Τουρκική υπηκοότητα και Αρχιερείς

Σκέψεις για τη μεγάλη ανατροπή!

Η απόφαση της Άγκυρας να δώσει υπηκοότητα

 σε Ιεράρχες του Θρόνου

 και ο επίμονος Πατριάρχης Βαρθολομαίος

του Παναγιώτη Αντ.Ανδριόπουλου, θεολόγου

O Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατακτά έναν – έναν τους στόχους του, που με επιμονή και υπομονή διεκδικεί χρόνια τώρα. Η Παναγία Σουμελά του Πόντου λειτούργησε μετά από σχεδόν 100 χρόνια. Το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου επιστρέφεται στο Πατριαρχείο και συνακόλουθα αναγνωρίζεται από τους Τούρκους, έστω και εμμέσως ή ακουσίως αν θέλετε, η νομική του υπόσταση και η οικουμενικότητά του. Δεκατέσσερις ιεράρχες του Θρόνου – εκτός Τουρκίας – αποκτούν τουρκική υπηκοότητα, που σημαίνει ότι μπορούν να συμμετάσχουν στις εκλογές για τον επόμενο Πατριάρχη και να είναι δυνάμει υποψήφιοι.

Σε αυτό το τελευταίο μπορούν να επισημανθούν τα εξής.

Μια μομφή που αποδιδόταν επί δεκαετίες στο Φανάρι ήταν ότι “διοικούν οι Φαναριώτες”, δηλαδή οι ιεράρχες του Θρόνου που βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη και έχουν τουρκική υπηκοότητα, ως ορίζεται από τον τουρκικό νόμο. Αυτοί είχαν, και μόνο, το δικαίωμα της εκλογής του Πατριάρχη.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με το να διευρύνει – με ρίσκο – μάλιστα την σύνθεση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, δηλαδή καλούνται πλέον και έξι - σε κάθε συνοδική περίοδο - από τις ανά τον κόσμο επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πέτυχε να κάνει ορατή, στην πράξη, και δη την συνοδική, την οικουμενικότητα του Πρώτου Θρόνου της Ορθοδοξίας, που παρέμενε αναγκαστικά εγκλωβισμένος στα όρια της Πόλης.

Τώρα πια το Πατριαρχείο αποκτά την παλιά του αίγλη, αφού τα πρακτικά της Αγίας και Ιεράς Συνόδου υπογράφονται και από ιεράρχες που διακονούν στα πέρατα της οικουμένης.

Η χορήγηση τουρκικής υπηκοότητας και σε ιεράρχες εκτός Φαναρίου, είναι ένα γεγονός που δεν εξασφαλίζει απλώς, όπως λέγεται, “την επιβίωση του θεσμού”, αλλά συμβάλλει στην ανάδειξη της οικουμενικότητας του Θρόνου, αφού ο επόμενος Πατριάρχης θα ψηφιστεί από ένα ευρύτατο εκλεκτορικό σώμα ιεραρχών.

Την τουρκική υπηκοότητα φέρεται να πήραν οι εξής ιεράρχες:

Πέτρας και Χερρονήσου Νεκτάριος, Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιος, Αρκαλοχωρίου και Βιάνου Ανδρέας, Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος, Καρπάθου και Κάσου Αμβρόσιος, Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ, Σύμης Χρυσόστομος, Ιταλίας και Μελίτης Γεννάδιος, Μιλήτου Απόστολος, Προικοννήσου Ιωσήφ, Πισιδίας Σωτήριος, Δαρδανελλίων Νικήτας, Νέας Ζηλανδίας Αμφιλόχιος, Μπουένος Άϊρες Ταράσιος.

Από τον κατάλογο αυτό προκύπτουν αβίαστα τα εξής συμπεράσματα:

Τουρκική υπηκοότητα απέκτησαν τέσσερις (4) ιεράρχες της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, τρεις (3) από τα Δωδεκάνησα, πέντε (5) από τις επαρχίες του Θρόνου ανά τον κόσμο (περιλαμβανομένου και του Πισιδίας που εφησυχάζει στην Κορέα) και δύο (2) που διαμένουν στον Ελλαδικό χώρο. Ο Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ και ο Μιλήτου Απόστολος, ηγούμενος της Πατριαρχικής Μονής της Αγίας Αναστασίας στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό σημαίνει ότι οι εννέα (9) από τους δεκατέσσερις (14) ιεράρχες του Θρόνου ανήκουν και διακονούν στον Ελλαδικό χώρο.

Έτσι, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ιεράρχες της Ελλάδος θα συμμετάσχουν στην επόμενη εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχου και μπορούν να είναι και υποψήφιοι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και με ποικίλες προεκτάσεις.

Σε ένα μόνο ιεράρχη δεν χορηγήθηκε η τουρκική υπηκοότητα. Στον Αυστρίας Μιχαήλ, κι αυτό για λόγους διαδικαστικούς όπως γράφτηκε.

Το σίγουρο είναι ότι μια νέα εποχή ανατέλλει για το Φανάρι.

Και γι΄ αυτήν εργάστηκε και εξακολουθεί να εργάζεται νυχθημερόν και με πάθος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

ΠΗΓΗ:http://www.amen.gr/