Μήνυμα
τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ.κ. Βαρθολομαίου,
ἐπί τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου,
ἡμέρᾳ προσευχῆς ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος
(01.09.2009).

Ἀριθμ.Πρωτ. 862

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Καθώς ἐγκαινιάζομεν τό νέον ἐκκλησιαστικόν ἔτος, στοχαζόμεθα ἐκ νέου τήν κατάστασιν τῆς τοῦ Θεοῦ κτίσεως. Ἀναλογιζόμεθα τό παρελθόν καί μετανοοῦμεν δι᾿ ὅλα ὅσα ἔχομεν πράξει ἤ ἀμελήσει νά πράξωμεν διά τήν φροντίδα τῆς γῆς· προσβλέπομεν εἰς τό μέλλον καί προσευχόμεθα νά μᾶς χορηγηθῇ σοφία διά νά μᾶς καθοδηγῇ εἰς ὅλας μας τάς σκέψεις καί τάς πράξεις. Οἱ τελευταῖοι δώδεκα μῆνες ὑπῆρξαν ἐποχή μεγάλης ἀβεβαιότητος δι᾿ ὁλόκληρον τόν κόσμον. Τά χρηματοοικονομικά συστήματα, τά ὁποῖα ἐνεπιστεύοντο τόσον πολλοί ἄνθρωποι διά νά τούς παράσχουν τά ἀγαθά τῆς ζωῆς, παρέσχον ἀντιθέτως φόβον, ἀβεβαιότητα καί πενίαν. Ἡ παγκοσμιοποιημένη οἰκονομία εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά πληγοῦν ὅλοι – ἀκόμη καί οἱ πλέον πτωχοί, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται πολύ μακράν τῶν συναλλαγῶν τῶν μεγάλων ἐπιχειρήσεων.
Ἡ παροῦσα κρίσις δίδει τήν εὐκαιρίαν ἀντιμετωπίσεως τῶν προβλημάτων μέ διαφορετικόν τρόπον, διότι αἱ μέθοδοι αἱ ὁποῖαι ἐδημιούργησαν τά προβλήματα αὐτά δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι καί ἡ καλλιτέρα λύσις των. Χρειάζεται νά εἰσαγάγωμεν τήν ἀγάπην εἰς ὅλας τά συναλλαγάς μας, τήν ἀγάπην ἡ ὁποία ἐμπνέει θάρρος καί συμπόνοιαν. Ἀνθρωπίνη πρόοδος δέν σημαίνει ἁπλῶς συσσώρευσιν πλούτου καί ἄκριτον ἀνάλωσιν τῶν πόρων τῆς γῆς. Ἡ ἀντιμετώπισις τῆς παρούσης κρίσεως ἔχει ἀποκαλύψει τάς ἀξίας τῶν ὀλίγων οἱ ὁποῖοι διαμορφώνουν τάς τύχας τῆς κοινωνίας μας. Ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δύνανται νά ἐξεύρουν χρηματικά ποσά πέραν πάσης φαντασίας διά τήν στήριξιν τοῦ χρηματοοικονομικοῦ συστήματος τό ὁποῖον τούς ἐπρόδωσεν, ἀλλά δέν εἶναι πρόθυμοι νά διαθέσουν οὔτε τό ἐλάχιστον κλάσμα τῶν ποσῶν αὐτῶν διά τήν θεραπείαν τῆς οἰκτρᾶς καταστάσεως εἰς τήν ὁποίαν ἔχει περιέλθει ἡ κτίσις, ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν ἀξιῶν των, ἤ διά τήν σίτισιν τῶν πεινώντων τοῦ κόσμου ἤ διά τήν ἐξασφάλισιν ποσίμου ὕδατος εἰς τούς διψῶντας τοῦ κόσμου, θύματα καί αὐτούς τῶν ἰδίων ἀξιῶν. Εἰς τό πρόσωπον ἑκάστου πεινασμένου παιδιοῦ ἀναγράφεται ἕν ἐρώτημα δι᾿ ἡμᾶς καί δέν πρέπει νά ἀποστρέψωμεν τό βλέμμα διά νά ἀποφύγωμεν τήν ἀπάντησιν. Διατί συνέβη αὐτό; Εἶναι πρόβλημα ἀνθρωπίνης ἀνικανότητος ἤ ἀνθρωπίνης βουλήσεως;
Ἔχομεν καταστήσει τήν ἀγοράν τό ἐπίκεντρον τοῦ ἐνδιαφέροντός μας, τῆς δράσεώς μας καί, ἐν τέλει, τῆς ζωῆς μας, λησμονοῦντες ὅτι ἡ ἐπιλογή μας αὐτή θά ἐπηρεάσῃ τήν ζωήν τῶν μελλοντικῶν γενεῶν, καί θά περιορίσῃ τόν ἀριθμόν τῶν ἰδικῶν των ἐπιλογῶν, αἱ ὁποῖαι θά εἶναι πιθανῶς περισσότερον προσανατολισμέναι πρός τήν εὐημερίαν τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως. Ἡ ἀνθρωπίνη οἰκονομία μας, ἡ ὁποία μᾶς ἔχει καταστήσει καταναλωτάς, χωλαίνει. Ἡ Θεία Οἰκονομία, ἡ ὁποία μᾶς ἔχει πλάσει κατ᾿ εἰκόνα τοῦ ἀγαπῶντος Δημιουργοῦ, μᾶς καλεῖ νά ἀγαπήσωμεν καί νά φροντίσωμεν ἅπασαν τήν κτίσιν. Ἡ εἰκών τήν ὁποίαν ἔχομεν διά τόν ἑαυτόν μας ἀντανακλᾶται εἰς τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον συμπεριφερόμεθα πρός τήν κτίσιν. Ἐάν πιστεύωμεν ὅτι δέν εἴμεθα τίποτε ἄλλο παρά καταναλωταί, τότε ἐπιδιώκομεν τήν καταξίωσιν καταναλίσκοντες σύμπασαν τήν γῆν· ἄν ὅμως πιστεύωμεν ὅτι εἴμεθα πλασμένοι καθ᾿ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ, τότε δρῶμεν μετά φροντίδος καί ἐλέους καί προσπαθοῦμεν νά γίνωμεν ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἐπλάσθημεν νά εἴμεθα.Ἄς προσευχηθῶμεν διά τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ κατά τήν Διάσκεψιν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν διά τήν Κλιματικήν Ἀλλαγήν εἰς τήν Κοπεγχάγην τόν Δεκέμβριον, ὥστε αἱ ἀνεπτυγμέναι βιομηχανικῶς χῶραι νά συνεργασθοῦν μέ τάς ἀναπτυσσομένας διά τήν μείωσιν τῶν βλαβερῶν ρυπογόνων ἐκπομπῶν, ὥστε νά ὑπάρξῃ βούλησις διά τήν συγκέντρωσιν καί συνετήν διαχείρισιν τῶν ἀπαιτουμένων χρημάτων πρός λῆψιν τῶν ἀναγκαίων μέτρων καί ὥστε νά συνεργασθῶμεν ἅπαντες διά νά διασφαλίσωμεν ὅτι τά τέκνα μας θά δύνανται νά ἀπολαμβάνουν τά ἀγαθά τῆς γῆς τήν ὁποίαν καταλείπομεν εἰς αὐτά. Πρέπει νά ὑπάρξῃ δικαιοσύνη καί ἀγάπη εἰς ὅλας τάς πτυχάς τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος· τό κέρδος, καί δή τό βραχυπρόθεσμον, δέν ἠμπορεῖ καί δέν πρέπει νά ἀποτελῇ τό μοναδικόν κίνητρον τῶν πράξεών μας.
Ἄς ἀνανεώσωμεν ἅπαντες τήν δέσμευσίν μας νά συνεργασθῶμεν προκειμένου νά ἐπιφέρωμεν τάς ἀλλαγάς διά τάς ὁποίας προσευχόμεθα, νά ἀπορρίψωμεν κάθε τι τό ὁποῖον βλάπτει τήν κτίσιν, νά μεταβάλωμεν τόν τρόπον σκέψεώς μας καί, ὡς ἐκ τούτου, νά μεταβάλωμεν ριζικῶς τόν τρόπον ζωῆς.
Ἡ χάρις τοῦ Δημιουργοῦ καί Προνοητοῦ Θεοῦ, σύν τῇ πατρικῇ εὐχῇ καί Πατριαρχικῇ ἡμῶν εὐλογίᾳ, εἴη μετά πάντων ὑμῶν.,

βθ’ Σεπτεμβρίου α’+
ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Οικουμενικού Πατριαρχείου

Η νέα κάρτα ασφαλίσεως ΑΜΚΑ
του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου,
Αρχιμ. Γεωργίου (Καψάνη)

Αδελφοί μοναχοί εξ Αγίου Όρους και λαϊκοί αδελφοί εκ του κόσμου μας ερωτούν τί πρέπει να κάνουν με τις νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ (Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως). Διερωτώνται αν πρέπει να τις παραλάβουν ή αν πρέπει να αρνηθούν την παραλαβή τους. Προβληματίζονται αν ο ΑΜΚΑ περιέχει τον αριθμό-σύμβολο του Αντιχρίστου, το 666, ή έστω αν με την παραλαβή του συμβάλλουν στην ολοκλήρωσι του «ηλεκτρονικού φακελλώματος» που θα διευκολύνη την μελλοντική επιβολή του Χαράγματος του Αντιχρίστου.

Το ζήτημα έχει δύο όψεις, για κάθε μία από τις οποίες έχουν δοθή ικανοποιητικές απαντήσεις από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους κατά τα έτη 1987 και 1997, όταν είχε τεθή το ζήτημα εξ αφορμής του ΕΚΑΜ και της κυρώσεως της Συνθήκης Σένγκεν αντίστοιχα, και οι οποίες ισχύουν διαχρονικά.

Η πρώτη όψις του ζητήματος είναι ότι με τον ΑΜΚΑ πραγματοποιείται μία μορφή «ηλεκτρονικού φακελλώματος». Κάθε φυσικό πρόσωπο συνδέεται με έναν αριθμό που λέγεται ότι θα τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή, θα τον χαρακτηρίζει σε όλες τις συναλλαγές, τις δικαιοπραξίες και σε όλες τις σχέσεις του με τις κρατικές υπηρεσίες. Για αυτή την πλευρά του θέματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε διακηρύξει: «Θεωρεί ακόμη η Ιερά Κοινότης εύλογο την ανησυχία πολλών για τις συνέπειες που μπορεί να έχη στην ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπου το ηλεκτρονικό φακέλλωμα» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).

«Το ηλεκτρονικόν αρχείον, του οποίου η δημιουργία εσχάτως προωθείται και με την εξαγγελθείσαν "ενιαίαν κάρταν ασφαλιζομένου", είναι βέβαιον ότι θα ανοίξη την είσοδον εις μίαν πράγματι ‘Νέαν' και εφιαλτικήν εποχήν» (Ανακοίνωσις Ιεράς Κοινότητος, 5/18 Μαρτίου 1993). «Έχει γίνει πολύς λόγος για το δημοκρατικό έλλειμμα αυτής της σύμβασης [Συνθήκης Σένγκεν] ... Με την Σύμβαση και το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν διευκολύνεται η παραβίαση του προσωπικού απορρήτου και πλήττεται ουσιαστικά το τεκμήριο της αθωότητος του πολίτη... Επίσης δίνεται η δυνατότητα στους οικονομικά ισχυρούς που θα έχουν νόμιμη πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων να τους εκμεταλλεύονται ποικιλοτρόπως» (Ανακοίνωσις Ιεράς Κοινότητος, 11/24 Φεβρουαρίου 1997). «Μία ενδεχομένη προσπάθεια εφαρμογής της Συμβάσεως του Σένγκεν στη χώρα μας, και μάλιστα με το αναγκαίο επακόλουθό της, την έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και τη χρήση του Ενιαίου Κωδικού Αριθμού Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.), θα έχη ως φυσική συνέπεια να εύρη η Πολιτεία όλους ανεξαιρέτως τους Αγιορείτες αντιμέτωπους ως "αντιρρησίες συνειδήσεως"» (Ανακοίνωση ΕΔΙΣ 20.5/2.6.1997). «Διακηρύττουμε άλλη μια φορά ότι το θεμελιώδες καθήκον της ομολογίας της πίστεως, αλλά και η πίστις στα όσα ο Παράκλητος παρέδωσε ως προφητεία στην Χριστιανική Εκκλησία, μας υποχρεώνουν να αρνηθούμε να παραλάβουμε κάθε είδος ηλεκτρονικού δελτίου με ΕΚΑΜ, ως προσβάλλοντος την ελευθερία του προσώπου και την χριστιανική μας συνείδησι» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).

Οι προδιαγραφές του ΕΚΑΜ είχαν αναγκάσει και καταξιωμένους Γέροντες, όπως ο π. Παΐσιος και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, να αντιδράσουν με οξύτατο τρόπο. Ο π. Επιφάνιος μάλιστα έγραψε με πολλή αυστηρότητα για τις τότε υπό έκδοσιν νέες ταυτότητες: «ακόμη και αν έχουν μόνον τον ΕΚΑΜ, άνευ διασφαλίσεως των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του πολίτου, θα είπωμεν ΟΧΙ και πάλιν ΟΧΙ και μυριάκις ΟΧΙ εις τα νέα αυτά δελτία, οτιδήποτε και αν πρόκειται να αντιμετωπίσωμεν».

Ο ΕΚΑΜ δεν δόθηκε ποτέ. Προέκυψαν όμως οι νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ και μας προβληματίζουν. Αναμφίβολα, αυτός καθεαυτόν ο αριθμός δεν είναι κακός. Κάθε πολιτεία χρησιμοποιεί όλα τα δυνατά μέσα για να υπηρετήση, τους πολίτες της και να τους προφυλάξη από επικίνδυνους κακοποιούς. Θα ήταν παράλογη η απαίτησις να μη χρησιμοποιούνται τα νεώτερα τεχνολογικά μέσα για καλό σκοπό. Εν τούτοις η σύγχρονη τεχνολογία, ενώ σε μία ευνομούμενη πολιτεία προσφέρει θαυμαστές δυνατότητες εξυπηρετήσεως και προστασίας των πολιτών της, σε τυραννικά καθεστώτα παρέχει τρομακτικές δυνατότητες ελέγχου, παρακολουθήσεως και δυ-ναστεύσεως των ανθρώπων. Υπό την έννοια αυτή το «ηλεκτρονικό αρχείο», ενώ μπορεί να γίνη ευλογημένο εργαλείο στα χέρια τιμίων ανθρώπων για να υπηρετήσουν έντιμους πολίτες, στα χέρια επίδοξων τυράννων ή σε μη ευνομούμενες πολιτείες μπορεί να λειτουργήση ως επικίνδυνο εργαλείο.

Η εποχή μας δεν είναι η χειρότερη της Ιστορίας, αλλά οπωσδήποτε είναι μία από τις πιο δύσκολες. Τα κοινωνικά προβλήματα, όπως η ανεργία, η λαθρομετανάστευση, η διαφθορά, η αδιαφάνεια, η κατακόρυφη αύξησις της εγκληματικότητος, η παρανομία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής κ.ά. δημιουργούν ανασφάλεια και αμηχανία. Οι έντιμοι πολίται διερωτώνται αν ο τόπος, στον οποίο μεγάλωσαν και ζουν, στήν Πατρίδα που με θυσίες μαρτύρων και ηρώων θεμελιώθηκαν οι πνευματικές και ηθικές αρχές του ευσεβούς λαού μας και η ελληνορθόδοξος παράδοσίς του, κυβερνάται ακόμη από τον νόμο του Θεού και το ευαγγελικό ήθος ή αν σκοτεινά κέντρα εξουσίας έχουν επιβάλει την επικυριαρχία τους σε όλες τις δομές του κοινωνικού, εθνικού και πνευματικού μας βίου και επαγγέλλωνται ένα αντιευαγγελικό ήθος, το ήθος της Νέας Εποχής του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου. Καθημερινώς διαπιστώνουμε ότι γκρεμίζωνται και τα τελευταία πνευματικά και ηθικά ερείσματα, τα όποία η κοινωνία μας είχε θεμελιώσει με τον φόβο του Θεού και με πολύ πόνο και ήλπιζε ότι θα αποτελέσουν τα στηρίγματα των παιδιών της. Μέσα σε αυτό το κλίμα της αβεβαιότητος, της συγχύσεως και αμοραλισμού κάποιοι επαγγέλλονται και οικοδομούν τον «νέο άνθρωπο», τον άνθρωπο χωρίς πρόσωπο, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς αγάπη, χωρίς αιώνια προοπτική, τον άνθρωπο που θα είναι ένας αριθμός ανάμεσα στά δισεκατομμύρια των αριθμών. Η αριθμοποίησις του ανθρωπίνου προσώπου, η απροσωποποίησίς του, είναι η ανομολόγητη αγωνία όσων διαθέτουν ακόμη μέσα τους πνευματικές αντιστάσεις. Η αριθμοποίησις στην κοινωνική ασφάλισι μπορεί να έχη απρόβλεπτες και οδυνηρές συνέπειες για την αξιοπρέπεια των ασθενών και εμπεριστάτων συνανθρώπων μας. Μπορεί να σημάνη το τέλος της χριστιανικής αγάπης, της κοινωνικής αλληλεγγύης, στο όνομα της άνετης και γρήγορης εξυπηρετήσεώς των. Η ιδιωτικοποίησις των κοινωνικών υπηρεσιών (π.χ. της υγείας) σε ένα περιβάλλον, όπως το διαμορφώνει η παγκοσμιοποίηση, καταργεί το κράτος-πρόνοια. Η φιλανθρωπία στον τομέα της υγείας καθίσταται αδύνατη, καθώς η (απρόσωπη και αριθμοποιημένη πλέον) κοινωνία δεν θα νομιμοποιήται ούτε θα έχη την δυνατότητα να σήκωση, τα έξοδα από τις ανάγκες νοσηλείας και περιθάλψεως αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας. Η υγεία άλλωστε είναι ευαίσθητο δεδομένο, το οποίο δεν πρέπει να παραχωρηθή στα αδιάκριτα μάτια τρίτων, και μάλιστα αγνώστων και απρόσωπων υπαλλήλων ενός απρόσωπου και ανάλγητου φορέως υγείας. Δικαίως λοιπόν ανησυχούν για μία τέτοια κατάχρησι του ΑΜΚΑ οι εν τω κόσμω αδελφοί και πρέπει να απαιτήσουν με κάθε δημοκρατικό και νόμιμο τρόπο την διασφάλισι των ατομικών δικαιωμάτων και του απορρήτου της προσωπικής τους ζωής, το οποίο ευθέως καταστρατηγείται με την αριθμοποίησι.

Ο ΑΜΚΑ θα μπορούσε ενδεχομένως να επιβληθή από την Πολιτεία για τον έλεγχο εκείνων που παρανομούν. Η κοσμική εξουσία κατά τον Απόστολο Παύλο, «ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί. Θεού γαρ διάκονος εστίν, έκδικος εις οργήν τω το κακόν πράσσοντι» (Ρωμ. ιγ' 4). Ποτέ όμως δεν θα έπρεπε ο ΑΜΚΑ να χορηγηθή για μία γενικευμένη αριθμοποίησι όλων ανεξαιρέτως των πολιτών, και μάλιστα με την συγκατάθεσί τους.

Η δεύτερη όψις του ζητήματος είναι η συσχέτισις του ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666. Για αυτήν την πλευρά του ζητήματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε εύστοχα διακηρύξει: «Συμμερίζεται η Ιερά Κοινότης την ευαισθησία των πιστών Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι επ' ουδενί λόγω επιθυμούν να έχουν στην προσωπική τους ταυτότητα, που θα φέρουν πάντα μαζί τους, το σύμβολο-αριθμό του Αντιχρίστου, έστω και υπό την μορφή του γραμμικού συστήματος [...] Προειδοποιεί ακόμη η Ιερά Κοινότης ότι οι Αγιορείται Μοναχοί δεν θα δεχθούν να παραλάβουν τις νέες ταυτότητες, εφ' όσον διαπιστωθή ότι φέρουν το 666» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).

Στο πλαίσιο αυτής της σαφέστατης τοποθετήσεως της Ιεράς Κοινότητος παρατηρούμε τα ακόλουθα: Η διακήρυξις της Ιεράς Κοινότητος ισχύει και για τον ΑΜΚΑ. Εάν ο ΑΜΚΑ είχε τον αριθμό του Αντιχρίστου, δεν έπρεπε να τον δεχθή κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός. Ο ΑΜΚΑ όμως είναι ένας αριθμός πού τυπώνεται στην κάρτα ασφαλίσεως με τον γραμμωτό κωδικό CODE 39, ο οποίος δεν σχετίζεται με τον αριθμό 666 και πολύ περισσότερο δεν είναι ο δυσώνυμος αυτός αριθμός. Τουλάχιστον στο σημείο αυτό η Πολιτεία σεβάσθηκε την ευαισθησία του ορθοδόξου λαού μας και δεν περιέλαβε στον ΑΜΚΑ τις προδιαγραφές του ΕΚΑΜ. Εάν συσχετίζουμε τον ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666 και δημιουργούμε πανικό, επειδή δήθεν κάθε μορφή γραμμωτού κωδικού εμπεριέχει τον αριθμό του Αντιχρίστου, υπερβάλλουμε και δεν οικοδομούμε κανένα. Από ποιμαντική πάντως άποψι θα ήταν άκαιρο να ζητήσουμε από τον καθέκαστα συνάνθρωπο μας, ο οποίος έχει λόγους να κινηθή μέσα στην σύγχρονη κοινωνία (θέματα υγείας, παιδείας, μετακινήσεως, δοσοληψιών κ.λπ.) χρησιμοποιώντας τον ΑΜΚΑ, να μη τον παραλάβη και να μπη σε δοκιμασίες.

Η παραλαβή του ΑΜΚΑ εν τούτοις δεν καταργεί την καλή ανησυχία μας, την οποία είχαμε τόσα χρόνια και αγωνισθήκαμε κατά του ΕΚΑΜ. Η καλή ανησυχία και τότε και τώρα έχει ουσιαστικό νόημα. Βεβαιώνει ότι τοποθετούμεθα σωστά έναντι της ελεύσεως του Αντιχρίστου. Δεν πανικοβαλλόμεθα, αλλά ούτε απαξιώνουμε την προφητεία. Ανέκαθεν οι Χριστιανοί περίμεναν τον Αντίχριστο και συνεδύαζαν την έλευσί του με δύσκολες για την Εκκλησία καταστάσεις, όπως την παρουσία διωκτών του Χριστιανισμού (Νέρων), την έμφάνισι και δράσι νέων αιρέσεων (αρειανισμός κ.λπ.), την επέλασι και επικράτησι αντιχρίστων δυναστών και τυραννικών καθεστώτων (Ισλάμ, Σταλινικός αθεϊσμός). Αυτές ήσαν οι προδρομικές καταστάσεις, για τις οποίες ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν. όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν» (Α' Ιω. β' 18). Ο Μέγας Βασίλειος, για να χρησιμοποιήσουμε ένα αυθεντικό παράδειγμα, ζώντας σε μία τέτοια δύσκολη περίοδο παροτρύνει τον εξόριστο Ορθόδοξο επίσκοπο Εδέσσης Βάρση, να υπομείνη καρτερικά την εξορία διότι θα περάση σύντομα, εκτός πια και αν είναι, συμπληρώνει, στα πρόθυρα ο καιρός του Αντιχρίστου, οπότε πρέπει να προσεύχεται να αποσόβηση ο Κύριος τις θλίψεις ή να τους διαφύλαξη άπταιστους εν μέσω των θλίψεων (Μεγ. Βασιλείου, Επιστολή 264). Η καλή ανησυχία και το ενδιαφέρον των Χριστιανών, καθ' όλες τίς περιόδους της εκκλησιαστικής Ιστορίας, για το ότι ο «αντίχριστος έρχεται» (Α' Ιω. β' 18), ήσαν απόλυτα δικαιολογημένα και είχαν την θεμελίωσί τους στον λόγο του Κυρίου, ότι «εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λή-ψεσθε» (Ιω. ε' 43), και στην αποστολική παράδοσι (Ματθ. κδ' 25, Μάρκ. ιγ' 14, Β' Θεσ. β' 1-12, Α' Ιω. β' και δ', Β' Ιω. ε', ζ' 3).

Η κατηχητική γραμματεία της αρχαίας Εκκλησίας μαρτυρεί ότι μεταξύ των βασικών διδασκαλιών προς τους νεοφώτιστους Χριστιανούς ήταν και η διδασκαλία περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου και περί της ελεύσεως του Αντιχρίστου (αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχησις 15η). Συνέβησαν όμως ενίοτε παρανοήσεις των αγιογραφικών κειμένων, οι οποίες δημιούργησαν προβληματικές αντιδράσεις των πιστών. Καταστάσεις και γεγονότα πού θεωρήθηκαν σημεία παρουσίας του Αντιχρίστου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όπως το εξακισχιλιοοτό έτος από κτίσεως κόσμου (βλ. αγ. Ειρηναίου Λουγδούνου, Κατά Αιρέσεων, κεφ. 22 και 24) η πτώσις της Ρώμης, η κυριαρχία των Οθωμανών κ.λπ.) και ο Αντίχριστος δεν έχει κάνει ακόμη την εμφάνισί του. Γι' αυτό, όπως γράφει ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, «αναφανέντος γαρ αυτού δείξει ο καιρός το ζητούμενον» (Περί Χριστού και Αντιχρίστου, 49) και, όπως σημπληρώνει ο Ανδρέας Καισαρείας, «ο χρόνος αποκαλύψει και η πείρα τοις νήφουσι» (Ερμηνεία εις την Αποκόλυψιν, 38).

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν θα παραλάβουμε σε ένα δημόσιο έγγραφο έναν αριθμό, έστω μέσα σε ένα κλίμα ούτως ή άλλως προβληματικό και ενδεικτικό των «σημείων των καιρών», αλλά αν θα τον δεχθούμε ως σημείον προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως Χάραγμά του, όταν αυτός ο ίδιος έλθη. Υπό την έννοια αυτή ο ΑΜΚΑ, ως αριθμός πού θα διευκόλυνε την Πολιτεία να επιτέλεση το καθήκον της έναντι των πολιτών, είναι ηθικώς και πνευματικώς ουδέτερη (έχουμε βεβαίως ήδη ειπεί ότι είναι προβληματική και επικίνδυνη η αριθμοποίησις στα χέρια τυραννικών καθεστώτων ή στο πλαίσιο της ηθικής ασυδοσίας της εποχής μας). Η παρουσία όμως του ΑΜΚΑ στην ζωή μας μας υπενθυμίζει το καθήκον μας και μπορεί να είναι το καλύτερο μήνυμα του Θεού σε όλους μας, να εντείνουμε την καθημερινή μας μετάνοια, να προσέχουμε τους εαυτούς μας «μήποτε βαρυνθώσιν ημών αι καρδίαι έν κραιπάλη και μέθη, και μερίμναις βιωτικαίς, και επιστή εφ' ημάς αιφνίδιος η ημεέρα εκείνη, ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθήμενους επί πρόσωπον πάσης της γης» (πρβλ. Λουκ. κα' 34-35). Εφ' όσον έλάβαμε εντολή από τον Κύριο να προσέχουμε τα «σημεία των καιρών» (Ματθ. ιστ' 3), και εφ' όσον βλέπουμε ότι η παγκοσμιοποίηση σε πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό επίπεδο προχωρεί, η αποστασία από το θέλημα του Θεού αυξάνει, και ο πολύς κόσμος ζη σε μία αδιαφορία για την πνευματική ζωή, μπορούμε να ιδούμε τις καταστάσεις αυτές ως «σημεία των καιρών» και να καλλιεργήσουμε την πίστι μας, την μετάνοια μας, την αγάπη μας προς τον Κύριο, και το μαρτυρικό μας φρόνημα. Έτσι θα μπορέσουμε να ετοιμασθούμε για να αντιμετωπίσουμε την πλάνη του Αντιχρίστου, αν πρόκειται να έλθη στις ήμερες μας «ίνα κατισχύσωμεν εκφυγείν ταύτα πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι [τον κατα-τρεγμό του εναντίον της Εκκλησίας], και σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου» (πρβλ. Λουκ. κα' 36) με ελπίδα στην αιώνια ζωή μαζί Του στην Βασιλεία του Πατρός. Αυτήν την στάσι, η οποία χαρακτηρίζεται από πίστι, ελπίδα και αγάπη, η οποία «έξω βάλλει τον φόβον» (Α' Ιω. δ' 18), είχε συστήσει και η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους με την ακόλουθη διακήρυξι: «Συμμεριζόμενοι την ανησυχία του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας συντασσόμεθα με το πνεύμα των προσφάτων ανακοινώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης και πολλών Ιερών Μητροπόλεων και Ιερών Μονών [...]. Η εκπλήρωσις του θεμελιώδους καθήκοντος της ομολογίας της πίστεως μας προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν δεν μπορεί να συμβαδίζει με ένα πνεύμα ταραχής και πανικού, το οποίο, αν μή τι άλλο, προδίδει έλλειψι πίστεως και απουσία της βεβαιούσης χάριτος εκ της καρδίας. Η εμβάθυνσις στα σημεία των καιρών και η διαπίστωσις της εγγύτητος των εσχάτων δημιουργεί μια καλή ανησυχία, αποτέλεσμα της οποίας είναι η προσπάθεια για πληρέστερη μετάνοια, ο αποφασιστικώτερος αγών για την υπερνίκησι των θανατούντων ημάς παθών και η καλύτερη προετοιμασία για την είσοδό μας στην Βασιλεία του Εσφαγμένου Αρνίου» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).

Αυτή η στάσις μας είναι χρέος αγάπης απέναντι στους εν Αγίω Όρει και εν τω κόσμω αδελφούς μας, οι οποίοι μας ερωτούν για τον ΑΜΚΑ.

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Αρχιμ. Γεώργιος και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοίΈν Αγίω Όρει

τη 3η Αυγούστου 2009

ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Ι. Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Ιταλίας Γεννάδιου
στην Πέγκυ Ντόκου /27 Αυγούστου 2009
ΠΗΓΗ: Πρακτορείο Εκκλησ. Ειδήσεων ΡΟΜΦΑΙΑ

(Ιστοσελίδα: www.romfea.gr)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιταλίας κ. Γεννάδιος δεν είναι ξένος για εμάς που ζούμε στην Ρόδο. Κάθε χρόνο τον μήνα Αύγουστο βρίσκεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του, μαζί με τα συγγενικά του πρόσωπα και παρίσταται σε όλες τις λειτουργίες της Παναγιάς Καθολικής στην Κρεμαστή με κορύφωση τον Δεκαπενταύγουστο.

Για 48 ολόκληρα χρόνια βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη Μητρόπολη στην καρδιά του Ρωμαιοκαθολικισμού, στην Βενετία προσπαθώντας να φέρει εις πέρας το αποστολικό του έργο κάτω από δύσκολες συνθήκες, τις οποίες οι άλλες Ορθόδοξες Μητροπόλεις των χωρών της Ευρώπης που ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δεν έχουν να αντιμετωπίσουν.

Η Μητρόπολη Ιταλίας, Μελίτης και Νήσων έχει την έδρα της στην Βενετία και στην Ρώμη.

Ο κατά κόσμον Τσαμπίκος Ζερβός γεννήθηκε στην Κρεμαστή Ρόδου στις 8 Ιουλίου του 1937.

Ήταν μαθητής της Πατμιάδας του Γένους Σχολής και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης απ' όπου αποφοίτησε το 1961.

Διάκονος χειροτονήθηκε το 1960 και Πρεσβύτερος στο ναΐδριο της Θεολογικής Σχολής Χάλκης στις 16 Απριλίου 1963 από τον Ρόδου Σπυρίδωνα. Το 1967 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Στις 17 Ιανουαρίου 1971 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Κρατείας, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Αυστρίας με έδρα τη Νεάπολη (Νάπολι) της Ιταλίας.

Το 1991 μετά την ίδρυση της Μητροπόλεως Ιταλίας συνέχισε να υπηρετεί στη Νεάπολη ως Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Ιταλίας. Στις 26 Αυγούστου 1996 εξελέγη Μητροπολίτης Ιταλίας.

Η Ρόδος του απένειμε την ύψιστη τιμή απονέμοντάς του το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης για την συνεισφορά του στους Έλληνες φοιτητές της Ιταλίας. Μιλάει Ιταλικά, Λατινικά και Ισπανικά.

Η Συνέντευξη του Μητροπολίτη Ιταλίας κ. Γενναδίου:

-Σεβασμιότατε, κάθε χρόνο έρχεστε στην Ρόδο τον Αύγουστο με την ευκαιρία της εορτής του Δεκαπενταύγουστου και επισκέπτεστε την ιδιαίτερη πατρίδα σας, την Κρεμαστή. Πώς το βιώνετε αυτό κάθε φορά;

Για μένα είναι κάθε φορά ένα νέο 'βάπτισμα μετανοίας και δυνάμεως'. Και τα δύο είναι απαραίτητα διότι στην Ιταλία έχουμε έναν μεγάλο αγώνα. Είμαστε πιστοί στα ιδανικά και τα ιδεώδη της πατρίδας μας και αφοσιωμένοι μέχρι θυσίας στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο αλλά μέσα από έναν συνεχή αγώνα.

Όλη αυτή η δύσκολη πορεία χρειάζεται αυτό το ‘αναβάπτισμα’ το οποίο το βρίσκω κάθε φορά με την επαφή και την επικοινωνία μου με τους οικείους, τους φίλους, τους γνωστούς, και πάνω απ’ όλα με την λατρευτική παράδοση, με τα ήθη και τα έθιμα τα οποία γίνονται καθ’ όλο το διάστημα του Αυγούστου και με την εορτή της Παναγίας.

Όλος ο Αύγουστος είναι αφιερωμένος στο Μεγάλο αυτό και Αιώνιο Πρόσωπο, που είναι κοινό για όλο τον κόσμο, την Μητέρα μας Παναγία η οποία μπορούμε να πούμε ότι είναι η Μητέρα όλου του κόσμου -αν σκεφτούμε ότι οι μεγάλοι πατέρες της Καππαδοκίας λένε ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Γι’ αυτό έρχομαι εδώ για να αναβαπτιστώ, να ασπαστώ την εικόνα της Παναγιάς Καθολικής στην Κρεμαστή, που από μικρό παιδάκι 3-4 ετών ήμουν στα πόδια της προσευχόμενος.

Αυτό για μένα είναι ‘δεξαμενή δυνάμεως’ με τις προσευχές, παρακλήσεις και όλη την πορεία στον Δεκαπενταύγουστο.

-Οι Ροδίτες σας εκφράζουν την αγάπη τους κάθε φορά;

Πάντοτε! Σκεφτείτε ότι πολλοί γιατροί της Ρόδου –οι πολλοί από το Νοσοκομείο- σπούδασαν στην Ιταλία και πέρασαν από τα χέρια μου. Πράγματι υπάρχει αυτή η ευγνωμοσύνη που δείχνουν, κι αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση και η μεγαλύτερη δύναμη ώστε να επιστρέψω και πάλι στην Μητρόπολη, στην Ιταλία, να συνεχίσω το επίμοχθο αλλά και αποστολικό και πολιτιστικό μου έργο, μέσα στην καρδιά του Ρωμαιοκαθολικισμού.

-Σεβασμιότατε, ήσασταν συμμαθητές με τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Μιλήστε μας λίγο για εκείνα τα χρόνια, τι θυμάστε;

Πράγματι, ήμουν συμμαθητής του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην ίδια τάξη στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Όπως θυμούμαι κατά την παράδοση έπρεπε να πάρουμε την ευχή του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη, του Αθηναγόρα –μεγάλου Πατριάρχου και προφήτου.

Να σημειώσω πως ό,τι γίνεται σήμερα για την βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των Χριστιανών (Ορθοδόξων και μη Ορθοδόξων) οφείλεται στην μεγάλη αυτή μορφή που λεγόταν Αθηναγόρας.

Με το όνομά του, γνωρίστηκε και αναγνωρίστηκε η Ορθόδοξος πίστη στην Δύση, και μετά η Ορθοδοξία. Ο Αθηναγόρας ήταν πράγματι φωτισμένος ιεράρχης και άνθρωπος, και χάρις σ’ εκείνον πολλοί έγιναν κληρικοί. Η προσφορά του ήταν πολύ μεγάλη στην Ορθοδοξία.

Θυμούμαι ένα συγκεκριμένο γεγονός, όταν με τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Βαρθολομαίο, ήμασταν σε μια ηλικία 18 ετών περίπου. Ήμασταν συμμαθητές αλλά και φίλοι και διαβάζαμε μαζί στα πτυχιακά, στην Χάλκη.

Τότε στην Σχολή έμενε και ο Αθηναγόρας. Κάποια μέρα πέρασε από το εντευκτήριο –ένα μικρό παραθυράκι από το οποίο περνούσε ο επιμελητής, ο σχολάρχης για να δει αν μελετούσαμε. Καθώς εκείνος περνούσε μας είχε δει από το παραθυράκι, εμείς όμως δεν τον είχαμε δει.

Έρχεται ξαφνικά και ανοίγει την πόρτα. Εμείς μόλις τον είδαμε σηκωθήκαμε και μας ρώτησε τι διαβάζουμε. Του είπαμε ότι είχαμε εξετάσεις στο μάθημα της Απολογητικής.

Τον θυμούμαι πολύ έντονα, γιατί εμείς μόλις τον είδαμε τόσο μεγαλοπρεπή μπροστά μας, ταραχτήκαμε από την έκπληξη. Τότε μας είπε: «Τι ωραία να είναι κανείς σπουδαστής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης… αλλά χωρίς να έχει εξετάσεις!».

-Αυτές οι μνήμες σας θλίβουν όταν βλέπετε ότι η Χάλκη παραμένει κλειστή τόσα χρόνια;

Η θλίψη μας είναι πολύ μεγάλη. Όλοι προσευχόμαστε για να ανοίξει ξανά και ο ίδιος ο Πατριάρχης προσπαθεί πραγματικά πολύ κι επιμένει σ’ αυτό. Η επαναλειτουργία της Χάλκης, είναι το μέλλον της Ορθοδοξίας. Για όλους εμάς που ήμαστε απόφοιτοι της Χάλκης, σημαίνει πολλά.

-Πόσο επηρέασε την απόφασή σας να ακολουθήσετε τον κλήρο, η παρουσία και η μορφή του Αθηναγόρα;

Όταν πήγα να πάρω την ευχή του, σε ένα λεπτό, μου άλλαξε τα σχέδιά μου. Με ρώτησε τότε «Πού θα πάς;» του απάντησα ότι ήθελα να κάνω την στρατιωτική μου θητεία.

Τότε μου είπε: «Είσαι νέος ακόμη. Πρέπει να σπουδάσεις... Πρέπει να κάνουμε κληρικούς των νέων καιρών… Αλλά έχουμε και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία!».

Εγώ, από την έκπληξη, είχα ιδρώσει ολόκληρος σα να είχα πέσει στην θάλασσα. Τότε του είπα «Παναγιώτατε, η φωνή σας, φωνή της Εκκλησίας». Του φίλησα το χέρι κι έφυγα.
Ήμουν 22 ετών και δεν ήξερα τίποτε από ζωή. Εμείς ακόμη δεν είχαμε γνώση του κόσμου. Δεν ξέραμε τι θα πει γυναίκα, τι θα πει κόσμος, πώς θα ζήσουμε. Βρέθηκα εντελώς ξαφνικά για πρώτη φορά στη Νεάπολη, σε μια πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων.
Ούτε τον ρώτησα πού πηγαίνω, τι θα γίνει, πού θα μείνω, ποιο μισθό θα παίρνω. Απλά πήρα το βαλιτσάκι κι έφυγα. Αυτό σήμερα, ξέρεις, δεν μπορείς πια να το βρεις.

Διότι αυτό ήταν το πνεύμα της Χάλκης. Πνεύμα αφοσίωσης και θυσίας προς την Μητέρα Εκκλησία. Αυτό είναι και το δίδαγμα του Χριστού και του Ευαγγελίου.

Σήμερα, είναι αλλιώς. Εγώ για παράδειγμα, ψάχνω να βρω ένα μοναχό, ένα ιερέα για να στελεχώσει μια ενορία στην Ιταλία και δεν βρίσκω. Ο καθένας, βλέπετε, θέλει να μένει στην πατρίδα του και να έχει τις ανέσεις του.

Ενώ στην Χάλκη υπήρχε το πνεύμα της θυσίας, της αφοσίωσης, της αυταπάρνησης. Από την άλλη όμως, υπήρχε και το Πατριαρχείο που δίδασκε με την Σταύρωσή του, με τα δεινά του και τα τόσα που υπέφερε.

…Κι ακόμη υποφέρει Σεβασμιότατε. Υπάρχει ήδη έντονη ανησυχία για το μέλλον του Πατριαρχείου;

Για το μέλλον του Φαναρίου είμαι αισιόδοξος και ελπιδοφόρος. Διότι στα χρόνια τα δικά μας υπήρχαν καθηγητές που το κράτος δεν τους άφηνε ούτε να εξέλθουν από την Χάλκη.

Σήμερα, ο Πατριάρχης κάνει ταξίδια από Βορά προς Νότο και από Δύση προς Ανατολή για να διδάξει και να μεταφέρει τα αιώνια μηνύματα της Ορθοδοξίας. Δεν μπορούμε να καταδικάσουμε το μέλλον του Πατριαρχείου.

Πάνω απ’ όλα υπάρχει ο Θεός. Κι ο Θεός είναι αυτός που ανοίγει τον δρόμο, που δίδει την δύναμη και φωτίζει όλο τον κόσμο –όχι μόνο τον Χριστιανικό. Το Πατριαρχείο είναι αναγνωρισμένο και παραμένει σύμβολο θυσίας, αγάπης, ειρήνης, θυσίας, ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Όλα εξαρτώνται από το θέλημα του Θεού. Ο Πατριάρχης είναι άνθρωπος της προσευχής και της πίστης. Πάνω απ’ όλα έχει αυτή την μεγάλη πίστη που μετακινεί και όρη.

-Μιλήστε μας λίγο για την Μητρόπολή σας.

Είναι μια από τι σπουδαιότερες Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έχει την ιδιαιτερότητά της που βρίσκεται στο κέντρο του Ρωμαιοκαθολικισμού και μπορούμε με πούμε ότι εμείς είμαστε σαν ένα 'φρούριο' που φυλάσσουμε όλους τους άλλους.

Η Μητρόπολη αποτελεί ένα μεγάλο έργο για το οποίο εργάστηκαν πολλοί. Από 5-6 ιερείς που είχαμε κάποτε, τώρα έχουμε 58 ιερείς και από 6 ενορίες, σήμερα έχουμε 70 σε όλη την Ιταλία, Μάλτα και στις νήσους Σαρδηνία και Σικελία.

Το σπουδαιότερο είναι ότι καταφέραμε να συγκεντρώσουμε όλους τους Έλληνες οι οποίοι κάποτε πήγαιναν σε Καθολικές Εκκλησίες –αφού δεν υπήρχαν εκκλησίες. Τώρα και με τους μετανάστες, δημιουργούμε συνεχώς.

Δυστυχώς, το πρόβλημά μας παραμένει οικονομικό. Άλλοι Ορθόδοξοι έχουν οικονομική ενίσχυση και φτιάχνουν δικές τους ενορίες. Εμείς, έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Εκτός του ότι πρέπει να δημιουργήσουμε ενορίες για να βοηθήσουμε όλους τους Ορθόδοξους, πρέπει να διαδώσουμε και να σταθεροποιήσουμε την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου.

Αυτή την Οικουμενικότητα την αρνούνται όχι μόνο οι γείτονές μας, αλλά και πολλοί Ορθόδοξοι. Το Πατριαρχείο, ξέρετε, είναι εναντίον του φυλετισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού (πραγματικότητες που καταδικάστηκαν σε Συνόδους) και το έργο του είναι πολύ δύσκολο.

Εμείς προσπαθούμε το Πατριαρχείο να είναι αναγνωρισμένο στις ‘καρδιές’ των Ορθόδοξων και του λαού, ότι αποτελεί την Μητέρα Εκκλησία της Ορθοδοξίας. Αυτό είναι και το πνεύμα της Μητρόπολης.

-Περιγράψτε μας το ποίμνιό σας. Σας στηρίζουν οι Έλληνες εκεί;

Ο δικός μας ο λαός στην Ιταλία είναι εργάτες οι οποίοι έχουν ανάγκη από εμάς. Έπειτα, έχουμε και τους Έλληνες φοιτητές που πρέπει να στηρίξουμε. Γι’ αυτό και η Μητρόπολή μας έχει οικονομικό πρόβλημα. Εμείς, δεν παίρνουμε ούτε ένα Ευρώ από τις ενορίες μας, διότι έχουν ανάγκες συντήρησης.

Πιστεύω όμως, ότι όπως είπα και για το μέλλον του Φαναρίου, έτσι και θα πω για την Μητρόπολή μας: ‘Ο Θεός είναι μεγάλος’! Και σ’ αυτή την πορεία προχωρεί και η Ορθόδοξη Μητρόπολη Ιταλίας.

Ορισμένοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι ο ρόλος μας σε αυτή την θέση, είναι μεγάλος και σημαντικός. Αν εγώ δεν είμαι παρών στις μεγάλες εκπροσωπήσεις και στον διάλογο μεταξύ των Εκκλησιών, θα πάει κάποιος άλλος (Ρουμάνος, Ρώσος κ.λπ.).

Προτιμώ να μην φάγω αλλά να είμαι παρών! Δυστυχώς υπάρχει έντονο το θέμα του ανταγωνισμού μεταξύ των Ορθοδόξων στην Ιταλία όπου είναι σχετικά νέα Μητρόπολη και τώρα παρουσιάζεται τόσο μεγάλο μεταναστευτικό πρόβλημα.

Στη Γαλλία ή τις άλλες χώρες, οι Μητροπόλεις έχουν ιδρυθεί από πολλά χρόνια και δεν αντιμετωπίζουν τα ίδια οικονομικά προβλήματα. Η δική μας Μητρόπολη είναι νεότερη, γι’ αυτό και δεν έχει περιουσία.

Στη Γερμανία, Γαλλία ή Αγγλία είναι παλαιότερες, έχουν κληροδοτήματα και στήριξη με δωρεές. Εμείς δεν έχουμε τίποτε τέτοιο.

-Εσείς, διατηρείτε την Ελληνική υπηκοότητα. Γιατί δεν δέχεστε την Ιταλική;

Αποφάσισα να διατηρήσω με υπερηφάνεια την Ελληνική υπηκοότητα κι ας είναι εις βάρος των προσωπικών μου συμφερόντων. Αν δεχόμουν την Ιταλική υπηκοότητα θα είχα μισθό, σύνταξη και φαρμακευτική περίθαλψη!

Καταλαβαίνετε, πόσο μεγάλο πρόβλημα υπάρχει όταν λέω ότι οι ιερείς μας δεν έχουν ούτε μισθό στην Ιταλία. Πιστεύω ότι κάποιος πρέπει να ενδιαφερθεί γι' αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν τόσο μεγάλο έργο υπέρ του Έθνους και της Ορθοδοξίας.

Αγωνιζόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε έσοδα. Στην Καθολική Εκκλησία δεν είναι έτσι τα πράγματα. Να σας φέρω ένα παράδειγμα με μια ενορία στη Σαρδηνία, που ανήκε στην Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Θέλουν να την δώσουν σ’ εμάς αλλά η όλη υπόθεση έχει τεράστιο κόστος. Φανταστείτε ότι πρέπει να στείλουμε έναν ιερέα στην Μάλτα αλλά δεν υπάρχουν χρήματα…

Αύριο φτιάχνουμε Φανουρόπιτα! (Συνταγή)
ΠΗΓΗ: www.madata.gr 26 Αυγούστου 2009,

Αύριο ξημερώνει 27 Αυγούστου: του Αγίου Φανουρίου.
Πόσες φορές δεν ακούσαμε να λένε "Θα φτιάξω φανουρόπιτα" για να βρεθεί αυτό που ψάχνουν, Πώς έγινε όμως αυτή η σύνδεση του Αγίου με τα χαμένα αντικείμενα;
Η πίτα του Αγίου Φανουρίου είναι μια νηστίσιμη πίτα που φτιάχνεται στην μνήμη του Αγίου (27/08) και προσφέρεται στους πιστούς ως ευλογία.
Σίγουρα είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε από μια ευλαβική χειρονομία των πιστών (κυρίως από το γυναικείο φύλλο και το όνομα του έχει συνδεθεί με την εύρεση απολεσθέντων αντικειμένων αλλά και προσώπων) και δεν νομίζουμε ότι υποκρύπτει κάτι το αντικανονικό ή το άσχημο. Άλλωστε αν επρόκειτο για κάτι το οποίο αλλοίωνε την λατρευτική τάξη και ήταν αντίθετο με την εκκλησιαστική μας παράδοση, η εκκλησία είχε τον χρόνο και τον τρόπο να το διορθώσει και να το αποτρέψει.
"Ο νεοφανής Άγιος Φανούριος είναι, στη λαϊκή μας παράδοση, μέγας ευρετής απωλεσθέντων αντικειμένων. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα δημιoύργησε το ιδιότυπο λατρευτικό υπόβαθρο της προσφοράς κατά την ημέρα της εορτής του (27 Αυγούστου) εθιμικών άρτων και γλυκισμάτων, τα οποία, αφού ευλογηθούν από τον ιερέα, μοιράζονται στους παρευρισκομένους.
Η σύνδεση του Αγίου με τα χαμένα αντικείμενα είναι παρετυμολογική: Ο Φανούριος φανερώνει!
Η λατρεία του Αγίου Φανουρίου φαίνεται ότι ξεκινά από τη Ρόδο, όπου κατά την παράδοση βρέθηκε η εικόνα του, όταν έσκαβαν σε ερείπια παλαιού ναού έξω από τα τείχη της πόλης. Η αμφίεσή του παρέπεμπε σε στρατιωτικό Άγιο. Σε ειδικά εικονίδια πάνω στην ίδια εικόνα υπήρχαν σκηνές από το μαρτύριο του Αγίου. Ο Μητροπολίτης Ρόδου Νείλος (1355-1369) διάβασε την επιγραφή "Άγιος Φανούριος".
Από τη Ρόδο η λατρεία του εξαπλώθηκε στα κοντινά νησιά και κυρίως στην Κρήτη, όπου υπάρχουν σήμερα τρία σπουδαία μοναστήρια στα οποία τιμάται και δεκάδες ναοί.
Στην προσφορά άρτων και γλυκισμάτων προς τον Άγιο Φανούριο ανιχνεύονται απηχήσεις των νεοελληνικών νεκρικών εθίμων, αφού το τάμα προς τον Άγιο σχετίζεται με τη μεταθανάτια τύχη των συγγενικών του προσώπων! Πιο συγκεκριμένα, η πίτα παρασκευάζεται "για να συγχωρέσει ο Θεός τση μάνας του Αγίου" ή "για συγχώριο της μάνας και της αδελφής του", ενώ συχνά προστίθεται στην ομάδα των γυναικών και η αρραβωνιαστικιά του!
Ο μελετητής της ελληνικής λαογραφίας Γιώργος Αικατερινίδης κατέγραψε μια ενδιαφέρουσα παράδοση για τη μητέρα του Αγίου στις βρύσες Μεραμπέλλου:
"Η μάνα του Αγίου δεν ηκαμε καλό ποτέ τζη. Μόνο ένα κρομμυδύφυλλο ήδωσε μια βολά σ'ένα διακονιάρη. Σαν απόθανε ήβραζε σ'ένα καζάνι με πίσσα και ο Άγιος αρώτησε: α-Γιάντα η μάνα μου είναι εκειά μέσα;
Ο Μιχαήλ Αρχάγγελος τ'απηλοήθηκε: -Γιατί δεν ήκαμε ποτέ καλό. Να ρίξομε το κρομμυδόφυλλο που ήδωσε κι ανέ τηνέ σηκώσει να βγει επάνω, να σωθεί...
Ερίξανε το κρομμυδόφυλλο και η μάνα ντου βγήκε στα χείλια του καζανιού μαζί με τρεις άλλες γυναίκες που πιαστήκανε κι αυτές από το κρομμύδι. Μα η μάνα ντου τώσε δίνει μια σπρωξιά και πέφτουνε πάλι μέσα. Τοτεσάς λέει ο Αρχάγγελος: Θωρείς πως κι επαέ είναι ακόμη κακή.
Τοτεσάς ο Άγιος Φανούριος ζήτησε μια χάρη: Να μην πηγαίνουνε πράμα γι'αυτόν, μόνο για τη μάνα ντου για να λένε να τση συγχωρέσει ο Θεός..."
Οι παραλλαγές της παράδοσης για την αμαρτωλή μητέρα του Αγίου Φανουρίου που ακούγονται σ'όλη την Ελλάδα είναι δεκάδες. Ακόμη και ως ειδωλολάτρης που δεν ασπάστηκε το Χριστιανισμό αναφέρεται. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης σημειώνει στο διήγημά του "Γουτού Γουπατού" - χωρίς να αναφέρει τίποτα περισσότερο : "Όσοι επικαλούνται τον Άγιο Φανούριον οφείλουν να λέγουν: Θεός σχωρέσ' τη μητέρα του Αγίου Φανουρίου. Θεός σχωρέσ' την." (Νίκος & Μαρία Ψιλάκη, "Το ψωμί των Ελλήνων και τα γλυκίσματα της λαϊκής μας παράδοσης")
"Τον Άγιο Φανούριο έκανε αρκετά δημοφιλή η παρήχηση του ονόματός του προς το φαίνω, φανερώνω. Είναι ο Άγιος που φανερώνει τα χαμένα ζώα ή πράγματα και την τύχη. Γι'αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατά στο χέρι αναμμένο κερί και στην πίστη του λαού έχει θέση μάντη. Εννοείται ότι το αίτημα συνοδεύεται και με ορισμένα τάματα. Π.χ. οι γυναίκες της Παρνασσίδας, όταν έχουν πράγμα χαμένο τάζουν:
Άγιε μου Φανούριε, φανέρωσέ μου το... και θα σου κάνω μια κουλούρα για την ψυχή της μάνα σου! (Η μάνα του Αγίου έχει πολλές αμαρτίες). Ύστερα νειρεύονται αυτό που έχασαν και το βρίσκουν. Τότε κάνουν μια κουλούρα και τη μοιράζουν στα μικρά παιδιά λέγοντας: "Πάρτε να σ'χωρέστε" (δηλαδή τη μάνα του Αγίου). (Αράχωβα).
Πίτα κάνουν και οι ανύπαντρες για να τους βρει γαμπρό. (Κρήτη)" (Γ.Α.Μέγας, "Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας")
"Για τον Άγιο Φανούριο ο λαός μας λέει πολλά. "Είναι ο Άγιος", λένε οι ξώμαχοί μας, "που φανερώνει τα κλεμμένα ζα και τα χαμένα πράγματα". Καμιά φορά πιστεύουν πως φέρνει και την καλή τύχη στον άνθρωπο. Του φανερώνει το δρόμο τον καλό. "Του φέγγει", λέει ο λαός για κάποιον που τον πάει καλά η τύχη του. "Του φέγγει ο Άγιος Φανούριος". Γι'αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατάει στο χέρι κερί αναμμένο και να φωτίζει. " (Βασίλη Λαμνάτου, "Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας")
"Στην Κύπρο, στην Κρήτη και σε άλλες περιοχές, ο Άγιος μπορεί να φανερώσει στην κάθε ανύπαντρη κοπέλα το μέλλοντα σύζυγό της! "Οι ανύπαντρες κοπέλες που θέλουν να παντρευτούν ετοιμάζουν φανουρόπιτα για να φανερωθεί ο υποψήφιος γαμπρός". Στη Σκιάθο "πίτα στον Άγιο τάζουν και οι γυναίκες που τον παρακάλεσαν να τους φανερώσει το γαμπρό που θα κάμουν στην κόρη τους". Στη Φλώρινα, η φανουρόπιτα (που την πάνε οι ελεύθερες κοπέλες στην εκκλησιά) χρησιμοποιείται ως ονειρομαντικό μέσον με ένα κομμάτι που βάζουν κάτω απ'το προσκέφαλο (ο Άγιος θα φανερώσει το μέλλοντα σύζυγο). [...]
Συνήθως η Φανουρόπιτα παρασκευάζεται με επτά ή εννιά υλικά! Η επιλογή των αριθμών αυτών δεν είναι καθόλου τυχαία, μια και είναι γνωστός ο ρόλος των αριθμών στις μαντικές και μαγικές πρακτικές. Τα επτά ή εννιά υλικά φαίνεται να ενισχύουν ακόμα περισσότερο τη δύναμη της πίτας! [...]
ΣΥΝΤΑΓΗ ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑΣ

ΥΛΙΚΑ•

4 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του•
2 κούπες σταφίδες ξανθές•
1 κούπα σπορέλαιο •
1 κούπα ζάχαρη •
1 κούπα νερό •
1 φλιτζανάκι του καφέ κονιάκ •
2 φλιτζανάκια του καφέ χυμό πορτοκάλι •
1 κουταλάκι του γλυκού γαρίφαλο και 1 κανέλα•
1 κουταλάκι σόδα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Σ' ένα μεγάλο μπολ, ανακατέψτε το αλεύρι με τη σόδα, το γαρύφαλλο και την κανέλλα. Χτυπήστε 1' στο μπλέντερ το λάδι με τη ζάχαρη και το χυμό πορτοκαλιού και ρίξτε το μίγμα μέσα στο μπολ με τα στερεά υλικά.
Ρίξτε επίσης τις σταφίδες και ανακατέψτε τα όλα μαζί μ' ένα κουτάλι να ενωθούν.
Αδειάστε το μίγμα σε ταψάκι με διάμετρο 32 εκ. βουτυρωμένο και αλευρωμένο. Ψήστε τη φανουρόπιτα στους 180 βαθμούς Κελσίου, 1 ώρα περίπου. Βγάλτε την από το φούρνο και αφήστε τη να κρυώσει.
Κοσκινίστε μ' ένα σουρωτήρι ζάχαρη άχνη

Φανουρόπιτα Δράμας:
1 ποτήρι λάδι.
1 ποτήρι ζάχαρη.
1 ποτήρι χυμό πορτοκάλι.
1 κουταλιά κουταλιά ξύσμα πορτοκαλιού
3 ποτήρια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 κουταλάκι σόδα
1 κουταλιά κανελογαρύφαλα
1/2 ποτήρι καρύδια χοντροκομμένα
1/2 ποτήρι μαύρες σταφίδες
Χτυπάμε το λάδι με τη ζάχαρη, προσθέτουμε το ξύσμα και το χυμό του πορτοκαλιού και τέλος το αλεύρι ανακατεμένο με τα υπόλοιπα υλικά. Αδειάζουμε το χυλό σε ταψί Νο 28 και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 45-50 λεπτά. Όταν κρυώσει λίγο, πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη."
ΠΗΓΗ: Νίκος & Μαρία Ψιλάκη, "Το ψωμί των Ελλήνων και τα γλυκίσματα της λαϊκής μας παράδοσης"

ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑ (Βέφα Αλεξιάδου)
Υλικά

3 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 κουταλάκι σόδα
1/2 κουταλάκι γαρύφαλλο
1 1/2 κουταλάκι κανέλλα
2/3 κούπας σπορέλαιο
1 κούπα ζάχαρη
1 κούπα χυμό πορτοκαλιού ή νερό ή γάλα
1/2 κούπα καρύδια χοντροκομμένα
1/2 κούπα σταφίδες μαύρες

Ατομα: Γίνονται 20 μερίδες
Χρόνος προετοιμασίας: 15'
Χρόνος ψησίματος: 1 ώρα
Εκτέλεση:
Σ' ένα μεγάλο μπολ, ανακατέψτε το αλεύρι με τη σόδα, το γαρύφαλλο και την κανέλλα. Χτυπήστε 1' στο μπλέντερ το λάδι με τη ζάχαρη και το χυμό πορτοκαλιού και ρίξτε το μίγμα μέσα στο μπολ με τα στερεά υλικά. Ρίξτε επίσης τα καρύδια και τις σταφίδες και ανακατέψτε τα όλα μαζί μ' ένα κουτάλι να ενωθούν. Αδειάστε το μίγμα σε ταψάκι με διάμετρο 28 εκ. βουτυρωμένο και αλευρωμένο. Ψήστε τη φανουρόπιτα στους 175 βαθμούς Κελσίου, 1 ώρα περίπου. Βγάλτε την από το φούρνο και αφήστε τη να κρυώσει. Τοποθετήστε στην επιφάνειά της μια χάρτινη δαντέλα και κοσκινίστε μ' ένα σουρωτήρι ζάχαρη άχνη. Αφαιρέστε με προσοχή τη δαντέλα και τα σχέδιά της θα αποτυπωθούν στην επιφάνεια της φανουρόπιτας. Ή αλλιώς, πασπαλίστε την απλώς με λίγη άχνη ζάχαρη.

Ντίνα Κ

† Αρχιμ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, 1894-1979
Ανθρωπιστικός και Θεανθρώπινος πολιτισμός

...Ο Θεάνθρωπος μεταμορφώνει πρώτον την ψυχήν και κατόπιν το σώμα. Η μεταμορφωμένη ψυχή μεταμορφώνει το σώμα, δηλαδή μεταμορφώνει την ύλην. Ο σκοπός του θεανθρωπίνου πολιτισμού είναι να με­ταμορφώση όχι μόνον τον άνθρωπον και την ανθρωπότητα, αλλά δι' αυτών και όλην την κτίσιν. Αλλά πώς δύναται να πραγματοποιηθή ο σκοπός αυτός; Μόνον με τα θεανθρώπινα μέσα. Αυτά δε είναι αι ευαγγελικοί αρεταί: πίστις και αγάπη, ελπίς και προσευχή, νηστεία και ταπείνωσις, πραότης και ευσπλαχνία, φιλοθεΐα και φιλανθρωπία. Ο ασκών τας αρετάς αυτάς οικοδομεί την θεανθρωπίνην ορθόδοξον κουλτούραν και τον πολιτισμόν. Ο πράττων τας αρετάς αυτάς άνθρωπος μεταβάλλει την ψυχήν του από άσχημον εις εύμορφον, από σκοτεινήν εις φωτεινήν, από αμαρτωλήν και ζοφοειδή εις Χριστοειδή. Το δε σώμα του μεταβάλλει εις πλαίσιον το οποίον πλαισιώνει την Χριστοειδή ψυχήν του.

Διά της ασκήσεως των ευαγγελικών αρετών, ο άνθρωπος αποκτά την εξουσίαν επί του εαυτού του και επί της φύσεως. Διώκων την αμαρτίαν από μέσα του και από τον κόσμον, ο οποίος τον περιβάλλει, ο άνθρωπος εκδιώκει ταυτοχρόνως την αγρίαν και καταστρεπτικήν δύναμιν, μεταμορφώνει ολοτελώς και τον εαυτόν του και τον κόσμον, δαμάζει την φύσιν και εντός του και γύρω του. Τα καλύτερα παραδείγματα του γεγονότος τούτου είναι οι Άγιοι: Αγιασθέντες ούτοι και μεταμορφωθέντες διά της ασκήσεως των αρετών, αγιάζουν και μεταμορφώνουν και την φύσιν ολόκληρον. Πολυάριθμοι είναι οι Άγιοι, τους οποίους διηκόνουν τα άγρια θηρία, οι οποίοι μέ μόνην την εμφάνισίν των εδάμαζον τους λέοντας, τας άρκτους και τους λύκους. Η συμπεριφορά των προς την φύσιν ήτο και είναι προσευχή, πραότης, ευσπλαγχνία, τρυφερότης, συμπεριφορά χωρίς καμμιά τραχύτητα, σκληρότητα, αγριότητα και εχθρότητα.

Την βασιλείαν του Θεού επί της γης, την ορθόδοξον πολιτείαν, δημιουργεί όχι εξωτερική, βιαία, μηχανική επιβολή, αλλά εσωτερική, ελευθέρα, προσωπική αποδοχή του Κυρίου Ιησού, διά της ακαταπαύστου ασκήσεως των ευαγγελικών αρετών. Διότι η βασιλεία του Θεού δεν έρχεται διά των εξωτερικών ορατών οδών, αλλά διά των εσωτερικών, πνευματικών αοράτων τοιούτων. Ο Σωτήρ είπεν: «ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε ή ιδού εκεί. ιδού η γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί» (Λουκ. 17. 20. 21). δηλαδή, εντός της δημιουργηθείσης από τον Θεόν θεοειδούς ψυχής, εντός της ψυχής της ηγιασμένης υπό του Αγίου Πνεύματος. Διότι η βασιλεία του Θεού είναι «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω» (Ρωμ. 14, 17). Ναι, εν Πνεύματι Αγίω και όχι εν πνεύμα­τι ανθρώπου. Δύναται να είναι εν πνεύματι ανθρώπου τό­σον, καθ' όσον ούτος θα πληρώση τον εαυτόν του με το Άγιον Πνεύμα, διά μέσου των ευαγγελικών αρετών. Ένεκα τούτου η πρώτη και μεγαλυτέρα εντολή της ορθοδόξου αγωγής και του πολιτισμού είναι: «ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 33). δηλαδή θα προστεθούν όλα τα αναγκαία διά την συντήρησιν του σώματος: η τροφή, το ένδυμα, η κατοικία (πρβλ. Ματθ. 6, 25-32). Όλα αυτά είναι μόνον συμπλήρωμα της βασιλείας του Θεού. Ο δε πολιτισμός της Δύσεως επιζητεί πρώτον αυτό το συμπλήρωμα. Εις τούτο έγκειται και η τραγικότης του, διότι κατηνάλωσε την ψυχήν του, μεριμνών περί των πραγμάτων. Ο δε αναμάρτητος Κύριος είπεν άπαξ διά παντός: «μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τί φάγητε και τί πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τί ενδύσησθε... πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί. οίδε γαρ ο Πα­τήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων. Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 25, 32-33. Λουκ. 12, 22-31).

Τεράστιος είναι ο κατάλογος των αναγκών, τας ο­ποίας ο σύγχρονος άνθρωπος επινοεί με πάθος. Και διά την ικανοποίησιν των πολυαρίθμων και χωρίς νόημα αναγκών των, οι άνθρωποι μετέβαλον αυτόν τον χρυσούν αστέρα του Θεού εις σφαγείον. Ο δε φιλάνθρωπος Κύριος απεκάλυψε προ πολλού το εν «ου έστι χρεία» εις έκαστον άνθρωπον και εις ολόκληρον την ανθρωπότητα. Ποίον είναι τούτο; Ο Θεάνθρωπος Κύριος και παν ό,τι φέρει μαζί Του: Η θεία Αλήθεια, η θεία Δικαιοσύνη, η θεία Αγάπη, η θεία Αγαθωσύνη, το θείον Φως, η θεία Αγιότης, η θεία Αθανασία, η θεία Αιωνιότης και όλαι αι άλλαι θείαι τελειότητες. Ιδού, τούτο είναι «ου έστι χρεία» εις τον άνθρωπον και εις την ανθρωπότητα, όλαι δε αι άλλαι ανάγκαι του ανθρώπου εν συγκρίσει προς αυτήν, είναι τόσον δευτερεύουσαι, ώστε να είναι σχεδόν άχρηστοι (πρβλ. Λουκ. 10, 42).

Όταν ο άνθρωπος με ευαγγελικήν σοβαρότητα σκέπτεται το μυστήριον της ζωής του και του κόσμου, έρχε­ται κατ' ανάγκην εις το συμπέρασμα, ότι ανάγκη των α­ναγκών είναι το να απαρνηθή όλας τας ανάγκας και να ακολουθήση και να ενωθή με Αυτόν, διά της ασκήσεως των ευαγγελικών αρετών και αγώνων. Εάν τυχόν δεν πράξη τούτο, ο άνθρωπος παραμένει πνευματικώς άκαρπος, άνευ νοήματος, άνευ ζωής. η ψυχή του ξηραίνεται, διασκορπίζεται, αποσυντίθεται και βαθμηδόν αποθνήσκει, έως ότου αποθάνη οριστικώς ολόκληρος, άνευ υπολείμματος. Διότι το θείον στόμα του Χριστού είπεν: «καθώς το κλήμα ου δύναται καρπόν φέρειν αφ' εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς, εάν μη εν εμοί μείνητε. Εγώ ειμί η άμπελος, υμείς τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν. Εάν μη τις μείνη εν εμοί εβλήθη έξω ως το κλήμα και εξηράνθη, και συνάγουσιν αυτά και εις το πυρ βάλλουσι και καίεται» (Ιω. 15, 4-6).

Μόνον διά της πνευματικής οργανικής ενότητος με τον Θεάνθρωπον Χριστόν, δύναται ο άνθρωπος να συνε­χίση την ζωήν του εις την αιώνιον ζωήν και το είναι του εις το αιώνιον είναι. Ο άνθρωπος της θεανθρωπίνης κουλτούρας και του πολιτισμού δεν είναι ποτέ μόνος όταν σκέπτεται, με τον Χριστόν και διά του Χριστού, όταν εργάζεται, με τον Χριστόν και διά του Χριστού, όταν αισθάνεται με τον Χριστόν και διά του Χριστού. Με μίαν λέξιν, ούτος ακαταπαύστως ζη εν Χριστώ τω Θεώ και διά του Χριστού. Διότι τί είναι ο άνθρωπος άνευ του Θεού; Εις την αρχήν ημιάνθρωπος, εις το τέλος δε μη άνθρωπος. Μόνον εν τω Θεανθρώπω ευρίσκει ο άνθρωπος το πλήρωμα και την τελείωσιν του είναι του, ευρίσκει το πρωτότυπόν του, το άπειρον και ατελεύτητόν του, την αθανασίαν και την αιωνιότητά του, την απόλυ­τον αξίαν του. Μόνος ο Κύριος Ιησούς μεταξύ των ανθρώπων και των όντων ανεκήρυξε την ψυχήν του ανθρώπου ως τον ύψιστον θησαυρόν εις όλους τους κόσμους. «Τί γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τί δώση άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού»; (Ματθ. 16, 26).

Όλοι οι ήλιοι και τα άστρα δεν αξίζουν όσον μια ψυχή. Εάν καταναλώση ο άνθρωπος την ψυχήν του εις το κακόν και τας αμαρτίας, δεν θα ημπορέση να δώση αντάλλαγμα δι' αυτήν, έστω και αν γίνη κυρίαρχος όλων των ηλιακών συστημάτων. Μένει λοιπόν διά τον άνθρω­πον μία και μόνη διέξοδος, άλλη δεν υπάρχει. Ιδού αυτή: Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι η μόνη ασφάλεια της ψυχής του ανθρώπου, η μόνη βεβαίωσις της αθανασίας και της αιωνιότητος. Η ψυχή δεν ασφαλίζεται με τα πράγματα, αλλ' αιχμαλωτίζεται απ' αυτά. Ο Θεάνθρωπος ελευθερώνει τον άνθρωπον εκ της τυραννίας των πραγμάτων. Τον άνθρωπον του Χριστού δεν εξουσιάζουν τα πράγματα, αλλ' αντιθέτως αυτός έχει εξουσίαν επ' αυτών. Επειδή εις το τιμολόγιον του Χριστού η ψυχή του ανθρώπου έχει ασυγκρίτως μεγαλυτέραν αξίαν από όλα τα όντα και τα πράγματα, διά τούτο ο ορθόδοξος άνθρωπος με όλην την μέριμνάν του, με όλην την προσοχήν του αφιερούται εις την ψυχήν του. Διότι ο ορθόδοξος πολιτισμός είναι πρωτίστως και κατ' εξοχήν πολιτισμός της ψυχής. Ο άνθρωπος είναι μεγάλος μόνον διά του Θεού και εν τω Θεώ. τούτο είναι η θεμελιώδης αρχή του θεανθρωπίνου πολιτισμού. Χωρίς τον Θεόν ο άνθρωπος δεν είναι παρά εβδομήκοντα κιλά αιμοφύρτου ύλης. Τί είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεόν, αν όχι τάφος παραπλεύρως εις τάφον; Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει καταδικάσει εις θά­νατον και τον Θεόν και την ψυχήν. Δεν κατεδίκασεν όμως ούτω και τον εαυτόν του εις θάνατον εκ του οποίου θανάτου δεν υπάρχει ανάστασις; Κάμετε ειλικρινώς και αμερολήπτως τον απολογισμόν της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, επιστήμης, πολιτικής, κουλτούρας, πολιτισμού, και θα ιδήτε ότι αυταί έχουν φονεύσει εις τον Ευρωπαίον άνθρωπον τον Θεόν και την αθανασίαν της ψυχής. Εάν όμως προσέξετε σοβαρώς εις την τραγικότητα της ανθρωπίνης ιστορίας, οπωσδήποτε θα εννοήσετε, ότι η θεοκτονία πάντοτε καταλήγει εις την αυτοκτονίαν. Ενθυμείσθε τον Ιούδαν; Εκείνος πρώτος εφόνευσεν τον Θεόν και έπειτα εξώντωσε τον εαυτόν του. Τούτο είναι αδυσώπητος νόμος, ο οποίος κυριαρχεί εις την ιστορίαν του πλανήτου αυτού.

Το οικοδόμημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, οικοδομηθέν χωρίς τον Χριστόν, κατ' ανάγκην θα καταρρεύση και μάλιστα πολύ συντόμως, ως προεφήτευσεν ο οραματιστής Ντοστογιέφσκι και ο θλιμμένος Γκόγκολ προ εκατόν και πλέον ετών. Και ενώπιον των οφθαλμών μας πραγματοποιούνται αι προφητείαι των ορθοδόξων μας Σλάβων προφητών. Δέκα ολοκλήρους αιώνας ανεγείρετο ο ευρωπαϊκός πύργος της Βαβέλ, και ημείς ηξιώθημεν του τραγικού οράματος: Ιδού, ανηγέρθη πελώριον μη­δέν! Επήλθεν γενική σύγχυσις. Άνθρωπος δεν εννοεί άνθρωπον, ψυχή δεν εννοεί ψυχήν, έθνος δεν εννοεί έθνος. Ηγέρθη άνθρωπος εναντίον ανθρώπου, βασιλεία εναντίον βασιλείας, λαός εναντίον λαού, ακόμη και ήπειρος εναντίον ηπείρου.

Ο ευρωπαίος άνθρωπος έφθασεν εις τον μοιραίον ίλιγγον, ωδήγησε τον υπεράνθρωπον εις την κορυφήν του πύργου της Βαβέλ του θέλων να αποπερατώση με αυτόν το οικοδόμημά του, αλλ' ο υπεράνθρωπος ετρελλάθη ακριβώς επί της κορυφής και εκρημνίσθη εκ του πύργου. Και πίσω του ο ίδιος ο πύργος κρημνίζεται και θρυμματίζεται διά των πολέμων και επαναστάσεων. Ο homo europaeϊcus έπρεπε κατ' ανάγκην να τρελλαθή εις το τέλος του πολιτισμού του. ο Θεοκτόνος ήτο αδύνατον να μη γίνη αυτοκτόνος.

Νύκτα, βαρεία νύκτα έχει καλύψει την Ευρώπην. Κρημνίζονται τα είδωλα της Ευρώπης και δεν είναι πολύ μακράν η ημέρα, κατά την οποίαν δεν θα μείνη ούτε πέτρα επάνω εις την πέτραν από την κουλτούραν και τον πολιτισμόν της Ευρώπης, διά των οποίων αύτη ανήγειρε πόλεις και κατέστρεφε ψυχάς, εθεοποίει τα κτίσματα και απέρριπτε τον Κτίστην.

Ερωτευμένος με την Ευρώπην ο Ρώσσος στοχαστής Χέρτσεν έζησε πολύν καιρόν εις αυτήν. Προς το τέλος όμως της ζωής του, προ εκατόν και πλέον ετών, έγραφεν: «Αρκετόν καιρόν εμελετούσαμε τον σητόβρωτον οργανισμόν της Ευρώπης.. εξετέλεσαν μεγάλα έργα, δεν εξεπλήρωσαν όμως τον σκοπόν των. εκρήμνισαν την πίστιν, αλλά δεν επέτυχον την ελευθερίαν. ήναψαν εις τας καρδίας πόθους, τους οποίους δεν ηδύναντο να εκπληρώσουν... Πρώτος εγώ λιποψυχώ και φοβούμαι εμπρός εις την σκοτεινήν νύκτα, η οποία έρχεται. Χαίρε, μελλοθάνατε κόσμε, αντίο Ευρώπη!...». παντού, εις όλα τα επίπεδα είδομεν τον δάκτυλον του θανάτου... Η Ευρώπη πορεύεται προς φοβερόν κατακλυσμόν. Αι πολιτικαί επαναστάσεις κρημνίζονται από το βάρος της αδυναμίας των Άδειασεν ο ουρανός, διότι ο Θεός δεν είναι μέσα του. Άδειασεν η γη, διότι δεν έχει επάνω της αθάνατη ψυχή. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έκαμε τους δούλους του νεκροταφείον. Και αυτός ο ίδιος έγινε νεκροταφείον. «Θέλω να πάω εις την Ευρώπην», δηλώνει ο Ντοστογιέφσκι, «και γνωρίζω ότι μεταβαίνω εις νεκροταφείον...»

Ο τύπος του Ευρωπαίου ανθρώπου, ο οποίος σήμε­ρον έχει κερδίσει όλον τον κόσμον, εχρεωκόπησεν ενώ­πιον των βασικών προβλημάτων της ζωής. Ο ορθόδοξος Θεάνθρωπος τα έχει λύσει όλα. Ο ευρωπαίος άνθρωπος έλυσε τα προβλήματα της ζωής με τον μηδενισμόν. ο Θεάνθρωπος με την αιώνιον ζωήν. Διά τον ευρωπαϊκόν δαρβινοφαουστικόν άνθρωπον το κύριον εις την ζωήν είναι η αυτοσυντήρησις. διά τον άνθρωπον του Χριστού η αυτοθυσία. Ο πρώτος λέγει: θυσίαζε τον άλλον χάριν του εαυτού σου! και ο δε δεύτερος: θυσίαζε εαυτόν χάριν των άλλων!...

* * *

Αναμφιβόλως αι αρχαί και αι δυνάμεις της ευρωπαϊκής κουλτούρας και του πολιτισμού είναι Χριστομάχοι. Επί πολύν καιρόν διεμορφούτο ο τύπος του Ευρωπαίου ανθρώπου έως ότου αντικατέστησεν αυτός τον Θεάνθρωπον Χριστόν με την φιλοσοφίαν και την επιστήμην του, με την πολιτικήν και την τεχνικήν του, με την θρησκείαν και την ηθικήν του. Διά των συγχρόνων τεχνικών μέσων και πολιτικο-κοινωνικών επαναστάσεων, αι οποίαι είναι και αυταί γέννημα και θρέμμα της τοιαύτης της Ευρώπης, ο τοιούτος τύπος του ευρωπαίου ανθρώπου καθίσταται πρότυπον του τελείου ανθρώπου καθ' άπασαν την οικουμένην! Ούτως, ωσάν να πραγματοποιήται ενώπιόν μας ο τραγικός λόγος της Αποκαλύψεως: «Εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής πέπωκαν πάντα τα έθνη, και οι βασιλείς της γης μετ' αυτής επόρνευσαν, και οι έμποροι της γης εκ της δυνάμεως του στρήνους αυτής επλούτησαν» (Αποκ. 18, 3). Και η Ευρώπη τί σπουδαίον έκαμε διά να την αγαπήσουν τόσον; Εχρησιμοποίησε τον Χριστόν «μόνον ως γέφυραν εκ της μη πολιτισμένης εις την πολιτισμένην βαρβαρότητα, δηλαδή εκ της ατέχνου εις την έντεχνον βαρβαρότητα»!

Τα συμπεράσματά μου περί του ευρωπαϊκού πολιτισμού εμπεριέχουν κάτι το πολύ καταστροφικόν. Δεν πρέπει όμως να σας εκπλήττη τούτο, διότι ομιλώ περί της πλέον καταστροφικής περιόδου της ανθρωπίνης ιστορίας, περί της αποκαλύψεως, η οποία αφορά την Ευ­ρώπην. Η φρίκη αυτής της αποκαλύψεως συντρίβει και το σώμα και το πνεύμα της. Όντως, διά τον έχοντα οφθαλμούς να βλέπη, η Ευρώπη και ο πολιτισμός της, ο οποίος προσδιορίζει σήμερον την μοίραν του κόσμου κείνται επί των ηφαιστείων των αντιφάσεων εάν ταύτα δεν απομακρυνθούν, είναι πολύ πιθανόν να εκραγούν συντόμως και να επέλθη η οριστική καταστροφή ολοκλήρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

* * *

Ο Θεός τίποτε δεν αγαπάει τόσο, όσο την ευσπλαγχνία. Έτσι μάλλον Αυτός όλο το Ευαγγέλιο συνοψίζει στην ευσπλαγχνία. Διότι φανέρωσε πως στην Φοβερή Δίκη θα ορίσει στον κάθε άνθρωπο το αιώνιο μέρος σ' εκείνον τον κόσμο, σύμφωνα με την ευσπλαγχνία την οποία έδειξε σ' αυτόν τον κόσμο. Για την ευσπλαχνία του καθενός θα δώσει αθανασία και ζωή Αιώνια...

Μήπως ξέρετε με τί ο άνθρωπος γίνεται περισσότερο όμοιος με τον Θεό; Με την ευσπλαγχνία, διότι ο Θεός είναι Θεός ευσπλαγχνίας και ο άνθρωπος είναι άνθρωπος ευσπλαχνίας. Γι' αυτό η υψηλότερη εντολή του Θεανθρώπου στους ανθρώπους είναι: Γίνετε ελεήμονες όπως είναι ελεήμονας ο Πατέρας σας ο Ουράνιος - ο Θεός!....

ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Ι.Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης

Συνταγή για Φανουρόπιτα

Προσφορά Φανουρόπιτας

Είναι ένα λαϊκό έθιμο σχετικά πρόσφατο που έχει γίνει πλέον πανελλήνιο.

Η πίτα του Αγίου Φανουρίου είναι μια νηστίσιμη πίτα που φτιάχνεται στην μνήμη του Αγίου (27/08) και προσφέρεται στους πιστούς ως ευλογία.

Σίγουρα είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε από μια ευλαβική χειρονομία των πιστών (κυρίως από το γυναικείο φύλλο και το όνομα του έχει συνδεθεί με την εύρεση απολεσθέντων αντικειμένων αλλά και προσώπων) και δεν νομίζουμε ότι υποκρύπτει κάτι το αντικανονικό ή το άσχημο. Άλλωστε αν επρόκειτο για κάτι το οποίο αλλοίωνε την λατρευτική τάξη και ήταν αντίθετο με την εκκλησιαστική μας παράδοση, η εκκλησία είχε τον χρόνο και τον τρόπο να το διορθώσει και να το αποτρέψει. Βεβαίως προτιμητέο θα ήταν τα κίνητρα και οι εκδηλώσεις να ήταν περισσότερο πνευματικού χαρακτήρα αλλά στο χέρι μας είναι να έχουμε και πνευματική ωφέλεια.

Μπορούμε για παράδειγμα να φτιάξουμε εμείς την πίτα και όχι να την αγοράσουμε έτοιμη, να μάθουμε το απολυτίκιο του Αγίου και τον βίο του, να συμμετέχουμε ενεργά στις ακολουθίες που γίνονται προς τιμή του Αγίου και να μην μένουμε μόνο στην προσφορά της φανουρόπιτας.

Άλλωστε ο Άγιος, αυτό είναι που θέλει από εμάς, την ειλικρινή συμμετοχή μας και την προσευχή μας, έτσι ώστε να μεσιτεύει όπως και κάθε Άγιος στον Χριστό, για την σωτηρία της ψυχής μας και αν κάτι θέλουμε οπωσδήποτε να μας φανερώσει, αυτό ας είναι ο σωστός δρόμος που θα μας οδηγήσει στην αιώνια βασιλεία Του. Αμήν.

Απολυτίκιο Αγίου Φανουρίου

Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς, Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις, εφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία, την ουράνιον δόξαν, ην ευρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε.

ΠΗΓΗ: BLOC Ορθόδοξες Απαντήσεις (ttp// orthodox-answers.blogspot.com)

Οι βάσεις στις Θεολογικές και Ιερατικές Σχολές

Οι βάσεις στις Θεολογικές και Ιερατικές Σχολές
του Αντώνη Τριανταφύλλου
ΠΗΓΗ: Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων AMEN Ιστοσελ. http://www.amen.gr/

Χαμηλές βάσεις εισαγωγής και πολλές κενές θέσεις συνθέτουν και φέτος την εικόνα των Θεολογικών και Ιερατικών Σπουδών όπως προκύπτουν από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων από το υπουργείο Παιδείας.

Η βάση στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας διαμορφώθηκε στα 12051 μόρια από τα 12360 που ήταν το 2008. Έτσι ο τελευταίος από τους 315 εισαχθέντες μπήκε με 309 λιγότερα μόρια σε σύγκριση με τον τελευταίο εισαχθέντα της περσινής χρονιάς.

Στη Θεολογική της Θεσσαλονίκης καλύφθηκε το σύνολο των 216 προσφερόμενων θέσεων. Η βάση εισαγωγής διαμορφώθηκε στα 12194 μόρια από τα 12068 που ήταν την περσινή χρονιά αυξημένη δηλαδή κατά 126 μόρια.

Από εκεί και πέρα, το τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας της Αθήνας στο οποίο καλύφθηκαν και οι 315 θέσεις, φέτος βλέπει τη βάση του στα 11570 μόρια μειωμένη κατά 341 μόρια σε σύγκριση με το 2008 που ήταν 11911.

Αντίστοιχα στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας στη Θεσσαλονίκη η βάση εισαγωγής διαμορφώθηκε στα 11318 μόρια με τον τελευταίο από τους συνολικά 216 εισαχθέντες να μπαίνει στη Σχολή με 212 λιγότερα μόρια από τον τελευταίο περσινό εισαχθέντα που είχε συγκεντρώσει 11530.

Αποκαρδιωτική είναι η κατάσταση στα Προγράμματα Ιερατικών Σπουδών, τα οποία είδαν και τις βάσεις τους σε αρκετές περιπτώσεις να καταποντίζονται αλλά το κυριότερο να μην καλύπτονται οι προσφερόμενες θέσεις. Το γεγονός αυτό εκτιμάται ότι οφείλεται στο ότι τα προγράμματα σπουδών δεν είναι ελκυστικά στους υποψηφίους, λόγω και της ιδιαιτερότητας του αντικειμένου των Σχολών αλλά και στη γενική άνοδο των βάσεων.

Αναλυτικότερα, στο πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών Αθήνας η βάση διαμορφώθηκε στα 9524 μόρια από τα 9958 που ήταν πέρσι με την πτώση να ανέρχεται στα 434 μόρια. Από τις 108 προσφερόμενες θέσεις καλύφθηκαν οι 80.

Στο πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών της Θεσσαλονίκης η βάση φέτος αγγίζει τα 9496 μόρια μειωμένη κατά 97 σε σύγκριση με τα 9593 πέρσι. Και εδώ υπάρχουν κενές θέσεις καθώς καλύφθηκαν μόλις 47 από τις 90 θέσεις.

Η βάση στο πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών του Ηρακλείου Κρήτης διαμορφώνεται φέτος στα 9715 μόρια από τα 9416 πέρσι. Η άνοδος της βάσης έφτασε στα 299 μόρια αλλά κενές έμειναν οι 40 από τις 45 θέσεις υποψηφίων.

Το πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών στα Ιωάννινα έχει φέτος βάση τα 10024 μόρια σε σύγκριση με τα 9229 πέρσι. Η βάση αυξήθηκε εντυπωσιακά κατά 795 (!) μόρια αλλά μόλις 3 άτομα θα φοιτήσουν. Οι προσφερόμενες θέσεις ήταν 54.

Στο πρόγραμμα Διαχείρισης Εκκλησιαστικών Κειμηλίων Αθήνας η βάση είναι 9245 από τα 8984 που ήταν πέρσι. Η άνοδος είναι της τάξης των 261 μορίων, ωστόσο καλύφθηκαν μόλις 29 από τις συνολικά 108 προσφερόμενες θέσεις.

Για το αντίστοιχο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης η βάση διαμορφώνεται στα 9067 μόρια από τα 8988 το 2008 αλλά και εδώ οι κενές θέσεις είναι πολλές. Μόλις 22 καλύφθηκαν από τις 45 προσφερόμενες.

Το πρόγραμμα Εκκλησιαστικής Μουσικής και Ψαλτικής του Ηρακλείου Κρήτης έχει φέτος βάση στα 10111 μόρια μειωμένη κατά 273 σε σύγκριση με τα 10384 πέρσι. Ωστόσο καλύφθηκαν και οι 54 προσφερόμενες θέσεις.

Τέλος, στο αντίστοιχο πρόγραμμα των Ιωαννίνων η βάση διαμορφώνεται στα 10399 από τα 10633 που ήταν πέρσι, χωρίς καμία κενή θέση.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

(Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΠΘ www.ypepth.gr και στην ένδειξη: ΝΕΑ))

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΜΑΡΟΥΣΙ,18 - 8 -2009
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ Αρ. Πρωτ. 99362 /A2
Δ/ΝΣΗ ΕΚΚΛ/ΚΗΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ & ΘΡΗΣΚ. ΑΓΩΓΗΣ Βαθμός Προτερ
ΤΜΗΜΑ Α΄ ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ

Ανδρέα Παπανδρέου 37 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
151 80 ΜΑΡΟΥΣΙ, ΑΤΤΙΚΗΣ Κοιν: α) Σχολεία Δευτεροβάθμιας
Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης
Έδρες τους
Τηλέφωνο: 210-3442445, 210-3442177 β) Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας
210-3442412, 210-3442966 Εκπαίδευσης
FAX: 210-3442175, 210-3442418 Έδρες τους
210-3442365


ΘΕΜΑ: "Πρόσκληση υποψηφίων εκπαιδευτικών από τους πίνακες επιτυχόντων της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης, για πρόσληψή τους ως αναπληρωτών ή ωρομισθίων καθηγητών, για το διδακτικό έτος 2009-2010’’.



1. Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων καλεί όλους τους υποψηφίους από τους πίνακες επιτυχόντων, που έχουν αναρτηθεί στο δικτυακό ιστότοπο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (http://www.ypepth.gr), στη σύνδεση ‘’ΝΕΑ’’, εφόσον επιθυμούν, να υποβάλουν αίτηση-δήλωση προτίμησης, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης ως αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί για το διδακτικό έτος 2009-2010.
2. Η προθεσμία υποβολής της αίτησης-δήλωσης, σε ειδικό έντυπο, που επισυνάπτεται στην παρούσα πρόσκληση, ορίζεται μέχρι και 28 Αυγούστου 2009.
3. Οι υποψήφιοι έχουν δικαίωμα να δηλώσουν όλα ή όσα, από τα σχολεία που αναγράφονται στο ειδικό έντυπο της αίτησης-δήλωσης προτίμησης, επιθυμούν και με τη σειρά που επιθυμούν. Είναι αυτονόητο ότι η πρόσληψη θα γίνει μόνο αν ανακύψουν λειτουργικά κενά στα σχολεία και για τον κλάδο που ανήκουν ο υποψήφιοι.
4. Δικαίωμα υποβολής της αίτησης-δήλωσης προτίμησης έχουν μόνο οι υποψήφιοι του πίνακα επιτυχόντων.
5. Όσοι από τους υποψηφίους του πίνακα επιτυχόντων της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης δεν επιθυμούν να υποβάλουν αίτηση-δήλωση προτίμησης για να προσληφθούν ως αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί το διδακτικό έτος 2009-2010, οφείλουν να ενημερώσουν την υπηρεσία μας, στα αναγραφόμενα, στην παρούσα πρόσκληση, fax.
6. Η αίτηση-δήλωση προτίμησης, αφού συμπληρωθεί από τον υποψήφιο, θα κατατεθεί αυτοπροσώπως ή με εξουσιοδοτημένο πρόσωπο στο κεντρικό πρωτόκολλο του ΥΠ.Ε.Π.Θ. ή θα αποσταλεί, με κατεπείγουσα συστημένη επιστολή, στη διεύθυνση που αναγράφεται στην αίτηση-δήλωση προτίμησης ή θα σταλεί, μέσω του πλησιέστερου Γενικού Εκκλησιαστικού Λυκείου ή της πλησιέστερης Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του τόπου διαμονής του υποψηφίου, στα αναγραφόμενα, στην παρούσα πρόσκληση, fax της υπηρεσίας μας.
Η παρούσα εγκύκλιος, με τη συνοδευτική αίτηση-δήλωση, να αναρτηθεί στο δικτυακό ιστότοπο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (http://www.ypepth.gr), στη σύνδεση ‘’ΝΕΑ’’, και να κοινοποιηθεί στα Γενικά Εκκλησιαστικά Λύκεια και στις Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με την παράκληση να συνδράμουν τους υποψηφίους που επιθυμούν να υποβάλουν την αίτηση-δήλωση προτίμησης με fax.


Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ


ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Εσωτερική διανομή:
1. Γραφείο Υπουργού
2. Γραφείο Υφυπουργού, κ. Λυκουρέντζου
3. Γραφείο Γενικού Δ/ντή Θρησκευμάτων
4. Δ/νση Εκκλ/κής Εκπ/σης & Θρησκευτικής Αγωγής
Τμήμα Α΄

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ & ΘΡΗΣΚ/ΤΩΝ
ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΜΑΡΟΥΣΙ, 18 - 8 -2009
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ Αρ. Πρωτ. Βαθμός Προτερ.
Δ/ΝΣΗ ΕΚΚΛ/ΚΗΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ & ΘΡΗΣΚ. ΑΓΩΓΗΣ 99361 /A2
ΤΜΗΜΑ Α ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ
Ανδρέα Παπανδρέου 37 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
151 80 ΜΑΡΟΥΣΙ, ΑΤΤΙΚΗΣ Κοιν: Σχολεία Δευτεροβάθμιας
Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης
Έδρες τους
Τηλέφωνο: 210-3442445, 210-3442177 (Ως ο πίνακας διανομής)
210-3442412, 210-3442966
FAX: 2103442365

ΘΕΜΑ: "Πρόσκληση υποψηφίων του πίνακα διοριστέων εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης, (προκήρυξη 39096/Α2/2008-Φ.Ε.Κ. Γ’ 285), για διορισμό στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης, το σχολικό έτος 2009-2010’’.
1. Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων πρόκειται να προβεί στο διορισμό μονίμων εκπαιδευτικών των κλάδων ΠΕ01, ΠΕ02, ΠΕ03, ΠΕ04, ΠΕ05, ΠΕ06, ΠΕ11, ΠΕ16, ΠΕ19 και ΠΕ20, για τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης, για το σχολικό έτος 2009-2010, από τον πίνακα διοριστέων που έχει αναρτηθεί μαζί με την πρόσκληση αυτή ,στο δικτυακό ιστότοπο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (http://www.ypepth.gr), στη σύνδεση ‘’ΝΕΑ’’.
2. Η προθεσμία υποβολής αίτησης-δήλωσης προτίμησης για διορισμό ορίζεται μέχρι και την 25-8-2009. Η προθεσμία είναι αποκλειστική και δεν θα δοθεί παράταση.
3. Ο διορισμός των μονίμων εκπαιδευτικών για τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης διέπεται από το άρθρο 23 του ν. 3432/2006 (Α’ 14), σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 15 περ. Α παρ. 9 του ν. 1566/1985 (Α’ 167), του άρθρου 5 του ν. 3528/2007 (Α’ 26), του ν. 3687/2008 (Α’ 159), της υ.α. 44840/ΣΤ5/2006 (Β’ 587) και της προκήρυξης 39096/Α2/2008.
4. Οι υποψήφιοι του πίνακα διοριστέων μπορούν να υποβάλουν αίτηση–δήλωση προτίμησης για μόνιμο διορισμό, για όλα τα κενά του κλάδου τους στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης, που αναφέρονται στον επισυναπτόμενο πίνακα.
5. Η αίτηση-δήλωση προτίμησης υποβάλλεται αυτοπροσώπως ή με εξουσιοδοτημένο πρόσωπο ή αποστέλλεται με κατεπείγουσα συστημένη επιστολή (πόρτα-πόρτα) στη διεύθυνση:
“ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
Δ/ΝΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ & ΘΡΗΣΚ/ΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ
Ανδρέα Παπανδρέου 37
15180, ΜΑΡΟΥΣΙ”
6. Οι υποψήφιοι δεν απαιτείται να καταθέσουν εκ νέου τίτλο σπουδών ή φωτοτυπία δελτίου ταυτότητας ή διαβατηρίου ή πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης ή ιατρική βεβαίωση δημόσιου νοσοκομείου για ομόζυγη μεσογειακή αναιμία ή σκλήρυνση κατά πλάκας.
7. Οι υποψήφιοι μπορούν να δηλώσουν τις κενές οργανικές θέσεις του κλάδου τους, με τη σειρά που επιθυμούν, για όλα τα σχολεία που αναγράφονται στο συνημμένο πίνακα.
Τροποποίηση των προτιμήσεων ή ανάκληση της αίτησης-δήλωσης προτίμησης, μετά τη λήξη της προθεσμίας υποβολής των αιτήσεων-δηλώσεων προτίμησης, δεν επιτρέπεται.
8. Οι υποψήφιοι που θα διοριστούν θα αναλάβουν υπηρεσία στο εκκλησιαστικό σχολείο που τοποθετούνται.
9. Όσοι υποψήφιοι του πίνακα διοριστέων διορίζονται και στη Δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση μπορούν, με υπεύθυνη δήλωση, που αποστέλλουν στο fax 210-3442365, να δηλώσουν ότι δεν επιθυμούν διορισμό στην Εκκλησιαστική Εκπαίδευση, εφόσον θα αποδεχθούν το διορισμό στη Δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
10.Υπενθυμίζουμε ότι η ισχύς του πίνακα διοριστέων λήγει φέτος και θα πρέπει όλοι οι υποψήφιοι του πίνακα να καταθέσουν σχετική αίτηση για διορισμό διαφορετικά θα απωλέσουν το δικαίωμα διορισμού .Οι υποψήφιοι του πίνακα διοριστέων δεν μπορούν να υποβάλλουν αίτηση ως αναπληρωτές η ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί καθώς η ισχύς του πίνακα λήγει στις 31-8-2009
Η παρούσα εγκύκλιος, με τη συνοδευτική αίτηση-δήλωση προτίμησης, να αναρτηθεί στο δικτυακό ιστότοπο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (http://www.ypepth.gr), στη σύνδεση ΝΕΑ, και να κοινοποιηθεί στο σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Εσωτερική διανομή:
1. Γραφείο Υπουργού
2. Γραφείο Γενικού Δ/ντή Θρησκευμάτων
3. Δ/νση Εκκλ/κής Εκπ/σης & Θρησκευτικής Αγωγής
Τμήμα Α΄

Πατρικές νουθεσίες του διορατικού, προορατικού και ιαματικού

μακαριστού Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

(1906 - 2 Δεκεμβρίου 1991)

* «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».

* «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ' ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ' αυτό τον τρόπο θ' αγιάσεις».

* «Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι' αυτόν άσχημα.

* «Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε: Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ' αγαπούν». Τους εξηγώ τότε «όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό. Όταν στραφείς προς το Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος, κι' είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι' εκείνοι σ' αγαπούν. Κι' αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό».

* «Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα».

* «Επιτρέπεται», έλεγε, «να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις, να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι' εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;».

* «Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο». - «Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία».

* «Βρίσκεσαι μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ' αυτό τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπη το φως και μόνο τότε θα φύγη το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξη το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες. αυτό είναι το φως, που θα διώξη το σκοτάδι».

* «Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά, αντί να πηγαίνουν ίσια».

* «Αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου, αυτόματα θα τακτοποιηθούν και τα εξωτερικά».

* «Ένας τρόπος υπάρχει, για να μην έχουμε προβλήματα με τα παιδιά. η αγιότητα. Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας».

* «Όταν βλέπεις τον διάβολο να πατά στο λαιμό το παιδί σου, εσύ, αντί να θυμώνης στο παιδί σου, διότι παραστράτησε, να μιλάς στο Θεό γι' αυτό...».

* «Όσα θα έλεγες σ' αυτό το παιδί σου, αφού έχει κάποιες αντιδράσεις, λόγω του χαρακτήρος του, να τα λες στο Θεό. Γονάτιζε στο Θεό και, διά της χάριτος του Θεού, τα λόγια σου θα μεταβιβάζονται στο παιδί σου».

* «Η χάρις του Θεού σ' εμάς τους Ορθοδόξους αποκαλύπτει τα μυστήρια».

* «Εγώ δεν έχω τίποτε. Ένα πράγμα ξέρω. μετάνοια, εξομολόγησι, ζωή μέσα στην Εκκλησία».

* «Η θρησκεία μας είναι κάτι το μεγαλειώδες. θεραπεύει τα πάντα. Ν' αγαπήσεις τον Χριστό και τότε όλα θ' αλλάξουν μέσα σου και γύρω σου».

* «Στενοχωρούμαι και στενάζω, διότι δεν αγάπησα το Θεό, όσο πρέπει».

* «Το χάρισμα, παιδί μου, δεν είναι δικό μου. είναι του Θεού. Λέω αυτό, που με φωτίζει ο Θεός εκείνη την ώρα, αυτό που μου λέει ο Θεός και όχι αυτό, που λέει ο νους μου, η φαντασία μου, η γνώση μου, η δική μου δυνατότητα».

* Πριν την κοίμησί του δύο εβδομάδες είπε τηλεφωνικώς, από το κελλί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, τα εξής στην ερώτησι μιας κυρίας, πότε θα επέστρεφε στην Αθήνα: «Άκουσε, κόρη μου, σας αγαπώ όλους, αλλά εδώ έχω υψηλότερα καθήκοντα. Είμαι πολύ αμαρτωλός και ήρθα εδώ να βρω το Θεό».

* «Όταν φύγω θα είμαι πιο κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις».

* «Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει ν' απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό».

* «Ο ταπεινός, έλεγε, δεν είναι μια προσωπικότητα διαλυμένη. Έχει συνείδηση της καταστάσεώς του, αλλά δεν έχει χάσει το κέντρο της προσωπικότητάς του. Ξέρει την αμαρτωλότητά του, τη μικρότητά του και δέχεται τις παρατηρήσεις του πνευματικού του, των αδελφών του. Λυπάται, αλλά δεν απελπίζεται. Θλίβεται, αλλά δεν εξουθενώνεται και δεν οργίζεται. Ο κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας, εξωτερικά και στην αρχή, μοιάζει με τον ταπεινό. Αν, όμως, λίγο τον θίξεις ή και τον συμβουλεύσεις, τότε το αρρωστημένο εγώ εξανίσταται, ταράζεται, χάνει κι' αυτή τη λίγη ειρήνη που έχει. Το ίδιο, έλεγε, συμβαίνει και με τον παθολογικά μελαγχολικό σε σχέση με το μετανοούντα αμαρτωλό. «Ο μελαγχολικός περιστρέφεται κι' ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο. Ο αμαρτωλός, που μετανοεί κι' εξομολογείται, βγαίνει από τον εαυτό του. Αυτό το μεγάλο έχει η πίστη μας: τον εξομολόγο. Τον πνευματικό. Έτσι και το 'πες στο Γέροντα κι' έλαβες τη συγχώρεση, μη γυρνάς πίσω...».

Αποχαιρετιστήρια επιστολή του Γέροντος Πορφυρίου

«Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.
Τώρα, που ακόμη έχω τας φρένας μου σώας, θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.
Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στα βουνά, γιατί ο πατέρας μου - επειδή είμασταν πτωχοί - είχε πάει στην Αμερική για να εργα­σθεί στη Διώρυγα του Παναμά για εμάς τα παιδιά του, εκεί που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβαζα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί, που ήμουνα, δώδεκα δεκαπέντε χρόνων, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά. Και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα, έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο Γέροντες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο.
Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι' αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα άκρα υπακοή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς το Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου, τον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος.
Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα ενθυμόμουνα, βεβαίως, τα εξομολογήθηκα και νομίζω ότι γι' αυτά, που εξομολογήθηκα, με συγχώρησε ο Θεός. Αλλά, όμως, τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας. Αλλά, όμως, τώρα, που θα πάω για τον ουρανό, έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: «Τί θέλεις εσύ εδώ;» Εγώ ένα έχω να του πω: «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για εδώ, αλλά ό,τι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα». Από κει και πέρα δεν ξέρω τί θα γίνει. Επιθυμώ, όμως, να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.
Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά ν' αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστη Εκκλησία Του. Γιατί από εδώ πρέπει ν' αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.
Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ό,τι σας στενοχώρησα».

Ιερομόναχος Πορφύριος

εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/17 Ιουνίου 1991

* Οι ψυχωφελέστατες νουθεσίες είναι ανθολογημένες από το βιβλίον Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, Μαρτυρίες και εμπειρίες, Λευκωσία 1992.
ΠΗΓΗ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»Περιοδική έκδοσις πνευματικής οικοδομήςΑΠΡΙΛΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1993Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης

Ο διάλογος και το "αγκάθι" της χειροτονίας


Γράφει ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος (16-02009)

Oι γυναίκες, πιστές στο κάλεσμα του Ιησού: «ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μτ. 16, 24), προσέφεραν
αγόγγυστα στο ποιμαντικό, διδακτικό, θεολογικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας καθ΄ όλη την ιστορική της διαδρομή.

Ως μοναχές, θεολόγοι, κατηχήτριες, πρεσβυτέρες, μέλη ενοριακών συμβουλίων, διευθύντριες και μέλη χορωδιών, μέλη Συνοδικών Επιτροπών, υπεύθυνες κατασκηνώσεων ενισχύουν με τη γνώση, τη σοφία, τη διάκριση, την αγάπη, την υπομονή και την επιμονή τους το πολύπλευρο έργο της Εκκλησίας.

Το θέμα του ρόλου και της προσφοράς τους έχει πολλές φορές συζητηθεί τόσο σε διορθόδοξο όσο και σε διομολογιακό πλαίσιο.

Το ερώτημα για τη χειροτονία των γυναικών αποτέλεσε πολλές φορές «αγκάθι» στην ομαλή διεξαγωγή του διαλόγου.

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες διατύπωσαν ποικίλα θεολογικά επιχειρήματα κατά της χειροτονίας των γυναικών.

Δεν είναι βέβαια λίγες, ούτε τυχαίες, οι ορθόδοξες θεολογικές φωνές σήμερα που θυμίζουν ότι το θέμα της χειροτονίας των γυναικών θα πρέπει να συζητηθεί εκ νέου, με ειλικρίνεια, σεβασμό στην παράδοση και τη θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και με τρόπο τέτοιο ώστε να γίνει κατανοητή η διάκριση μεταξύ του πυρήνα του ευαγγελικού μηνύματος- αυτού δηλαδή που πρέπει να κρατήσουμε αναλλοίωτο μέσα στον ιστορικό χωροχρόνο- και του κελύφους - αυτού που μπορεί να αλλάζει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο.

Η ποιμαίνουσα Εκκλησία, πιστή και συνεπής στην πατερική και λειτουργική της παράδοση, οφείλει να μη μείνει αδιάφορη σε αυτές τις φωνές αλλά, εν Πνεύματι Αγίω, να τις αφουγκραστεί, να τις μελετήσει και να αποφανθεί με σοφία και σύνεση, να στοιχειοθετήσει αυτό που από την εμπειρία της Ορθοδοξίας (ορθοπραξία) είναι κατανοητό, αλλά είναι επίσης απαραίτητο να εκφραστεί και μέσα από τον σύγχρονο, γραπτό θεολογικό λόγο.

Ο θεολογικός όμως διάλογος για τη θέση της γυναίκας είναι απαραίτητο να γίνει στο πλαίσιο του ευρύτερου διαλόγου για τον ρόλο των λαϊκών στη ζωή της Εκκλησίας και κατ΄ επέκταση για θέματα λειτουργικής αναγέννησης που συνδέονται τόσο με τη γλώσσα στη λατρεία όσο και με την εκκοσμικευμένη αντίληψη περί λατρείας.

Η αναβίωση του θεσμού των διακονισσών, όπου και όταν οι ποιμαντικές ανάγκες το απαιτούν, σε περιοχές δηλαδή όπου υπάρχουν κατηχούμενες- και η Ελλάδα αρχίζει χρόνο με τον χρόνο να αποτελεί μια από αυτές-, είναι ένα θέμα που έχει επανειλημμένως τεθεί.

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, η οποία λειτουργεί ως ένα ανοιχτό εργαστήρι σκέψης και διαλόγου της τοπικής Εκκλησίας με τη διανόηση και την κοινωνία, φιλοξένησε πρόσφατα (8-12 Ιουνίου 2008) μια Διάσκεψη Ορθοδόξων Γυναικών, η οποία έλαβε χώρα στο πλαίσιο του Προγράμματος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών «Η γυναίκα στην Εκκλησία και την κοινωνία», και στην οποία συμμετείχαν 60 ορθόδοξες γυναίκες από όλον τον κόσμο.

Στα συμπεράσματα της διάσκεψης για μια ακόμη φορά επισημάνθηκε η ανάγκη σοβαρής θεολογικής συζήτησης για την αναβίωση του θεσμού των διακονισσών.

Εξάλλου, η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών στο χειμερινό πρόγραμμα του έτους 2002-2003 ασχολήθηκε διεξοδικά και σε βάθος με τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία. Καρπός αυτής της προσπάθειας είναι ο συλλογικός τόμος με τίτλο Φύλο και θρησκεία.

Η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία από τις εκδόσεις Ίνδικτος (2004), όπου ανάμεσα στα θέματα που εξετάζονται είναι και ο ρόλος των διακονισσών στην ιστορία της Εκκλησίας από τον καθηγητή Ευάγγελο Θεοδώρου.

Η απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος (2004) να προχωρήσει στην ενεργοποίηση του θεσμού των διακονισσών για τις γερόντισσες των μονών, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο από τον εκάστοτε μητροπολίτη, μόνο θετικά μπορεί να αποτιμηθεί.

Η διάθεση της Εκκλησίας για την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στους διάφορους τομείς του έργου της διεφάνη και μέσα από τη σύσταση Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής «Περί γυναικείων θεμάτων».

Αυτές τις πρωτοβουλίες οφείλουμε όλοι, κληρικοί και λαϊκοί, να τις στηρίξουμε και να τις ενισχύσουμε ώστε το καινούργιο και ριζοσπαστικό στοιχείο που χαρακτηρίζει από τα πρώτα ακόμη βήματά της τη θεολογία και την πράξη της χριστιανικής Εκκλησίας, η υπέρβαση δηλαδή των κάθε μορφής διασπάσεων, όπως φύλου, φυλής, έθνους, κοινωνικής τάξης κτλ., και που είναι αποτέλεσμα της ευχαριστιακής και εσχατολογικής της προοπτικής, να οδηγεί συνεχώς σε άνθηση ζωής και πραγμάτωση ζωντανών σχέσεων.
Η Εκκλησία δεν μπορεί να αποτελεί αντανάκλαση της εικόνας ενός εκκοσμικευμένου επίγειου οργανισμού, ο οποίος στηρίζεται στη διαίρεση, στις διακρίσεις, στην αδικία, στην εξουσία και στην κυριαρχία, αλλά μια θεανθρώπινη ιστορική και ταυτόχρονα υπερχρονική πραγματικότητα, αντανάκλαση της κενωτικής εικόνας της αγίας Τριάδας, που βιώνει και προβάλλει προς τα έξω την ισοτιμία και συναδέλφωση, την αμοιβαία αγάπη και αλληλοπεριχώρηση.

ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/

Οικουμενικό Πατριαρχείο / Κωνσταντινούπολη
Συνάντηση Βαρθολομαίου-Ερντογάν στην Πρίγκηπο

Απρόσμενη επίσκεψη, με συμβολισμούς, του Πρωθυπουργού της Τουρκίας

στα δύο ιστορικά ιδρύματα της Ομογένειας
tων Νίκου Μαγγίνα και Νίκου Παπαχρήστου, Φωτογραφία: Νίκος Μαγγίνας

Στο ιστορικό Ορφανοτροφείο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την Μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά υποδέχθηκε το Σάββατο το απόγευμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος συνοδευόταν από πολυμελές κλιμάκιο υπουργών της κυβέρνησης του.Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ξενάγησε τον κ. Ερντογάν στους χώρους του Ορφανοτροφείου και στην συνέχεια πήγαν στην Μονή Αγίου Γεωργίου. Ο τούρκος Πρωθυπουργός επισκέφθηκε το Καθολικό της Μονής ενώ στο Αρχονταρίκι είχε την ευκαιρία να συζητήσει με τον Οικουμενικό Πατριάρχη.Υποδεχόμενος τον κ.Ερντογάν ο Οικουμενικός Πατριάρχης έκανε λόγο για ιστορική στιγμή αφού όπως επισήμανε είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται το Ορφανοτροφείο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την Μονή του Αγίου Γεωργίου.
Ακολούθως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος του προσέφερε ως δώρο μια ελαιογραφία που εικονίζει την Μονή του Αγίου Γεωργίου και ένα Αγιορειτικό κομποσκοίνι. Ο Πρωθυπουργός Ερντογάν το περιεργάστηκε, ρώτησε εάν έχει 33 χάνδρες και ζήτησε να μάθει τον συμβολισμό του. Ο Πατριάρχης του απάντησε ότι έχει 50 κόμπους. Σε ανταπόδοση ο κ. Ερντογάν έδωσε στον Οικουμενικό Πατριάρχη το κομπολόι του. Κίνηση που ώθησε τον κκ Βαρθολομαίο να του προσφέρει το δικό του.
Ο κ. Ερντογάν ευχαρίστησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη για την υποδοχή, την ξενάγηση στους χώρους της Μονής και του Ορφανοτροφείου και για τα δώρα που του προσέφερε. Εκείνη την στιγμή ο κκ Βαρθολομαίος του έδωσε ένα ακόμα κομποσκοίνι, λέγοντάς του, «για να προσεύχεται η σύζυγός σας».
Αξίζει να σημειωθεί ο συμβολισμός της επίσκεψης Ερντογάν σε αυτά τα δύο ιστορικά ιδρύματα της Ομογένειας αφού μόλις πριν μερικούς μήνες το Οικουμενικό Πατριαρχείο δικαιώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ορφανοτροφείου ενώ η Μονή του Αγίου Γεωργίου έχει χαρακτηρισθεί «κατειλημμένο» ακίνητο, από την Διεύθυνση Βακουφίων. Μια συνηθισμένη πρακτική για την υφαρπαγή της Ομογενειακής και Εκκλησιαστικής περιουσίας στην γειτονική χώρα.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης πλαισιωνόταν από τον επιχώριο Μητροπολίτη Πριγκηπονήσων Ιάκωβο, τον π. Δοσίθεο Αναγνωστόπουλο και τον κ. Παντελή Βίγκα, εκπρόσωπο των μειονοτήτων στο ειδικό συμβούλιο που συνέρχεται στην Άγκυρα.Τον Τούρκο πρωθυπουργό συνόδευαν ο αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Μπουλέντ Αριντς, ο υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, Εγκεμέν Μπαϊς, ο υπουργός Προεδρίας Φαρούκ Τσελίκ, ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Ερτεγρούλ Γκιουνάϊ, η υπουργός Παιδείας Νιμέτ Τσουμκουκσού καθώς επίσης και ο κ. Γιουσουφ Μπεγιαζίτ, Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων.
Νωρίτερα ο πρωθυπουργός Ερντογάν, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, εκπρόσωποι των μειονοτήτων παρακάθισαν σε γεύμα που παρέθεσε ο δήμαρχος της Πριγκήπου Μουσταφά Φαρσάκογλου και οι ΜΚΟ των Πριγκηπονήσων στην ιστορική "Λέσχη της Ανατολής". Στην ομιλία του ο κ. Ερντογάν υποστήριξε ότι στην γειτονική χώρα δεν γίνονται θρησκευτικές διακρίσεις και δεν υφίσταται θρησκευτικός εθνικισμός ενώ αναφέρθηκε και σε ένα περσικό ρητό: «Ήρθαμε, φάγαμε, ήπιαμε και φύγαμε αλλά να υπάρχουν και αποτελέσματα». Αργότερα σε δηλώσεις του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημείωσε:«Ήταν μια μεγάλη μέρα για την ομογένεια και για τα ιδρύματά μας», είπε και εξέφρασε την ικανοποίηση και την ευχαρίστησή του, επειδή ο κ Ερντογάν είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της Τουρκίας που επισκέπτεται τα σημαντικά αυτά ιδρύματα που έχουν υποστεί μεγάλες διώξεις και δείχνει προσωπικό ενδιαφέρον για τα προβλήματα της ομογένειας .
«Μας έδωσε πολλές ελπίδες, είμαστε αισιόδοξοι», είπε ακόμα ο Πατριάρχης και ευχήθηκε «με την βοήθεια της Παναγίας που εορτάζουμε σήμερα την κοίμησή της, όλα να εξελιχθούν προς το καλύτερο και η ομογένεια να δικαιωθεί σε πολλές από τις προσδοκίες της».
«Είχε την καλοσύνη να ανταποκριθεί στη πρόσκληση που του έκαναν και να έλθει στα νησιά, να ενδιαφερθεί για τα ζητήματά μας, να επισκεφθεί το ορφανοτροφείο και να δει την κατάσταση στη οποία βρίσκεται το κτίριο», είπε ό Πατριάρχης . «Μας τίμησε με τη παρουσία του, άκουσε με πολλή προσοχή τα αιτήματά μας τα οποία φυσικά τα γνωρίζει, αλλά τα άκουσε και από πρώτο χέρι», είπε ακόμα ό Πατριάρχης.

ΠΗΓΗ: Πρακτορείο Εκκλησ. Ειδήσεων: www.amen.gr

Πεποικιλμένη τη Θεία Δόξη.
Σκέψεις για τον Δεκαπεντάυγουστο και την εορτή της Παναγίας

του Μητροπολίτου Προικονήσων κ.κ. Ιωσήφ

ΠΗΓΗ: Πρακτορείο Εκκλησιαστιών Ειδήσεων AMEN (Ιστοσελίδα: www.amen.gr)


Αύγουστος με ήλιο που τρυπάει την πέτρα. Αύγουστος με μελτέμι που διακόπτει τον καύσωνα και παρηγορεί. Αύγουστος που πασπαλίζει με μυρωμένη αλισάχνη το πρόσωπο. Αύγουστος με αψειά μυρωδιά ρίγανης καὶ θυμαριού. Αύγουστος με πανσέληνο λίρα χρυσή παλαιάς κοπής. Αύγουστος με τρυγητούς και σταφυλοπατήματα. Αύγουστος με καμπάνες, με Παρακλήσεις και με Λειτουργίες σε ταπεινά ξωκκλήσια στ’ ακρογιάλια και στις βουνοπλαγιές... Αύγουστος ελληνικός, ορθόδοξος, της Ρωμηοσύνης Αύγουστος! Και καταμεσής του, μύρον εκκενωθέν, το μέγα Όνομα! Ἡ Μεγάλη, ἡ Μεγαλόχαρη, ἡ Μεγαλοδύναμη, ἡ Μεγαλόδοξη Παναγιά! Η Περιστερά η ασημομάλαμη, η μεγαλοφτέρουγη, με τα μετάφρενα εν χλωρότητι χρυσίου. Πεποικιλμένη της θεία δόξη. Με εσθήτα φωτός, υπέρλαμπρη, εν κροσσωτοίς χρυσίου περιβεβλημένη. Ολόφωτη! Αρχόντισσα! Στεφανωμένη μ’ αμπερόριζα και με βασιλικά, πολλά βασιλικά, σγουρά, πλατύφυλλα κι αθάνατα. Βασίλισσα! Παντάνασσα! Θεοχαρίτωτη! Χρυσοπλοκότατος πύργος της αρετής και της αγιότητας. Ηλιοστάλαχτος θρόνος, καθέδρα του Βασιλέως. Ολόδροση μέσα στην κάψα του κόσμου. Ήρεμη, ήσυχη, ειρηνική, μα κι ολοζώντανη πάνω στο ζωαρχικὸ νεκροκρέβατό της. Αθανασίας πλήρης μέσα στο θάνατο του πάναγνου κορμιού. Υπνοί γρηγορούσα στη Χώρα των Ζώντων. Γλυκοσωπαίνει πρεσβεύουσα διηνεκώς για τα παιδιά της. Ακινητεί σπεύδουσα σε βοήθεια των επικαλουμένων. Μάννα Παναγιά!... Δική μας Παναγιά!... Μουχλιώτισσα του Φαναρίου Παναγιά, τεμέτερον Παναΐα Σουμελιώτισσα, Προικοννησιώτισα Παναγιά, Παλατιανή, Κουταλιανή, Καφατιανή, Φανερωμένη, Ξενητεμένη Ἰμβριώτισσα! Γλυκοπαναγία μας!... Ανθρώπινη Παναγιά!... Του Θεού Μητέρα Παναγιά!...
Απόστολοι εκ περάτων θεαρχίῳ πνεύματι συναθροίσθηκαν για να συστείλουν «πεφρικυϊαις χερσί» και να κηδέψουν άξια το θεοδόχο σώμα. Θεόφρονες άνδρες, σεμνά γύναια, παρθένες νεάνιδες, σώφρονες γέροντες, παιδιά απειρόκακα, θρηνούν με ολόγλυκα δάκρυα και γεραίρουν με αναξιφόρμιγγες ύμνους ευλαβείας πολλής την σεβάσμια Κοίμηση της Αειπάρθενης Κόρης. Αρχάγγελοι με σάλπιγγες νικητικὲς μεγαλόφωνες, Άγγελοι με λαμπάδες μελισσοκέρινες στα χέρια, Ἑξαφτέρουγα με θυμιατά που καίνε μαστίχα χιώτικη και δάκρυ λιβάνι, Χερουβείμ με μυρσίνες και δάφνες δοξαστικές, Δυνάμεις με λάβαρα αναστάσιμα και σύμβολα θριαμβικά, Εξουσίες με χρυσοφιλντισένια διαδήματα, Θρόνοι με πορφυροβελούδινες οθόνες μαλαμοκέντητες, Αρχὲς με αλαβάστρινες μυροδόχες γεμάτες πευκόμυρο, και Κυριότητες με αυλούς, με κύμβαλα, με τύμπανα, με κιθάρες, με σαντούρια, με σήριγγες, με λύρες, με σαμβύκες με κανονάκια και κάθε λογής γλυκόηχο όργανο μουσικό, συνοδεύουν το άγιο ξόδι και την πασχαλινή πορεία της Κυρίας τους προς την Οδό, την Αλήθεια και τη Ζωή. Ὁ Πατέρας υποδέχεται τη Θυγατέρα της υπακοής. Ὁ Υιός ανοίγει την αγκαλιά Του στην απειρόγαμη Μητέρα Του. Το Πνεύμα το Άγιο επισκιάζει εν ευφροσύνη τη γνώριμή Του παμπάρθενη Χρυσαλλίδα της Ζωής. Ουρανός και γη πανηγυρίζουν τη θεία Μετάσταση της Θεομήτορος!
Λαός νηστεμένος, παρακεκλημένος, κατανυκτικός, θεομητορικής ευλαβείας πλήρης, υψώνει χέρια ικετευτικά: «Και Σε μεσίτριαν ἔχω πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον Θεόν...», ξέροντας πώς Αυτή που «εν της Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξε», «εν της Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπε». Απλώς «μετέστη προς την Ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής», κι εκεί, «πεποικιλμένη της θεία δόξη», με τις πολλές και παρρησίας μητρικής πλήρεις πρεσβείες Της, λυτρώνει από τον θάνατο την ψυχή του. Λαός μνήμων των ευεργεσιών της Υπερμάχου Στρατηγού της ευσεβείας, λαός χάριτος, συναγμένος στην ελάχιστα πενθήρη και περίσσια θυμήρη Θεομητορική σύναξη του Δεκαπενταυγούστου, απιθώνει στα πόδια Της τα βάσανα και τους καημούς του, αφήνει στα χέρια Της τις ελπίδες και τα όνειρά του και πανηγυρίζει εν ευφροσύνη τα θεία μεγαλεία της μετά Θεὸν Καταφυγής και Προστασίας του...