Μικρή αναφορά στη Μικρασιατική καταστροφήτου Β. Δ. Μακρυπούλια Δρ. Φιλοσοφίας
Ομιλία που εκφωνήθηκε σε εκδήλωση για τη Μικρασιατική καταστροφή
που οργάνωσε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Νομού Λέσβου
στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Μυτιλήνης.
88 χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή, η οποία ολοκληρώθηκε όταν αποδόθηκε στον πρωτεργάτη της τον Κεμάλ στις 14 Σεπτεμβρίου 1922 ο τίτλος του «επιτίμου δημότη Σμύρνης», είμαστε σε θέση να αποτιμήσουμε τα τελικά αίτια και συνέπειες όλων αυτών των τρομερών γεγονότων που οδήγησαν τον Ελληνισμό σε μία άλλη ιστορική πορεία, πέρα από αυτή που είχε για κάποιες δεκαετίες χαράξει η πίστη στη Μεγάλη Ιδέα.
Προλογίζοντας θα ήθελα να σημειώσω ότι ο τίτλος Μικρασιατική καταστροφή για τα ιστορικά γεγονότα που άρχισαν ουσιαστικά από τα βάθη του 19ου αι και κορυφώθηκαν το Σεπτέμβριο του 1922 είναι μερικός και δεν καλύπτει πλήρως την ιστορική εικόνα που σχηματίσθηκε την επομένη όλων αυτών των απάνθρωπων συμβάντων που έλαβαν χώρα στη γη της Σμύρνης, του Πόντου, της Κωνσταντινούπολης. 88 χρόνια μετά θα πρέπει ίσως να κάνουμε λόγο για την καταστροφή του Ελληνισμού, ως διάδοχης κατάστασης του Βυζαντίου. Θα πρέπει ίσως να κάνουμε λόγο για την ισοπέδωση του ονείρου του Πλήθωνος ο οποίος οραματίσθηκε στη θεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μία Ελληνική Πολιτεία όπου οι άνθρωποι με όπλο την αθάνατη Πλατωνική Παιδεία της ανάμνησης και πράξης «θα ζούσαν καλύτερα και ποιοτικότερα και θα ήταν ευδαιμονέστεροι». Από αυτή την ιστορική θέαση των πραγμάτων ομιλούμε για μία Πανελλήνια πραγματικά καταστροφή διότι αυτό ακριβώς το ονειρώδες Ελληνικό κράτος όταν έχασε τόσα πολλά εδάφη το 1922 οριστικά καταποντίσθηκε από την ηγεμονική θέση που το τοποθέτησαν άνθρωποι όπως ο Πλήθων. Οι μεγάλες δυνάμεις οι οποίες αφ΄ ενός διατήρησαν την Τουρκία ως κρατική οντότητα-ως αντίπαλο δέος στη Ρωσική αυτοκρατορία και μετέπειτα σοβιετική ένωση-και αφ΄ ετέρου κίνησαν τον τρόπο που οδήγησε στη Μικρασιατική καταστροφή ήξεραν ότι ο δρόμος προς την Ανατολή θα έκλεινε σε μία πιθανή αναβίωση ενός Ελληνικού κράτους που θα κάλυπτε Βυζαντινά όρια. Η Ελλάδα έπρεπε να κοπεί στα δύο. Τα γεγονότα του 22 αυτό ακριβώς έκαναν. Έκοψαν την Ελλάδα στα δύο, χώρισαν το νου από την καρδιά-διότι η Ιωνία των μεγάλων προσωκρατικών πάντα ήταν η καρδιά του Ελληνισμού-και ως γνωστόν οργανισμός χωρίς καρδιά πνέει τα λοίσθια. Η απλά ιστορικά εξαρτάται και υποδουλώνεται σε καινούργιους αφέντες οι οποίοι διαχρονικά μόνο το όνομα αλλάζουν.
Η Μικρασιατική καταστροφή σήμανε το θάνατο των ονείρων του Ρήγα Βελεστινλή τα οποία πρόσκαιρα δυστυχώς είχαν ζωντανεύσει μέσα από την επανάσταση του 1821 και την μετέπειτα γένεση της Μεγάλης Ιδέας. Ο Ρήγας ονειρεύθηκε την έξοδο από την οθωμανική τυραννία ,από τον οθωμανικό σκοταδισμό διά της φώτισης του Ελληνικού πνεύματος και των αντανακλάσεων αυτού στη σύγχρονη Ευρώπη του Διαφωτισμού. Ονειρεύθηκε μία παμβαλκανική ομοσπονδία λαών οι οποίοι μέσα από τον Ελληνικό Λόγο της κοινής συνείδησης, της καλλιέργειας των αρετών, του ανωτέρου ήθους και της κοινής πορείας προς το Ωραίο και το Καλό θα έδιναν συνέχεια στις μεγάλες ανθρωπιστικές κατακτήσεις της Αρχαίας Ελλάδας και της σύγχρονης Ευρώπης της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά ήταν Ελληνικά εμπόδια στους σύγχρονους Δυτικούς Γολιάθ. Η Δύση στις απαρχές του 20 ου αι. και ειδικότερα έπειτα από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο απεγνωσμένα ζητούσε το πέρασμα προς τον πλούτο της Ανατολής –το τέλος αυτής της κατακτητικής προσπάθειας συμβαίνει στις ημέρες μας. Τότε οι εξουσιαστικές δυνάμεις αυτού του κόσμου διέλυσαν την Ελλάδα, μέσα από την Μικρασιατική Καταστροφή, την συρρίκνωσαν και την έκοψαν στα δύο, προκειμένου να εκμεταλλευθούν οικονομικά τον απίστευτο ορυκτό και όχι μόνο πλούτο της Ανατολής. Σήμερα προκειμένου να ολοκληρώσουν αυτή ακριβώς την προσπάθεια διέλυσαν την ίδια την Ευρώπη, πάλι ασελγώντας επάνω στην Πατρίδα μας η οποία έχει την κακή ή καλή τύχη να είναι το όριο ανάμεσα στο δυτικό πολιτισμό και στον ανατολικό τρόπο θέασης-φονταμενταλιστικό κατά βάση-των πραγμάτων.
Ο Ίων Δραγούμης και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής είναι δύο κορυφαίοι του Ελληνικού πνεύματος οι οποίοι έζησαν και έδρασαν στα χρόνια κοντά στη Μικρασιατική καταστροφή. Ο Ίων Δραγούμης συνέχισε τα όνειρα του Πλήθωνος και του Ρήγα με το δικό του βέβαια τρόπο. Ονειρεύθηκε μία αναβίωση του Πανελληνίου κοινοβιακού συστήματος μίας μεγάλης Ρωμυλίας κάτω από το φώς της Ορθοδοξίας. Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, ο Έλλην μαθηματικός ο οποίος για κάποιους είναι εφάμιλλος των μεγάλων Ελλήνων μαθηματικών της Αρχαιότητας κλήθηκε και ανέλαβε την οργάνωση στη Μικρά Ασία του Ιωνικού Πανεπιστημίου, το οποίο σύμφωνα με σύγχρονες για τότε μαρτυρίες δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από τα αντίστοιχα Ευρωπαϊκά. Εάν σκεφθούμε τι σημαίνει η επιτυχία των σχεδίων των δύο ανδρών που μόλις τώρα αναφέραμε θα καταλήξουμε στο γεγονός ότι μία νέα Ελλάδα, μεγάλη και ένδοξη ετοιμαζόταν, αναγεννημένη μέσα από τις στάχτες του παρελθόντος, παίρνοντας τη σκυτάλη από την Αρχαία και τη Βυζαντινή Ελλάδα. Αυτό όμως δεν έπρεπε να συμβεί.
Άρα η Μικρασιατική καταστροφή είναι μία πράγματι Ελληνική καταστροφή. Η Ελλάδα έπειτα από αυτή την καταστροφή δεν μπόρεσε πάλι να ορθοποδήσει και ζει σε σχέση με τους κηδεμόνες της, οι οποίοι πότε είναι ορατοί και πότε αόρατοι αλλά πάντα υπαρκτοί. Δεν είναι τυχαίο ότι ο εθνικός ιστός έσπασε οριστικά έπειτα από το 1922 και η Ελλάδα ακολούθησε την κοινωνική τύχη και ζωή της Δύσης. Στο μέτωπο της Μικράς Ασίας πλούσιοι και φτωχοί πολεμούσαν ενωμένοι κάτω από τη γαλανόλευκη. Έπειτα, όταν η Ελλάδα μαζεύτηκε και ως κράτος έγινε και πάλι μικρό, όταν η συνθήκη των Σεβρών έδωσε τη θέση της στη Λωζάνη, οι Έλληνες πλούσιοι έγιναν εχθροί με τους Έλληνες φτωχούς. Χωρίς ποτέ να καταλάβουν ότι όταν έχουμε Ελλάδα είμαστε όλοι πλούσιοι, ενώ όταν χάνουμε Ελλάδα γινόμαστε όλοι φτωχοί.
Η εθνομηδενιστική ασθένεια που προσέβαλε την Ελλάδα έπειτα από τη Γενοκτονία που συνετελέσθη στα εδάφη της Μικράς Ασίας ευρίσκεται σήμερα στα τελευταία στάδιά της. Το φάρμακο σταθερά είναι η μόρφωση του Ελληνικού λαού και η πίστη σε μία διαχρονική αποστολή η οποία ουσιαστικά ποτέ δεν χάθηκε μόνο για λίγο κρύφθηκε στις στάχτες της μικρασιατικής καταστροφής. Επιβάλλεται η συνεπής ιστορική γνώση, η γνώση της μυστικής οδού που ενώνει όλες τις περιόδους του Ελληνισμού και οδηγεί σε μία νέα αντίληψη για μία πολιτιστική Ελλάδα που θα έχει ενεργό λόγο στο νέο κόσμο που ανοίγεται. Η φλόγα της καιόμενης Σμύρνης πρέπει να φωτίζει το δρόμο της αυτοσυνειδησίας μας και της πίστης μας αλλά και της γνώσης μας ότι η Ελλάδα, η πραγματικά ανεπτυγμένη και Mεγάλη Ελλάδα έχει ως λίκνο πολλά να προσφέρει στην πορεία που ακολουθεί ο κόσμος μας προς το καλύτερο αύριο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου