάλλον ασφάλειας τις θρησκευτικές ελευθερίες και να ζουν σε κλίμα ενότητας. Όπως είπε η Κυβέρνηση του συμπαρίσταται ιδιαιτέρως στο έργο της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ενώ θέλοντας να καταδείξει την γενικότερη μέριμνα της Πολιτείας για τα θέματα της Εκκλησίας ανέφερε ότι πρόσφατα το Κοινοβούλιο της χώρας του ενέκρινε κονδύλιο για την ανακαίνιση κτιριακού συγκροτήματος της Ορθόδοξης Βουλγαρικής Κοινότητας της Πόλης. Το κτίριο βρίσκεται στο Φανάρι, απέναντι από το Ναό του Αγίου Στεφάνου, που ανήκει στην Βουλγαρική Κοινότητα. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος συνεχάρη τον Βούλγαρο Πρωθυπουργό που η Κυβέρνηση του είναι αρωγός της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας συνόδευαν οι Υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών της Κυβερνήσεως του, βουλευτές καθώς και ο Δήμαρχος της Σόφιας.

Αίσθηση προκάλεσε ο σεβασμός με τον οποίο χαιρέτησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη, κατά την είσοδο και την αναχώρηση του από το Πατριαρχικό Γραφείο. Ο κ.Borissον ασπάσθηκε εκτός από το χέρι του Πατριάρχη αλλά και το εγκόλπιο του.

Μετά την ιδιαίτερη συνάντηση τους, ο Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας προσκύνησε στον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου όπου κληρικοί της Πατριαρχικής Αυλής των ξενάγησαν και τον ενημέρωσαν για την ιστορία του και τα Ιερά Λείψανα που φυλάσσονται σε αυτόν.

Ο Πρωθυπουργός Borissov,δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην επίσκεψη που πραγματοποίησε στα Ιεροσόλυμα. Στο σημείο αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευχήθηκε να επικρατήσει η ειρήνη στην πολύπαθη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια εξήρε τις προσπάθειες που καταβάλουν οι κυβερνήσεις των τριών γειτονικών χωρών, Βουλγαρίας, Ελλάδας και Τουρκίας, για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών τους.

Η Εορτή των Τριών Ιεραρχών στο Φανάρι

Βαρθολομαίος: "Το ποτήρι για την Σχολή της Χάλκης, ξεχείλισε"

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/index.php  Τελευταία Ενημέρωση: Jan 31, 2010

 Κωνσταντινούπολη, φωτορεπορτάζ του Νικολάου Μαγγινα

«Το ποτήριον της Θεολογικής μας Σχολής έχει, κατά το δη λεγόμενον, «ξεχειλίσει»!». Με αυτά τα λόγια ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε ομιλία του το Σάββατο στην Αίθουσα του Θρόνου, αμέσως μετά την πανηγυρική θεία Λειτουργία για την εορτή των τριών Ιεραρχών, έδειξε γι' άλλη μια φορά την ενόχλησή του για τη μη επαναλειτουργία της ιστορικής Θεολογικής Σχολής του Οικουμενικού Θρόνου. Ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα σχολεία της ομογένειας που δεν λειτουργούν πλέον καθώς και στην προσπάθεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου να διατηρηθούν από τους εναπομείναντες Ρωμιούς. Όπως είπε, το κλείσιμο των σχολείων αποτελεί κατάφορη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης ενώ κάλεσε όλους να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την στήριξη της ομογένειας η οποία όπως είπε, εκτός από παρελθόν, «έχει και παρόν, δικαιούται να έχει και μέλλον!».

Νωρίτερα παρουσία πλήθους πιστών και ειδικότερα εκπροσώπων του ομογενειακού εκπαιδευτικού κόσμου, τελέστηκε Θεία Λειτουργία χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Πέργης Ευαγγελος, Θεοδωρουπόλεως Γερμανός και Μοσχονησίων Απόστολος, Ιταλίας και Μελίτης Γεννάδιος, ο κ. Νικόλαος Σιγάλας, Πρόξενος της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη καθώς και Άρχοντες Οφφικίαλοι της Αγίας του Χριστού Μ. Εκκλησίας, η Εφορεία μετά της Λυκειάρχου, Καθηγητών και μαθητών της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γενους Σχολής, οι Εφορείες των λοιπών Λυκείων, μετά των Λυκειαρχών, Καθηγητών και μαθητών αυτών, καθώς και Διευθυντές, δάσκαλοι και μαθητές των Σχολών της Πρωτοβαθμίου εκπαιδεύσεως της ομογενείας.

Ακολουθεί η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου:

Ιερώτατοι αδελφοί Αρχιερείς,

Εντιμότατε κύριε Γενικέ Πρόξενε,

Εντιμολογιώτατοι Άρχοντες,

Ελλογιμώτατοι εκπαιδευτικοί,

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά!

Το ημερολόγιον σημειώνει 30 Ιανουαρίου και τιμώμεν από κοινού τους «τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος», Βασίλειον τον Μέγαν, Αρχιεπίσκοπον Καισαρείας της Καππαδοκίας, και Γρηγόριον τον Θεολόγον και Ιωάννην τον Χρυσόστομον, Αρχιεπισκόπους της Βασιλίδος ταύτης των πόλεων, τους σοφωτάτους διδασκάλους της Εκκλησίας και «ακραιφνεστάτους Θεολόγους». Ο κοινός εορτασμός των εθεσπίσθη τον 12ο αιώνα εις τον καθ’ ημάς χώρον και συντόμως εξηπλώθη εις όλην την Ανατολικήν Εκκλησίαν.

Οι Τρεις Ιεράρχαι, παραλλήλως προς την άνωθεν και εσωτερικήν σοφίαν, εις την οποίαν ήσαν αναμφιβόλως κορυφαίοι, αληθείς Πατέρες Πατέρων, υπήρξαν επιφανείς μύσται και της θύραθεν σοφίας, εγκρατείς της κλασσικής ελληνικής παιδείας και θεράποντες όλων σχεδόν των πτυχών του επιστητού, πανεπιστήμονες, θα ηδυνάμεθα να είπωμεν, με τα δεδομένα της εποχής των! Το γεγονός αυτό ώθησε τον σοφόν ακαδημαϊκόν διδάσκαλον, αοίδιμον Κωνσταντίνον Τυπάλδον, τον μετά ταύτα πρώτον Σχολάρχην της Ιεράς Θεολογικής ημών Σχολής της Χάλκης και Μητροπολίτην Σταυρουπόλεως, εις την Ελλάδα ακόμη ευρισκόμενον, να προτείνη εις την Ελληνικήν Πολιτείαν όπως η εορτή των Τριών Ιεραρχών καθιερωθή ως επίσημος σχολική εορτή, εορτή των ελληνορθοδόξων Γραμμάτων. Τούτο εγένετο το 1842. Έκτοτε, παραλλήλως προς τον καθαρώς εκκλησιαστικόν χαρακτήρα της, η 30η Ιανουαρίου προσέλαβε και εκπαιδευτικόν τοιούτον, οπότε δίδεται πλέον η ευκαιρία, εις κλήρον και λαόν, εις ποιμένας και ποιμαινομένους, εις ιεροφάντας του θυσιαστηρίου και λειτουργούς της παιδείας, εις διδάσκοντας και διδασκομένους, να εγκύψωμεν όλοι μετ’ ευλαβείας εις τα τρία ταύτα καθαρά εκμαγεία της σοφίας, της αρετής και της χάριτος, να τους αποδώσωμεν τον οφειλόμενον σεβασμόν, να αντλήσωμεν εξ αυτών μαθήματα, να εύρωμεν φωτεινά παραδείγματα και να ακολουθήσωμεν επί τα ίχνη των την ασφαλή οδόν της πνευματικής ακριβείας, η οποία οδηγεί εις αυτήν την ενυπόστατον Σοφίαν του Θεού, την Αλήθειαν και την Ζωήν, δηλαδή τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Η κοινή ιδιότης των Τριών Ιεραρχών ως κορυφαίων Διδασκάλων της Εκκλησίας, ως και το γεγονός ότι οι δύο εξ αυτών υπήρξαν Ποιμένες της Κωνσταντινουπόλεως και ο έτερος διακεκριμένος Ιεράρχης της ευρυτέρας εκκλησιαστικής της δικαιοδοσίας, ηύξανεν έκπαλαι εις τους σεπτούς ιθύνοντας τα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας το αίσθημα ευθύνης, τόσον δια τον κατά Θεόν καταρτισμόν και ψυχικόν φωτισμόν του χριστωνύμου λαού, κατά τα πρότυπα των Θεοφόρων Τριών Ιεραρχών, όσον και δια την αρτίαν θύραθεν παίδευσίν του.

Τούτο είχεν ως αποτέλεσμα να λαμβάνουν συστηματικώς σπουδαίαν πρόνοιαν, όχι μόνον δια το ιερόν κήρυγμα των ευαγγελικών αληθειών και την κατήχησιν των πιστών, αλλά και δια την σύστασιν και συντήρησιν σχολών και σχολείων, εις τα οποία τα τέκνα της Εκκλησίας θα εδιδάσκοντο την υγιαίνουσαν γνώσιν, «γράμματα, σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα», όπως θα εσημείωνεν η λαϊκή μούσα. Τοιουτοτρόπως, το Πατριαρχείον, ο θεμελιώδης ούτος και κύριος φορεύς του πνευματικού βίου του Γένους, ωργάνωσε, κατά τους δυσχειμέρους αιώνας του παραπικρασμού, υπό την αιγίδα του την παιδείαν, οι στυλοβάται της οποίας προήρχοντο κατά μέγιστον μέρος από τους κόλπους του ιερού Κλήρου. Εν πρόχειρον βλέμμα γύρω μας μας παρουσιάζει μίαν Πατριαρχικήν Μεγάλην του Γένους Σχολήν, δημιούργημα του αοιδίμου πρώτου μετά την δευτέραν Άλωσιν Πατριάρχου Γενναδίου του Σχολαρίου. Αύτη βαδίζει το δεύτερον ήμισυ της έκτης εκατονταετίας του βίου της, και κατά την μακροτάτην ζωήν της εστήριξε σθεναρώς την πνευματικήν υπόστασιν του Γένους, το εφωδίασε με αμετρήτους λογίους και επιστήμονας, και με την μεγαλοπρέπειαν του νεωτέρου κτηρίου της, που εθεμελιώθη προ 130 ετών, ακριβώς ωσάν σήμερον, εορτήν των Τριών Ιεραρχών του 1880, καταγλαΐζει την περιοχήν του Φαναρίου και όλην την Πόλιν μας. Να σημειώσωμεν ότι εν από τα λαμπρότερα Εγκώμια εις τους εορταζομένους Τρεις Ιεράρχας είναι ποίημα του πρώτου διδασκάλου της Σχολής ημών ταύτης, του Ματθαίου Καμαριώτου, μαθητού του Σχολαρίου!

Βλέπομεν παραλλήλως μίαν Θεολογικήν Σχολήν εις την Μονήν της Αγίας Τριάδος, επί του λόφου της Ελπίδος εις την Χάλκην, η οποία, εις τα 127 έτη της λειτουργίας της, έδωκε στρατειάν όλην λαμπρών Πατριαρχών, Ιεραρχών, Ιερέων και Θεολόγων, οι οποίοι εστελέχωσαν όχι μόνον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, αλλά και άλλα Πατριαρχεία και Αυτοκεφάλους Εκκλησίας. Βεβαίως, κατά τας τέσσαρας τελευταίας δεκαετίας ευρίσκεται, παρά πάσαν έννοιαν δικαίου, καταδικασμένη εις αθέλητον ύπνον, αλλ’ έχομεν ελπίδας ότι συντόμως και πάλιν θα ανοίξη τας πύλας της δια να υποδεχθή νέους ευέλπιδας της Εκκλησίας και υποψηφίους εργάτας του Ευαγγελίου. Το ποτήριον της Θεολογικής μας Σχολής έχει, κατά το δη λεγόμενον, «ξεχειλίσει»! Προσευχόμεθα όπως η Αγία Τριας, δια των ευχών των Τριών Ιεραρχών, κάμη το πολυπόθητον θαύμα, ώστε όλοι να χαρώμεν «χαράν μεγάλην σφόδρα» επί τη επαναλειτουργία της σεβασμίας Σχολής!

Παραλλήλως προς τα κορυφαία ταύτα Εκπαιδευτήρια, η Μήτηρ Εκκλησία ίδρυσεν, ενίσχυσεν, υπεστήριξε ποικιλοτρόπως πλειάδα άλλων εκπαιδευτηρίων κοινών μαθημάτων και γραμμάτων, αστικάς σχολάς και σχολεία, εις κάθε γειτονιάν, εις κάθε προάστειον, εις κάθε πλησιόχωρον κώμην. Και όχι μόνον! Εντεύθεν εξακτινούμενον το ενδιαφέρον της Μητρός Εκκλησίας συνέστησεν η ενίσχυσε λαμπρά εκπαιδευτήρια εις την Ιωνίαν, την Αιολίαν, τον Πόντον, την Θράκην, τας περί την Προποντίδα περιοχάς, την Ίμβρον, την Τένεδον, την Πάτμον, το Άγιον Όρος και εις πλείστα σημεία του σημερινού κράτους της Ελλάδος. Το αυτό ασφαλώς ισχύει και δια τας ανά τον κόσμον Επαρχίας του Θρόνου, εν Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Ευρώπη και αλλαχού, με τας εκεί Θεολογικάς ημών Σχολάς, τα Κολλέγια, τα ημερήσια, τα απογευματινά και κατηχητικά σχολεία κ.ο.κ.

Μεγαλώνυμα Σχολεία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως το «Ζωγράφειον» και το «Ζάππειον» εισέτι ευτυχώς λειτουργούν, ενώ άλλα, όπως το «Ιωακείμειον» και το «Κεντρικόν Παρθεναγωγείον» κ.λπ., ετερμάτισαν από ετών την λειτουργίαν των. Το αυτό συνέβη και με τα σχολεία της Ίμβρου και της Τενέδου, κατά βίαιον μάλιστα τρόπον, όπως γνωρίζετε, και κατά κατάφωρον παραβίασιν της Συνθήκης της Λωζάνης. Εμείναμεν πλέον, ατυχώς, ολίγοι ενταύθα, εις τας προαιωνίους εστίας μας! Χωρίς να πταίωμεν, υπέστημεν τας συνεπείας αλλοτρίων αμαρτημάτων και ωλιγώθημεν σφόδρα. Όμως δεν απελπιζόμεθα! Δεν έχομεν περιθώριον να απελπιζώμεθα, διότι πιστεύομεν εις τον ζώντα Θεόν, ο Οποίος και νεκρούς ανιστά, και το Γένος ημών επί αιώνας διεφύλαξεν εν μέσω θυέλλης και πολλών καταιγίδων ποικίλων καιρικών περιστάσεων! Είμεθα ολίγοι, αλλά αποφασισμένοι να μείνωμεν και να μη κύψωμεν την κεφαλήν! Και τας εκκλησίας μας κρατούμεν, όπως βλέπετε, ανοικτάς, και μάλιστα τας ανακαινίζομεν και τας εξωραΐζομεν την μίαν μετά την άλλην. Και τα σχολεία μας θα κρατήσωμεν! Δεν έχομεν καμμίαν πρόθεσιν να εγκαταλείψωμεν την πνευματικήν κληρονομίαν των πατέρων μας, ούτε να αθετήσωμεν τας ιεράς υποθήκας των Τριών Ιεραρχών! Καλούμεν όλους, έκαστον κατά τας δυνάμεις του, εις ευγενή κοινήν συστράτευσιν! Η Ομογένεια δεν έχει μόνον παρελθόν εις τα άγια τούτα χώματα. Έχει και παρόν, δικαιούται να έχη και μέλλον!

Με ολοκαρδίους πατρικάς ευχάς και Πατριαρχικάς ευλογίας καταστέφομεν όλους τους αγαπητούς συνεορταστάς, μάλιστα δε τους εκπαιδευτικούς, παλαιμάχους και εν ενεργεία, και τους προσφιλεστάτους μαθητάς και μαθητρίας των σχολείων μας. Χρόνια πολλά εις όλους, καλήν επιμονήν και υπομονήν εις την διδασκαλίαν, την σπουδήν και μελέτην της κατά Θεόν και της θύραθεν σοφίας, καλάς επιτυχίας, και δι’ όλην την Ομογένειαν μίαν καλλιτέραν αύριον! Αμήν!

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Πατριάρχης τέλεσε το καθιερωμένο Τρισάγιον υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των μακαρίων και αειμνήστων Ιδρυτών, Ευεργετών, Εφόρων, Σχολαρχών, Καθηγητών, Διδασκάλων, Επιμελητών και μαθητών της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γενους Σχολής, εις το τέλος του οποίου ευλόγησε τα κόλλυβα, ενώ χορωδία μαθητών έψαλε το «Αιωνία η Μνήμη».

Αιρέσεις - Πεντηκοστιανοί

Πεντηκοστιανoί στην πόρτα σας: Προσοχή!

Κάποιος σου χτυπάει την πόρτα, να σου μιλήσει, "για το λόγο του Θεού". Βρίσκεις στο γραμματοκιβώτιο ένα έντυπο. Τους συναντάς στο δρόμο, σε μια πλατεία. Τους ακούς σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και τους βλέπεις σε τηλεοπτικές εκπομπές. Λένε πως είναι χριστιανοί. Πρέπει να τους αφήσεις να σου κάνουν το δάσκαλο; Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να ξέρεις ποιος τους έστειλε, και ποια είναι η αληθινή σχέση τους με την ορθόδοξη Εκκλησία. Ένας άνθρωπος που αποκρύπτει την αληθινή του πνευματική ταυτότητα, δεν μπορεί να είναι αληθινός χριστιανός, θέλει να σε παγιδεύσει και αυτό δεν είναι έντιμο. Ποιος είναι αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης;

Πρόσεξε τα έντυπα που σου προσφέρει. Ποιος τα έχει εκδώσει. Αν δεν αναφέρουν τίποτα γι' αυτό, αν σημειώνουν μόνο μια ταχυδρομική θυρίδα, δεν προέρχονται από έντιμους ανθρώπους.

- Μπορεί να είναι "Μάρτυρες του Ιεχωβά", που εξυπηρετούν τα συμφέροντα μιας αμερικάνικης εταιρίας, πιστεύοντας πως υπηρετούν το Θεό.

- Μπορεί να είναι μορμόνοι, με ωραία κονκάρδα στο πέτο, που πιστεύουν πως το δικό μας ευαγγέλιο είναι σατανικό, και πως αυτοί πρέπει τώρα να μας διδάξουν το "γνήσιο ευαγγέλιο".

- Μπορεί να ανήκουν σε μια νεο-προτεσταντική αίρεση, που βρίζει με χυδαίο τρόπο την Εκκλησία μας και την ονομάζει "πόρνη Βαβυλώνα".

- Μπορεί να προέρχονται από δεκάδες πεντηκοστιανές ομάδες, που θεωρούν πως αποτελούν την "εκκλησία των εσχάτων καιρών, που θα έλθει να παραλάβει ο Χριστός".

- Μπορεί να ανήκουν σε άλλη ομάδα, που κατευθύνεται από κάποιο γκουρού, ή αόρατο "Δάσκαλο". Μπορεί... Μπορεί...Μπορεί!

Ποιο είναι το "μυστικό" όλων αυτών; Πώς επιχειρούν να παγιδεύσουν ανύποπτους ορθοδόξους χριστιανούς;

- Αποκρύπτοντας το αληθινό τους πρόσωπο. Δεν εκστομίζουν από την αρχή το χυδαίο υβρεολόγιό τους εναντίον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όμως το πιστεύουν και θα το πουν αργότερα!

- Έχουν ειδικά "εκπαιδευθεί να επισημαίνουν τα κενά της κοινωνίας και τα "ευαίσθητα σημεία μας". Εμφανίζονται ως άνθρωποι αγάπης, μας κάνουν να νομίζουμε πως βρήκαμε ανθρώπους με κατανόηση, που θέλουν να μας σώσουν από τον Αντίχριστο. Ασκούν όμως πάνω μας πνευματική τρομοκρατία, θέτοντάς μας μπροστά στο δίλημμα: Ή θα έλθεις με μας, που είμαστε τα παιδιά του Θεού, ή θα μείνεις στον κόσμο του Διαβόλου.

- Μεθοδεύουν κάποιες πνευματικές εμπειρίες, μέσα σε ατμόσφαιρα υποκειμενισμού, υποβολής και πνευματικής τρομοκρατίας. Απολυτοποιούν αυτές τις εμπειρίες και τις κάνουν "μέτρο" της "αληθινής πίστεως" και της "αληθινής εκκλησίας". Έτσι οδηγούν σε βαθμιαία αλλοίωση του περιεχομένου της πίστεως των ανύποπτων θυμάτων, σε αποξένωση από την Εκκλησία, από την λατρεία και από τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας, σε απόλυτη εξάρτηση από την ομάδα και από τους σκοπούς της ομάδας.

- Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: Τους πεντηκοστιανούς. Στο βιβλίο μας "Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων", αναφέρουμε 31 διαφορετικές πεντηκοστιανές, χαρισματικές και νεο-πεντηκοστιανές αιρέσεις.

- Κηρύττουν πως η αληθινή εκκλησία, στους έσχατους καιρούς, πρέπει να έχει τη γλωσσολαλιά σαν απόδειξη του βαπτίσματος με Άγιο Πνεύμα. Όποιος λαλεί ξένες γλώσσες, ανήκει στην Εκκλησία, που θα παραλάβει ο Χριστός. Όποιος δεν έχει αυτό το "χάρισμα", ανήκει στην εκκλησία του Αντιχρίστου.

- Ασκούν πνευματική τρομοκρατία μεταξύ εκείνων που δεν λαλούν "γλώσσες" και μεθοδεύουν αυτή την "εμπειρία μέσα σε ατμόσφαιρα υποβολής και υστερίας. Δημιουργούν την "πεποίθηση" του "σωσμένου", που αποκτά το χάρισμα της "γλωσσολαλιάς" και της "προφητείας". Δεν είναι πλέον η διδασκαλία της Εκκλησίας και των αγίων μέτρο της πίστεως, αλλά η προσωπική "εμπειρία και η διδασκαλία του ποιμένα της ομάδας, που θεωρείται ότι έχει το Άγιο Πνεύμα και το χάρισμα της προφητείας. Αυτός γίνεται μέτρο, με το οποίο ο καθένας "μετράει" την πίστη της Εκκλησίας και των αγίων, και βγάζει το συμπέρασμα, πως η Εκκλησία και όλοι οι άγιοι δια μέσου των αιώνων, έπεσαν σε αποστασία!

- Οδηγούν τα θύματά τους μακρυά από την πίστη της Εκκλησίας, από τη λατρεία της Εκκλησίας, από την κοινωνία "μετά πάντων των αγίων", σε απόλυτη εξάρτηση, από τη διδαχή της ομάδας, από το έργο της ομάδας, από τον ποιμένα της ομάδας.

Όμως σαν ορθόδοξοι χριστιανοί, γνωρίζουμε πως δεν είμαστε εμείς ή οποιοσδήποτε "ποιμένας", που θεμελιώνει την Εκκλησία πάνω στις δικές του ερμηνευτικές δοξασίες, λέγοντας πως τάχα το καταστατικό του είναι η αγία Γραφή. Εμείς πιστεύουμε πως η σωτήρια αλήθεια παραδόθηκε "άπαξ στους αγίους" (Ιούδα 3), που ως σώμα, με κεφαλή τον Χριστό, συγκροτούν την Εκκλησία. Αυτή είναι "ο στύλος και εδραίωμα της αληθείας" (Α' Τιμ. γ' 15). Δεν είναι η αγία Γραφή το θεμέλιο της Εκκλησίας, αλλά η Εκκλησία είναι το θεμέλιο της αγίας Γραφής!

Οι πεντηκοστιανοί απολυτοποιούν την αμφίβολης προέλευσης εμπειρία και λένε πως όποιος έχει τη γλωσσολαλιά, έχει το "βάπτισμα του Πνεύματος".

Εμείς όμως πιστεύουμε πως δεν μπορεί κανείς να έχει το Άγιο Πνεύμα, χωρίς να ομολογεί τον Ιησού ως Κύριο, δηλαδή χωρίς να πιστεύει πως ο Χριστός είναι Θεός. Όποιος έχει το Άγιο Πνεύμα, ομολογεί τον Χριστό (Ρωμ. ι' 9-13. Α' Κορ. ιβ' 3).

Υπάρχουν πεντηκοστιανές ομάδες στην Ελλάδα, που έχουν τη γλωσσολαλιά, και όμως δεν πιστεύουν στη Θεότητα του Χριστού, είναι αντιτριαδικές! Πιστεύουν πως η γλωσσολαλιά τους σώζει! Όμως χωρίς τη σωστή πίστη, η γλωσσολαλιά δεν μπορεί να έχει σχέση με το Άγιο Πνεύμα.

Θεμέλιο της αληθινής πίστης είναι ο Χριστός και η Εκκλησία, γιατί κεφαλή Της είναι ο Χριστός (Α' Τιμ. γ' 15). Δεν μπορεί κανείς να έχει την αληθινή πίστη χωρίς κοινωνία με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, χωρίς κοινωνία με τους αγίους (Ιούδα 3).

Αν κάποιος αυτόκλητος "ποιμένας" χτυπήσει την πόρτα σου:

- Λέγε του πως σύμφωνα με την αγία Γραφή, δεν είναι όλοι Δάσκαλοι (Α' Κορ. Β' 29) και ότι η διδασκαλία είναι έργο των ποιμένων της Εκκλησίας, που εγγυώνται και για την καθαρότητα της διδαχής (Β' Τιμ. β' 2). Μη συζητάς μαζί του και τόνισέ του, πως δεν επιθυμείς να σε ξαναεπισκεφθεί.

- Θεώρησε την επίσκεψη αυτή σαν πρόκληση, να εμβαθύνεις στην ορθόδοξη πίστη μας, για να μπορείς να δίνεις λόγο για τη δική μας ελπίδα, σε όποιον σου τον ζητήσει (Α' Πέτρ. γ' 15).

- Κάνε μια θερμή προσευχή για τους πλανεμένους αυτούς αδελφούς.

- Ρώτησε τον εφημέριο της ενορίας σου, πού μπορείς να παρακολουθήσεις συναθροίσεις πνευματικής οικοδομής, σε χριστιανική, αδελφική ατμόσφαιρα.

Αν επιθυμείς συστηματική διδασκαλία και οριοθέτηση της ορθοδόξου πίστεως έναντι των αιρέσεων, έλα στο "Σεμινάριο Οικοδομής στην "Ορθοδοξία", κάθε Κυριακή, ώρα 10.30-12.30, στο "Ενοριακό Κέντρο Διακονίας" στην Αγία Παρασκευή, οδός Αποστόλου Παύλου 10, κάθετος στη Μεσογείων, δύο δρόμους μετά την ΕΡΤ (κατεύθυνση Μεσόγεια), δεξιά.

Για περισσότερες πληροφορίες συνιστούμε τα βιβλία μας:

-"Η Ορθόδοξη Εκκλησία. Πίστη-Λατρεία-Ζωή".

-"Εγχειρίδιο Αιρέσεων και Παραχριστιανικών "Ομάδων".

-"Πεντηκοστιανοί και "Ορθοδοξία".

-"Ρωμαιοκαθολικισμός, προτεσταντισμός και "Ορθοδοξία"

-"Μετενσάρκωση ή ανάσταση; - "Ορθόδοξη θεώριση του κακού".

Σειρά: "Φιλανθρωπία Χριστού", Αρ.3

Copyright Αντώνιος Αλεβιζόπουλος. Έκδοση ΠΕΓ (Σχολείου 14, 153 42, Αγία Παρασκευή), για λογαριασμό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων Μεσογαίας και Μεγάρων. Για πληροφορίες: Στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών: τηλ. 639.6665 . Στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας: 663.2276 και στην Ιερά Μητρόπολη Μεγάρων: 555.5989.

Εκτενέστερη Ενημέρωση για την Αίρεση των Πεντικοστιανών εδώ:

http://www.egolpion.com/4CA3E284.el.aspx

http://www.youtube.com/user/nauk0

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΑΠΟ:http://greeknation.blogspot.com

Οι ψευτοπροφητείες των Πεντηκοστιανών της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής (Ε.Α.Ε.Π) - Μέρος 1ο ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ http://www.egolpio.com/

Ηχητικό απόσπασμα από σύναξη - λατρεία πεντηκοστιανών της Ε.Α.Ε.Π

Τα ιδανικά της Ελευθερίας

Ο αγώνας των 18χρονων Λόη και Παλληκαρίδη

για τα ιδανικά της Λευθεριάς

Ο εθνομάρτυρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη, Δημοσιογράφου- συγγραφέα

"Εμπρός! γκρεμίστε ό,τι παλιό,

μ’ αφού καινούργιο βρείτε!...",

 έγραφε σε ποίημά του στην Αθήνα ο Δημήτρης Λόης, λίγο πριν εκτελεσθεί….

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια

που πάν’ στην Λευτεριά»,

 έγραφε στη Λευκωσία ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, λίγο πριν απαγχονισθεί…

Ο Δημήτρης Λόης, αν ζούσε σήμερα θα ήταν 86 ετών. Τού ‘κοψαν το νήμα της ζωής στα 18, τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος των Γερμανών Ναζί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τέτοιες μέρες του 1943, γιατί, πολεμώντας τον κατακτητή, αναζητούσε τη λευτεριά.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, αν ζούσε σήμερα, θα γινόταν 71 ετών. Τού ‘κοψε το νήμα της ζωής στα 18 του, η αγχόνη του Άγγλου κατακτητή στη Λευκωσία, το 1955, γιατί τόλμησε να κρατήσει ψηλά το ελληνικό λάβαρο της λευτεριάς.

Δυό ελληνόπουλα, το ένα απ’ την Αθήνα και τ’ άλλο απ’ την Κύπρο, θυσιάστηκαν, πριν καταλάβουν τι είναι ζωή, για ένα ύψιστο ιδανικό: Την Ελευθερία.

Ο Λόης ήταν μαθητής του Πειραματικού σχολείου, όταν κατέλαβαν οι Γερμανοί την Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941. Και όταν άνοιξαν τα σχολειά, ένα μήνα μετά και οι μαθητές πριν μπουν στις τάξεις έψαλαν, μετά την προσευχή, τον Εθνικό μας Ύμνο, τότε μαζεύονταν και οι γονείς αντάμα με τα παιδιά, να βροντοφωνάξουν το «χαίρε ώ χαίρε λευτεριά…». Οι καρδιές των νέων πλημμύριζαν τότε από Ελλάδα, γιατί τότε είχαν άλλα ιδανικά…

Όταν όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, ο Λόης στρατεύθηκε στην αντιστασιακή ομάδα ΠΕΑΝ του σμηναγού Περρίκου και δρούσε σε παράτολμες ενέργειες, με την Ιουλία Πίμπα, τον Μυτιληναίο, τον Γαλάτη, τον Κατεβάτη, τον Παπαδόπουλο, τον Σκούρα… Ωσπου τον συνέλαβαν μετά την ανατίναξη της προδοτικής ΕΣΠΟ στην οδό Πατησίων και τον έκλεισαν σ’ ένα κελί για να τον εκτελέσουν.

Στο κελί, για να γίνεται ο χρόνος της αναμονής ως την εκτέλεση λιγότερο επώδυνος, έγραφε ποιήματα. Έγραψε λοιπόν ο Λόης.

«To πλέον αγαπημένο είναι η πατρίδα...

η λύπη της λύπης μας η χαρά της χαράς μας…

Αυτή πρέπει να είναι
το ιερότερο πράγμα στη ζωή μας».

Αυτός ο λόγος που μοιάζει τόσο απλός, γράφτηκε με το αίμα του Λόη και απευθύνεται στους συνομηλίκους του:

«Ξέρω ο,τι είναι να γίνει θα γίνει

γιατί έτσι έπρεπε να γίνει...

Η ώρα της ενέργειας ήλθε.

Ψηλά το σύμβολο του ανθρώπου...

Κι ομπρός για το κατάκτημα νέων τόπων.

Σπάστε, γκρεμίστε ότι παλιό,
μ’ αφού καινούργιο βρείτε...»
Κείμενο που θα έπρεπε να είναι στα σχολικά βιβλία... Κι όμως, εκείνος που θα κρίνει τι θα μπουν, είναι βαθιά νυχτωμένος απο Ελλάδα κι αμφιβάλλω αν θα καταλάβει ποτέ τα νοήματα του Λόη…

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ωρίμασε στα 15 του χρόνια. Τα ιδανικά της λευτεριάς και της «Ένωσης» πλημμυρίζουν την ψυχή του. Τον οδηγούν, με τη νεανική ορμή να ανέβει στον ιστό και να κατεβάσει την αγγλική σημαία, όταν την έβαλαν στη θέση της Ελληνικής στο Ιακώβειο Γυμναστήριο Πάφου, τη μέρα της στέψης της βασίλισσας (1952). Στα 17 του ορκίζεται μέλος της ΕΟΚΑ και βγαίνει αντάρτης στα βουνά. Παίρνει το βάπτισμα του πυρός στη Δρούσεια, ενώ η δράση του συνεχίζεται μετά στη Λευκωσία, και στα χωριά Τάλα, Τσάδα, Πολέμι, Χόλη, Κινούσα… Πιάστηκε οταν προσπαθούσε να προστατέψει συμμαθητή του που τον έδερναν δεμένο άγγλοι στρατιώτες.

Στα 18 τον ξαναπιάνουν οι Άγγλοι μαζί με άλλους, να κρατά όπλο. Μα δεν ήξεραν, ότι ο νιος όταν στερείται τη λευτεριά του κρατά όπλο για να την κατακτήσει και όχι παιγνίδια για να παίζει;

Αμούστακο παιδί -όπως ο Λόης- τον καταδικάζουν σε θάνατο στην αγχόνη, όπως έγινε και θα γίνει μετά, με άλλους ήρωες, εκεί στα φυλακισμένα μνήματα, που αμίλητοι οι τάφοι τους μας θωρούν: Μάτσης, Αυξεντίου, Καραολής, Δημητρίου, Ζάκος, Κουτσόφτας, Μιχαήλ, Πατάτσος, Μαυρομάτης, Παναγίδης, Λένας, Δράκος.

Στις βασανιστικές ώρες ως την εκτέλεση του, ο Βαγορής –έτσι τον φώναζαν οι συμμαθητές του- είχε για συντροφιά μολύβι και χαρτί, όπως ο Λόης κι έγραφε τον δικό του ύμνο στην Ελευθερία:

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια που πάν’ στην Λευτεριά!»

Αλήθεια, τι μεγαλείο για ένα νέο με ιδανικά που πολεμάει γι αυτά! Και παρακάτω:

«Θ’ αφήσω αδέλφια, συγγενείς, τη ΜΑΝΑ τον ΠΑΤΕΡΑ,

μέσ’ στα λαγκάδια πέρα, και τις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά, θα ‘χω παρέα ΜΟΝΗ,

κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θαρθεί το καλοκαίρι,

τη Λευτεριά να φέρει, σε πόλεις και χωριά…»

Τι αισιοδοξία, αλήθεια, τι πίστη που πηγάζει από το νου του παλικαριού που στέκεται ένα βήμα πριν από τον τάφο!...

Νεολαία χωρίς πρότυπα

Το σημερινό μου άρθρο το αφιερώνω στους σημερινούς 17ρηδες και 18ρηδες για να μάθουν την παρακαταθήκη που τους άφησαν ο Δημήτρης Λόης και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Γκρεμίστε ό,τι παλιό, μα αφού καινούργιο βρείτε!

Παλαιότερα η νεολαία αντιδρούσε απορρίπτοντας πρότυπα. Σήμερα φαίνεται να μη βρίσκει καν πρότυπα για να τα απορρίψει. Και ίσως γι αυτό το λόγο να τα αναζητεί μέχρι και στην σφαίρα του φανταστικού. Το φαινόμενο θα έπρεπε να προβληματίζει κυρίως εμάς τους μεγάλους. Ώστε να αναλογισθούμε επί τέλους γιατί αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς πρότυπα.

• Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real news της Κυριακής 24-1-2010

ΠΗΓΗ: http://infognomonpolitics.blogspot.com/,Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων
Ἡ εὐαγγελική παραβολή πού διαβάζεται σήμερα εἶναι γνωστή σέ ὅλους μας ὡς παραβολή τοῦ Ἀσώτου.

Ἕνας ἄνθρωπος ἔχει δύο γιούς. Ὁ νεώτερος γιός ζητάει χωρίς περιστροφές ἀπό τόν πατέρα του τό μερίδιό του ἀπό τήν κληρονομιά.

Ἀλλά τό κομμάτι αὐτό ἀποκομμένο ἀπό τό σύνολο τῆς ἀλήθειας τῆς ζωῆς τοῦ πατέρα δέν μπορεῖ νά ζήσει, δέν μπορεῖ νά καρποφορήσει. Τό κομμάτι αὐτό, ὅταν τό παίρνουμε δυναστικά, ἀντάρτικα, ὅπως καί ὅταν θέλουμε, δέν μᾶς ὁδηγεῖ στή ζωή, ἀλλά στήν ἀπόγνωση καί τήν καταστροφή.

Ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀδυναμία, ἄν θέλετε, τοῦ νεώτερου γιοῦ, εἶναι ὅτι ὄντας ἀνώριμος δέν ἔχει φθάσει στό νά ξέρει, ὅτι ἡ οὐσία τοῦ πατέρα εἶναι ἡ ἴδια μέ τήν οὐσία τοῦ υἱοῦ.

Καί ὁ πατέρας τοῦ δίνει τό κομμάτι, τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς περιουσίας, πού ζητάει. Εἶναι ἄρχοντας ἀγάπης. Δέν ἐνδιαφέρεται γιά τόν ἑαυτό του. Ἐνδιαφέρεται νά σώση τό παιδί του. Αὐτό βρίσκεται στό σκοπό τῆς ζωῆς του, εἶναι καταξίωση τοῦ εἶναι του. Δέν τόν ἐνδιαφέρει τί θά πῆ ὁ κόσμος, ὅπως ἐνδιαφέρει τόσο πολύ ἐμᾶς γιά τό πῶς θά χαρακτηρίσουν τό παιδί μας γιά τίς ἀστοχίες του, δέν τόν ἐνδιαφέρει ἄν θά χάση τό κῦρος του, ἄν παρουσιαστεῖ ὡς πατέρας ἀποτυχημένος, μέ παιδί πού ἀφήνει τό σπίτι καί φεύγει μακρυά. Ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα πάει πιό μακριά ἀπ' ὅ,τι μπορεῖ νά πάει ἡ κρίση τοῦ κόσμου ἤ ἡ ἀνταρσία τοῦ γιοῦ του.

Γιά τόν λόγο αὐτό δέν τοῦ κάνει διδασκαλία μέ λόγια. Τώρα πρέπει νά τόν ἀφήσει νά περιπλανηθεῖ, νά πάθει, νά μάθει, νά δεῖ προσωπικά τό ψεῦδος καί τίς ἀνυπόστατες ἀπάτες.

Αὐτό ξέρει ὁ πατέρας, ὅτι εἶναι κάτι θανάσιμα ἐπικίνδυνο, ἀλλά δέν βλέπει ἄλλη λύση. Τό μόνο πού μπορεῖ νά κάνει εἶναι νά τόν συντροφεύει πάντοτε μέ τήν ἀγάπη του, πού ὑπάρχει στό σπίτι, ἀλλά ἁπλώνεται παντοῦ. Δίνει ἀγωγή στό παιδί του ὑποφέροντας μυστικά ὁλόκληρος, βγαίνοντας στό σταυρό τῆς ἀναμονῆς.

Τό θέμα δέν εἶναι ὁ πατέρας νά κρατήσει διά τῆς βίας τόν γιό κοντά του, ἀλλά νά τοῦ δώση τή δυνατότητα, νά δημιουργήση τίς προϋποθέσεις, ὥστε ὁ ἴδιος μόνος του νά ἔλθει πρός αὐτόν. Αὐτή ἡ κίνηση πρός τόν πατέρα ὁρίζει τόν υἱό.

Καί ὁ ἄσωτος φεύγει. Πηγαίνει γιά νά ζήσει σέ μιά χώρα ξένη, ὅπου τά πάντα ξοδεύονται χωρίς νά ἀνανεώνονται. Ἀλλά μετά ἀπό λίγο μένει μόνος. Οἱ φίλοι του ἔμειναν κοντά του ὅσο κράτησαν τά πλούτη του. Ἀρχίζει νά ζεῖ τήν ἔκπτωση καί τήν ἐξαθλίωση. Καί ὅταν πηγαίνει νά ζητήσει βοήθεια τόν σπρώχνουν πιό χαμηλά. Τόν στέλνουν νά βόσκει χοίρους, νά ποιμάνει τά πάθη. Τόν κάνουν χοιροβοσκό. Τοῦ ἀρνοῦνται τή φύση του, τήν ἀνθρωπιά του, τήν ἀξιοπρέπειά του, τήν εὐγένειά του. Τόν θεωροῦν ζῶο.

Ἡ ἐπιστροφή καί ἡ μετάνοια

Ὅμως, ἡ δοκιμασία τοῦ νεώτερου γιοῦ στή μακρινή χώρα φανέρωσε καί τό τί ἔκρυβε μέσα του, τί ἀντοχή εἶχε, τί ἔμεινε ἀνέπαφο, σέ ποιόν νά καταφύγει, ποῦ ὑπάρχει τροφή, ζωή καί ἀνάσταση γιά ὅλους.

Καί ἀρχίζει νά μονολογεῖ: "Μπορεῖ νά τά ἔχασα ὅλα! Μπορεῖ νά χάθηκα κι ἐγώ. Κυριολεκτικά νά πέθανα. Ἀλλά ὑπάρχει κάτι πού δέν χάνεται, δέν πεθαίνει. Εἶναι ὁ πατέρας μου καί ἡ ἀγάπη του. Δέν σκέφτομαι τά παιδιά του - εἶμαι ἀνάξιος γιά κάτι τέτοιο - σκέφτομαι τούς ὑπηρέτες του, πῶς τούς φέρεται, πῶς τούς χορταίνει. Θά σηκωθῶ καί θά γυρίσω πίσω καί θά πῶ στόν πατέρα μου: Ἁμάρτησα στόν οὐρανό καί ἐνώπιόν σου. Σέ σένα πού ἔχεις τέτοια ἀγάπη πού γεμίζει οὐρανό καί γῆ. Σέ σένα πού ἀκόμη ἐδῶ, στή μακρινή χώρα τῆς στέρησης καί τῆς κόλασης, μέ συνοδεύεις. Δέν εἶμαι ἄξιος νά λέγωμαι γιός σου. Ξέπεσα, ἔχασα τήν υἱοθεσία. Αὐτή εἶναι ἡ ἁμαρτία μου. Δέν εἶναι ἡ περιουσία σου πού σπατάλησα. Καθύβρισα τή μιά σχέση τοῦ παιδιοῦ πρός τόν πατέρα. Πάτερ ἥμαρτον".

Ξέρετε, εἶναι σχετικά εὔκολο νά παραδεχθῶ τά λάθη καί τά ἐλαττώματά μου, ἀλλά εἶναι πολύ δύσκολο νά ἀναγνωρίσω ξαφνικά πώς ἔχω προδώσει, πώς ἔχω χάσει τήν πνευματική μου, τήν ἀληθινή μου ὀμορφιά, πώς βρίσκομαι τόσο μακριά ἀπό τό ἀληθινό μου σπίτι.

Καί ὁ ἄσωτος παίρνει τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Πρίν ἀκόμη φθάσει στό σπίτι, ὁ πατέρας τόν βλέπει ἀπό μακρυά καί τρέχει. Χωρίς νά τοῦ πεῖ τίποτα, πέφτει ὁλόκληρος στήν ἀγκαλιά του καί τόν καταφιλεῖ. Ἤδη ὁ γιός κατάλαβε, πῆρε τήν ἀπάντηση. Ὁ πατέρας ἄκουσε τήν ἐξομολόγηση. Γιατί πάντοτε ἦταν μαζί μέ τό παιδί του. Αὐτό τό ὁποῖο παρακαλῶ νά προσέξουμε εἶναι ὅτι ἡ πρώτη λέξη τῆς ὁμολογίας του δέν εἶναι "συγχώρα με", ἀλλά "πατέρα". Εἶναι τό ὄνομα τοῦ πατέρα πού ἀνεβαίνει ἀπό τά βάθη τοῦ εἶναι του καί τοῦ δίνει τό θάρρος νά ἐλπίζει.

Ἡ πατρική ἀγάπη

Ἐκείνη τή στιγμή ὁ ἄσωτος ὁμολογεῖ τό λάθος του καί σιωπᾶ. Δέν μπορεῖ νά συνεχίσει. Τά χάνει μέ τόν χείμαρρο τῆς ἀγάπης τοῦ πατέρα πού τόν διαλύει. Καί τό λόγο παίρνει ὁ πατέρας πού μιλᾶ ξεκάθαρα ἐν σιωπῇ. Δέν λέει στό παιδί του γιά τόν ἑαυτό του. Οὔτε ἄν πόνεσε, οὔτε πόσο πόνεσε ὅταν ἔφυγε. Οὔτε πόσο χαίρεται τώρα πού γύρισε. Οὔτε τόν μαλώνει γιά νά δικαιώσει τόν ἑαυτό του. Αὐτά δέ λέγονται. Διότι ἡ μυσταγωγία τῆς σχέσης τους ἱερουργεῖται σέ χῶρο βαθειᾶς σιωπῆς. Πυράκτωμα ἀγάπης πού παραλύει τή γλώσσα.

Ἔτσι νίκησε ἡ πατρική ἀγάπη τό θάνατο. Καί ἄναψε τούτη ἡ χαρά, τό πανηγύρι, πού ἐνδύεται καί πάλι ὁ γιός τήν στολή τήν πρώτη, καί φορᾶ τό δακτυλίδι τῆς υἱοθεσίας, καί θύεται ὁ μόσχος ὁ σιτευτός.

Οἱ δικές μας ἐπιστροφές

Αὐτή ἡ ἐπιστροφή δέν μοιάζει μέ τίς δικές μας ἐπιστροφές ἤ τουλάχιστον αὐτές πού ἔχουμε στό μυαλό μας. Οἱ δικές μας εἶναι τοποθετημένες λίγο-πολύ σέ μιά νομικίστικη σχέση, σέ μιά ἀντίληψη πού καλλιεργεῖ μᾶλλον τίς συμφωνίες μεταξύ κυρίων πού δέν ἀθετοῦν τό λόγος τους, κατά τόν ἀκόλουθο τρόπο: Λοιπόν, πατέρα, νά τά συζητήσουμε, νά δοῦμε τά πράγματα ψύχραιμα. Νά δοῦμε σέ τίς φταῖς καί σέ τί φταίω. Νά βροῦμε ἕνα τρόπο συμβίωσης. Ὄχι ὅτι δέν μπορῶ νά ζήσω μακρυά ἀπό σένα. Μπορῶ, ἀλλά μιά καί εἶσαι πατέρας μου εἶπα νά γυρίσω. Τώρα ὅμως πρέπει νά μήν ἐπαναληφθοῦν τά ἴδια.

Αὐτή ἡ ἐπιστροφή εἶναι ἡ κόλαση τῆς λογικῆς καί τῆς δικαιοσύνης. Βλέπετε ὑπάρχει παραμονή στό σπίτι πού εἶναι περιπλάνηση σέ χώρα μακρινή. Ὑπάρχει ἐπιστροφή πού εἶναι μεγαλύτερη ἀπομάκρυνση ἀπό τό σπίτι.

Δέν γνωρίζω πόση σχέση ἔχει ὁ καθένας μας μέ τόν πατέρα καί τό νεώτερο γιό. Αὐτό ὅμως πού γνωρίζουμε ὅλοι εἶναι, ὅτι μποροῦμε νά γυρίσουμε στόν Πατέρα μας, γιατί ἐκεῖνος εἶναι ἡ ζωή, ἡ ἐπικύρωση τῆς ἀξιοπρέπειάς μας, ἡ ἐπανεύρεση τῆς ἀνθρωπιᾶς μας. Γι' αὐτό, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Ἐκκλησιαστῆ, μᾶς λέγει: "Υἱέ μου δός μου τήν καρδιά σου. Ὅλα τά ἄλλα θά στά δώσω ἐγώ".

ΠΗΓΗ:apostoliki-diakonia.gr/GR_MAIN/catehism/theol

Δοξαστικόν Ιδιόμελον Αίνων Κυριακής του Ασώτου. Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης της ΜτΧΕ Θρασύβουλος Στανίτσας (+1987). Δόξα... Ἦχος πλ. β' Πάτερ ἀγαθέ, ἐμακρύνθην ἀπὸ σοῦ μὴ ἐγκαταλίπῃς με, μηδὲ ἀχρε...

Δοξαστικόν Ιδιόμελον Στιχηρών Εσπερινού του Ασώτου. Ψάλλει η Βυζαντινή Χορωδία του Παύλου φορτωμά. Δόξα... Ἦχος β' Ὢ πόσων ἀγαθῶν, ὁ ἄθλιος ἐμαυτὸν ἐστέρησα! ὢ ποίας βασιλείας ἐξέπεσα ὁ ταλαίπωρο...


Στιχηρόν Ιδιόμελον Εσπερινού του Ασώτου. Ψάλλει ο Πρωτοψάλτης Εμμανουήλ Χατζημάρκος. Ἦχος α' Εἰς ἀναμάρτητον χώραν, καὶ ζωηράν, ἐπιστεύθην, γεωσπορήσας τὴν ἁμαρτίαν, τῇ δρεπάνῃ ἐθέρισα, τοὺς στάχ...

Οι Τρεις Ιεράρχες

Η Γεωργία Ψαραδέλλη με τη χορωδία του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας ψάλλουν Απολυτίκιο στην εορτή των Τριών Ιεραρχών στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας. Georgia Psaradelli and the Music School of Kalama...

Οι Τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες

Οι τρεις Ιεράρχες

Οι τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες

Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Οι Τρεις Ιεράρχες θεμελιωτές της Ορθοδοξίας

Του πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και Καθηγητή της Γλωσσολογίας κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη

Προσφώνηση κατά την Εορτή των Τριών Ιεραρχών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στις 30.1.2002

Έχουμε αλήθεια σκεφτή γιατί μια εορτή Παιδείας, ένας κατ' εξοχήν εορτασμός του πνεύματος, της γνώσης και της καλλιέργειας ταυτίζεται στην Ελλάδα με μια εορτή θρησκευτική, μια εορτή τιμής προς τους θεμελιωτές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης; Γιατί συν-εορτάζονται Παιδεία και Τρεις Ιεράρχες και όχι λ.χ. Παιδεία και πατριάρχης Φώτιος, μια μεγάλη παιδευτική μορφή του Βυζαντίου, ή Παιδεία και Ευστάθιος Θεσσαλονίκης ή Παιδεία και Ευγένιος Βούλγαρης; Είναι σύμπτωση; Είναι συμβολισμός; Είναι ιδεολόγημα; Ή δική μου εκτίμηση είναι ότι ό συνεορτασμός αυτός όχι μόνο δεν είναι συμπτωματικός ή προϊόν ιδεολογήματος, αλλά είναι συσχετισμός ουσίας, απόρροια βαθύτερης πνευματικής και πολιτισμικής σχέσης, σχέσης ταυτότητας και ιστορικής συνείδησης αυτής της Χώρας.

Θεωρώ ότι ό συνεορτασμός πηγάζει από μια σαφή πολιτισμική παραδοχή και εκδοχή της Παιδείας μας: ότι ή ελληνική Παιδεία στηρίχτηκε σε δύο παιδευτικούς άξονες, στον ορθολογισμό και στην "Ορθοδοξία Με άλλους όρους, στηρίχτηκε στη σπουδή της ελληνικής ορθολογικής σκέψης, όπως θεμελιώθηκε στα μεγάλα κείμενα της αρχαίας ελληνικής διανόησης, και στη σπουδή της Χριστιανικής Ορθόδοξης Πίστης, όπως θεμελιώνεται στη διδασκαλία της Κ. Διαθήκης και ερμηνεύεται στα μεγάλα κείμενα της Ορθόδοξης Θεολογίας, στα κείμενα του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Ή ελληνική σύλληψη της Σχολικής Εκπαίδευσης συνδυάζει από παλιά δύο παιδευτικές αρχές: την Ελληνικότητα και τη Χριστιανική Πίστη, ό,τι ονομάστηκε Ελληνοχριστιανικό Ιδεώδες. Πρόκειται για ένα ιδεώδες πού δεν αμφισβητήθηκε βεβαίως, όταν το υποστήριζε ό Νεοελληνικός Διαφωτισμός με επικεφαλής τον Κοραή και τους Διδασκάλους του Γένους, ιερωμένους τους περισσότερους (τον Ευγένιο Βούλγαρη, το Νεόφυτο Δούκα, τον Άνθιμο Γαζή, τον Κωνσταντίνο Οικονόμο, το Νεόφυτο Βάμβα κ. ά.), ούτε όταν το υποστήριζαν ό Μακρυγιάννης, ό Κολοκοτρώνης και άλλοι αγωνιστές.

Αμφισβητήθηκε αργότερα, όταν παρασυνδέθηκε μ' έναν έντονο συντηρητισμό στην εκπαιδευτική πράξη, και ως όρος απαξιώθηκε συγκυριακά, όταν χρησιμοποιήθηκε προπαγανδιστικά στη δικτατορία του Παπαδόπουλου ως εθνικιστικό σύνθημα. Τα πάντα, είναι γνωστό, μπορούν να στρεβλωθούν και να απαξιωθούν, αν αποτελέσουν αντικείμενο σκοπιμοτήτων και προκάλυμμα διαφορετικών προθέσεων.

Σήμερα είναι, νομίζω, πλέον καιρός ή λέξη ελληνοχριστιανικός να «αποχαρακτηρισθή» πολιτικά και ιδεολογικά, με εξαίρεση τις ιστορικές αναφορές στην περίοδο της Επταετίας, και να επανακτήσει το πρωτογενές και ουσιαστικό εννοιολογικό και σημασιολογικό περιεχόμενο της, πού είναι ή αναφορά στο δίπολο Ελληνικότητας και Χριστιανισμού, κλασικού ελληνικού ορθολογισμού και Χριστιανικής Ορθοδοξίας. Κι αυτό, γιατί οι τρεις αυτοί γίγαντες της Πατερικής Θεολογίας μέσα από τη βαθειά χριστιανική τους πίστη και το θεϊκό χάρισμα, «τη θεία χάρη» να αποτελέσουν τους κύριους και αυθεντικούς (μετά τον Παύλο) ερμηνευτές της χριστιανικής διδασκαλίας, να ορίσουν την ορθόδοξη διάσταση του Χριστιανισμού, είχαν το πρόσθετο προνόμιο να ακονήσουν το πνεύμα τους στα μεγάλα κείμενα της ελληνικής φιλοσοφίας και της ρητορικής, σε γλώσσα ελληνική και σε μεγάλες Σχολές του Ελληνισμού, στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών ό Βασίλειος και ό Γρηγόριος, στην Αντιόχεια κοντά στο Λιβάνιο ό Ιωάννης.

Έτσι, ήταν λογικό να γίνουν και οι φυσικοί υποστηρικτές της παιδευτικής σύζευξης των ελληνικών γραμμάτων με τα χριστιανικά διδάγματα της Ορθόδοξης Πίστης. Με τη θητεία τους στα ελληνικά γράμματα δεν απαρνήθηκαν την ίδια τους την ύπαρξη, τη Χριστιανική Πίστη, με την οποία ταυτίστηκαν και την οποία υπερασπίστηκαν και στερέωσαν με την ίδια τη ζωή και το έργο τους. Ούτε όμως πρόδωσαν την καλλιέργεια πού απέκτησαν από την αναστροφή τους με τον ελληνικό στοχασμό. Αυτοί ήσαν πού τόλμησαν να υποστηρίξουν την ανάγκη επαφής των Χριστιανών, ιδίως των νέων, με την ελληνική παιδεία, με τα ελληνικά κείμενα: «Και ποιηταίς και λογοποιοίς και ρήτορσί και πάσιν άνθρώποις ομιλητέον, όθεν αν μέλη προς την της ψυχής επιμέλειαν ωφέλεια τις έσεσθαι».

Ό Μ. Βασίλειος δεν διστάζει να πει για τον Όμηρο: «Πάσα μεν ή ποίησις τω Όμήρω αρετής εστίν έπαινος και πάντα αυτώ προς τούτο φέρει». Και χρειάζεται θάρρος, για να χαρακτηρίσει κανείς ως απληροφόρητους, ως «κακώς είδότας», όσους θεωρούν «την έξωθεν (παιδείαν, δηλαδή την θύραθεν, την ελληνική) ως επίβουλον και σφαλεράν και Θεού πόρρω βάλλουσαν» και να λέει απαξιωτικά «ουκουν άτιμαστέον την παίδευσιν (εννοεί την ελληνικήν), ότι τούτο δοκεί τισιν».

Αν γεφυρώθηκε το χάσμα ανάμεσα στην απέχθεια των νεοφώτιστων Χριστιανών προς την ειδωλολατρία των Ελλήνων και τα ασεβή ελληνικά γράμματα (Έλλην, μην το ξεχνάμε, σήμαινε «ειδωλολάτρης», το ίδιο όπως και ή λέξη «εθνικός») και στην, από την άλλη μεριά, περιφρόνηση των Ελλήνων για τους απαίδευτους Χριστιανούς, αυτό έγινε μόνο χάρη στη σθεναρή στάση, το κύρος και την πρακτική των Τριών Μεγάλων ελληνοσπουδασμένων Πατέρων της Εκκλησίας.

Στήν προσέγγιση μάλιστα προς τα αρχαία ελληνικά κείμενα συνέβαλε και ή υιοθέτηση και καθιέρωση της αττικιστικής μορφής της ελληνικής γλώσσας (αντίθετα προς την απλούστερη ελληνιστική Κοινή, στην οποία είναι γραμμένο το Ευαγγέλιο). Μέσα από αυτήν (την αττική) ή πρόσβαση προς τα αρχαία ελληνικά κείμενα έγινε ευκολότερη.

Η θέση των τριών μεγάλων πνευματικών μορφών και διδασκάλων της Ορθόδοξης Θεολογίας ήταν προϊόν μιας βαθύτερης, ειλικρινούς και βιωματικής κατάφασης προς το Θεό, πρώτα και πάνω απ' όλα, με την τριαδική χριστιανική του σύλληψη, προς τον άνθρωπο, το τέλειο δημιούργημα του Θεού, προς το πνεύμα, πού κατ' εξοχήν συνδέει τον άνθρωπο με το Δημιουργό του, και προς την καλλιέργεια του πνεύματος μέσα από τα διδάγματα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης, αλλά και με την κατάκτηση της γνώσης και την άσκηση της κρίσης και της γλωσσικής έκφρασης ακόμη, ή οποία - για τους τρεις μεγάλους διανοητές Χριστιανούς - περνάει μέσα από την ελληνική παιδεία και τα ελληνικά κείμενα.

Ετσι, στη διδασκαλία των Μεγάλων αυτών Πατέρων ή ορθολογική σκέψη της Δύσης συνδυάστηκε και συμφιλιώθηκε με την "Ορθοδοξία της Ανατολής, με την αποκάλυψη της χριστιανικής αλήθειας στον ανατολικό χώρο, ενώ ό οικουμενικός χαρακτήρας της Χριστιανικής Πίστης κάλυψε και καλύπτει Ανατολή και Δύση.

ΠΗΓΗ: http://aktines.blogspot.com/2010/01/blog-post_9553.html