Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΝΑΟΥΜ (1 Δεκεμβρίου)

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΝΑΟΥΜ

Είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες. Έζησε τον 7ο αιώνα προ Χριστού και ήταν από τη φυλή του Συμεών. Πατρίδα είχε την Έλκεσέμ, γι' αυτό ονομάστηκε και Ναούμ ό Έλκεσαίος. Το βιβλίο της προφητείας του αποτελείται από τρία μικρά κεφάλαια και αφορά την τύχη της πόλης Νινευή. Στο Α' κεφάλαιο, υμνεί το Θεό. Στο Β' κεφάλαιο, προαναγγέλλει τον όλεθρο της Νινευή με τα άρματα της, τους Ιππείς και τους θησαυρούς της. Στο Γ' κεφάλαιο, χαρακτηρίζει τη Νινευή σαν πόλη των αιμάτων, του ψεύδους, της μεγάλης αδικίας και πορνείας. "Ας δούμε, όμως, τί λέει για τους αμαρτωλούς ανθρώπους τέτοιας πόλης, και τί γι' αυτούς πού είναι κοντά στον Κύριο: "Χρηστός Κύριος τοις ύπομένουσιν αυτόν εν ήμερα θλίψεως και γινώσκων τους εύλαβουμένους αυτόν και εν κατακλυσμοί πορείας συντέλειαν ποιήσεται τους έπεγειρομένους, και τους εχθρούς αυτού διώξεται σκότος"1. Δηλαδή ό Κύριος είναι ευεργετικός για εκείνους πού μένουν κοντά Του στις ήμερες των θλίψεων τους. Γνωρίζει ό Κύριος και περιβάλλει με συμπάθεια εκείνους πού Τον σέβονται. Εναντίον, όμως, των αμαρτωλών, πού αλαζονικά με κάθε είδους αμαρτία εγείρονται εναντίον Του, θα ορμήσει σαν κατακλυσμός για να τους εξαφανίσει τελείως. Θα καταδιώξει τους εχθρούς Του και θα τους κυριεύσει το σκοτάδι του θανάτου. Ό πρ. Ναούμ πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.

1. Ναούμ, Α' 7 -8.

Άπολυτίκιον.

                                                            Ήχος γ'. Θείας πίστεως.

Νόμω έλαμψας, προαναγγέλλων, τάς της χάριτος, Ναούμ Προφήτα, ομωνύμως παρακλήσεις εν Πνεύματι· δι' ων ό Λόγος ουσίαν την βρότειον, επιφανείς τοις άνθρώποις κατηύφρανεν όθεν πρέσβευε, Τριάδι τη πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιο  Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά

ΠΑΤΜΟΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Του Πάτμιου συγγραφέα Ζήσιμου Βιρβίλη

Πηγή: http://www.patmostimes.gr/

Το να μιλήσει ή να γράψει κάποιος για την Πάτμο δεν είναι δα και εύκολο πράμα. Ιδιαίτερα για κάποιον που από την πολλή αγάπη του γι’ αυτή, όπως ο μη υποφαινόμενος, έχει μπερδεμένα τα συναισθήματά του μέσα στο μυαλό και στην καρδιά του. Άλλωστε έχουν γράψει τόσοι πολλοί γι’ αυτή, με σεβασμό και δέος, από τον Ρενάν και τούς ξένους περιηγητές μέχρι και τους πρόσφατους λάτρεις της

Το δυσκολότερο είναι, παρά την καλή πρόθεση, να κατορθώσει κανείς να περιλάβει μέσα σε ένα μικρό σημείωμα όλα τα χαρακτηριστικά, ιστορικά, πνευματικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, αισθητικά και άλλα, που συνθέτουν το χρυσό στεφάνι, το οποίο κοσμεί το μικρό αλλά και «Μεγάλο» σε πνευματικότητα Ιερό αυτό νησί.

Από την προϊστορία και την ιστορία του δεν σώζονται και πολλά σπουδαία στοιχεία, εκτός από την αναφορά του ονόματός του από μερικούς προχριστιανικούς συγγραφείς.

Η καθαυτό ιστορία του, και μάλιστα η «Ιερά Ιστορία» του, αρχίζει από το 95 μ. Χ., χρονιά κατά την οποία οι «Ωραίοι πόδες του ευγγελιζομένου την Αγάπη και την Ειρήνην» αγαπημένου μαθητή του Χριστού, Ιωάννη του Θεολόγου αγίασαν τα μέχρι και σήμερα αγιασμένα χώματά του.

Για χίλια περίπου χρόνια θα μείνει κρυμμένο το Ιερό Νησί κάτω από τις φτερούγες και τη σκιά της Θείας Χάρης, η Οποία το προετοίμαζε για τη μεγάλη οικουμενική αποστολή του. Η μέρα αυτή έφτασε, όταν ένα άλλος άγιος «ο Κλεινός και Στερρός Χριστόδουλος»,ο Μεγάλος Μοναστής και ιδρυτής πολλών Μοναστηριών, πατούσε και αυτός τα ήδη αγιασμένα ιερά χώματά του.

Το Ιερό νησί αποκαλύπτεται. Η Θεία Χάρη όμως εξακολουθεί να το επισκιάζει. Και γίνεται «Η Δευτέρα Ιερουσαλήμ», «Η Ιερουσαλήμ του Αιγαίου».

Στην πιο περίοπτη κορυφή του Νησιού ιδρύεται από τον πνευματικό «εραστή» του (Όλος εγενόμην της του νησίου τούδε αφέσεως», θα γράψει αργότερα στην «Αποτύπωση» του), η «περίπυστος» Ιερά Μονή, την οποία ο Όσιος ιδρυτής της την αφιέρωσε στο Μαθητή της Αγάπης. Και η Μονή αυτή γίνεται σύντομα, με τη Θεία Χάρη το πνευματικό και θρησκευτικό στέγαστρο και σκεπάζει ολόκληρο το Νησί.

Η Μονή «αυξάνει και κραταιούται» διαχρονικά, και, πα-ράλληλα «αυξάνει και κραταιούται» υλικά και πνευματικά ολόκληρο το Ιερό Νησί, μαζί με τον πληθυσμό του. Η Μονή με τον Όσιό της στην αρχή και τους μετέπειτα Ηγέτες της γίνεται το πιο ζωτικό όργανο της ύπαρξής του: γίνεται «η καρδιά» του. Έρχονται χρόνια πνευματικής και υλικής ευμάρειας με την ανάδειξη μεγάλων εκκλησιαστικών και πνευματικο-εκπαιδευτικών ανδρών, Πατριαρχών, Μητροπολιτών, Μεγάλων Διδασκάλων του Γένους, αλλά και άξιων και τολμηρών επιχειρηματιών, καραβοκυραίων, εμποροπλοιάρχων και μεγαλεμπόρων, που διαπρέπουν και πλουτίζουν σε χώρες του εξωτερικού, Ρουσία, Παραδουνάβιες Χώρες, Αίγυπτο, Βενετιά και Ολλανδία. Το νησί και οι κάτοικοί του ευημερούν και εκπολιτίζονται από τις δραστηριότητες των ανθρώπων του και την επικοινωνία τους με ανεπτυγμένες χώρες. Τα αρχοντόσπιτα της Χώρας είναι τρανά κατάλοιπα της πραγματικής «αρχοντιάς», που διαφέντευε σ’ ολόκληρο το νησί.

Αποκορύφωμα της μεγάλης πνευματικής του ανάπτυξης και της εξάπλωσης της και έξω απ’ αυτό, υπήρξε, εκτός από τη συμβολή της Ιεράς Μονής του, και η ίδρυση της Πατμιάδος Σχολής, το 1713. Η πνευματική και παιδαγωγική της παραγωγή, παράλληλα με την ανάπτυξη του θρησκευτικού και εθνικού φρονήματος των κατά καιρούς σπουδαστών της είναι πλουσιότατη και απαράμιλλη.

Παράλληλα, με το πέρασμα των χρόνων, η κοινωνία του νησιού εμπλουτίζεται με νέο αίμα, με πρόσφυγες και άλλους μετανάστες, από την Κωνσταντινούπολη, από την Κρήτη, από τα Μικρασιατικά παράλια και τα γύρω νησιά, αλλά και από τα Ιόνια, οι οποίοι μεταγγίζουν σ’ αυτό πολλά από τα πολιτιστικά τους στοιχεία, τα ήθη και τα έθιμά τους, το δυναμισμό και τις δραστηριότητές τα οποία ενσωματώνονται στα ντόπια στοιχεία, και που αποτέλεσαν τον νέο Πατμιακό πολιτισμό. Και έτσι το Νησί εμπλουτίστηκε με ένα κράμα πολιτιστικό και λαογραφικό «γίγνεσθαι», ένα μείγμα ηθών και εθίμων, που έδωσαν μια ιδιαιτερότητα και μια ζωντάνια στη διαχρονική ζωή του. Λαο-γραφικά στοιχεία, κοινωνικές και οικογενειακές εκδηλώσεις, θρησκευτικολαϊκές γιορτές και πανηγύρια, γλωσσικοί ιδιωμα-τισμοί, παραμύθια, νανουρίσματα και ταχταρίσματα, παροιμίες και παροιμιώδεις φράσεις, συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής συγχωνεύτηκαν με ντόπια στοιχεία και αποτέλεσαν τα νέα πατηνιώτικα βιώματα.

Ήρθαν όμως και χρόνια δίσεχτα, που το νησί δέχτηκε επιθέσεις, λεηλασίες και καταστροφές από ποικιλώνυμους πειρατές και ομόθρησκους και αλλόθρησκους κατακτητές. Πολλές φορές το Νησί ερημώθηκε (Μοροζίνης κ.ά), αλλά και πάλι ξαναβρήκε τους ρυθμούς του. Η συμβολή της Μονής και των «αρχόντων» του υπήρξε σημαντική.

Το Θρησκευτικό και Πατριωτικό φρόνημα των κατοίκων του διατηρείται ακμαιότατο. Όταν ήρθε «το πλήρωμα του χρόνου», για την Εθνική Παλιγγενεσία, κατά την Επανάσταση του 1821, η Πάτμος με τους κατοίκους της ήσαν από του πρώτους που έδωσαν τα πάντα στο βωμό της Πατρίδας: οι καραβοκυραίοι τά πλοία τους, οι «έχοντες» το βιός τους, οι μορφωμένοι έθεσαν τις γνώσεις τους στη διάθεση των πολιτικών και των καπετάνιων των επαναστατών.

Πριν απ’ αυτή, πρώτος μέσα στους τρεις Φιλικούς, που ιδρύουν τη Φιλική Εταιρεία, το «Λιοντάρι» της Φιλικής, ο Μεγάλος οραματιστής Εμμανουήλ Ξάνθος, εγκαταλείπει οικογένεια και επιχειρήσεις, ευμάρεια και καλοπέραση, για να τα θυσιάσει όλα, για το Μεγάλο Όραμα. Μαζί μ’ αυτόν και άλλοι Πάτμιοι πατριώτες Φιλικοί, ο Στρατηγός Δημήτριος Θέμελης, οι Οικογένειες των Καλών και των Πάγκαλων, των Ξένων και των Παλαιολόγων, των Ρεβύθηδων, των Παγκώστηδων και των Καλλιγάδων και άλλων γνωστών και άγνωστων. Ο φλογερός πατριώτης, Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος ο Παγκώστας, με ένα πύρινο πατριωτικό του λόγο, ξεσηκώνει τους πατμίους και κηρύσσει την Επανάσταση κατά των τούρκων από την πλατεία της Αγιαλεβιάς (Αγίας Θεοκτίστης της Λεσβίας- από τη Λέσβο).

Δυστυχώς, μετά την απελευθέρωση της μεγάλη Πατρίδας, η Πάτμος δεν είχε την τύχη και τη χαρά να δει τη Λευτεριά της. Οι Μεγάλες Δυνάμεις με τις ιδιοτελείς Συνθήκες τους την άφησαν μαζί με άλλα πλησιόχωρα προς την Τουρκία νησιά, έξω από την ελληνική ελεύθερη Επικράτεια. Έμεινε και πάλι κάτω από την κατοχή των τούρκων μέχρι το 1912, οπότε οι Ιταλοί φρόντισαν να την ….απελευθερώσουν από τη σκλαβιά των Τούρκων και να την υπαγάγουν στη δική τους σκλαβιά! Κατά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου απελευθερώθηκε μαζί με τα άλλα Δωδεκάνησα και το 1946 ενσωματώθηκε τελικά, μαζί μ’ αυτά, στη Μητέρα Πατρίδα.

Και σήμερα ακόμη η μικρή κατά την έκταση Πάτμος δεν υστερεί σε πνευματικό μεγαλείο, έχοντας μεγάλη παγκόσμια πνευματική και πολιτισμική εμβέλεια. Χιλιάδες προσκυνητές και επισκέπτες «πάσης φυλής και γλώσσης χρώματος και θρησκείας», κατακλύζουν το Ιερό Νησί για να προσκυνήσουν τον Θεοβάδιστο τόπο, όπου «Έστησαν καί οι πόδες» του αγαπημένου Μαθητή και του οσίου Χριστοδούλου, το Θεολάξευτο Σπήλαιο της Αποκαλύψεως και την υπεραιωνόβια Μονή του.

Σημείωση του Blogger Πατμιας....

Ο κ. Βιρβίλλης Ζήσιμος, είναι Πάτμιος και απόφοιτος της Πατμιαδας Εκκλησιαστικής Σχολής.

Τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και η ανέχεια δεν τον εμπόδισαν, με μεγάλο βέβαια αγώνα, να φοιτήσει στη Θεολογική και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε σε Σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ως Φιλόλογος και συνταξιοδοτήθηκε από τη θέση του Λυκειάρχη. Η αγάπη και το πάθος του για το Νησί του διαχέονται στο πολύπλευρο συγγραφικό του έργο. Παιδική λογοτεχνία, ιστοριογραφία, θεατρικά έργα, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, άρθρα για πολλά και διάφορα θέματα, σε εφημερίδες και περιοδικά. Διετέλεσε Πρόεδρος του Συνδέσμου φοιτησάντων στην Πατμιάδα, μέλος Διοικητικών Συμβουλίων του Συλλόγου των Πατμίων Αθηνών και πολλών άλλων Επιστημονικών Συλλόγων. Αειθαλής πάντοτε, εξακολουθεί να μελετά, να ερευνά και να γράφει .... Πριν από χρόνια δώρησε στην τροφό Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή τη σπουδαία σε περιεχόμενο και αριθμό Βιβλιοθήκη του. Μας τιμά ιδιαίτερα με την αγάπη του την οποία του ανταποδίδουμε με πολλή πολλή εκτίμηση.-

Η Εορτή του Αγίου Ανδρέα στην Καρπασία της Κύπρου

Έλληνες και Τούρκοι με τάματα στον Απόστολο Ανδρέα ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/ Γράφει to ΑΠΕ -ΜΠΕ /30.11.09

Ανήμερα της γιορτής του Αποστόλου Αντρέα, εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πήγαν στο κατεχόμενο Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, όπου τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του χωρεπισκόπου Καρπασίας κ. Χριστοφόρου, παρουσία εκατοντάδων προσκυνητών.
Αρκετοί Τουρκοκύπριοι ήταν μεταξύ εκείνων που πήγαν με τάματα ή για να εκπληρώσουν τάματα στον Απόστολο Ανδρέα.
Ένας από αυτούς είπε ότι έκαμε τάμα για να θεραπευθεί το παιδί του και σήμερα πήγε στο μοναστήρι για να εκπληρώσει το τάμα του.
Η παρουσία Τουρκοκυπρίων στη γιορτή του Αποστόλου Ανδρέα, ιδιαίτερα εκείνων που προέρχονται από χωριά της Καρπασίας, είναι συνηθισμένο γεγονός.

Η Θρονική Εορτή του Αγίου Ανδρέα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Βαρθολομαίος:"Σε έναν κόσμο που σπαράσσεται

ο διάλογος είναι ο μόνος δρόμος"

                 Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νικόλαου Μαγγίνα

Δεκάδες Ιεράρχες και εκατοντάδες πιστοί από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να παραστούν στην Θρονική εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου που τιμά τον ιδρυτή της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, Άγιο Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο. Προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και με την συμμετοχή μητροπολιτών του Θρόνου και από την Εκκλησία της Ελλάδος τελέστηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία στην οποία παρέστησαν ο πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ.Κωστής Στεφανόπουλος και ως εκπρόσωπος της ελληνικής Κυβερνήσεως, ο υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Νίκος Σηφουνάκης.

Επίσης παρέστησαν ο υφυπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Μάρκος Μπόλαρης, ο πρέσβης της Ελλάδος στην Άγκυρα Φώτης Ξύδας, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη Βασίλειος Μπορνόβας, έλληνες διπλωμάτες, Γενικοί Πρόξενοι ορθοδόξων χωρών και Άρχοντες του Οικουμενικού Θρόνου.Όπως έχει καθιερωθεί, παρέστη αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ρώμης υπό τον Καρδινάλιο Βάλτερ Κάσπερ, πρόεδρο του Ποντιφικού Συμβουλίου για την ενότητα των Χριστιανών και συμπρόεδρο με τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα της Μικτής Επιτροπής για το Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Την αντιπροσωπεία συνοδεύει ο Νούντσιος του Βατικανού στην Άγκυρα π.Λούτσι Μπέλλο.

Ακολουθεί η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη:

Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Walter Kasper, ἐκπρόσωπε τῆς Α. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα καὶ Ἐπισκόπου Ρώμης κυρίου Βενεδίκτου τοῦ 16ου, μετὰ τῆς τιμίας ὑμῶν συνοδείας,

Μετὰ πολλῆς χαρᾶς ὑποδεχόμεθα ὑμᾶς καὶ πάλιν εἰς τὰς αὐλὰς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας τῆς Νέας Ρώμης, ἵνα συνεορτάσωμεν τὴν ἱερὰν μνήμην τοῦ ἱδρυτοῦ καὶ προστάτου αὐτῆς Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου. Ἀπὸ μέσης καρδίας εὐχαριστοῦμεν τῷ ἀγαπητῷ ἡμῖν ἐν Κυρίῳ ἀδελφῷ ἁγιωτάτῳ Πάπᾳ τῆς παλαιᾶς Ρώμης κυρίῳ Βενεδίκτῳ διότι ηὐδόκησε καὶ ἐφέτος νὰ ἀποστείλῃ ἐκπροσώπους αὐτοῦ εἰς τὴν Θρονικὴν Ἑορτὴν τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας στοιχῶν τῷ ἀπὸ δεκαετιῶν καθιερωθέντι ἔθει τῆς ἀνταλλαγῆς ἐπισκέψεων κατὰ τὰς θρονικὰς ἑορτὰς τῶν δύο παλαιφάτων καὶ ἀποστολικῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν εἰς ἐπιβεβαίωσιν τῆς βουλήσεως αὐτῶν ὅπως ἄρουν τὰ ἐπὶ χιλιετίαν συσσωρευθέντα ἐμπόδια εἰς τὴν μετ’ ἀλλήλων πλήρη κοινωνίαν. Εἰς τὴν ἐνταῦθα παρουσίαν ὑμῶν ἀποδίδομεν σπουδαίαν συμβολικὴν σημασίαν, καθότι δι’ αὐτῆς δηλοῦται κατὰ τρόπον λίαν ἐπίσημον ἡ βούλησις καὶ τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ὅπως πράξῃ καὶ αὕτη πᾶν τὸ κατ’ αὐτήν, ἵνα ἐπανεύρωμεν τὴν ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καὶ μυστηριακῇ κοινωνίᾳ ἑνότητα ἡμῶν κατὰ τὸ θέλημα τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς εἰς ἑνότητα «ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ἰω. ιζ’, 21).

Ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος ὑπῆρξεν, ὡς γνωστόν, αὐτάδελφος τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων Πέτρου, ἀπὸ κοινοῦ δὲ ἐγνώρισαν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν. Κοινὴ ἡ πίστις τῶν αὐταδέλφων Ἀποστόλων, κοινὴ καὶ ἡ πίστις τῶν Ἐκκλησιῶν, τὰς ὁποίας οὗτοι ἵδρυσαν καὶ καθηγίασαν διὰ τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μαρτυρίου των. Τὴν κοινὴν ταύτην πίστιν ἐδογμάτισαν οἱ κοινοὶ Πατέρες τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν συνελθόντες ἐξ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἐν οἰκουμενικαῖς συνόδοις, παραδόντες αὐτὴν ὡς θησαυρὸν πολύτιμον εἰς τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν, ἵνα ἐπ’ αὐτῆς οἰκοδομήσωμεν τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα ἡμῶν. Τὴν κοινὴν ταύτην πίστιν, τὴν ὁποίαν ἐπὶ μίαν χιλιετίαν διεφυλάξαμεν ἀλώβητον ἔν τε τῇ ἀνατολῇ καὶ ἐν τῇ δύσει, καλούμεθα καὶ πάλιν νὰ θέσωμεν ὡς βάσιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν, ἀποκαθαίροντες αὐτὴν ἐκ πάσης τυχὸν προσθήκης ἢ ἀλλοιώσεως, ὥστε «σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες» (Φιλ. β’, 2) νὰ χωρήσωμεν εἰς τὴν ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ κοινωνίαν, ἐν τῇ ὁποίᾳ καὶ εὑρίσκεται τὸ πλήρωμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ πορεία αὕτη πρὸς ἀνάκτησιν τῆς πλήρους κοινωνίας, τῆς ὁποίας ἀπήλαυον αἱ Ἐκκλησίαι ἡμῶν κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν, ἔχει ἤδη ἀρχίσει διὰ τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθείας, ὅστις καὶ συνεχίζεται, χάριτι θείᾳ, παρὰ τὰς ἐνίοτε ἀναφυομένας δυσκολίας. Μετ’ ἀνυστάκτου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀδιαλείπτου προσευχῆς παρακολουθοῦμεν τὴν πορείαν τοῦ μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν διεξαγομένου ἐπισήμου θεολογικοῦ Διαλόγου ὑπὸ τὴν συμπροεδρείαν καὶ τῆς ὑμετέρας Σεβασμιότητος, ὅστις εἰσέρχεται ἤδη εἰς τὴν ἐξέτασιν κρισίμων ἐκκλησιολογικῶν ζητημάτων, ὡς εἶναι τὸ θέμα τοῦ πρωτείου γενικῶς, καὶ εἰδικώτερον ἐκεῖνο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν. Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὸν ὅτι τὸ ἀκανθῶδες τοῦτο θέμα ὑπῆρξε πέτρα σκανδάλου εἰς τὴν πορείαν τῶν σχέσων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, διὸ καὶ ἡ ἄρσις ἐκ τοῦ μέσου ἡμῶν τοῦ ἐμποδίου τούτου θέλει ἀναμφιβόλως διευκολύνει μεγάλως τὴν πορείαν ἡμῶν πρὸς τὴν ἑνότητα. Πεποίθαμεν, ὅθεν, ὅτι ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν πρώτην χιλιετίαν ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο θέλει προσφέρει τὴν λυδίαν λίθον πρὸς ἀξιολόγησιν καὶ τῶν ἐν τῇ δευτέρᾳ χιλιετίᾳ ἐξελίξεων, αἵτινες ἀτυχῶς ὡδήγησαν τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν εἰς μείζονα ἀπ’ ἀλλήλων ἀποξένωσιν καὶ διηύρυναν τὸ μεταξὺ ἡμῶν χάσμα.

Εἰς ἕνα κόσμον, ὁ ὁποῖος σπαράσσεται ἀπὸ ἀντιθέσεις καὶ συγκρούσεις, ὁ εἰρηνικὸς καὶ ἐποικοδομητικὸς διάλογος ἀποτελεῖ τὴν μόνην ὁδὸν πρὸς ἐπίτευξιν καταλλαγῆς καὶ ἑνότητος. Εἰς τὴν ἀποστολικὴν περικοπήν, ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη κατὰ τὴν σημερινὴν Θείαν Λειτουργίαν, οἱ Ἀπόστολοι προβάλλονται ὡς ὑπόδειγμα ἄκρας ταπεινοφροσύνης κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ σταυρωθέντος Κυρίου: «λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι» (Α’ Κορ. δ’, 12-13). Ἐὰν τὸ ἦθος τοῦτο τῆς ταπεινοφροσύνης πρέπει νὰ ἐπικρατῇ εἰς τὰς σχέσεις τῶν πιστῶν πρὸς τοὺς διώκτας τῆς Ἐκκλησίας, πόσον μᾶλλον ἐπιβάλλεται τοῦτο εἰς τὰς μεταξὺ τῶν ἰδίων τῶν χριστιανῶν σχέσεις! Ἡ εἰρηνικὴ διευθέτησις τῶν ὑφισταμένων διαφορῶν εἰς τὰς διαχριστιανικὰς σχέσεις οὐδόλως συνεπάγεται ἀπομάκρυνσιν ἐκ τῆς ἀληθείας. Ἡ ἀλήθεια δὲν φοβεῖται τὸν διάλογον, ἀλλ’ ἀντιθέτως, χρησιμοποιεῖ αὐτὸν ὡς μέσον, διὰ νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ καὶ ὑπ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διὰ διαφόρους λόγους ἀφίστανται αὐτῆς. Ἡ μισαλλοδοξία καὶ ὁ φανατισμὸς προκαλοῦν τὴν ἀμυντικὴν περιχαράκωσιν ἑκάστης πλευρᾶς εἰς τυφλὴν ἐμμονὴν εἰς τὰς ἰδίας αὑτῆς θέσεις καὶ ἀπόψεις, μονιμοποιεῖ τὰς διαιρέσεις καὶ ἐξανεμίζει πᾶσαν ἐλπίδα καταλλαγῆς. Μία τοιαύτη στάσις οὐδεμίαν ἀπολύτως σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ πρὸς τὸ παράδειγμα τῶν Ἀποστόλων. Μόνον «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ’, 15) ἀληθεύομεν ἀληθῶς, ὡς καὶ μόνον ἐν ἀληθείᾳ ἀγαπῶντες (Β’ Ἰω. 1) ἀγαπῶμεν γνησίως. Ὁ εἰλικρινὴς καὶ ἐν πνεύματι ταπεινοφροσύνης διάλογος διασφαλίζει τὸν εὐλογημένον τοῦτον συνδυασμόν, ὅστις καὶ ἀποτελεῖ τὴν μόνην θεοδίδακτον ὁδὸν δι’ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι μιμηταὶ τῶν Ἀποστόλων (Α’ Κορ. δ’, 16).

Τὸ πνεῦμα τοῦτο τοῦ εἰλικρινοῦς καὶ ἐν ἀγάπῃ διαλόγου καλεῖται σήμερον ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐφαρμόσῃ ἡ ἰδία εἰς τὰς μεταξὺ τῶν διῃρημένων χριστιανῶν σχέσεις, ἀλλὰ καὶ νὰ κηρύξῃ αὐτὸ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως εἰς οἱονδήποτε χῶρον καὶ ἂν ἀνήκῃ οὗτος. Γνωρίζομεν ἐκ πείρας πικρᾶς ὅτι ἡ θρησκεία δύναται εὐκόλως νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς σημαία φανατισμοῦ καὶ συγκρούσεων μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Ἔχομεν προσωπικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τονίσει ὅτι ὁ πόλεμος ἐν ὀνόματι τῆς θρησκείας ἀποτελεῖ πόλεμον κατὰ τῆς θρησκείας. Διὰ τοῦτο ὁ διαθρησκειακὸς διάλογος ἐπιβάλλεται ὅλως ἰδιαιτέρως εἰς τὰς ἡμέρας μας, χωρὶς τοῦτο νὰ συνεπάγεται οἱονδήποτε συμβιβασμὸν εἰς τὰς θρησκευτικὰς ἑκάστου πεποιθήσεις. Τὸν διάλογον τοῦτον ἐνθαρρύνει καὶ καλλιεργεῖ καὶ τὸ ἡμέτερον Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, συμβάλλον καὶ οὕτω τὸ κατ’ αὐτὸ εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς εἰρήνης ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.

Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε μετὰ τῆς ἐντιμοτάτης ὑμῶν συνοδείας,

Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Πόλεως ταύτης ἡ Θεία Πρόνοια ἀνέθηκε, διὰ τῆς ὑπὸ ἱερῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθείσης τάξεως, τὴν διακονίαν τῆς πρωτοθρόνου ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Ἐκκλησίας, ἐχούσης τὴν εὐθύνην τοῦ συντονισμοῦ καὶ τῆς ἐκφράσεως τῆς ὁμοφωνίας τῶν κατὰ τόπους ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἐν τῇ εὐθύνῃ ταύτῃ ἐργαζόμεθα ἤδη ἐπισταμένως διὰ τὴν προετοιμασίαν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διὰ τῆς ἐνεργοποιήσεως τῶν ἁρμοδίων προσυνοδικῶν ὀργάνων. Οὕτω, κατὰ τὸν παρελθόντα Ἰούνιον συνῆλθεν ἐπιτυχῶς ἡ Δ’ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξος Διάσκεψις ἐπιληφθεῖσα τοῦ θέματος τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς, ἐπίκειται δὲ ἡ συνάντησις τῆς Προπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς πρὸς μελέτην καὶ προετοιμασίαν καὶ τῶν λοιπῶν θεμάτων τῆς Μεγάλης Συνόδου. Σκοπὸν τῆς ὅλης προσπαθείας ἀποτελεῖ ἡ σφυρηλάτησις τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὥστε «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» νὰ συνεισφέρῃ εἰς τὴν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ. Ἐν τῇ προσπαθείᾳ ταύτῃ καὶ τῇ καθόλου, πολυτρόπως δυσχερεῖ, διακονίᾳ αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως πολύτιμον πάντοτε ἡγεῖται τὴν συμπαράστασιν τῆς ἐν τῇ Παλαιᾷ Ρώμῃ Ἐκκλησίας, πρὸς τὴν ὁποίαν ἐν ἀγάπῃ πολλῇ στρέφομεν τὴν σκέψιν ἡμῶν καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ.

Ἀσπαζόμενοι ὑμᾶς, καὶ δι’ ὑμῶν τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς ἐνταῦθα ἀγαπητὸν ἐν Κυρίῳ ἀδελφόν, φιλήματι ἁγίῳ εὐχόμεθα ὅπως Κύριος ὁ Θεός, πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, σκέπῃ καὶ προστατεύῃ τὴν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ ἀπὸ παντὸς κακοῦ ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἁγίου θελήματος Αὐτοῦ.Ὡς εὖ παρέστητε ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί !

ΠΗΓΗ: Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΕΝ, 30-11-2009

Μαρία Αειπάρθενε... ΄Υμνος στην Παναγία

Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα Ν. Ζηλανδίας

Μους καραμέλας με σος σοκολάτας

Μους καραμέλας με σος σοκολάτας

Aπό το Στέλιο Παρλιάρο

Φωτογραφία: Άλκης Καλούδης

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 29-11-2009

Προετοιμασία: 40΄ Αναμονή: 3 - 4 ώρες

Υλικά (για 10 - 12 μερίδες) Για τη μους:

180 γρ. ζάχαρη

300 γρ. κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά + 500 γρ. επιπλέον, χτυπημένη σε παχύρρευστη μορφή (σαν γιαούρτι)

75 γρ. βούτυρο, κομμένο σε κυβάκια, σε θερμοκρασία δωματίου

10 γρ. φύλλα ζελατίνας

Για τη σος σοκολάτας:

300 γρ. γάλα

300 γρ. κουβερτούρα, τεμαχισμένη σε μικρά κομμάτια

1/2 κουτ. γλυκού κόλιανδρος σε σκόνη (ή μοσχοκάρυδο ή 1 ξυλάκι κανέλας)

Διαδικασία

Μους: Βάζουμε τα φύλλα ζελατίνας σε ένα μπολ με κρύο νερό, να μαλακώσουν.

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε τα 300 γρ. κρέμα γάλακτος. Κατεβάζουμε από τη φωτιά πριν βράσει.

Σε μια άλλη κατσαρόλα που έχουμε βάλει στη φωτιά, ρίχνουμε σιγά-σιγά μέρος από τη ζάχαρη. Μόλις λιώσει και αρχίσει να γίνεται καραμέλα, ρίχνουμε σιγά-σιγά και την υπόλοιπη ζάχαρη και ανακατεύουμε μέχρι και αυτή να καραμελώσει. Προσθέτουμε στην καραμέλα τη ζεστή κρέμα γάλακτος, ανακατεύουμε και αφήνουμε το μείγμα να βράσει μέχρι η θερμοκρασία του να φτάσει στους 104° C (αν δεν έχουμε θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής, υπολογίζουμε να το αφήσουμε στη φωτιά περίπου μισό με ένα λεπτό). Κατεβάζουμε από τη φωτιά, στύβουμε ελαφρώς τα φύλλα ζελατίνας και τα προσθέτουμε στο μείγμα, ανακατεύοντας να διαλυθούν καλά. Αλλάζουμε σκεύος και αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει μέχρι η θερμοκρασία του να πέσει στους 35° C (θα πρέπει να το αισθανόμαστε χλιαρό στο δάχτυλό μας). Τότε ρίχνουμε το βούτυρο, ανακατεύουμε με σύρμα για να λιώσει και να ενσωματωθεί στο μείγμα και προσθέτουμε και την παχύρρευστη κρέμα γάλακτος, ανακατεύοντας πολύ απαλά. Αφήνουμε τη μους στο ψυγείο για περίπου 1 ώρα, να κρυώσει καλά.

Μοιράζουμε τη μους σε 10 - 12 φορμάκια για κρέμα καραμελέ (ή σε ποτηράκια) και αφήνουμε ξανά στο ψυγείο για αρκετές ώρες, μέχρι να σταθεροποιηθεί. Για να ξεφορμάρουμε τις μους, βυθίζουμε τα φορμάκια σε ένα μπολ με ζεστό νερό για λίγα δευτερόλεπτα και τα αναποδογυρίζουμε σε πιάτα. Περιχύνουμε με λίγη από τη σος σοκολάτας.

Σος σοκολάτας: Βάζουμε την τεμαχισμένη κουβερτούρα σε ένα μπολ.

Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε το γάλα με τον κόλιανδρο ή το μπαχαρικό της αρεσκείας μας. Λίγο πριν βράσει, κατεβάζουμε από τη φωτιά και το αδειάζουμε στο μπολ με την κουβερτούρα. Ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα πολύ καλά, να λιώσει η κουβερτούρα και να γίνει μια γυαλιστερή λεία σος. Τη σουρώνουμε από σουρωτήρι με ψιλή σήτα (σαν αυτό του τσαγιού) και την αφήνουμε να κρυώσει πριν τη χρησιμοποιήσουμε.

Ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος (29 Νοεμβρίου)

Ο Άγιος Ανδρέας ο πρωτόκλητος

Ο Άγιος Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος, ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους και αδελφός του αποστόλου Πέτρου. Κατάγονταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιοι του Ιωνά. Όπως o πατέρας τους, έτσι και οι δύο αδελφοί είχαν ως απασχόληση την αλιεία, την οποία ασκούσαν στη δυτική όχθη της λίμνης της Τιβεριάδας. Και οι δύο αδελφοί είχαν θρησκευτικές αναζητήσεις, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι είχαν ενταχθεί στον κύκλο των μαθητών του Ιωάννου του Προδρόμου, από τον οποίο γνώρισε για πρώτη φορά ο Ανδρέας τον Ιησού Χριστό. Όταν, μετά το βάπτισμα, o Ιωάννης ο Πρόδρομος είδε τον Χριστό, είπε στους ευρισκόμενους πλησίον του Ανδρέα και Ιωάννη: «Ίδε ο αμνός του Θεού». Αυτοί ήταν οι πρώτοι που ακολούθησαν τον Χριστό, με την πρόθεση να συνομιλήσουν και όχι να γίνουν μαθητές του (Ιω. 1, 39-41). Την επόμενη ημέρα ο Ανδρέας οδήγησε στον Χριστό και τον αδελφό του Πέτρο, όπως αργότερα τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Οι συναντήσεις όμως αυτές δεν συνδέονται με την κλήση του Ανδρέα στο αποστολικό έργο, γιατί ο Χριστός άρχισε τη δημόσια δράση του μετά τη σύλληψη και τη φυλάκιση τoυ Ιωάννου του Προδρόμου. Τότε ο Χριστός κάλεσε στο έργο τους αδελφούς Ανδρέα και Πέτρο, που βρίσκονταν στη λίμνη, λέγοντας: «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4,18 Μαρκ. 1,16 Λουκ. 5, 1-11).
Οι πληροφορίες των Ευαγγελίων για τον Ανδρέα είναι ελάχιστες (Μάρκ.1, 29. Ιω.1, 3.6, 5-9 12, 20-23 κ.α.). Στους καταλόγους των μαθητών του Χριστού (Ματθ.10,2. Μαρκ. 3,14 Λουκ. 6,12. Πράξ. Αποστ. 1,13) o Ανδρέας άλλοτε αναφέρεται αμέσως μετά τον Πέτρο (Ματθ.10,2. Λουκ. 6,14) και άλλοτε μετά τον στενό κύκλο των μαθητών του Χριστού, δηλαδή μετά από τους Πέτρο, Ιωάννη και Ιάκωβο (Μάρκ. 3,18. Πράξ. Αποστ.1,13), πάντοτε όμως μεταξύ των κυριοτέρων αποστόλων. Ο στενός αυτός κύκλος των τεσσάρων μαθητών, που ήταν δύο ζεύγη αδελφών (Ανδρέας-Πέτρος, Ιάκωβος-Ιωάννης), δεν είναι άσχετος προς την προτεραιότητα της κλήσης τους στο αποστολικό αξίωμα, στο οποίο ο Ανδρέας πρώτος κλήθηκε (Πρωτόκλητος). H τελευταία μνεία του Ανδρέα στην Καινή Διαθήκη είναι η μαρτυρία των Πράξεων Αποστόλων (1,13-14), σύμφωνα με την οποία, οι έντεκα μαθητές παρέμεναν συγκεντρωμένοι σε υπερώο της Ιερουσαλήμ μετά την Ανάληψη του Χριστού «προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή συν γυναιξί και Μαριάμ τη μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού».
Η έλλειψη κάθε πληροφορίας στις Πράξεις Αποστόλων για το αποστολικό έργο του Ανδρέα μετά την Πεντηκοστή δεν είναι άσχετη προς τον σκοπό των Πράξεων, που έδωσαν προτεραιότητα στη διάδοση του Ευαγγελίου από τα Ιεροσόλυμα μέχρι τη Ρώμη και στο έργο των αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η παρακολούθηση της δράσης του Ανδρέα είναι δυνατή μόνο με βάση τα απόκρυφα Ευαγγέλιο, Πράξεις και Μαρτύρια.

Το Ευαγγέλιον Ανδρέου έχει σήμερα χαθεί, αλλά είναι βέβαιο ότι προερχόταν από τους κύκλους των Γνωστικών και είχε ανάλογο περιεχόμενο με τις απόκρυφες Πράξεις. Οι απόκρυφες επίσης Πράξεις και το μαρτύριον του αγίου αποστόλου Ανδρέου, συντάχθηκαν από τον Γνωστικό Λεύκιο και περιέχουν με μυθιστορηματικό τρόπο τη δράση του πρωτοκλήτου αποστόλου. Η σύνθεση μυθικών και πραγματικών γεγονότων δυσχεραίνει την ιστορική κριτική (Lipsius, Apokryphen Apostelgeschichten, τομ. lος, σ.543 κ.εξ.). Στο έργο αυτό περιέχεται και η εγκύκλιος των πρεσβυτέρων της Αχαΐας για τον θάνατο του αγίου Ανδρέα. Σημαντικές είναι και οι Πράξεις Ανδρέα και Ματθαίου εις την πόλιν των ανθρωποφάγων γιατί σ' αυτές στηρίχθηκε ο συγγραφέας του l0ου αιώνα για τη συγγραφή του έργου Περί του Βίου, των πράξεων και της τελευτής του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου. Οι απόκρυφες αυτές παραδόσεις αξιοποιήθηκαν και από εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Ο Ωριγένης αναφέρει ότι o Ανδρέας κήρυξε στη Σκυθία, η οποία απλωνόταν και στη Νότια Ρωσία, γι' αυτό και αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η παράδοση για τη σύνδεση του χριστιανισμού της Ρωσίας με τον πρωτόκλητο των αποστόλων. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος (PG 20, 216) διέσωσε την πληροφορία αυτή. Ωστόσο, εκκλησιαστικοί συγγραφείς του 4ου αιώνα τονίζουν την αποστολική δράση του Ανδρέα στην Ελλάδα. Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός αναφέρει τη δράση του στην Ήπειρο (PG 36, 228). Ο Ιερώνυμος, σε επιστολή του προς Μαρκέλλαν (Epist., 59) τονίζει τη δράση και το μαρτύριο του στην Aχαΐα, όπως και ο Gaudentius της Βρεσκίας (PL 20, 963) και ο Θεοδώρητος Κύρου (PG 80,1805). Ο Βασίλειος Σελευκείας συνδυάζει και τις δύο παραδόσεις, τονίζοντας ότι ο Ανδρέας, μετά τη δράση του στη Σκυθία, κήρυξε στη Θράκη και την Ελλάδα (PG 28, 1108). Τη δράση του Ανδρέα στην Aχαΐα, προβάλλει και το έργο του Γρηγορίου Τουρ, Liber de miracυlis beati Andreae apostoli, που άντλησε από τα απόκρυφα και τον Ιερώνυμο (εκδ. Μ. Bommet, Scriptores rerum merovingranum, τομ. lος, 1883, 826-846). Οι παραδόσεις αυτές αναπτύχθηκαν από τους μεταγενέστερους (Ψευδο-Επιφάνιος, PG 120, 216-260. Ψευδο-Δωρόθεος Τύρου, PG 92, 1062-1072 Συναξάριον Εκκλ. Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος Κάλλιστος, PG 145, 800 κ.εξ.).
Ιδιαίτερη σημασία απέκτησε η παράδοση για τη δράση του αποστόλου Ανδρέα, μετά τη Σκυθία (δηλ. Αλανία, Ζηκχία και Ταυρική), στην Ελλάδα και ειδικότερα σχετικά με την ίδρυση της εκκλησίας του Βυζαντίου και τη χειροτονία σ' αυτήν ως επισκόπου του Στάχυ, ενός από τους εβδομήκοντα μαθητές του Χριστού: «και προς τινα χώραν καλουμένην Αργυρόπολιν καταλαβών και εκείσε εκκλησίαν δειμάμενος, τον ένα των εβδομήκοντα μαθητών Στάχυν ονόματι,... χειροτονήσας του Βυζαντίου επίσκοπον... Διελθών δέ την Θεσσαλίαν και Ελλάδα... μέτεισι προς την Αχαΐαν,». Η παράδοση αυτή για την ίδρυση της Εκκλησίας και τη χειροτονία επισκόπου της πόλης του Βυζαντίου, όπου κτίστηκε αργότερα η Κωνσταντινούπολη, χρησιμοποιήθηκε με ιδιαίτερη έμφαση από τα τέλη του 6ου αιώνα για την προβολή της αποστολικότητας του Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως στη διαμάχη του με τη Ρώμη (F. Drornik, The idea of Apostolicity in Byzantium and the Legend of the Apostle Andrew, 1958)

Σημαντική απέκτησε σπουδαιότητα και η παράδοση για τη δράση και τη σταύρωση του Ανδρέα στην Πάτρα, μετά την προσέλκυση στον χριστιανισμό της Μαξιμίλλας, συζύγου του Ρωμαίου ανθυπάτου Αιγεάτη. Το λείψανο του, που ενταφιάστηκε από τη Μαξιμίλλα και τον επίσκοπο Στρατοκλή, διακομίστηκε το 357 στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Κατά τους παλαιολόγειους όμως χρόνους αναφέρεται η φύλαξη της κάρας στην Πάτρα μέχρι το 1460, οπότε ο δεσπότης του Μορέως Θωμάς Παλαιολόγος τη μετέφερε στη Ρώμη. Η σύνδεση αυτή του Ανδρέα με την Πάτρα εξηγεί την ιδιαίτερη τιμή που αποδίδει η πόλη στον πολιούχο της.

Αξιόλογο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δεσμοί της Σικελίας με τον απόστολο Ανδρέα, που οφείλονται σε μεταφορά λειψάνων του κατά τον 4ο ή τον 6ο και τον 9ο ακόμη αιώνα. Είναι γεγονός ότι κατά τον 11ο αιώνα υπήρχαν πολλοί ναοί στη Σικελία αφιερωμένοι στον απόστολο Ανδρέα, που θεωρήθηκε προστάτης της χώρας, ενώ ο σταυρός του Ανδρέα σε σχήμα Χ καθιερώθηκε ως εθνικό έμβλημα.

ΠΗΓΗ: Β. ΦΕΙΔΑΣ Αναρτήθηκε από π. Άγγελος στις 11:43 πμ (19-11-2009)
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ: Ιστολόγιο Ι.Ναού Αγίου Ανδρέου Αιγίου.

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ανδρέου

στην Πάτρα, όπου φυλάσσεται

και η Αγία  του  Κάρα.

Απολυτίκιο (ήχος δ΄)

Ως των Αποστόλων Πρωτόκλητος και του κορυφαίου αυτάδελφος τον Δεσπότην των όλων, Ανδρέα,

ικέτευε, ειρήνην, τη οικουμένη δωρήσασθαι

και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Απολυτίκιο έτερο (ήχος α΄)

Φωνήν του βαπτιστού του βοώντος ακούσας

αμνόν τον του Θεού ηκολούθησας χαίρων

Ανδρέα παμμακάριστε, Αποστόλων πρωτόκλητε.

Όθεν έθνεσι την σωτηρίαν κηρύξας

και εν αίματι υπέρ Χριστού εναθλήσας

αξίως τιμάσαι νυν.

Κοντάκιο (ήχος β΄)

Τον της ανδρείας επώνυμον θεηγόρον

και μαθητών τον πρωτόκλητον του Σωτήρος

Πέτρον τον σύγγονον ευφημήσωμεν

ότι, πάλαι τούτω και νυν εκέκραγεν,

ευρήκαμεν δεύτε τον ποθούμενον.

Μεγαλυνάριο του Αγίου Ανδρέα

Χαίροις ο Πρωτόκλητος μαθητής

χαίροις σωφροσύνης και ανδρείας στήλη λαμπρά,

χαίροις ο του πάθους κοινωνός του Κυρίου

Απόστολε θεόπτα, Ανδρέα πάντιμε.

π. Γερβάριος Ραπτόπουλος, ο ΄Αγιος των Φυλακών

Αγιοκατάταξη του Ιερομάρτυρα Φιλουμένου

Τελετή Αγιοκατατάξεως του ιερομάρτυρα Φιλούμενου Γράφει η Romfea.gr - 20:28 , 28.11.09
Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, κατόπιν Συνοδικής Αποφάσεως, θα τελέσει αύριο Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009, τη τελετή κατατάξεως στο αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας του νέου ιερομάρτυρος Φιλουμένου Αγιοταφίτου, ηγουμένου του προσκυνήματος του Φρέατος του Ιακώβ.

Ο ιερομάρτυρας Φιλούμενος μαρτύρησε στο ιστορικό Φρέαρ στη Νεάπολη της Σαμάρειας στις 29 Νοεμβρίου του 1979, καθώς τελούσε την ακολουθία του Εσπερινού.

Επίσης ο νέος ιερομάρτυρας Φιλούμενος καταγόταν από την Κύπρο, και σε νεαρή ηλικία προσήλθε στην Αγιοταφιτική Αδελφότητα και διακονούσε πριν το μαρτυρικό του τέλος ως ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Φρέατος του Ιακώβ.

Να σημειωθεί, ότι στη συνείδηση πολλών εκ των τιμίων μελών της Εκκλησίας, καθώς και των Αφιοταφίτων Πατέρων ο ηγούμενος Φιλούμενος ήταν ήδη καθιερωμένος ως Νεομάρτυς.

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο Καθολικό της Ιεράς Μονής, Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής, της Σαμαρείτιδος θα τελέσει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος, ο οποίος θα αναγνώσει και την επίσημη πράξη αγιοκατατάξεως του νέου Ιερομάρτυρα Φιλουμένου ενώπιον της ιεράς λάρνακας που βρίσκεται το ιερό λείψανο του.

Τέλος, να σημειωθεί ότι στη τελετή θα συμμετάσχουν από την πατρίδα του ιερομάρτυρα Φιλουμένου την Κύπρο, ο Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, ο Μητροπολίτης Ταμασού κ. Ησαΐας, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στα Ιεροσόλυμα κ. Σωτήριος Αθανασίου καθώς και άλλοι διπλωματικοί Αντιπρόσωποι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΕΙΣΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ (15/12/1994) ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΤΡΙΚΟΡΦΟΥ ΦΩΚΙΔΟΣ.

Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης

Η Σχολή της Χάλκης και ο Tezkere του 1923


Γράφει: Το Βήμα - Ιωάννης Κονιδάρης / 12:09 , 29.11.09

Η ανάληψη της διακυβερνήσεως της χώρας μετά τις πρόσφατες εθνικές εκλογές από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπό τον Γ. Α. Παπανδρέου έφερε μια έντονη κινητικότητα στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.

Η κινητικότητα αυτή, εμφανής διά γυμνού οφθαλμού, καλύπτει όλα τα μείζονα ανοικτά μέτωπα και πρέπει, καταρχήν, να επικροτηθεί.

Στο πλαίσιο αυτό πρόβαλε προσφάτως και το ζήτημα της θέσεως της τουρκικής κυβερνήσεως έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, ενόψει άλλωστε και της σχεδιαζόμενης εντάξεως της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το θέμα αναδείχθηκε τόσο κατά τις επαφές του Οικουμενικού Πατριάρχη κατά την πρόσφατη πολυήμερη παραμονή του στην Αμερική και κατά τις συναντήσεις του εκεί με τον Πρόεδρο Ομπάμα και υψηλόβαθμους αμερικανούς αξιωματούχους, όσο και κατά τις επαφές του Ελληνα Πρωθυπουργού κατά τις πρόσφατες συναντήσεις του τόσο με τον τούρκο ομόλογό του Ερντογάν όσο και με την υπουργό Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χίλαρυ Κλίντον.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στις συζητήσεις αυτές, ως συνήθως, διαδραμάτισε το ζήτημα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, η οποία από το 1844 έως το 1971 υπήρξε το φυτώριο των στελεχών του Οικουμενικού Θρόνου, αλλά και πολλών άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών.

Υπενθυμίζεται ότι τον Ιούλιο 1971 απαγορεύθηκε η λειτουργία της Σχολής με πρόσχημα απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας που έκρινε ως αντισυνταγματική τη λειτουργία όλων των ιδιωτικών σχολών ανώτατης παιδείας.

Την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης έθεσε ως κύριο μέλημά του ήδη κατά τον ενθρονιστήριο λόγο του (1991) ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος.

Εκτοτε παρήλθαν σχεδόν είκοσι έτη. Και καθόλη αυτή την περίοδο οι τουρκικές κυβερνήσεις, διαχρονικώς, διαβεβαίωναν ότι στις προθέσεις τους ήταν η επαναλειτουργία της Σχολής.

Διά του λόγου το ασφαλές αξίζει να σημειωθούν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: Στις 5 Απριλίου 1996 ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Γιλμάζ έδωσε σχετική υπόσχεση στον Πατριάρχη, η οποία ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, ενώ στις 18 Νοεμβρίου 1999 ο τότε Πρόεδρος των Η.Π.Α. Κλίντον μετέφερε στον Οικουμενικό Πατριάρχη υπόσχεση που είχε λάβει από τον ομόλογό του στην Άγκυρα για πρόθεση των τουρκικών αρχών να χορηγήσουν άδεια επαναλειτουργίας της Σχολής...

Το πρόβλημα, όμως, της επαναλειτουργίας της Σχολής της Χάλκης ασφαλώς δεν είναι το μόνο και ατυχώς δεν είναι το μείζον στις σχέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το- υποτίθεται «κοσμικό»- τουρκικό κράτος.

Όπως έχω και άλλοτε τονίσει, το πλέον επείγον ζήτημα είναι η πλήρης και απροϋπόθετη ανάκληση όλων εκείνων των διοικητικών μέτρων που έχουν επιβληθεί από την τουρκική κυβέρνηση και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνιση του Πατριαρχείου.

Πρόκειται αφενός για τον Τezkere υπ΄ αριθ. 1092 της 6 Δεκεμβρίου 1923, ο οποίος εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα και ορίζει ότι προκειμένης εκλογής Πατριάρχη το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι έχουν μόνο α) όσοι έχουν την τουρκική ιθαγένεια και β) κατά την εκλογή ασκούν πνευματικά καθήκοντα εντός της τουρκικής επικράτειας.

Προφανής συνέπεια της αποφάσεως αυτής, που υπογράφει ο τότε βοηθός Νομάρχης Κωνσταντινουπόλεως, είναι ότι από τη διαδικασία αποκλείονται όλοι οι Ιεράρχες του Θρόνου που δεν έχουν τουρκική ιθαγένεια, αλλά και από αυτούς που έχουν, όσοι δεν ασκούν κατά την πατριαρχική εκλογή καθήκοντα εντός της Τουρκίας.

Παρήγορο είναι ασφαλώς το γεγονός ότι στο θέμα αυτό αναφέρεται ρητώς και η όλως πρόσφατη (26.10.2009) έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α. για τη θρησκευτική ελευθερία, η οποία άλλωστε στο σύνολό της αποτελεί καταπέλτη για την Τουρκία.

Τον Τezkere του 1923 ακολούθησε λίγες δεκαετίες αργότερα Τalimat του Νομάρχη Κωνσταντινουπόλεως της 25.5.1970 που συνόψισε σε εννέα όρους τη διαδικασία για την πατριαρχική εκλογή.

Μεταξύ αυτών καταλέγεται και το δικαίωμα του Νομάρχη να διαγράφει από τον κατάλογο των υποψηφίων Πατριαρχών τους μη αρεστούς στην τουρκική κυβέρνηση.

Η οδηγία αυτή χρησιμοποιήθηκε ήδη κατά τη διαδικασία που οδήγησε στην εκλογή του αοίδιμου Πατριάρχη Δημητρίου (1972), προκειμένου να αποκλεισθεί, μεταξύ άλλων, ο διαπρεπέστερος των τότε Ιεραρχών του Πατριαρχείου Γέρων Χαλκηδόνος Μελίτων [Χατζής].

Εντελώς ξαφνικά, προ ολίγων ημερών, από τον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης έγινε γνωστό ότι ο τούρκος Πρωθυπουργός ανέλαβε την υπόσχεση να χορηγηθεί και η τουρκική υπηκοότητα στους Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου που θα ήθελαν να την αποκτήσουν.

Εάν υποτεθεί ότι η υπόσχεση αυτή δεν θα έχει την ίδια τύχη με τις υποσχέσεις για επαναλειτουργία της Χάλκης και κριθεί ότι συνάδει με το δόγμα Νταβούτογλου για «Οθωμανικά Βαλκάνια», θεωρώ ότι θα πρέπει να εξετασθεί με μεγάλο σκεπτικισμό, πολλώ μάλλον διότι δεν επιλύει τα ζητήματα, που ήδη παρουσιάσθηκαν, σε όλο τους το εύρος.

Η ελεύθερη λειτουργία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η αναγνώριση της Οικουμενικότητάς του και η εκλογή Πατριάρχη, σύμφωνα με τις κανονικές διατάξεις που διέπουν την πρωτόθρονη Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν μπορεί να αποτελεί ζήτημα «διευκολύνσεων», οι οποίες ενδεχομένως να καλύπτουν επιμελώς αξιώσεις για ανταλλάγματα.

Με κάθε ειλικρίνεια πρέπει να καταστεί σαφές στην γείτονα Τουρκία ότι θα πρέπει να συμμορφωθεί πλήρως με τα ευρωπαϊκά πρότυπα για τη θρησκευτική ελευθερία, όπως αυτά περιγράφονται και κατοχυρώνονται με σειρά διεθνών συμβάσεων.

Χαρακτηριστικώς, η Διακήρυξη της Γενικής Συνελεύσεως του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών του 1981 για την εξάλειψη των διακρίσεων που προέρχονται από τη θρησκεία, ρητώς προβλέπει ότι η θρησκευτική ελευθερία περιλαμβάνει και το δικαίωμα αναδείξεως των επικεφαλής κάθε θρησκευτικής κοινότητας σύμφωνα με τα δικά της θέσμια...

Ο κ. Ιωάννης Μ. Κονιδάρης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής τουΠανεπιστημίου Αθηνών. Αντιγραφή από: Romfea.gr : "24ΩΡΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη!

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη!

Η είδηση είναι συνταρακτική και έρχεται μέσα από ένα έντυπο που έχει δώσει αγώνες κατά των ψεμάτων της Άγκυρας και κατά της τουρκικής προπαγάνδας που έχει στηθεί μέσα στη χώρα μας.

Η πομακική εφημερίδα Ζαγάλισα δημοσιοποίησε και ξεγύμνωσε το μεγαλύτερο ψέμα της Τουρκίας, που αφορά τον ιδρυτή του σημερινού κεμαλικού κατεστημένου των νεότουρκων. Η έρευνα των ανθρώπων της «Ζαγάλισα» έφερε στο φως την αλήθεια που επιμελημένα κρύφτηκε επί έναν σχεδόν αιώνα από όλους εκείνους που είχαν συμφέρον να παρουσιάσουν τον Κεμάλ Ατατούρκ ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι μόνο…

Το δημοσίευμα της «Ζαγάλισα»

«Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή» ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται την Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο… σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!

Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το… σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε «Τούρκο» της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε «μαϊμού μέρος»…

Ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν «πρωτευουσιάνος» όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά, σε καμία τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την μεγάλη και σκληρή αλήθεια…

Η αλήθεια

Η «Ζαγάλισα» εδώ και πολλούς μήνες έχει ξεκινήσει μία μεγάλη επιτόπια (και βιβλιογραφικά) έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας (ένα τμήμα τους μόνο) παρουσιάζονται σε αυτό το φύλλο και οι αναγνώστες μας θα μάθουν αλήθειες που θα αλλάξουν την εικόνα που είχαν για τα πράγματα και για άλλη μία φορά θα αποδειχθεί το πόσο εύκολα οι τούρκοι χρησιμοποιούν το ψέμα για να πετύχουν τους στόχους τους. Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται και για να χρησιμοποιήσουμε μία δική μας (πομάκικη) παροιμία: «Ο ήλιος δεν κρύβεται με την λάσπ绨!~

Μαρτυρίες από την Χρυσαυγή

Όταν οι χριστιανοί ανατολοικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους, κατοίκους του χωριού, έμαθαν οι Έλληνες ότι ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.

Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει τον μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη, Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του, αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι «Κεμάλ»!!! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.

Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διόροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω ήταν το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού, μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλουσίων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια, χωρίς να γνωρίζουν το γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στην Θεσσαλονίκη.

Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Το σπίτι του, όπως και τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, είχε γκρεμιστεί από τους Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάζει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

Τουρκικές μαρτυρίες

Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος γελαδάρης, ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά στο χωριό αυτό (Χρυσαυγή). Μάλιστα, ένας Τούρκος από τα Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν αν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε: «Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι ης Θεσσαλονίκης».

Η… ομολογία του Τούρκου Προξένου

Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε το χωριό της Χρυσαυγής (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (σχετικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Ελληνικός Βορράς» τ. 10 Μαΐου 1981), συνοδευόμενοι και από τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.

Ο ίδιος ο τούρκος πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «Γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε τον λόγο…». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους… εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως την θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του, της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κ.α.).

Γιατί το ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ Ατατούρκ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγ. Δημητρίου δίπλα στο τουρκικό προξενείο;

Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των Ελληνικών (κυρίως) και τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός –με την ανοχή του ίδιου του Κεμάλ- είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία απολύτως σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Μάλιστα, το 1934 η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού μία πινακίδα όπου αναφερόταν πως «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Τότε το σπίτι ανήκε σε ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), η οποία και κατοικούσε σε αυτό. Αργότερα και κάτω από γελοίες συνθήκες το σπίτι απαλλοτριώθηκε από το ελληνικό δημόσιο και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, κ. Μερκουρίου, φρόντισε να ειδοποιήσει την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού πως χαρίζει το σπίτι του Κεμάλ στο τουρκικό κράτος!!!

Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την… πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πούνε ότι δεν γεννήθηκε στο σπίτι αυτό, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να του χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο, βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο μικρό χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε, φυσικά, στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας. Προφανέστατα και η τότε ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή της την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση από την ελληνική κυβέρνηση έδειχνε πως έκλεινε οριστικά το ζήτημα της αριστοκρατικής καταγωγής του Κεμάλ. Πέρα, όμως, από την επίσημη ιστορία, που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σκοπιμότητες, υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή την αλήθεια καταγράφουμε, όπως διασώθηκε από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Χρυσαυγή (Σαριγέρ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια που βρίσκεται στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Oι Τούρκοι φασίστες πήραν το σπίτι, περιχαρείς το γέμισαν με έπιπλα από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και από το Τοπ Καπί της Κωνσαντινούπολης. Φρόντισαν ακόμη και… ρούχα του Κεμάλ να μεταφέρουν και τα εκθέτουν από τότε στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου. Και όλα όσα με καμάρι δείχνουν, είναι ψεύτικα σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να κρύψουν την ταπεινή καταγωγή του ιδρυτή του Κεμαλισμού και της επιβολής των νεότουρκων στον ισλαμισμό…

Η ιδεολογική λειτουργία του, βαμμένου με ροζ χρώμα, σπιτιού-μαϊμού, είναι έντονη κι εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολείο και σύλλογοι από την Θράκη, σε μία προσπάθεια των επιτήδειων να βαθύνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των μουσουλμάνων (Πομάκων) της Θράκης.

Οι μουσουλμάνοι, όταν επισκεπτόμαστε την Θεσσαλονίκη, πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο!

Είναι προτιμότερη μία βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης».

Μετά από τις αποκαλύψεις αυτές, θα θέλαμε φυσικά να γνωρίζουμε ποιοι δάσκαλοι προτείνουν τις επισκέψεις των μουσουλμανόπαιδων στο «σπίτι του Κεμάλ», αλλά και ποιοι προϊστάμενοι της δευτεροβάθμιας ή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αποδέχονται –και κάτω από ποιες συγκεκριμένες πιέσεις- τις εκδρομές του αφελληνισμού (ή του εκτουρκισμού) των ελλήνων Πομάκων της Θράκης…

Αναρτήθηκε από skal στις 11/28/2009 09:55:00 πμ

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιο ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ, 29-11-2009

Ο Ελληνισμός της Αλεξάνδρειας

Ο Ελληνισμός της Αλεξάνδρειας

ΠΗΓΗ:  "ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΛΛΑΔΑ
Posted: 28 Nov 2009 12:24 PM PST

ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ
Η αρχική πηγή αυτού του άθρου είναι από το ιστολόγιο  NOCTOC

http://noctoc-noctoc.blogspot.com/2009/11/o.html

Οι Έλληνες, οίτινες και κατά τους μυθικούς ακόμη χρόνους επεσκέπτοντο την Αίγυπτον, μόλις κατά τον στ' αιώνα π.Χ. ήτοι επί της Δυναστείας του Ψαμμιτύχου, ήρχισαν να εγκαθίστατναι κάπως μονιμώτερον εις την Νειλόρρητον χώραν. Τότε όμως ο Μέγας Αλέξανδρος, κατακτήσας την Αίγυπτον έκτισε την Αλεξάνδρειαν, δια του αρχιτέκτονος Δεινοκράτους κατά τω 332 π.Χ. τότε το ρεύμα της ελληνικής μεταναστεύσεως άρχισε να εξογκούται.

Πρακτικοί και δραστήριοι Έλληνες απεδήμησαν εις Αλεξάνδρειαν και εδημιούργησαν ένα νέον ελληνικόν κόσμον, κόσμον πνευματικόν και πολιτικόν.

Και κατέστησαν την Αλεξάνδρειαν, κέντρον και δεσμόν Ανατολής και Δύσεως. Και εστίαν της ελληνικής τέχνης και επιστήμης.

Δια της μετακλήσεως, υπό Πτολεμαίων, των σοφών και λογίων της Ελλάδος, επετεύχθη η επίδοσις εις τα ελληνικά γράμματα. Ιδρύθησαν Ακαδημίαι, Βιβλιοθήκαι. Ανηγέρθησαν Μουσεία, Ναοί, Ιπποδρόμια, Θέατρα, Γυμνάσια, Στάδια. Ίδρυσαν τον μεγαλοπρεπεή ναόν "Σαράπιον" όστις υπήρξεν η κρηπίς της συγχωνεύσεως Ελλήνων και Αιγυπτίων και ένθα από κοινού ελατρεύετο ο Έλλην Ζεύς με τον Αιγύπτιον Σάραπιν.

Και οι Έλληνες με τα επιστημονικά, με τα θρησκευτικά ιδρύματα, με την Πλατωνικήν Σχολήν, με την Θεολογικήν και με πλείστα άλλα, κατέστησαν την Αλεξάνδρειαν εστίαν και κέντρον πάσης γνώσεως και επιστήμης.

Και ο Ελληνισμός ως άλλος φάρος τηλαυγής, επί χίλια έτη εσκόρπιζε το φως του λαμπρού του έργου, ακούραστος και πραγωγός μεγάλων Ελλήνων.

Την ελληνικήν όμως λαμπρότητα, διεδέχθη μια περίοδος, εις την αχλύν της οποίας το ελληνικόν περίλαμπρον οικοδόμημα, τελείως εξαφανίζεται.

Και η περίοδος αυτή άρχεται, από της κατακτήσεως της Αλεξάνδρειας υπό των Αράβων.

Ο στρατηγός Άμρ, όταν αντελήφθη ότι η Αλεξάνδρεια ήτο εμπεποτισμένη με τα νάματα του ελληνικού πολιτισμού και ότι ήτο δύσκολον να καταστήση αυτήν εστίαν του Ισλαμισμού, επεδίωξε και επέτυχε την τελείαν εξόντωσιν του Ελληνισμού της Αλεξάνδρειας.

Και ούτω, όταν ο Βοναπάρτης εγένετο κύριος της Αιγύπτου,το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας, το οποίον άλλοτε δια την λαμπρότητα του συνεμερίσθη τον τίτλον του Πάπα, δεν είχε πλέον παρά ολίγας εκατοντάδας ορθοδόξων!

Αφότου όμως ο Μεχμέτ Αλής, συναθροίσας κατά Μάρτιον του 1811, όλους του Μαμελούκους εις την Ακρόπολιν του Καΐρου, κατέσφαξεν αυτούς, οι Έλληνες ήρχισαν και πάλιν να ανακτούν έδαφος εις Αλεξάνδρειαν.

Από τότε και πάλιν νέον ρεύμα ελληνικόν αρχίζει να χύνεται προς τα παρθένα εδάφη της Αιγύπτου. Αφού ίδρυσαν το πρώτον και δια πάντα έλληνα απαραίτητον Σχολείον και Νοσοκομείον - Ναού υπάρχοντος του Αγίου Σάββα - έσπευσαν να συμπήζουν και την πρώτην εν Αλεξάνδρεια Ελληνικήν Κοινότητα. Της οποίας τα μεν υγιά θεμέλια είχε σφυρηλατήσει η φιλοπατρία και φιλοδωρία του Τοσίτσα, έχουν δε επιστεγάσει τα φίλαλα και ευγενή αισθήματα των Αβέρωφ, Μπενάκη, Σαλβάγου, Ζεβουδάκη και άλλων.

Από τότε η ελληνική γλώσσα, ήρχισε και πλαιν ν΄αντηχή εις τας όχθας του Νείλου.

Και ο ελληνισμός της Αλεξάνδρειας, μολονότι κατά την αλματικήν εξέλιξιν αυτού, εύρεν αντιπάλους τας άλλας προπαγανδιστικάς εταιρείας, αίτινες και άφθονα διέθετον τα ηθικά και υλικά κεφάλαια, εντούτις με την διακρίνουσαν αυτόν χαλύβδινον ζωτικότητα την αδαμαντίνην θέλησιν και εργατικότητα, κατώρθωσε να εξέλθη νικητής από τον απηνή τούτον ανταγωνισμόν και να επιβληθή, ως εξέχουσα και επιβάλλουσα παροικία της Αλεξανδρείας.

Ο σημερινός λοιπόν ελληνισμός της Αλεξανδρείας, όστις αποτελεί ένα από τους εύχυμους κλάδους της πολυκλάδου ενθικής δρυός, δεν είνε παρά γέννημα και θρέμμα του τελευταίου αιώνος.

Πεπροικισμένος με ευφυΐαν με φιλεργίαν, με δραστηριότητα. Με μόρφωσιν πρακτικήν και επιστημονικήν. Και εν γένει περιβεβλημένος με την προοδευτικήν, την δημιουργικήν και εκπολιτιστικήν πανοπλίαν, κατώρθωσε δι' εντατικής εργασίας και με ακαταπόνητον δραστηριότητα να αναπλάση και να διοργανώση, να δημιουργήση και να αναπτύξη όλους τους πλουτοπαραγωγικούς κλάδους της χώρας και να αποβή ο κυριώτερος συντελεστής και πρώτος παράγων της οικονομικής και εκπολιτιστικής αναπτύξεως και προόδου αυτής. Και ο πρώτος εργάτης του πολιτισμού και του μεγαλείου της.

Επιδοθείς κατ΄αρχήν στο εμπόριον, δεν εβράδυνε να γίνη γαιοκτήμων και να επιδοθή εις την καλλιέργειαν και ανάπτυξιν όλων των γεωργικών και βιομηχανικών κλάδων. Και να δώση τη επί τα πρόσω ώθησιν προς πλουτισμόν αυτού και της χώρας.

Ασχοληθείς με την καλλιέργειαν του Βάμβακος, κατώρθωσε να επιτύχη την βελτίωσιν της ποιότητος και την αλματικήν αύξησιν της ποσότητος της παραγωγής του χρυσοφύρου τούτου μαστού της Νειλορρήτου χώρας.

Αι κάλισται σημεριναί ποιότητες Βάμβακος αι οποίαι, όχι μόνον έχουν καταστή περιζήτητοι ανά την Ευρώπην, αλλά και επλούτισαν την Αίγυπτον, είναι η τελειοποίησις της ελληνικής απιστήμης και εργασίας.

Αι ποιότητες, Σακκελαρίδη, Παραχειμώνα, Καρτάλη, Ιωάνοβιτς, κ.λ.π. είναι προϊόντα της ελληνικής γεωπονικής φιλοπονίας.

Τα σκήπτρα του εμπορίου του προϊόντος τούτου και αυτά εις χείρας ελληνικάς ευρίσκονται. Οι μεγάλοι εμπορικοί Οίκοι Βάμβακος, Χωρέμη και Μπενάκη, Κ. Σαλβάργου και Σίας, Ροδοκανάκη, Μ. Καζούλη, Κανισκέρη, Στράφτη και τώσων άλλων, με άπειρα υποκαταστήματα εις το εσωτερικόν, μαρτυρούν περί της αλήθειας ταύτης.

Η εις την Βιομηχανίαν επίδοσις παρουσιάζει τα αυτά λαμπρά αποτελέσματα.

Η Βιομηχανία των Σιγαρέττων ήτις οφείλει την γέννησιν της εις έλληνας καπνεμπόρους, εις αυτούς οφείλει και την τελειοποίησίν της και την ανά την Ευρώπην, Αμερικήν, και Ινδίας εξαγωγικήν ανάπτυξίν της.

Πλείστα είνε τα βιομηχανικά εργοστάσια του είδους τούτου εν Αλεξάνδρεια, ασχολούντα χιλιάδας εργατών.

Λίαν αυχαρίστως και με υπερηφάνειαν σήμειούμεν τα εργοστάσια, Αδελφών Παπαθεολόγου, Λιβανού, Κουταρέλλη, Κασίμη, Νικολαΐδη, Μηλιώτη, Καραβοπούλου, Ελευθερίου και χιλιάδας όλαι δευτέρας και τρίτης τάξεως.

Η Οινοπνευματοποιΐα, με τα αχανή Εργοστάσια Βολανάκη, Κότσικα, Ζώτου, Κασιμάτη, Κοτσιομύτη, Ρέκα κ.λ.π.

Η Βυρσοδεψία, της οποίας τα σκήπτρα κατέχουν τα εργοστάσια Τσαλίκη, Μαυρέλη, Μπόλλα, Στρατήρα, Κοράκη κ.λ.π.

Η Σαπωνοποιΐα με τα λαμπρά εργοστάσια της Caif El - Zayat Cotton & Cie του κ. Βακολοπούλου, τα σαπωνοποιΐα, Ξανθοπούλου, Ζήση, κλπ.

Η Χαρτοποιΐα με το μοναδικόν εργοστάσιον Αδελφών Λαγουδάκη.

Η Τυπολιθογραφία με τα εργοστάσια Κασσιμάτη και Ιωνά, Βαλινάκη, και Γλου, Αναστασιάδου, Μπαβέα, Φακού κλ.

Η Αλλαντοποιΐα με τα ηλεκροκίνητα εργοστάσια Σ. Μανουσάκη και Παπαγιαννάκη.

Το εξαγωγικόν και εισαγωγικόν εμπόριον, η Φαρμακεμπορία, η Ζαχαροπλαστική, και χιλιάδες Ελληνικών Μπαρ, Φαρμακείων, Κεφενείων, Παντοπωλείων, όλα αυτά προσδίδουν εις την Αλεξάνδρειαν μιαν Ελληνικήν όψιν και παρουσιάζουν τον οικονομικόν οργανισμόν και την ηθικήν και υλικήν δύναμιν του ελληνισμού της Αλεξανδρείας.

Αλλ' η εξέλιξις του ελληνισμού της Αλεξανδρείας εις τον οικονομικόν κλάδον δεν αφήκε τούτον απαθή ούτε υστερούντα εις εθνικήν και φιλανθρωπικήν δράσιν.

Εις όλας τα εθνικάς ανάγκας εκ των πρώτων έσπευσεν αρωγός και πάντοτε εφάνη πρόθυμος να συμβάλη εις επούλωσιν των πληγών της πατρίδος.

Προσφέρων μετ΄ ενθουσιασμού και αυταπαρνήσεως τας υλικάς και ηθικάς και εις αίμα θυσίας όσαι τω εζητήθησαν.

Γνήσια τέκνα της Ελληνικής φυλής, ήτις μόμη από όλας τας άλλας έχει να επιδείξη ότι πάντα, όσα κέκτηται αγαθά ως έθνος ως Κοινωνία, ως πολιτεία, όλα τα σεμνώματα, και αγλαΐσματα, τα μαρτυρούντα την ευγένειαν της Ελληνικής φυλής, είναι έργα της βαθείας φιλανθρώπου ψυχικής διαθέσεως του έλληνος, του οποίου την καρδίαν πληροί πάντοτε το πμεύμα της Ελληνικής και Χριστιανικής αγάπης, ουδέν άλλο ωνειρεύθησαν, ουδέν επόθησαν, ουδέν άλλο ιδεώδες είχον, όταν η τύχη ευνοϊκώς τους εμειδίασε, παρά πως να προσέλθουν αρωγοί εις τους πάσχοντας, πως να συντελέσουν εις την ηθικήν ή διανοητικήν αναμόρφωσιν και τελείωσιν των ομοφύλων των και πως να γίνουν Ευεργέται της πατρίδος των και του έθνους ολοκλήρου.

Αισθανόμενοι βαθέως, ως τον κυριώτατον του ανθρώπου σκοπόν, το του Μενάνδρου "τού΄εστί το ζην το μη υπέρ εαυτού μόνον αλλ΄υπέρ των λαλλων ζην" εσκόρπισαν άφθονον το χρυσίον εις έργα φιλανθρωπίας, τα οποία λαμπρύνουν την Αλεξάνδρειαν και τας Αθήνας.

Και βλεπουμεν ούτω κάθε παλμόν της χρυσομένης αυτών καρδίας, να κινή και μιαν πολυχεύμονα πηγήν, ποτίζουσαν τον αγρόν του πλησίον, αδρεύουσαν τους διψώντας παιδελιαν, δροσίζουσαν τους νοσούντας, παρηγορούσαν τους τεθλιμμένους και δημιουργούσαν Άλοη σκιερά, υπό την αμφιλαφή σκιάν των οποίων θρησκεύεται το Άγαλμα της Πατρίδος.

Κι' ίστανται ούτω, ως άλλοι φάροι τηλαυγείς σκορπίζοντες άφθονον την φιλανθρωπίαν των, καλλιμάρμαρα και μεγαλοπρεπή ενδιαιτήματα των Ελικωνιάδων και Πιερίδων Μούσων, τα οποία διαπλάσσεται, και κατεργάζεται και σφυρηλατείται ηθικώς και πνευματικώς ο χαρακτήρ, η συνείδησις και το εθνικόν φρόνημα των Ελληνοπαίδων. Νοσοκομεία ένθα νοσηλεύονται οι άποροι. Ορφανοτροφεία και Άσυλα ένθα περισυλλέγονται και στεγάζονται τα ορφανά. Συσσίτια όπου ευρίσκουν υγιεινήν τροφήν οι πεινώντες.

Αλλ' η φιλάνθρωπος δράσις του έλληνος της Αλεξανδρείας δεν έχει περιορισθή μόνον εις την πόλιν ένθα επλούτισε και εις την οποίαν επόθησε να συγκρατήση τον Ελληνικόν αποικισμόν, ως παράγοντα σθεναρόν του Εθνισμού, ως εθνικήν δύναμιν, παράλληλον προς την της Μητροπόλεως.

Αλλ' έχει επεκταθή και αλλαχού και προ παντός εις το ιοστέφανον Άστυ, την εστίαν ταύτην του πολιτισμού και εντολοδόχον τόσων αναμνήσεων, πόθων και ελπίδων, όλου του Ελληνισμού.

Το πάλλευκον Αθηναϊκόν Στάδιον, το αναβιώσαν τους Ολυμπιακούς αγώνας. Το Πολυτεχνείον, όπου θεραπεύονται αι εικαστικαί τέχναι και η μηχανική. Το Εφήβειον, ενθα φρονιματίζονται οι παρεκτρεπόμενοι νεαροί έφηβοι. Η Αβερώφειος Ναυτική Σχολή. Το ένδοξον και δαφνοστεφές θωρηκτόν "Αβέρωφ" το καταναυμαχήσαν τον τουρκικόν στόλον. Η Γεωργική Σχολή. Η μέλλουσα να ιδρυθή Σχολή των Ωραίων Τεχνών Σιββιτανίδου και πλείστα άλλα σεμνώματα, κοσμούντα διαφόρους της Ελλάδος πόλεις, όλα είναι έργα της φιλανθρώπου δράσεως του Ελληνισμού της Αλεξανδρείας.

Αλλά θα ήτο όχι έλλειψις αβρότητος, αλλ' αυτόχρημα ασύγγνωστος παράλειψις, αν ομιλούντες περί του φιλανθρωπικού έργου του Ελληνισμού της Αλεξανδρείας, δεν εκάμνομεν ιδιαιτέραν μνείαν και δεν εχαράττομεν ολίγας ιδιαιτέρας λέξεις δια τας αβράς Ελληνίδας μας. Όχι βέβαια δια την Μάρθαν, την μεριμνώσαν και τυρβάζουσαν περί πολλά. Αλλά δια τας Μαρίας μας, αίτινες εκλέξασαι την αγαθήν μερίδα, ενεργούσι, κοπιώσι, δρώσι και μοχθούσιν υπέρ του πάσχοντος πλησίον και αίτινες δια της φιλανθρωπικής των, αλλά και εθνικής των δτάσεως απέβησαν τόσον ευεργετικαί και ανυψώθησαν τόσον, ώστε να καταλάβουν περίβλεπτον θέσιν εις την συνείδησιν και εκτίμησιν της παροικλίας της Αλεξανδρείας.

Και αποτελούν ολόκληρον λεγεώνα, αι ηρωΐδες αυται του καθήκοντος, αι ιεραπόστολοι της ευποιΐας και αγαθοεργίας. Αι σεμναί του καθήκοντος και της φιλανθρωπίας ιέρειαι, αι ευγενείς και λατρευταί ψυχαί, όσαι γλυκύ και παρήγορον ρίπτουν το βλέμμα της συμθαθείας και του πόνου εις την καλύβην της δυστυχίας, και την κλίνην του πάσχοντος, από της υψηλής σκοπιάς, εις την οποίαν τας έχει αναβιβάσει, ουχί απλώς κοινωνική θέσις, αλλ' ιδεών και αισθημάτων αιθέριον κάλλος.

Και όταν καθημερινώς βλέπω τας σεμνάς και αβρόφρονας ταύτας Ιερείας, μετά τόσης αυταπαρνήσεως να στρέφουν τας καρδίας των προς τον ήλιον της αγάπης και του ελέους. Να σκορπώσι τόσον αφειδώς το άρωμα της αγαθοεργίας και της χαράς. Και να ασχολώνται μετά τόσης θέρμης εις το έργον του θείου ελέου, χωρίς να θέλω ενθυμούμαι τους λόγους του Σατωβριάνδου, ότις λέγει ότι " αι γυναίκες έχουν διά την δυστυχίαν ουράνιόν τι ορμέμφυτον". Όταν δε κάποτε διερωτώμαι, τι είναι εκείνο το οποίον τας ενθαρρύνει , εις την αστείρευτον ευσπλαχνίαν και αφοσίωσιν προς τους πάσχοντας και γυμνητεύοντας και πεινώντας ο Ιούλιος Σιμών μου απαντά : " είνε ο νόμος του καθήκοντος όστις είναι η βάσις της ευαγγελικής ηθικής, νόμος άγιος τον οποίον οι χριστιανοί καλούσιν αγάπην του Θεού".

Ιδού η μεγάλη Ευαγγελική αρχή, της οποίας ίδιον είνε να καθιστά αγαπητόν παν ότι εκ Θεού προέρχεται.

Πράγματι ουδέν θειότερον, ουδέν ευγενέστερον, από την Ευαγγελικήν αγάπην, από το ιδεώδες κάλλος το οποίον ο Πλάτων ελάτρευσε. Και το οποίον ενεσαρκώθη και επραγματώθη επί του Γολγοθά!

Η Ευαγγελική αγάπη, όχι μόνον σκορπά το άρωμα και επιχέει το έλεος, αλλά και την παρηγοριάν και την ανακούφισιν. Και καταλείπει όπισθεν αυτής την καρτερίαν, το θάρρος, την ελπίδα!

Απ' αυτήν την γάπην εφλέγησαν αι καρδίι απειραρίθμων ηρώων κι μαρτύρων. Από αυτήν εμπνέονται ευγενείς και αβραί ψυχαί και αφιερούν μέγα μέρος της ζωής και της υπάρξεως των, υπέρ της πασχούσης και δεινοπαθούσης ανθρωπότητος.

Ζώσα προσωποποίησις, του νόμου τούτου τοι καθήκοντος, είνε και αι Φιλανθρωπικαί Πλειάδες, αίτινες διαλάμπουν και ακτινοβολούν εις το στερέωμα της Ελληνικής Παροικίας Αλεξανδρείας. Και εις το μέσον των οποίων, εις ακτινοβόλος και ζείδωρος ήλιος, διαλάμπει. Η συμπαθής και γλυκεία μορφή της Μεγατίμου Εθνικής Ευεργέτιδος Κας Βιργινίας Εμ. Μπενάκη.

Η Αθλιότης, ήτις υπό την ειδεχθεστέραν μορφήν και την μάλλον στιγνήν, εμάστιζε και μαστίζει το μέγα μέρος της Ελλ. παροικίας, δεν ήτο δυνατόν να αφίση ασυγκίνητον, καρδίαν φιλάνθρωπον, ως την της Κυρίας Μπενάκη.

Δια τούτο έσπευσε να ιδρύση την "Φιλόπτωχον" κατά τω 1894, έχουσα συνεργάτιδας εις το φιλάνθρωπον τούτο έργον της τας κ. κ. Συναδινού, Ιουλ. Σαλβάγου, Αρ. Ροδοκανάκη, Μαρ. Ζερβουδάκη, Αλ. Χωρέμη, Κ. μαυροσκούφη, Αικ. Αδημακοπούλο, Ελ. Ιωακωβίδου και άλλας, εμφορουμένας από τα αυτά ευγενή αισθήματα, και πονοσούσας την δυστυχίαν.

Αλλ' η δράσις της κ. Μπενάκη δεν περιωρίσθη μέχρις αυτού. Καρδία συμπαθεστάτη και στρογικωτάτη, αντλούσα δρόσον εκ φίλτρου της μητρότητος και νάμα από την θείαν πηγήν της ευτυχίας και της ευσπλαγχίας. Ενωτισθελισα των θελιων ρημάτων " Άφετε τα παιδία ελθείν προς με, αυτών γαρ στίν η Βασιλεία των Ουρανών" ίδρυσεν ιδίαις δαπάναις κατά τω 1909, παρά τω Chatby, μεγαλοπρεπές Ορφονοτροφείον. Με αιθούσας ευρείας, με κήπον και όλα τα απαιτούμενα, όπως εκπληροί πλήρος τας σημερινάς απαιτήσεις της υγιεινής. Πλέον των πεντακοσίων ορφανών εστεγάσθησαν εν αυτώ μέχρι τούδε.

Σήμερον στεγάζονται πλέον των 190. Τα άλλα, αφού εμορφώθησαν ηθικώς και πνευματικώς, εις τα εν αυτώ σχολεία, αποδόθησαν ενήλικα εις την κοινωνίαν.

Το έργον τούτο το οποίον η κ. Μπενάκη επροικοδότησε με 40 χιλ. λίρας, όπως εκ των τόκων ανταποκρίνεται εις τας ανάγκας του, διοικούν σήμερον αι κ. κ. Αλεξ. Κ. Χωρέμη, Ε. Μπενάκη, Κοραλία Πηλαβάκη, Ε. Βαλασοπούλου, Π. Αυγουστίνου, Δ. Θεοδωράκη, Ν. παρασκευά, Μ. Σαλβάγου, Ν. Τσάμη.

Απαξάπασαι με τα αυτά ευγενή αισθήματα, σκορπίζουν άφθονον την μητρικήν αγάπην και στοργήν και γλυκύ το μειδίαμα, εις τας ψυχάς των δυστυχών ορφανών πλασμάτων, τα οποία σκιρτούν και ζωογονούνται από την επιδεικνυομένην θερμότητα της μητρικής ταύτης αγάπης. Τα δυστυχή ταύτα πλάσματα αν είχαν το ατύχημα και την σκληράν μοίραν να χάσουν τους μητρικούς των γονείς έχουν το αυτύχημα, να επανευρίσκουν τας μητρικάς θωπείας και το μητρικόν μειδίαμα, εις την αφοσίωσιν και αυταπάρνησιν των ιεραποστόλων τούτων της αγάπης. Αλλ' εκτός του "Ορφανοτροφείου", έχει ιδρύσει και Μπενάκειον Οικονομικόν Συσσίτιον, το οποίον κατόπιν εδωρήσατο εις την Ελλ. Κοινότητα. Και το οποίον χάρις εις την επιχορήγησιν αυτής και του Πατρώζοντος υιού της κ. Αντωνίου Μπενάκη, παρέχει εις τους απόρους μαθητές, διά της Κοινότητος, πλέον των χιλίων πεντακοσίων μερίδων τροφής, υγιεινής και θερμής καθ΄έκαστην ημέραν.

Αλλ' η γυναικεία δράσις δεν περιορίζεται μέχρις αυτού.

Τα αυτά έχομεν να είπωμεν και διά το έργον της "Ενώσεως των Ελληνίδων".

Αφού η "Ένωσις των Ελληνίδων" κατ' αρχήν ειργάσθη υπέρ της "Φανέλλας του Στρατιώτου" και υπέρ του Νοσοκομείου του Κυανού Σταυρού, υπέρ του έργου του οποίου προσήνεγκεν υπέρ τας 3 χιλ. λίρας, κατόπιν η δράσις της εστράφη προς την φιλανθρωπίαν. Και ίδρυσε το "Νηπιοτροφείον" η Μάννα, και την Νυκτερινήν Σχολήν, η "Εργάτις".

Εβδομήκοντα και πλέον ορφανά προσέρχονται καθ' έκαστην πρωΐαν εις την "Μάννα" ήτις αφού τα λούση, θα τους δώση το πρωϊνόν πρόγευμα, το μεσημβρινόν γεύμα και το απογευματινόν τέϊον. Θα τα διδάσκη, καθ΄όλην την ημέραν, παιδιάς ή μαθήματα μέχρις ότου, έλθουν, το εσπέρας εκ της εργασίας αι μητέρες των διά να τα παραλάβουν.

Αι κ. κ. Βαλασοπούλου, Κυρ. Πηλαβάκη, Δώρα Σεράντη, Σεμέλη Τσώτσου, Μ. Καζούλη, Ρούσσου, Γρυπάρη, Παπαθεολόγου, Π. Συρδάρη, Ρίνη, Κατίνα Βαρδαμίδου.

Ολαι με τα αυτά ευγενή αισθήματα, παρέχουν μητρικήν περίθαλψιν και αγάπην στα μικρά και άπορα ορφανά.

Αλλά και το έργον της "Αμύνης Ελληνίδων" ήτις είνε σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστών της "Ενώσεως" δεν υστεροί με την πονετικήν, την ακούραστον, την ευγενή εις αισθήματα Προέδρον την κυρίαν Μαρ. Μιχ. Καζούλη.

Πόσους κόπους δεν κατέλαβον αι κυρίαι της Αμύνης κ. κ. Μ. Καζούλη, Αποστολίδου, Τσώτσου, Δις Καμπά όπως θερμάνουν, με ενδύματα κι σκεπάσματα τα γυμνά θύματα της Μικρασιατικής τραγωδίας;

Αλλά και ο Σύνδεσμος Ελληνίδων με τας Παιδικάς εξοχάς, με την ακούραστον εις εθνικήν δράσιν ιατρόν κ. Αγγελ. Παναγιωτάτου, ως πρόεδρον, δεν παρέχει μικράν την συμβολήν του εις το καθ΄όλον φιλάνθρωπον έργον της γυναικείας δράσεως.

Όλα τα ασθενικά και καχεκτικά κοράσια των Σχολείων μας, μεταφέρονται εις Sibi Bishr.

Εκεί στα κύματα της ακρογιαλιάς, στον ανυκτόν ορίζοντα, τον ζείδωρον ήλιον, αναπνέουν τον καθαρόν αέρα, αποβάλλουν την ωχρότητα και δροσερά, δροσερά, εύχαρη και γεμάτα ζωήν επιστρέφουν στην πολιν, με νέας δυνάμεις.

Αι κ. κ. Παναγιωτάτου, Στάμπα, Βορλόου, είνε άξιαι συγχαρητηρίων και πάντος επαίνου.

Και πόσα άλλα δεν έχομεν να γράψωμεν διά την δράσιν των Ελληνίδων μας;

Αλλ΄ο χώρος του "Δωδεκανησιακού" εξηντλήθη.

Ας ελπίσωμεν εις το προσεχές, το οποίον θα είνε και μεγαλύτερον, να περιβάλωμεν ότι κατ' ανάγκην και παρά την θελησιν μας παραλείψαμεν εις την παρούσαν.

Θωμάς Θ. Γεράκις

Δωδεκανησιακόν Ημερολόγιον, 1924, Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος