Ταυτοποιήθηκαν τα ιερά λείψανα του Απ. Παύλου


Γράφει ο/η in.gr 17:43 29.06.09


Στον Απόστολο Παύλο πιθανότατα ανήκουν τα λείψανα μέσα στη μαρμάρινη λευκή σαρκοφάγο, που βρισκόταν σε κατακόμβη της περίφημης
και μεγαλοπρεπούς Βασιλικής, έξω από τα τείχη της Ρώμης.

Τη σημαντικότατη αυτή είδηση ανακοίνωσε την Κυριακή ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ', βασιζόμενος στα στοιχεία της πρώτης επιστημονικής έρευνας που έγινε στα λείψανα.

Σύμφωνα με τον ποντίφικα, πρόσφατα οι αρχαιολόγοι ανέσυραν και άνοιξαν τη σαρκοφάγο, η οποία βρισκόταν κάτω από τη Βασιλική του Αγ.Παύλου και που εδώ και 2.000 χρόνια θεωρείτο από τους πιστός ως ο τάφος του Αποστόλου των Εθνών.

Όπως προκύπτει από τη ραδιοχρονολόγηση άνθρακα, τα λείψανα ανάγονται στον 1ο ή στον 2ο αιώνα.

«Το στοιχείο αυτό πιθανότατα επιβεβαιώνει την ομόφωνη και αδιαμφισβήτητη παράδοση που θέλει τα λείψανα του Αποστόλου Παύλου να βρίσκονται εδώ» δήλωσε ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, στη διάρκεια της τελετής λήξης του Έτους Αποστόλου Παύλου.

Μέσα στη σαρκοφάγο οι αρχαιολόγοι βρήκαν κόκκους από λιβάνι, αλλά και υπολείμματα από δύο λινά υφάσματα.


Μία δεύτερη είδηση αποτελεί η ανακάλυψη και της αρχαιότερης προσωπογραφίας του Αποστόλου Παύλου στην κατακόμβη της Αγίας Θέκλας στη Ρώμη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα του Βατικανού «L'Osservatore Romano», το φρέσκο -που χρονολογείται στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ.- αποκαλύφθηκε στις 19 Ιουνίου.
Οι ανασκαφές στον τάφο του Αποστόλου Παύλου άρχισαν το 2002, μετά τις έντονες διαμαρτυρίες των πιστών ότι δεν μπορούν να τον επισκεφθούν.

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής

ΠΑΘΗΤΙΚΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ
Ένας ύπουλος εχθρός

Ως παθητικό κάπνισμα ορίζεται η αναπνοή του καπνού που πα­ράγεται από το τσιγάρο των άλ­λων. Ο καπνός αυτός, που προέρχεται από την εισπνοή και εκπνοή του κα­πνιστή αλλά και από το καιγόμενο άκρο του τσιγάρου, είναι ιδιαίτερα το­ξικός, αφού μεταξύ των 4.000 χημι­κών ουσιών που περιέχει περιλαμ­βάνονται τουλάχιστον 100 δηλητή­ρια και 50 καρκινογόνα.
Οι πολυάριθμες μελέτες των τελευταί­ων 30 ετών έχουν αποδείξει ότι το πα­θητικό κάπνισμα ευθύνεται για σει­ρά νοσημάτων (κυρίως των πνευ­μόνων, της καρδιάς και των αγ­γείων) σε ενήλικες και παιδιά καθώς και για μεγάλο αριθμό θα­νάτων (περίπου 80.000/έτος για το κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Τις αρνητικές επιδράσεις υφί­στανται βασικά οι εργαζόμενοι σε χώρους με ση­μαντική έκθεση σε καπνό (καφετέριες, μπαρ, εστια­τόρια) και τα άτομα που συμβιώνουν με καπνιστές. Αναλυτικότερα, οι μη-καπνιστές που εκτίθενται σε καπνό στον χώρο εργασίας ή στο σπίτι έχουν 1,2-1,4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα συγκριτικά με εκείνους που δεν εκτίθενται. Ο επιπλέον κίνδυνος φαίνεται να είναι μικρός αλλά το παθητικό κάπνισμα αφορά το 40% του ενήλικου πλη­θυσμού, γεγονός που το καθιστά σημαντικό περιβαλλοντικό καρκινογόνο.
Το παθητικό κάπνισμα επιδρά βλαπτικά στα μι­κρά και μεγάλα αγγεία αυξάνοντας κατά 25-60% τον κίνδυνο εμφάνισης στεφανιαίας νόσου σε μη-καπνιστές και κατά 60-100% τον κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, με περισσότερο επιρρεπείς τους άνδρες. Σχετικά με το αποφρακτικά πνευμονικά νοσή­ματα, η παθητική έκθεση στον καπνό αυξάνει τον κίνδυ­νο εμφάνισης βρογχικού άσθματος κατά 50% περίπου. Οι ήδη πάσχοντες από άσθμα, και ιδίως οι γυναίκες, που δεν καπνίζουν αλλά εκτίθενται σε καπνό στην εργασία ή στο σπίτι, παρουσιάζουν αυξημένο αριθμό παροξυσμών της νόσου, αυξημένη χρήση φαρμάκων, μειωμένη αναπνευστική λειτουργία και χειρότερη ποιότητα ζωής σε σχέση με εκείνους που δεν έχουν έκθεση. Επιπρόσθετα, το παθητικό κάπνισμα αυξάνει κατά 1,5 έως 2,5 φορές τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας σε μη-καπνιστές, ενώ στους ήδη πάσχοντες που έχουν σταματήσει το κάπνισμα, η έκθεση σε περιβάλλον καπνού σχετίζεται με επιδείνωση των συμπτωμάτων, της αναπνευστικής λειτουργίας και της ποιότητας ζωής. Η σχέση του παθητικού κα­πνίσματος με τα ανωτέρω νοσήματα είναι δοσοεξαρτώμενη που ση­μαίνει ότι όσο βαρύτερη και μεγαλύτερης διάρκειας στο 24ωρο είναι η έκθεση τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος εμφάνισης του νοσήματος.
Η παθητική έκθεση στον καπνό κατά την ενδομήτριο ζωή αλλά και μετά τη γέννηση έχει βλαπτικές επιδράσεις στην υγεία των παιδιών. Το κάπνισμα της μητέρας κατά την εγκυμοσύνη, ενεργητικό ή παθητικό, σχετίζεται με έκτοπο κύηση, αποβολή, πρόωρο τοκετό, μικρό βάρος γέννησης, υποπλασία των πνευμόνων, ανώμαλη ανάπτυξη εγκεφά­λου και αιφνίδιο θάνατο νεογνού. Παιδιά προσχολικής ηλικίας που εκτίθενται στον καπνό του τσιγάρου των γονέων τους, εμφανίζουν κα­τά 70-90% αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης βρογχικού άσθματος, χρό­νιας βρογχίτιδας και οξέων λοιμώξεων αναπνευστικού συστήματος (ιγμορίτιδα, φαρυγγίτιδα, μέση ωτίτιδα, βρογχίτιδα, πνευμονία, φυ­ματίωση), ενώ εκείνα που πάσχουν από βρογχικό άσθμα παρου­σιάζουν σοβαρότερης μορφής νόσο. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήμα­τος όταν ζουν σε περιβάλλον καπνού.
Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι το παθητικό κάπνισμα είναι ένας σημαντικός περιβαλλοντικός παράγοντας κινδύνου νόσησης και θανάτου σε ενήλικες και παιδιά. Είναι όμως και ένας παράγοντας που με τα κατάλληλα μέτρα και την ενημέρωση του κοινού μπορεί και πρέπει να περιορισθεί.

H σημασία του πρωινού γεύματος

Πηγή: Υγείαonline, Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

To πρωινό γεύμα είναι εκείνο που παραλήπεται από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες το 40% των Ελλήνων εργαζόμενων δεν καταναλώνει πρωινό ενώ 1 στους 3 έλληνες μαθητές ξεκινούν την ημέρα τους στο σχολείο χωρίς καθόλου λήψη τροφής από το σπίτι.

Μετά σπό 6-10 ώρες νηστείας κατά τη διάρκεια του ύπνου τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα είναι πολύ χαμηλά και χρειάζονται αναπλήρωση για την καλή λειτουργία του εγκεφάλου και της καρδιάς. Έχει παρατηρηθεί πως η έλλειψη πρωινού οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα συγκέντρωσης, μειωμένη ενεργητικότητα και αυξημένη διάθεση για φαγητό τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας κυρίως από τις απογευματινές ώρες και το βράδυ. Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο του Αμερικάνικου Συλλόγου Διαιτολόγων, άτομα που δεν καταναλώνουν πρωινό προσλαμβάνουν 30% περισσότερες θερμίδες ημερισίως σε σχέση με άτομα ίδιας ηλικίας, φύλου και κατάστασης υγείας. Η έλλειψη πρωινού αυξάνει τις πιθανότητες πρόκλησης υπερφαγικού επεισοδίου, αφού το άτομο βρίσκεται για αρκετές ώρες στην ασιτία, έτσι μειώνονται τα επίπεδα της γλυκόζης και αυξάνονται τα επίπεδα της γκρελίνης (ορμόνη που δίνει σήματα ΄πείνας’ στον εγκέφαλο) με αποτέλεσμα όταν το άτομο τελικά γευματίσει να καταναλώσει τεράστιες ποσότητες αλμυρών και γλυκών σνακ ή φαγητού και έπειτα πιθανότατα να οδηγηθεί στην πρόκληση εμετού. Άρα λοιπόν, η λήψη πρωινού συμβάλλει στην ομαλώτερη κατανάλωση τροφής και την εξισορρόπηση των επιπέδων της γλυκόζης, άρα και της ενέργειας μας.

Το πρωινό γεύμα δεν συντελεί στη λήψη βάρους, αφού οι πιθανότητες να καταναλώσουμε τις θερμίδες του κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι αυξημένες.

Το πρωί ο μεταβολισμός μας λειτουργεί καλύτερα από οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Η πρόσληψη τροφής τις πρωινές ώρες ενεργοποιεί τη διαδικασία της πέψης και βελτιώνει το μεταβολισμό μας για όλο το εικοσιτετράωρο.

Προτείνουμε ένα πλήρες πρωινό γεύμα χαμηλό σε λιπαρά, πλούσιο σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, υδατάνθρακα, φυτικές ίνες και πρωτε΄ί’νη που να κυμαίνεται μεταξύ 200 και 400 θερμίδων.

Ιδανικές λύσεις για πρωινό είναι οι ακόλουθες:

• Mια κούπα γάλα 0-1,5% λιπαρά με 2/3 της κούπας δημητριακά.

• Ένα ποτήρι χυμός της αρεσκείας σας και 2 φρυγανιές σικάλεως με μια κουταλιά της σούπας μέλι ή ταχίνι με μέλι.

• Ένα ποτήρι χυμός της αρεσκείας σας και ένα τόστ με μια φέτα τυρί λαίτ και μια φέτα ζαμπόν γαλοπούλας.

• Ένα ποτήρι χυμός της αρεσκείας σας, ένα αυγό βραστό και 2 φρυγανιές σικάλεως.

• Ένα γιαούρτι 0-5% λιπαρά με 3 κουταλιές της σούπας δημητριακά και ένα φρούτο.

• Ένα ποτήρι γάλα 0-1,5% λιπαρά και ένα μικρό κουλούρι Θεσσαλονίκης.

Πιο περιστασιακά, με συχνότητα 0-4 φορές στο μήνα μπορείτε να καταναλώνετε ένα από τα ακόλουθα πρωινά:

• Ένα ποτήρι σοκολατούχο γάλα 0% λιπαρά και μια τυρόπιτα ή μια σπανακόπιτα ή μια ζαμπονοτυρόπιτα ή μια μπουγάτσα.

• Ένα ποτήρι χυμός της αρεσκείας σας και ένα κρουασάν ή ένα σταφιδόψωμο ή ένα ατομικό τσουρέκι.

Κάλλια Θ. Γιαννιτσοπούλου

Κλινική διαιτολόγος – διατροφολόγος, MSc, MBA, SRDYπεύθυνη του Επιστημονικού Διαιτολογικού Κέντρου ‘Σώμα Υγιές’

Επιστημονική Συνεργάτης σε Κέντρο Διαταραχών Λήψης Τροφής

Ζητιάνος Βασιλιάς

Ο Μέγας Πέτρος της Ρωσίας για να αντιληφθεί αν ο λαός του ήταν φιλόξενος, ντύθηκε κάποτε ζητιάνος και επισκέφθηκε ένα σχετικά πλούσιο χωριό, ζητώντας βοήθεια. Οι χωριανοί δεν του έδωσαν σημασία. Βράδιασε χωρίς κανείς να τον πλησιάσει, οπόταν ένας πολύ πολύ πτωχός τον λυπήθηκε και τον πήρε στο σπίτι του. Η οικογένειά του τον καλοδέχτηκε, του έδωσε από το λιτό φαγητό της και τον φιλοξένησε στο μικρό, αλλά πολύ καθαρό σπιτάκι της.

Το πρωΐ ο ζητιάνος ευχαρίστησε την οικογένεια και έφυγε.

Το άλλο πρωΐ στάθηκε στην πλατεία του χωριού η αυτοκρατορική άμαξα. ΄Ενας αυλικός ζήτησε και βρήκε το φιλόξενο χωρικό και με ολόκληρη την οικογένειά του τον οδήγησε στα ανάκτορα της Πετρουπόλεως, όπου τον περίμενε ο Τσάρος και τον εγκατέστησε στο παλάτι του, τιμώντας έτσι τον φιλόξενο εκείνο πρωχό άνθρωπο. Φυσικά οι χωριανοί του όταν πληροφορήθηκαν το γεγονός αυτό, μετάνοιωσαν για την συμπεριφορά τους.

Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

Ορθοδοξία: Η ελπίδα των λαών της Ευρώπης

(Ελληνορθόδοξη Πορεία. Ανθολόγιο κειμένων)

Η Ενωμενη Ευρώπη του 21ου αιώνος αναζητεί την ταυτοτητα της. Η «ευρωπαϊκή ταυτοτης» δεν αποτε­λούσε αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού, εφ’ όσον την διεμόρφωναν μόνον οικονομικοί και πολιτικοί παρά­γοντες. Αφ’ ότου όμως πολιτισμικοί και ιδίως θρησκευτι­κοί παράγοντες έπρεπε να ληφθούν υπ' όψιν κατά την αναζήτησί της, αναπτύχθηκαν σοβαρές συζητήσεις, έντο­νες διαφωνίες και οξείες διαμάχες γύρω από την ανα­φορά ή μή του «Ευρωπαϊκού Συντάγματος» στην χρι­στιανική ταυτοτητα της Ευρώπης.
Τί σημαίνει όμως «χριστιανική ταυτοτης της Ευρώ­πης» για τους Ορθοδόξους λαούς μας; Πόσο χριστιανική είναι η «χριστιανική ταυτοτης της Ευρώπης»;
Όσοι καλοπροαίρετα αγωνίζονται για την ενίσχυσι της χριστιανικής ταυτοτητος της Ευρώπης ομιλούν συνήθως γι' αυτήν ωσάν να πρόκειται για ένα ιστορικό δεδομενο ή έναν κώδικα χριστιανικών αρχών και αξιών, στις όποιες ημπορούν να συγκλίνουν οι χριστιανικοί λαοί με την βοή­θεια των οικουμενικών επαφών και διαχριστιανικών δια­λόγων. Οι Χριστιανοί της Ευρώπης επιδιώκουν να την εξασφαλίσουν θεσμικά, επειδή φοβούνται το ενδεχόμενο του θρησκευτικού αποχρωματισμού της ηπείρου των, την αλλοίωσι της χριστιανικής της ίδιοπροσωπίας λόγω των πληθυσμιακών μεταβολών (μετανάστευσις κ.λπ.), ή τον αποκλεισμό των χριστιανικών «διεκκλησιαστικών» οργα­νισμών από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην Ευρώπη. Ακολουθώντας την ίδια λογική, και οι προτάσεις επισή­μων Ορθοδόξων εκπροσώπων επικεντρώνονται στην ενί­σχυσι μιας θεσμικής χριστιανικής παρουσίας στην Ευρώπη.
Στο κείμενο αυτο επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυτοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι ή Όρθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία «χριστιανική ταυτοτητα», αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονί-σωμε ότι η Όρθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κάποτε ν' αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτοτητα.
* * *
Ζώντες στο περιβάλλον του Αγίου Όρους και στην πνευματική ατμόσφαιρα που αυτο δημιουργεί, αντιλαμ­βανόμεθα ότι η Ορθόδοξος κληρονομιά μας δεν πρέπει να μετρήται με τα μετρα του κόσμου τούτου. Τα τελευ­ταία χρόνια γινόμεθα μάρτυρες της ευλάβειας και της βαθειάς πίστεως των προσκυνητών του Αγίου Όρους, πολλοί εκ των οποίων έρχονται με πολύ κόπο και με μεγάλα έξοδα από τις ομόδοξες χώρες της Βαλκανικής και από την Ρωσία.
Στην συνείδησι όλων αυτών των ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών, άλλα και όσων εκπροσωπούν στην χώρα τους, η Ορθοδοξία δεν έχει συνήθως την έννοια, που της αποδίδουν όσοι την βλέπουν ή την αντιμετωπίζουν με ιδεολογικά ή κοινωνιολογικά κριτήρια, όσοι δηλαδή συνηθίζουν να βλέπουν στην καθ' ημάς Ανατολή αντιδυ-τικά «Ορθόδοξα» τοξα παράλληλα προς τα μουσουλμα­νικά, ή θεωρούν την Ορθοδοξία ως εθνικιστική δύναμι των λαών που την ασπάζονται. Όσο και αν οι Ορθόδοξοι δημιουργούμε τέτοιες εντυπώσεις, λόγω των προσωπικών μας ατελειών ή των συλλογικών μας αστοχιών, έχουμε βαθειά ριζωμένη στην συνείδησί μας την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, ουράνιο, ακατάλυτο: είναι το ανεκτίμητο δώρο του αγίου Τριαδι­κού Θεού στον κόσμο, η «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστις» (Ίούδ. 3), την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία μας διασώζει ακεραία, χωρίς αιρετικές παραχαράξεις, και την οποία με πολλές θυσίες διαφυλάξαμε σε δύσκολους και­ρούς, προκειμένου να μη χάσουμε την ελπίδα της αιωνίου ζωής.
Οι Ορθόδοξοι λαοί είμαστε ηλεημένοι από τον άγιο Θεό να φέρωμε την σφραγίδα του Όρθοδόξου αγίου Βαπτιςματος, να κοινωνούμε της αγίας Όρθοδόξου Ευχαριστίας, ν' ακολουθούμε με ταπείνωσι την δογματική διδασκαλία των αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων ως μοναδική οδό σωτηρίας. και να τηρούμε «την ενότητα του πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Έφ. δ' 3). Φέρομε ομολογουμένως την παρακαταθήκη της Όρθοδό­ξου Πίστεως «εν οστρακίνοις σκεύεσι» (Β' Κορ. δ' 7), εν τούτοις όμως αυτή συνιστά Χάριτι Θεού τον λόγο «της εν ημίν ελπίδος» (Α' Πέτρ. γ' 15).
Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν είναι απλώς κιβωτος της εθνικής ιστορικής μας κληρονομιάς. Πρωτιςτως και κυρίως είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Για να μη χάσουν την ελπίδα της εν Χριστώ αιωνίου σωτηρίας, σε εποχές δύσκολες οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων διετήρησαν την Ορθόδοξο Πίστι τους με την θυσία χιλιάδων νεομαρτύρων, αντιστεκόμενοι τοσο στον εξισλαμισμό όσο και στον εξουνιτισμό1. Γι' αυτο η πρό­σφατος, μετά την κατάρρευσι των αθεϊστικών καθεστώ­των, αναζωπύρωσις της Ουνίας και η δραστηριότης των νεοπροτεσταντικών Ομολογιών μεταξύ Ορθοδόξων πλη­θυσμών αποτελούν σοβαρότατες προκλήσεις για τους Ορθοδόξους. Και ως τέτοιες πρέπει ν' αντιμετωπίζωνται, επειδή για μία ακόμη φορά θέτουν υπό διακινδύνευσι την σωτηρία απλοϊκών ψυχών, «υπέρ ών Χριστος απέθανε» (πρβλ.Ρωμ. ιδ'15).
Στις δυτικές κοινωνίες εξαλλου, τις εκ παραδόσεως ρωμαιοκαθολικές και προτεσταντικές, όπου υπάρχουν και δραστηριοποιούνται Ορθόδοξες ενορίες, η Ορθόδο-ξος παρουσία πρέπει να είναι σεμνή μαρτυρία περί του αυθεντικού Χριστιανισμού, τον όποιον στερήθηκαν επί αιώνες οι κοινωνίες αυτές, λόγω των παπικών και προτε­σταντικών παρεκκλίσεων από την αποστολική Πίστι. Κάθε φορά που η νοσταλγική αναζήτησις της ανόθευτου χριστιανικής Πίστεως κορυφώνεται στην επιστροφή ετε-ροδόξων Χριστιανών στην αγκάλη της Μίας Αγίας Καθο­λικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου εκφράζεται η ιεραποστολική φύσις της Εκκλησίας. Επι­στρέφοντες οι ετερόδοξοι στην Ορθόδοξο Εκκλησία, δεν εγκαταλείπουν μία εκκλησία για ν' ασπασθούν μία άλλη, όπως λανθασμένα θεωρείται. Στην πραγματικότητα αφή­νουν ένα ανθρωποκεντρικό εκκλησιαστικό σχήμα και επανευρίσκουν την μία και μοναδική Εκκλησία του Χρι­στού. Γίνονται μέλη του σώματος του Χριστού και επαναπροσανατολίζονται στην πορεία της θεώσεως.
Δυστυχώς, αντίθετη κατεύθυνσι ακολουθεί ο συγκρητι-στικός Οικουμενισμός, τον όποιον εκφράζουν θεσμικά όργανα της Οικουμενικής λεγόμενης Κινήσεως και φορείς του παποκεντρικού Οικουμενισμού. Επειδή παραθεωρούν την Ορθόδοξο Εκκλησιολογία και ακολουθούν την προτεσταντική «θεωρία των κλάδων» ή την νεωτέρα ρωμαιοκεντρική θεωρία των «αδελφών εκκλησιών», θεω­ρούν ότι η Αλήθεια της Αποστολικής Πίστεως ή μερος αυτής, διασώζεται σε όλες τις Χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες. Γι' αυτο κατευθύνουν τις προσπάθειές τους στην πραγματοποίησι μιας ορατής ενότητος των Χρι­στιανών, ανεξαρτήτως βαθυτέρας ενότητος στην Πίστι.
Υπό την έννοια αυτή η οικουμενιστική «θεολογία» εξι­σώνει το Ορθόδοξο Βάπτισμα (τριπλή κατάδυσι) με το ρωμαιοκαθολικό ράντισμα, θεωρεί την αίρεσι του Filioque δογματικά ισοδύναμη με την Ορθόδοξο διδα­σκαλία περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ μόνον του Πατρός, μεθερμηνεύει το πρωτείο εξουσίας του Πάπα της Ρώμης ως πρωτείο διακονίας, ονομάζει θεολογούμενον την Ορθόδοξο διδασκαλία περί διακρίσεως ουσίας και ενεργείας στον Θεό και περί άκτιστου θείας Χάριτος κ.α.
Πρόκειται για έναν επιπόλαιο οικουμενισμό, για τον όποιο έγραφε εύστοχα ο αείμνηστος π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επιθυ­μία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, πού πιστεύει πώς μπορεί με την συναισθηματική του θερμότητα να ρευστοποίηση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα και μία διπλωμα­τική συμβιβαστική νοοτροπία, πού νομίζει πώς μπορεί να συμφιλίωση με αμοιβαίες υποχωρήσεις δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, πού κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες. Οι δύο αυτοί τρόποι, με τους οποίους αντι­μετωπίζεται -ή παραθεωρείται- η πραγματικότητα, φανερώνουν μία κάποια ελαστικότητα ή κάποια σχετικοποίηση της αξίας που αποδίδεται σ' ωρισμένα άρθρα πίστεως των εκκλησιών. Η σχετικοποίηση αυτή αντικαθρεφτίζει ίσως την πολύ χαμηλή σημασία, που ωρισμένες χριστιανικές ομάδες -στο σύνολο τους ή σ' ωρισμένους από τους κύκλους τους- δίνουν σ' αυτά τα άρθρα της Πίστεως. Προτείνουν πάνω σ' αυτά, από ενθουσιασμό ή διπλωματική νοοτροπία, συναλλαγές και συμβιβασμούς, ακριβώς γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν με αυτά που προτείνουν. Οι συμβιβασμοί όμως αυτοί παρουσιάζουν μεγάλο κίνδυνο για Εκκλησίες, όπου τα αντίστοιχα άρθρα έχουν σπουδαιότητα πρώτης γραμμής. Για τις Εκκλησίες αυτές παρόμοιες προτάσεις συναλλαγής και συμβιβασμού ισοδυναμούν με απροκάλυπτες επιθέσεις»2.
Παραλλήλως οι προτεσταντικές Ομολογίες, οι οποίες έχουν φθάσει μέχρις αρνήσεως θεμελιωδών δογμάτων Πίστεως (της ιστορικότητος της Αναστάσεως, της αει-παρθενίας της Θεοτόκου κ.α.) και αποδοχές αντιευαγγε-λικών ηθών (γάμος ομοφυλοφίλων κ.λπ.), εξισώνονται στα πάνελς του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με τις αγιώτατες Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η θεω­ρία της «απομυθεύσεως», η «θεολογία» του «θανάτου του Θεού», η χειροτονία γυναικών σε ιερατικούς βαθ­μούς, η ιερολογία γάμου ομοφυλοφίλων, αναμφίβολα δεν αποτελούν στοιχεία της χριστιανικής μας ταυτότητος.
Ο προτεσταντισμός περιήλθε σε βαθύτατη κρίσι πίστεως. Ο frank Scheaffer, ο επώνυμος αμερικανός προτεστάντης πού μετά από πολυετή και σκληρή προσω­πική αναζήτησι έγινε Ορθόδοξος. στο βιβλίο του Dancing Alone, The Quest for Orthodox Faith in the Age of False Religion, Regina Orthodox Press, Salisburg, USA (σε ελλη­νική μετάφρασι με τίτλο: Αναζητώντας την Ορθόδοξη Πίστη στον αιώνα των ψεύτικων θρησκειών.2 εκδ. Μακρυ­γιάννη, Κοζάνη 2004), δίνει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, που αποκαλύπτουν την έκπτωσι του προτεσταντι­σμού από την Αλήθεια της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Προέκτασι και αναπόφευκτη συνέπεια του διαχριστιανικού συγκρητισμού αποτελεί ο διαθρησκειακός συγκρη­τισμός, ο όποιος αναγνωρίζει δυνατότητα σωτηρίας σε όσους ανήκουν σε μία από τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ορθόδοξος επίσκοπος έγραψε ότι «κατά βάθος, μία εκκλησία και ένα τέμενος [τζαμί]... αποβλέπουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του ανθρώπου»3. Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός δεν διστάζει ακόμη ν' αναγνώριση σωτηριώδεις οδούς σ' όλες τις θρησκείες του κόσμου4. Πρό ολίγων ετών καθηγητης τού Πανεπιστημίου Αθηνών έγραψε ότι ημπορεί ν' ανάψη κερί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, όπως και μπροστά στο άγαλμα μιας από τις θεές του Ινδουισμού.
Ορθόδοξοι επίσκοποι, κληρικοί και θεολόγοι έχουν δυστυχώς επηρεασθή από την συγκρητιστική αυτή νοο­τροπία. Με τις θεολογικές τους απόψεις, τις οποίες οι εκκοσμικευμένοι άρχοντες και διανοούμενοι συνήθως ακούουν και αναγνωρίζουν ως Ορθόδοξες, συντελούν ώστε η νοοτροπία αυτή να υπερβή τα στενά όρια των προσωπικών τους αντιλήψεων και ν' αποτελέση «γραμμή» με στόχους και επιδιώξεις. Σε αυτή την προο­πτική η αγάπη, χωρίς αναφορά στην δογματική αλήθεια, καθιερώνεται κριτήριο ενότητος των Χριστιανών, ενώ η εμμονή στις παραδοσιακές Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις αποδοκιμάζεται ως μισαλλοδοξία και φονταμενταλισμός.
Όσον αφορά το πως η οικουμενιστική νοοτροπία οικοδομεί τον τύπο μιας κατ' επίφασιν χριστιανικής ταυ-
τότητος της Ευρώπης, είναι χαρακτηριστικές οι «δεσμεύ­σεις» των εκπροσώπων των χριστιανικών εκκλησιών πού υπέγραφαν την Οικουμενική Χάρτα στις 22 Απριλίου 20015.
Όμως η «χριστιανική» αυτή ταυτότητα της Ευρώπης πολύ απέχει από την αληθινή χριστιανική ταυτότητα των ευρωπαϊκών λαών. Πρέπει να τονισθή με κάθε έμφασι ότι αδικείται η Ευρώπη, όταν της προσάπτωμε μία ταυτό­τητα πού δεν είναι αληθινά χριστιανική αλλά μόνο κατ' επίφασι. Ένας νοσηρός, ένας νοθευμένος, Χριστιανισμός δεν είναι ο Χριστιανισμός των κατακομβών της Ρώμης, του αγίου Ειρηναίου Λουγδούνου, των Ορθοδόξων μοναχών της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, γενικώς ο Χρι­στιανισμός της πρώτης χιλιετίας. Ένας νοθευμενος Χρι­στιανισμός δεν ημπορεί να προστατεύση την Ευρώπη από την εισβολή μη χριστιανικών αντιλήψεων και ηθών στις κοινωνίες της.
Είναι ήδη γνωστό ότι οι πολλοί Ευρωπαίοι κουράσθη­καν από τον ξηρό ορθολογισμό, νοσταλγούν τον χαμένο μυστικισμό, και γι' αυτό ασπάζονται τον μουσουλμανι-σμό, τον βουδισμό ή τον ινδουισμό, παραδίδονται στον εσωτερισμό ή επιδιώκουν μεταφυσικές εμπειρίες σε νεοεποχιτικά κινήματα. Αναφέρεται ότι μόνο στην Ιταλία λειτουργούν περί τα 500 μουσουλμανικά τεμένη, ενώ στην Γαλλία το 5% τού πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία κατέχει την Αλήθεια. Στο κέντρο της έχει τον Χριστό. Σε αυτήν όλα είναι θεανθρώ-πινα, γιατί όλα προσφερόμενα στον Θεάνθρωπο Κύριο χαριτώνονται από την άκτιστο Χάρι τού Αγίου Πνεύμα­τος. Γι' αυτό ημπορεί ν' αναπαύση τις ψυχές πού αναζη-
τούν καλοπροαίρετα την ελευθερία τους από τον ασφυ­κτικό κλοιό του ορθολογισμού, του επιστημονισμού, τού υλισμού, τού ιδεαλισμού, της τεχνοκρατίας. Γι' αυτό δεν πρέπει να συρθή η Ορθοδοξία μέσα στην συγκρητιστική χοάνη, δεν πρέπει να χαθή η έλπίς τού σύμπαντος κόσμου.
* * *
Ως Ορθόδοξοι ποιμένες και ως Ορθόδοξοι πιστοί έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε την ιερά παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεως μας. Ο Απόστολος των Εθνών παραγγέλλει στους πρεσβυτέρους της Εφέσου και στους ποιμένας της Εκκλησίας μέχρι σήμερα: «Προσέχετε ουν έαυτοίς και παντί τω ποιμνίω, εν ω υμάς το Πνεύμα το 'Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Έκκλησίαν τού Θεού, ην περιεποιήσατο διά τού ιδίου αίματος» (Πράξ. κ' 28). Και ο ίδιος στον πιστό λαό της Θεσσαλονίκης και όλης της Εκκλησίας: «αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τάς παραδόσεις, ας έδιδάχθητε» (Β' Θεσσ. β' 15).
Η Γηραιά Ηπειρος στον τομέα της Πίστεως έχει αστοχήσει. Η Νέα Εποχή απειλεί ανοικτά πλέον τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με αποχριστιανισμό. Δεν είναι παράδοξο. Η Ευρώπη έστρεψε τα νώτα στον Χριστό, κάποτε τον έδιωξε, όπως εύστοχα παρατηρούν ο Ντο-στογιέφσκυ στον Μέγα Ιεροεξεταστή6 και ο άγιος Νικό­λαος επίσκοπος Ζίτσης7.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να εκδήλωση το χάρι­σμα και την αποστολή της, να διακήρυξη στους λαούς της Ευρώπης ότι, εάν υπάρχη κάτι πού μπορεί να σώση την Ευρώπη σε αύτη την κρίσιμη φάσι της ιστορίας της, είναι η Ορθοδοξία. Ας μη στερήσουμε εμείς οι ίδιοι από την Ορθόδοξο Εκκλησία μας την δυνατότητα να δώση αυτό το σωτήριο μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης, εξισώνο­ντας την Ορθόδοξο Πίστι με την αίρεσι στην συγκεχυμένη προοπτική και το ασαφές όραμα του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Μπορούμε να συντελέσουμε σε έναν υγιή, απολύτως Ορθόδοξο, Οικουμενισμό, αποκαλύπτο­ντας στους ετεροδόξους Χριστιανούς το Μυστήριο του Θεανθρώπου και της Εκκλησίας Του, και διακηρύσσο­ντας μαζί με τον μακαριστό και ομολογητή Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς: «Η έξοδος απ' όλα τα αδιέξοδα, ανθρω­πιστικά, οικουμενιστικά. παπιστικά, είναι ο ιστορικός Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός και το ιστορικόν θεανθρώπινον οικοδόμημα Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η αιωνία Κεφαλή και η οποία είναι το αιώνιον αυτού Σώμα. Η Αποστολική, Αγιοπατερική, Αγιοπαραδοσιακή, Αγιοσυνοδική, Καθολική Ορθόδοξος Πίστις είναι το φάρμακον της αναστάσεως από όλας τας αιρέ­σεις, όπως και αν αύται ονομάζωνται. Εις τελευταίαν άναλυσιν, κάθε αίρεσις είναι από τον άνθρωπον και "κατ' άνθρωπον"· κάθε μία από αυτάς τοποθετεί τον άνθρωπον εις την θέσιν του Θεανθρώπου, αντικαθιστά τον Θεάνθρωπον διά του άνθρωπου. Με τούτο αρνείται και απορ­ρίπτει την Εκκλησίαν... Η μόνη σωτηρία από αυτό είναι η αποστολική θεανθρωπίνη πίστις, δηλαδή ολική επι­στροφή εις την θεανθρωπίνην οδόν των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων. Τούτο δε σημαίνει επιστροφήν εις την άμωμον ορθόδοξον πίστιν των και εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις την κεχαριτωμένην θεανθρωπίνην ζωήν των εν τη Εκκλησία διά του Αγίου Πνεύματος, εις την εν Χριστώ ελευθερίαν των... Άλλως, χωρίς την Αποστολικήν και αγιοπατερικήν οδόν, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν ακολούθησιν όπισθεν του μόνου αλη­θινού Θεού εις όλους τους κόσμους, και την λατρείαν του μόνου αληθινού και Αειζώου Θεού, τού Θεανθρώπου και Σωτήρος Χριστού, είναι βέβαιον ότι ό άνθρωπος θα καταποντισθή εις την νεκράν θάλασσαν της ευρωπαϊκής πολιτισμένης ειδωλολατρίας και αντί του Ζώντος και Αληθινού Θεού θα λατρεύση τα ψευδοείδωλα του αιώνος τούτου, εις τα οποίια δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε αναστα-σις, ούτε θέωσις διά το θλιμμένον ον, το όνομαζόμενον άνθρωπος»8.
Υποσημειώσεις
Ι.Άρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Όσιου Γρηγορίου Αγίου Όρους, Η Έκκλησιολογική Αυτοσυνειδησία των Ορθοδόξων από της Αλώσεως μέεχρι των αρχών τουύ 20ού αιώνος, στον συλλογικό τόμο ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΚΟΝ (αφιέρωμα στον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Διονύσιο), Θεσ­σαλονίκη 1999.σ. 124. Βλ. επίσης Αθανασίου Γιέβτιτς, επισκόπου Βανάτου (νύν πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης), Η Ουύνία ενα­ντίον της Σερβικής Ορθοδοξίας, στον συλλογικό τόμο Η ΟΥΝΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, έκδ. Αρμός, Αθήναι 1992. Περί της δραστη­ριότητος της Ουνίας στην Τρανσυλβανία, βλ. 30 Βίοι Ρουμάνων Αγίων, εκδ. Όρθοδόξου Κυψέλης,Θεσ/νίκη 1992,σ. 123.
2. Dimitru Staniloae, Για έναν "Ορθόδοξο Οικουμενισμό, εκδ. Άθως,Πειραιεύς1976,σ. 19-20.
3. Όρθοδοξία και Ισλάμ, eκδ. Ιεράς Μονής Oσίου Γρηγορίου 1997,σ. 16.4.Ένθ'aνωτ.,σ.9-11.
5. Βλ. Περιοδ. Απόστολος Βαρνάβας, Λευκωσία Κύπρου, τ. 10/2001, σ. 411-423.
6. Φ. Ντοστογιέβσκυ, Αδελφοί Καραμάζωφ, eκδ. Γκοβόστη. Αθήναι, σ. 99-121.
7. Aρχιμ. Iουστίνου ΤΙόποβιτς, Όρθόδοξος1Εκκλησία καιΟικουμενι­σμός,εχδ. Όρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974.σ. 238 και 251-252.
8. Ένθ'ανωτ.σ. 256-257.
(Άγιον Όρος, 24 Μαρτίου 2006)

Τελικό Ανακοινωθέν Δ΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη


Γράφει η Romfea.gr , Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Σαμπεζύ -

Η Δ’ Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις, συγκληθείσα υπό της Α.Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, τη συμφώνω γνώμη των Μακαριωτάτων Προκαθημένων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, εκφρασθείση κατά την εν Φαναρίω από 10ης έως 12ης Οκτωβρίου 2008 Ιεράν Σύναξιν αυτών, συνήλθεν εις το εν Σαμπεζύ Γενεύης Ορθόδοξον Κέντρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου από 6ης μέχρι 12ης Ιουνίου 2009.
Αι εργασίαι της Διασκέψεως ήρξαντο δια Πανορθοδόξου Θείας Λειτουργίας κατά την ημέραν της Πεντηκοστής, διεξήχθησαν δε υπό την προεδρίαν του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου, εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχου, τη συνδρομή και του Γραμματέως επί της προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελβετίας κ. Ιερεμίου. Εις τας εργασίας της Διασκέψεως συμμετέσχον εκπρόσωποι πασών των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, τη προσκλήσει της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.

Οι Προκαθήμενοι των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών απέστειλαν χαιρετισμούς εις τους συμμετέχοντας της Διασκέψεως δια μηνυμάτων η και δια των εκπροσώπων αυτών.

Τα μέλη της Διασκέψεως απέστειλαν τηλεγραφήματα προς πάντας τους Προκαθημένους των κατά τόπους Εκκλησιών, εξαιτούμενοι τας προσευχάς και τας ευλογίας αυτών δια το προκείμενον αυτοίς έργον.

Θέμα της Δ’ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως ήτο, συμφώνως προς την βούλησιν των Προκαθημένων και των αντιπροσώπων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, εκφρασθείσαν εις το Μήνυμα της εν Φαναρίω Ιεράς Συνάξεως αυτών (Οκτώβριος 2008), η συζήτησις επί του ζητήματος της κανονικής οργανώσεως της Ορθοδόξου Διασποράς.

Η σχετική απόφασις περί της ημερησίας διατάξεως ελήφθη υπό της Διασκέψεως κατά την έναρξιν των εργασιών αυτής.

Η Διάσκεψις εξήτασε τα υπό της Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής προετοιμασθέντα κείμενα εις τας εν Σαμπεζύ συνελεύσεις αυτής, ήτοι α) από 10ης έως 17ης Νοεμβρίου 1990 και β) από 7ης έως 13ης Νοεμβρίου 1993, ως επίσης και το κείμενον του εν Σαμπεζύ συγκληθέντος Συνεδρίου Κανονολόγων από 9ης μέχρι 14ης Απριλίου 1995. Τα κείμενα ταύτα, εις τα οποία εγένοντο διευκρινήσεις, συμπληρώσεις, διορθώσεις και προσθήκαι, ενεκρίθησαν ομοφώνως.

Η Διάσκεψις εξέφρασε την κοινήν βούλησιν πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών δια την επίλυσιν του προβλήματος της κανονικής οργανώσεως της Ορθοδόξου Διασποράς, συμφώνως προς την εκκλησιολογίαν, την κανονικήν παράδοσιν και πράξιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η Διάσκεψις απεφάσισε την ίδρυσιν νέων Επισκοπικών Συνελεύσεων εις ωρισμένας περιοχάς του κόσμου δια την διευθέτησιν του ζητήματος της Διασποράς, ήτοι των εκτός των παραδοσιακών ορίων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών εγκατεστημένων ορθοδόξων πιστών.

Πρόεδροι των Συνελεύσεων είναι οι πρώτοι των εν τη περιοχή εκείνη επισκόπων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εν απουσία δε αυτών οι επόμενοι κατά την τάξιν των Διπτύχων των Εκκλησιών.



Μέλη των Συνελεύσεων τούτων είναι πάντες οι υπό πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανεγνωρισμένοι ως κανονικοί επίσκοποι, οι οποίοι ποιμαίνουν τας εις εκάστην περιοχήν υφισταμένας κοινότητας.

Αποστολή των Επισκοπικών Συνελεύσεων είναι η ανάδειξις και προαγωγή της ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η κοινή ποιμαντική διακονία των ορθοδόξων πιστών της περιοχής και η από κοινού μαρτυρία αυτών προς τον κόσμον.

Αι αποφάσεις των Επισκοπικών Συνελεύσεων λαμβάνονται επί τη βάσει της αρχής της ομοφωνίας των Εκκλησιών, αι οποίαι εκπροσωπούνται εις αυτάς δι’ επισκόπων.


Η Διάσκεψις ενέκρινεν επίσης δια διευκρινήσεων, διορθώσεων και συμπληρώσεων το σχέδιον Κανονισμού λειτουργίας των Επισκοπικών Συνελεύσεων, δια του οποίου καθορίζονται αι βασικαί αρχαί οργανώσεως και λειτουργίας αυτών.

Τα υπολειπόμενα θέματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ήτοι του τρόπου ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου και του Αυτονόμου, ως και της τάξεως των Διπτύχων, θα εξετασθούν υπό των επομένων Συνελεύσεων των Διορθοδόξων Προπαρασκευαστικών Επιτροπών και θα υποβληθούν εις τας επομένας Προσυνοδικάς Πανορθοδόξους Διασκέψεις προς έγκρισιν.

Εν Σαμπεζύ Γενεύης, τη 12η Ιουνίου 2009.

Ο Πρόεδρος της Διασκέψεως
† ο Περγάμου Ιωάννης

Το παθητικό κάπνισμα βλάπτει σοβαρά (και) τη μνήμη!

Εκτός από τα ήδη γνωστά, δηλαδή έκλυση παραγόντων άσθματος, καρδιαγγειακών και καρκίνου, το παθητικό κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο πτώσης στις γνωστικές λειτουργίες, όπως είναι η μνήμη και η μάθηση.
Προηγούμενες έρευνες έχουν ήδη δείξει ότι το κάπνισμα μπορεί να προκαλεί προβλήματα στις γνωστικές λειτουργίες.
Στη νέα έρευνα που έγινε σε συνεργασία δύο μεγάλων πανεπιστημίων, του Κέιμπριτζ στη Βρετανία και του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ, αναλύθηκαν δείγματα σάλιου από 5.000 ενήλικες, μη καπνίζοντες ηλικίας 50 ετών και άνω, στους οποίους μετρήθηκαν τα επίπεδα κοτινίνης, βασικού συστατικού που παράγεται από τη διάσπαση της νικοτίνης στον οργανισμό.
Οι μετέχοντες στην έρευνα υπεβλήθησαν επίσης σε μία σειρά από νευροψυχολογικά τεστ, τα οποία εκτίμησαν τις ικανότητες απομνημόνευσης, υπολογισμού και ανάκλησης πληροφοριών, όπως για παράδειγμα να αναφέρουν τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ζώων σε ένα λεπτό.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι αυτοί που είχαν τα υψηλότερα ποσοστά κοτινίνης στον οργανισμό τους παρουσίαζαν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων στις γνωστικές λειτουργίες.
Ο συσχετισμός αυτός δεν εντοπίστηκε μόνο στους πρώην καπνιστές, αλλά και στους ανθρώπους που δεν είχαν καπνίσει ποτέ, αλλά βρίσκονταν αρκετά συχνά σε κλειστούς χώρους με καπνιστές.
Μεταξύ των πιθανών αιτιολογιών, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι το παθητικό κάπνισμα μπορεί να ευνοεί τα καρδιολογικά νοσήματα και ότι αυτά με τη σειρά τους αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων στις γνωστικές λειτουργίες και την έκλυση άνοιας.
Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση «British Medical Journal».
ΤΑ ΝΕΑ, 10/6/2009, Επιμέλεια: Γιάννης Δεβετζόγλου

Πάτμος, ηλιοβασίλεμα

Ηλιοβασίλεμα στον Χοχλακά

Νερό:

Απαραίτητο για την ζωή μας

Αναδημοσίευση από: Υγείαonline, Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009


Μόνο όποιος έχει ζήσει την βασανιστική δίψα μπορεί να έχει μία αμυδρή υποψία της ανάγκης που έχει ο ανθρώπινος οργανισμός για νερό. Αν χάσουμε το 10% νερού του οργανισμού μας, χάνουμε μαζί και την ικανότητα της σωματικής μας δραστηριότητας. Όταν γεννιόμαστε είμαστε κατά το 75% του βάρους μας νερό, όσο μεγαλώνουμε ανάλογα με το φύλο και την ηλικία το νερό μειώνεται περίπου στο 60%. Και δεν πρέπει να ελαττωθεί άλλο.

Καθαρό ή αναμεμιγμένο με άλλα μόρια, το νερό αναπτύσσει διάφορες βιολογικές λειτουργίες που κυμαίνονται από την πέψη και τον μεταβολισμό μέχρι τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος. Το νερό του ανθρώπινου σώματος χωρίζεται σε δύο μεγάλα τμήματα. Αυτό που βρίσκεται εντός των κυττάρων (ενδοκυττάριο) και αποτελεί το 50% του σωματικού βάρους και αυτό που βρίσκεται εκτός κυττάρων (εξωκυττάριο), αντιστοιχώντας στο περίπου 20% του σωματικού βάρους. Το νερό που υπάρχει στο αίμα μας είναι εξωκυττάριο και αντιπροσωπεύει το 5% του βάρους μας. Το νερό ως τρόφιμο Το νερό αποτελεί τον κυριότερο διαλύτη για τις βιταμίνες, τα μέταλλα, τα αμινοξέα, τη γλυκόζη και άλλα θρεπτικά συστατικά. Παράλληλα, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της πέψης, της απορρόφησης και μεταφοράς των θρεπτικών συστατικών των τροφίμων στους ιστούς, ενώ ταυτοχρόνως συμμετέχει στην εξουδετέρωση και αποβολή των τοξινών και των άχρηστων υποπροϊόντων του μεταβολισμού από το σώμα. Μια ακόμη σημαντική λειτουργία του νερού είναι η θερμορύθμιση, δηλαδή η διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματος σε φυσιολογικά επίπεδα, ανεξάρτητα από τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας του εξωτερικού περιβάλλοντος.

Η ανεπαρκής ενυδάτωση του οργανισμού και οι αυξημένες απώλειες υγρών λόγω έντονης σωματικής δραστηριότητας μπορεί να οδηγήσουν στην αφυδάτωση. Ως αφυδάτωση ορίζεται η απώλεια υγρών που ξεπερνά το 1% του σωματικού βάρους, αλλά έχει διαβαθμίσεις - κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή . Ακόμη, πάντως, και η ήπια αφυδάτωση, δηλαδή η απώλεια υγρών από τον οργανισμό που κυμαίνεται από 1% έως 2% του συνολικού σωματικού βάρους, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ομαλή λειτουργία του, προκαλώντας: Πονοκεφάλους, κόπωση, οξυθυμία, αδυναμία συγκέντρωσης και μειωμένη απόδοση σε πνευματικές δραστηριότητες . Μειωμένη απόδοση στα αθλήματα Προβλήματα υγείας, όπως κυστίτιδες, δυσκοιλιότητα, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος κλπ. Αύξηση του κινδύνου αναπτύξεως προβλημάτων στους νεφρούς, όπως δημιουργία λίθων. Όταν η αφυδάτωση είναι πιο σοβαρή, δηλαδή ανέρχεται στο 3%-5% του συνολικού σωματικού βάρους, ο πάσχων μπορεί να εκδηλώσει δυσκολίες στην κατάποση, θολή όραση, ξηροδερμία και ρυτίδωση του δέρματος, μυϊκούς σπασμούς ή ακόμη και παραισθήσεις. Αίσθημα δίψας Κύριος παράγοντας ρύθμισης της ενυδάτωσης του οργανισμού είναι το αίσθημα της δίψας. Δυστυχώς, όμως, για να εκδηλωθεί στον άνθρωπο το αίσθημα αυτό πρέπει να εμφανίζει απώλεια υγρών που κυμαίνεται από 0,8 έως 2%, δηλαδή να έχει ήδη αναπτυχθεί ήπια αφυδάτωση. Εκτός αυτού, ο μηχανισμός της δίψας μπορεί να επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες του περιβάλλοντος.

Η αυξημένη θερμοκρασία και η υγρασία αυξάνουν τις άδηλες απώλειες από την αναπνοή και τον ιδρώτα, με σκοπό τη διατήρηση της θερμοκρασίας του οργανισμού και την καλύτερη λειτουργία του. Οι ανάγκες του οργανισμού Αν και το ανθρώπινο σώμα παράγει καθημερινά ορισμένη ποσότητα νερού, αυτή δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες του. Γι' αυτό, είναι απαραίτητη η επιπλέον πρόσληψη υγρών μέσω της διατροφής. Οι καθημερινές ανάγκες ενός ατόμου σε νερό ποικίλουν και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες ζωής του, αλλά και από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του οργανισμού του. Σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις, η πρόσληψη νερού πρέπει να κυμαίνεται περίπου στο 1 ml ανά θερμίδα ενεργειακής κατανάλωσης για άτομα που ζουν σε περιβάλλοντα με κανονική θερμοκρασία. Για έναν άνδρα, λ.χ., που καταναλώνει κατά μέσον όρο 3.000 θερμίδες ( Kcal ) την ημέρα, συνιστάται καθημερινή πρόσληψη υγρών της τάξης των τριών λίτρων. Τμήμα αυτής της ποσότητας καλύπτεται από τα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά, αλλά η υπόλοιπη πρέπει να καλυφθεί με κατανάλωση υγρών.

Σε περίπτωση αθλούμενων, οι συστάσεις τροποποιούνται ανάλογα με το άθλημα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό πραγματοποιείται. Ευάλωτες ομάδες Ιδιαίτερα σημαντική είναι η κάλυψη των αναγκών σε υγρά για τέσσερις ειδικές πληθυσμιακές ομάδες:

Τους ηλικιωμένους. Οι ηλικιωμένοι, λόγω της μείωσης του αισθήματος της δίψας, συχνά, αντιμετωπίζουν προβλήματα σωστής ενυδάτωσης. Για το λόγο αυτό, απαιτείται η παρακολούθηση της πρόσληψης υγρών των ηλικιωμένων ατόμων και η παρέμβαση, όπου απαιτείται, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες τους σε υγρά.

Τις εγκύους. Οι ανάγκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αυξάνονται σημαντικά, κυρίως λόγω των αυξημένων απωλειών σε υγρά.

Τις γυναίκες που θηλάζουν τα μωρά τους. Οι ανάγκες τους είναι ακόμη μεγαλύτερες απ' ότι στην εγκυμοσύνη, προκειμένου να καλυφθούν οι απώλειες από την παραγωγή γάλακτος και την κατανάλωσή του από το μωρό.

Τα παιδιά. Κινδυνεύουν περισσότερο από αφυδάτωση σε σύγκριση με τους ενήλικες, διότι οι μηχανισμοί της δίψας δεν είναι καλά ανεπτυγμένοι στις μικρότερες ηλικίες. Το επακόλουθο είναι να αναπτύσσεται το αίσθημα της δίψας στα παιδιά όταν ήδη έχει χαθεί σημαντική ποσότητα υγρών από το σώμα. Επιπλέον, η αφυδάτωση και η θερμοπληξία εμφανίζεται πολύ πιο απότομα στα παιδιά σε σχέση με τους ενήλικες, καθιστώντας απαραίτητη τη λήψη υγρών, ακόμη και όταν αυτά δεν διψούν. Οι ανάγκες των παιδιών Η επαρκής κάλυψη των αναγκών των παιδιών σε νερό είναι ιδιαίτερα σημαντική διότι: Δεν μπορούν να χειριστούν τις ακραίες θερμοκρασίες το ίδιο καλά με τους ενήλικες, επειδή έχουν λιγότερες απώλειες μέσω της εφίδρωσης Ζεσταίνονται περισσότερο κατά τη διάρκεια της σωματικής δραστηριότητας Συγκριτικά με το βάρος τους, η επιφάνεια σώματός τους είναι μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να είναι πιο ευαίσθητα σε αλλαγές της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος Οι ανάγκες των παιδιών σε υγρά παρουσιάζουν διακυμάνσεις, αναλόγως με την ηλικία τους. Για τις ηλικίες 1 έως 6 ετών : απαιτούνται 65-90 ml νερό ανά κιλό σωματικού βάρους (περίπου 1 λίτρο για ένα παιδί με βάρος 15 κιλά) Για τις ηλικίες 7 έως 10 ετών: απαιτούνται 55-65 ml νερό ανά κιλό σωματικού βάρους (1,8 λίτρα για ένα παιδί που ζυγίζει 30 κιλά ) Για τις ηλικίες 11 έως 18 ετών: απαιτούνται 40-50 ml νερό ανά κιλό σωματικού βάρους (2,2 λίτρα για έναν έφηβο με βάρος 45 κιλά ) Συνέπειες αφυδάτωσης στα παιδιά Όπως προαναφέρθηκε, η αφυδάτωση εμφανίζεται πολύ πιο απότομα στα παιδιά απ' ότι στους ενήλικες. Όταν το σώμα είναι αφυδατωμένο, η θερμοκρασία του αυξάνεται και αρχίζει να υπερθερμαίνεται - ιδίως ο εγκέφαλος. Απώλεια σωματικών υγρών κατά 2%, μπορεί να προκαλέσει μείωση στην απόδοση των παιδιών σε σωματικές και πνευματικές δραστηριότητες κατά 20%, ενώ αντίστοιχη απώλεια του 3% των υγρών του σώματος μπορεί να προκαλέσει σοβαρής μορφής θερμοπληξία, μια κατάσταση στην οποία τα παιδιά είναι πολύ πιο ευάλωτα από τους ενήλικες. Ένας ακόμη λόγος που ενισχύει τις ιδιαίτερες ανάγκες των παιδιών σε νερό είναι το ότι οι μηχανισμοί της δίψας δεν είναι τόσο αναπτυγμένοι στις μικρότερες ηλικίες. Ως αποτέλεσμα, το αίσθημα της δίψας στα παιδιά δημιουργείται, όταν ήδη έχει χαθεί σημαντική ποσότητα υγρών από το σώμα, ποσότητα που κυμαίνεται από το 0,8% έως 2% του σωματικού βάρους . Γι' αυτό και τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να καταναλώνουν νερό ακόμη και αν δε διψούν. Συνήθως, σκεφτόμαστε ότι ο κίνδυνος αφυδάτωσης στα παιδιά αφορά μόνο στους καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι υψηλές θερμοκρασίες προκαλούν πιο γρήγορα την αύξηση της θερμοκρασίας. Ωστόσο, το ντύσιμο με πολλά ρούχα, σε πιο κρύες εποχές του χρόνου, εμποδίζει την εξάτμιση του ιδρώτα, με αποτέλεσμα οι «ψυκτικοί» μηχανισμοί του σώματος να είναι ανεπαρκείς. Για το λόγο αυτό, η δίψα στα παιδιά δεν αποτελεί ένδειξη των αναγκών τους σε νερό. Τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να καταναλώνουν νερό ακόμη και όταν δεν αισθάνονται διψασμένα.

Πρόληψη αφυδάτωσης Πώς μπορεί να αποφευχθεί η αφυδάτωση σε παιδιά που αθλούνται; Βασικός στόχος πρέπει να είναι η ενθάρρυνση των αθλούμενων παιδιών, αλλά και των προπονητών, των γονιών και των άλλων ατόμων της ομάδας, στην κατανάλωση υγρών, ακόμη και όταν δεν αισθάνονται το αίσθημα της δίψας. Υγρά, με βασική προτεραιότητα το νερό πρέπει πάντα να είναι διαθέσιμα, σε κατάλληλη θερμοκρασία, καθόλη τη διάρκεια της άθλησης, ώστε να διευκολύνεται η κατανάλωση επαρκών ποσοτήτων υγρών από το παιδί. Στόχο αποτελεί η κατανάλωση υγρών σε χρονικά διαστήματα των 10-15 λεπτών, ακόμη και αν το αίσθημα της δίψας δεν είναι προφανές. Το νερό θα πρέπει να είναι σε κατάλληλη θερμοκρασία, ώστε να καταναλώνεται ευκολότερα και σε μεγαλύτερες ποσότητες. Από μελέτες σε ενήλικους, που όμως θα μπορούσαν να γενικευτούν και στα παιδιά έχει αποδειχτεί ότι η μείωση της θερμοκρασίας των πόσιμων υγρών (και του νερού) στους 10 0 C το καθιστά πιο εύληπτο. Ένας τρόπος ελέγχου για το αν ένα παιδί καταναλώνει αρκετά υγρά, κατά τη διάρκεια της άσκησης, είναι η παρακολούθηση του σωματικού του βάρους, πριν και μετά τη σωματική δραστηριότητα. Τα παιδιά που δεν καταφέρνουν να διατηρούν το σωματικό τους βάρος μετά την άθληση θα πρέπει να ενθαρρύνονται, ώστε να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες υγρών πριν ξεκινήσουν να αθλούνται. Οι συνήθεις απώλειες σε υγρά κατά τη διάρκεια της άσκησης είναι: 1 ώρα προπόνηση: 224 ml 45 min κολύμβησης: 280 ml 45 min basket : 670 ml 1 ώρα ποδηλασία: 930 ml 2 km τρέξιμο: 670 ml Σχολικό περιβάλλον και νερό Για τα παιδιά που δαπανούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους στο σχολικό περιβάλλον, η επαρκής πρόσληψη υγρών καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τη διαθεσιμότητα υγρών και νερού στο σχολείο.

Εκτός από τις διαθέσιμες εγκαταστάσεις για παροχή νερού (ψύκτες κ.λ.π.), σημαντικό είναι να εξασφαλίζεται διαθεσιμότητα εμφιαλωμένου νερού στα παιδιά, το οποίο διασφαλίζει την ασφάλεια και τη σταθερή ποιότητά του. Ταυτόχρονα, το εμφιαλωμένο νερό διασφαλίζει την απρόσκοπτη πρόσβαση των παιδιών σε αυτό. Η επαρκής κατανάλωση νερού, κατά τη διάρκεια της ημέρας, είναι εξαιρετικά σημαντική για τη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Η χαμηλή πρόσληψη υγρών έχει σχετιστεί με ποικίλα προβλήματα υγείας στα παιδιά, αλλά και με μειωμένη πνευματική και σωματική απόδοση σε πνευματικές και αθλητικές δραστηριότητες, αντίστοιχα. Αντίθετα, η επαρκής πρόσληψη νερού βελτιώνει σημαντικά την ικανότητα συγκέντρωσης και την ετοιμότητα του παιδιού, ενισχύει την μαθησιακή ικανότητά του και ταυτόχρονα επιδρά θετικά στην συμπεριφορά του, μειώνοντας την ευερεθιστότητα και την επιθετικότητα. Συνήθως, η δυνατότητα κατανάλωσης υγρών περιορίζεται στα διαλείμματα, με αποτέλεσμα τα παιδιά να καταναλώνουν ελάχιστα υγρά, κατά τη διάρκεια των 6-7 ωρών που δαπανούν στο σχολείο (ή και για ακόμη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αν μετά το σχολείο ακολουθούν εξωσχολικές δραστηριότητες). Αυτό γίνεται αντιληπτό από διάφορες μελέτες, στις οποίες διαπιστώνεται σημαντικά χαμηλότερη πρόσληψη υγρών από τα παιδιά στις σχολικές ημέρες, σε σύγκριση με τις ημέρες του Σαββατοκύριακου.

Νερό και άθληση Άμεση συνέπεια της αυξημένης ενεργειακής κατανάλωσης, κατά τη διάρκεια της άθλησης, είναι η αύξηση της θερμότητας στο σώμα. Η εφίδρωση και η εξάτμιση του ιδρώτα αποτελεί τη βασική οδό για αποβολή θερμότητας, μία διαδικασία που παρατηρείται σε μεγαλύτερο βαθμό σε θερμά και εύκρατα κλίματα.

Μολονότι, όμως, η εφίδρωση αποτελεί ένα είδος «φυσικού ψυκτικού μηχανισμού» για το σώμα, ταυτόχρονα αυξάνει τις απώλειες σε υγρά και ηλεκτρολύτες, όπως είναι το νάτριο και το χλώριο. Για να αποφευχθεί η υπερβολική απώλεια υγρών και ηλεκτρολυτών, απαιτείται επαρκής αναπλήρωση των απωλειών. Η αναπλήρωση, όμως, των υγρών δεν είναι πάντα εφικτό να πραγματοποιηθεί αμέσως ή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και αυτό γιατί ο μηχανισμός της δίψας, ο οποίος καθορίζει την πρόσληψη υγρών, τις περισσότερες φορές υποεκτιμά τις πραγματικές ανάγκες μας σε υγρά, κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης άσκησης. Η ανεπαρκής αυτή πρόσληψη υγρών, πιθανόν, να έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση αφυδάτωσης, ακόμη και σε περιπτώσεις που προσφέρονται υγρά ή νερό, αλλά ο αθλούμενος δεν επιλέγει να τα καταναλώσει. Η αφυδάτωση, αν και δε φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την απόδοση σε αθλήματα δύναμης (π.χ., άρση βαρών), ωστόσο επιδρά σημαντικά σε αθλήματα αντοχής, καθώς και σε αθλήματα που απαιτούν διαύγεια πνεύματος, συντονισμό ακρίβειας κινήσεων (π.χ. ενόργανη και ρυθμική γυμναστική, μπάσκετ κλπ.). Σε περιπτώσεις αθλημάτων, στα οποία πραγματοποιείται εσκεμμένα απώλεια υγρών, με σκοπό τη μείωση του σωματικού βάρους, όπως είναι η κωπηλασία και η πάλη, η διαδικασία αυτή μπορεί να έχει δυσμενείς συνέπειες στην ψυχολογική κατάσταση των αθλούμενων, με τη δημιουργία άγχους, ευερεθιστότητας και επιθετικότητας.

Συγκεκριμένα, για την πρόληψη της αφυδάτωσης σε όσους αθλούνται προτείνεται: 24 ώρες πριν την άθληση: Λήψη ισορροπημένης δίαιτας και επαρκούς ποσότητας υγρών. Δύο ώρες πριν την άθληση: Λήψη περίπου 500 ml υγρών. Κατά τη διάρκεια της άθλησης: Κατανάλωση δροσερών υγρών (σε θερμοκρασία περίπου 15 - 22 ο C ) σε ρυθμό 110 - 220 ml κάθε 15 - 20 λεπτά. Αν η άσκηση διαρκέσει για λιγότερο από 1 ώρα: Το νερό είναι το καταλληλότερο υγρό για ενυδάτωση και αναπλήρωση των απωλειών. Αν η άσκηση διαρκέσει περισσότερο από 1 ώρα: Καλύτερη ενυδάτωση και απόδοση εξασφαλίζουν υγρά με περιεκτικότητα 4-8% σε υδατάνθρακες και ηλεκτρολύτες. Μετά την άσκηση: Απαιτείται η λήψη 900 - 1100 ml υγρών για κάθε κιλό σωματικού βάρους που χάθηκε κατά τη διάρκεια της άσκησης.

Πηγή: (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Δ' Πανορθόδοξη Σύναξη στο Σαμπεζύ

( ΠΗΓΗ: www.romfea.gr
Γράφει ο Λουκάς Α.Παναγιώτου
07 ουνίου 2009 )

Άρχισε από χθες τις εργασίες της, στο Ορθόδοξο κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης, η Δ' Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη.

Η διάσκεψη αυτή είναι Προπαρασκευαστική και στόχο έχει να προετοιμάσει τη Μεγάλη και Ιερά Σύνοδο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία σχεδιάζεται να συγκληθεί στο άμεσο μέλλον, για να εξετάσει όλα εκείνα τα ζητήματα τα οποία συσσωρεύτηκαν στο πέρασμα των αιώνων που διήλθαμε από την τελευταία Οικουμενική Σύνοδο. Τα θέματα αυτά απαιτούν ουσιαστικές λύσεις και θα βοηθήσουν στην ενίσχυση της ενότητας και την αποφυγή των διαιρέσεων στους κόλπους της ενωμένης Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Για λόγους καθαρά ιστορικούς αξίζει να αναφερθεί ότι τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν για τον σκοπό αυτό τρεις Πανορθόδοξες Διασκέψεις: η Πρώτη το 1976, η Δεύτερη το 1982 και η Τρίτη το 1986 και παράλληλα πέντε Προπαρασκευαστικές επιτροπές με την Πρώτη να συνεδριάζει στη Γενεύη το 1971, τη Δεύτερη το 1986, την Τρίτη το 1990, την Τέταρτη το 1993 και την Πέμπτη το 1999.
Όλες οι συνεδριάσεις πραγματοποιήθηκαν στο Ορθόδοξο κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Ελβετίας, εκτός από την Πρώτη Προπαρασκευαστική επιτροπή, η οποία συνεδρίασε στη Γενεύη.
Τα τελευταία δέκα χρόνια υπήρξε μια διακοπή της σύγκλησης των συνεδριάσεων και των εργασιών της προπαρασκευαστικής επιτροπής και αυτό οφείλετο σε επιπλοκή που παρουσιάστηκε στις σχέσεις μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου της Ρωσίας, για το θέμα του εκκλησιαστικού συστήματος της Εσθονίας.
Η συνάντηση των Προκαθημένων και των εκπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, τον Οκτώβριο του 2008, βοήθησε στο να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και να ανανεωθεί η Διορθόδοξη συνεργασία για την προετοιμασία της Συνόδου. Προς τούτο, μάλιστα, έχει προγραμματιστεί τον Δεκέμβριο του παρόντος έτους, τακτική συνεδρίαση της Διορθόδοξης προπαρασκευαστικής Επιτροπής.
Η παρούσα Τέταρτη Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη, η οποία ολοκληρώνει τις εργασίες της το Σάββατο 13 Ιουνίου αναμένεται ότι, εκτός των άλλων, θα εξετάσει και το αγκαθώδες θέμα του Εκκλησιαστικού συστήματος της Ορθόδοξης Διασποράς, ένα ζήτημα που προκαλεί τριγμούς και εντάσεις στην Ορθόδοξη ενότητα. Πρόκειται για ένα από τα μείζονα πνευματικά γεγονότα της εποχής μας και δημιουργήθηκε εξαιτίας των μεγάλων μεταναστευτικών ρευμάτων του 19ου και κυρίως του 20ού αιώνα.
Το ζήτημα της καθιέρωσης μιας κανονικής οργάνωσης της διασποράς, δηλαδή των κοινοτήτων που, ακριβώς, ευρίσκονται πέραν των συνόρων των παραδοσιακών Αυτοκέφαλων ή Αυτόνομων Εκκλησιών, περιλαμβάνεται στην ημερήσια διάταξη της Διάσκεψης και είναι ένα από τα κυρίαρχα θέματα που θα την απασχολήσουν.
Για το θέμα αυτό αναφέρθηκε πρόσφατα σε συνέντευξή του προς εκπροσώπους των Ελλαδικών μέσων ενημέρωσης ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «τασσόμαστε με όσα προβλέπουν οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων. Τασσόμαστε στο πλευρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που έχει τον συντονιστικό ρόλο στην Ορθοδοξία». Ξεκαθάρισε, ακόμη, ότι «οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες θα πρέπει να περιορίζονται εντός της δικαιοδοσίας τους, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει την ευθύνη διαποίμανσης και των Ορθοδόξων Χριστιανών που διαβιούν εκτός των παραδοσιακών εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών».
Στη Σύναξη του Σαμπεζύ μετέχει και η Εκκλησία της Κύπρου με αντιπροσωπεία, της οποίας ηγείται ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος και συνοδεύεται από το Χωρεπίσκοπο Μεσαορίας Γρηγόριο, υπεύθυνο του Γραφείου Διεκκλησιαστικών Σχέσεων και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Εκκλησίας Κύπρου.

ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ

πηγή: www.esos.gr

Κυριακή, 15 Φεβρουάριος 2009
Γράφει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΖΙΦΑΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΗΤΕΙΑΣ

Το σχολείο ως θεσμός κοινωνικοποίησης συμβάλλει αρκετά ή όχι στη διαπαιδαγώγηση των νέων. Η ολόπλευρη ανάπτυξη του μαθητή, που επιδιώκει η εκπαίδευση, επιβάλλει στο σχολείο να ασχοληθεί εκτός από το γνωστικό και με τον ηθικό τομέα του.
Είναι εύκολο στο μαθησιακό τομέα να βάζουμε μικρούς ή μεγάλους στόχους, αλλά και δύσκολο να τους πετυχαίνουμε πάντοτε. Στο χώρο, ωστόσο, του παιδαγωγικού και του ηθικό- συναισθηματικού τομέα πιστεύουμε ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια σημαντικών βελτιώσεων.
Η λειτουργία της σχολικής ζωής είναι κανονιστική. Επιβάλλει υποχρεώσεις και παιδαγωγικές πρακτικές με σκοπό να ρυθμίσει τη συμπεριφορά των νέων. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ρυθμίσεις αυτές συνεχώς μεταβάλλονται για να εναρμονιστούν με τις κοινωνικοοικονομικές και πολιτιστικές συνθήκες. Δηλαδή, έχουμε ξεφύγει από το σχολείο του αυταρχισμού και έχουμε περάσει στο σύγχρονο σχολείο με «χαλαρωμένο», ωστόσο, τον έλεγχο της συμπεριφοράς των νέων. Είναι φανερό ότι η συμπεριφορά των νέων σε αρκετές περιπτώσεις έχει ξεφύγει. Και αυτό συμβαίνει γιατί έχει μετατοπιστεί η φιλοσοφία της πειθαρχίας και συνακόλουθα των ποινών. Στο σύγχρονο σχολείο οι σχολικές κυρώσεις θα πρέπει να βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία με τις νέες πολιτιστικές και κοινωνικές συνθήκες. Η επιβολή της ποινής θα πρέπει να γίνεται χωρίς βιασύνη, να είναι πλήρως αιτιολογημένη, να γίνεται αποδεκτή από τους μαθητές και να μη συνιστά κλονισμό της πίστης στη δικαιοκρισία των εκπαιδευτικών. Συνδέεται, επίσης με την πρόληψη της απειθαρχίας και τη διαχείριση της σχολικής τάξης.
Είναι συχνά τα παράπονα που δεχόμαστε από τους μαθητές μας και τους γονείς τους για άδικες κυρώσεις ( ωριαία απομάκρυνση από την τάξη, αποβολές κλπ ). Και αυτό γιατί σήμερα η προβληματική συμπεριφορά των μαθητών απαιτεί εκπαιδευτικούς με αυξημένη παιδαγωγική κατάρτιση, κοινωνική ευαισθησία και ισχυρή προσωπικότητα Αν αντιληφθούν οι μαθητές ανίσχυρη προσωπικότητα του εκπαιδευτικού, τότε η πειθαρχία σε μία τάξη έχει χαθεί και έχει ως επακόλουθο τις πολλές αποβολές και την έλλειψη δικαιοκρισίας από τον εκπαιδευτικό
Η διαχείριση της σχολικής τάξης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι μαθητές εύκολα παραβαίνουν τους σχολικούς κανόνες. Η αντιμετώπιση, ωστόσο, κάθε παραβατικότητας και ο παιδαγωγικός έλεγχος είναι υπόθεση που απαιτεί τεχνικές και αρκετή ικανότητα. Για ένα λόγο επιπλέον ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κατάλογος με αντιστοιχία παραπτωμάτων και κυρώσεων Αλλος εκπαιδευτικός ζητά αυστηρότητα στην τάξη, άλλος είναι αρκετά «επιεικής». Μάλιστα ο « επιεικής» πολλές φορές «χάνει» τον έλεγχο της τάξης και αρχίζει τις τιμωρίες φοβούμενος την ακύρωση του ρόλου του. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιπτώσεις που παρατηρούνται φαινόμενα ανικανότητας διαχείρισης της σχολικής τάξης , οι παρεμβάσεις δεν είναι αποδεκτές από τον εκπαιδευτικό συνδικαλισμό « για τον κίνδυνο του ελέγχου και της χειραγώγησης».
Η παντελής έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών δεν αφήνει κανένα περιθώριο βελτίωσης της αυτοεικόνας του εκπαιδευτικού. Ο συμβουλευτικός ρόλος των σχολικών συμβούλων είναι σημαντικός Δεν είναι αρκετός , ωστόσο, να αλλάξει αρκετά την εικόνα του εκπαιδευτικού. Επίσης, επισημάνσεις των διευθυντών για τη σωστή ψυχο-παιδαγωγική συμπεριφορά των εκπαιδευτικών δεν έχουν ιδιαίτερη «βαρύτητα».
Οι μαθητές αποδέχονται τον εκπαιδευτικό που « κρατά» την τάξη χωρίς τιμωρίες.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου εκπαιδευτικού; Αυστηρός, δίκαιος, επικοινωνιακός, ευσυνείδητος, καλός δάσκαλος και παιδαγωγός με στρατηγικές παιδαγωγικού ελέγχου.
Απαιτείται ακόμη στενή συνεργασία εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών για τη διαμόρφωση κανόνων στο σχολείο. Οι μαθητές πειθαρχούν στους κανόνες και στα πρότυπα. Απαιτούν εκπαιδευτικούς ικανούς να διαχειριστούν την τάξη με υψηλό βαθμό εκπαιδευτικής και κοινωνικής συνείδησης.
* Πλήρη ανάπτυξη του θέματος (π.χ. με στρατηγικές διαχείρισης της σχολικής τάξης) με βιβλιογραφία και άλλα παιδαγωγικά και μαθητικά θέματα μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα του σχολείου μας: 1gym-siteias.las.sch.gr

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΟΨΕΤΕ..

• Σε 20 Λεπτά
Η πίεση του αίματος και οι σφυγμοί πέφτουν στο κανονικό. Η θερμοκρασία των άκρων ανεβαίνει στο κανονικό.
• Σε 8 ώρες
Το μονοξείδιο του άνθρακα στο αίμα πέφτει στο κανονικό. Το οξυγόνο ανεβαίνει σε φυσιολογικά επίπεδα.
• Σε 24 ώρες
Μειώνεται η πιθανότητα καρδιακής προσβολής.
• Σε 48 ώρες
Ενδυναμώνει η όσφρηση και η γεύση.
• Από 2 βδομάδες έως 3 μήνες
Η κυκλοφορία βελτιώνεται. Το περπάτημα γίνεται ευκολότερο. Η λειτουργία των πνευμόνων αυξάνεται κατά 30%.
• Από 1 έως 9 μήνες
Σταματάει ο βήχας και η κούραση. Η αναπνοή διαρκεί περισσότερο. Αρχίζει η ανάπλαση του ενδοθηλίου των βρόγχων.
• Μετά από 5 χρόνια
Ο θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα στον μέσο καπνιστή (ένα πακέτο την ημέρα) μειώνεται από 137/100.000 σε 72/100.000.
• Μετά από 10 χρόνια
Οι προκαρκινικές κυψέλες αντικαθίστανται. Οι πιθανότητες άλλων καρκίνων (στομάχι, λάρυγγα, οισοφάγου, κυστών, νεφρών και παγκρέατος) μειώνονται.

Τσιγάρο ή Υγεία

Διαλέξτε............

Μήνυμα
της Α.Θ.Παναγιότητος, του Οἰκουμενικου Πατριάρχου
κ.κ. Βαρθολομαίου
διά τήν παγκόσμιον ημέραν Περιβάλλοντος
(5 Ιουνίου 2009)

Η σημερινή Παγκόσμιος Ημέρα Περιβάλλοντος είναι μία αφορμή καί συγχρόνως μία μεγάλη ευκαιρία διά νά αναλογισθώμεν όλοι, ασχέτως θρησκευτικού φρονήματος, την περιβαλλοντικήν κρίσιν.
Κατά τάς ημέρας μας, περισσότερον από ποτέ, προβάλλει αδήριτος η ανάγκη νά κατανοήσωμεν όλοι ότι η περιβαλλοντική προστασία δέν ἀποτελεί ρωμαντικήν ιδεοληψίαν ωρισμένων ολίγων. Μέ τήν περιβαλλοντικήν κρίσιν καί ιδιαιτέρως την κλιματικήν αλλαγήν νά αποτελεί πλέον τήν μεγίστην απειλήν διά κάθε μορφήν ζωής εις τόν πλανήτην μας, είναι προφανής η ευθεία διασύνδεσις της προστασίας του περιβάλλοντος μέ όλας αάς εκφάνσεις της οικονομικής καί κοινωνικής ζωής.
Διά τήν Ορθόδοξον ημών Εκκλησίαν, η προστασία του περιβάλλοντος, ως θείας κτίσεως, αποτελεί μεγίστην ευθύνην διά τόν άνθρωπον, ανεξαρτήτως των υλικών ή άλλων οικονομικών ωφελειών τας οποίας δύναται αύτη να αποφέρῃ. Τόν κόσμον τούτον, τον «καλόν λίαν», ο Παντοκράτωρ Θεός εκληροδότησεν εις τήν ανθρωπότητα μέ τήν εντολήν «εργάζεσθαι καί φυλάσσειν» αυτόν. Η ευθεία όμως διασύνδεσις αυτής της θεοσδότου υποχρεώσεως διά προστασίαν της κτίσεως μέ κάθε πτυχήν της συγχρόνου οικονομικής καί κοινωνικής ζωής, ενδυναμώνει τελικώς τήν παγκόσμιον προσπάθειαν διά αναχαίτισιν της ήδη εκδηλωθείσης κλιματικής αλλαγής μέσῳ της αποτελεσματικής διεισδύσεως της περιβαλλοντικής διαστάσεως εις όλους τούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας.
Μέ τήν έναρξιν της τρίτης χιλιετίας, τα περιβαλλοντικά προβλήματα -ορατά ήδη ἀπό τόν 20όν αιώνα- απέκτησαν μίαν νέαν οξύτητα καί ήλθαν εις τό κέντρον της επικαιρότητος. Συμφώνως προς την αντίληψιν της Χριστιανικης Ορθοδόξου Εκκλησίας, το φυσικόν περιβάλλον αποτελεί μέρος της Δημιουργίας, άρα χαρακτηρίζεται από ιερότητα. Διά τούτον τον λόγον, η υποβάθμισις και καταστροφή αυτού αποτελεί πράξιν ιερόσυλον και αμάρτημα, ως περιφρόνησις προς το έργον του Θείου Δημιουργού. Το ανθρώπινον γένος είναι επίσης μέρος της Δημιουργίας. Η έλλογός του φύσις και η δυνατότης επιλογής μεταξύ του καλού και του κακού παρέχουν εις τον άνθρωπον ιδιαίτερα προνόμια, αλλά και σαφείς υποχρεώσεις. Δυστυχώς όμως, η ανθρωπίνη ιστορία παρέχει πλείστα όσα παραδείγματα καταχρήσεως των προνομίων τούτων, όπου η χρήσις και διαφύλαξις των φυσικών πόρων μετετράπη εις άφρονα εκμετάλλευσιν και συχνάκις εις την ὁλοσχερή καταστροφήν των, πράγμα το οποίον ωδήγησε κατά καιρούς εις την πτώσιν μεγάλων πολιτισμών.
Πράγματι, η μέριμνα και φύλαξις της Δημιουργίας αποτελεί ευθύνην όλων εις ατομικόν και συλλογικόν επίπεδον. Βεβαίως, αι πολιτικαί ηγεσίαι εκάστης χώρας έχουν ιδιαιτέραν ευθύνην διά να αξιολογήσουν τας καταστάσεις, να προτείνουν δράσεις, μέτρα και ρυθμίσεις, να πείσουν τας κοινωνίας διά την ορθότητα αυτών και να τας εφαρμόσουν. Είναι όμως σημαντική και η ευθύνη εκάστου ατόμου τόσον εις την προσωπικήν του ζωήν και εις τας οικογενειακάς του δραστηριότητας, όσον και εις τον ρόλον του ως ενεργού πολίτου.Προσκαλούντες άπαντας εις εγρήγορσιν διά την διαφύλαξιν αλωβήτου της φύσεως και συμπάσης της δημιουργίας, την οποίαν λίαν καλώς και με τοιαύτην θαυμαστήν σοφίαν έκτισεν ο Θεός, ευλογούμεν από του Οικουμενικού Πατριαρχείου την Παγκόσμιον Ημέραν Περιβάλλοντος, δοξολογούντες τον Δημιουργόν των απάντων, εις τον Οποίον ανήκει πάσα δόξα τιμή και προσκύνησις.

Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το ΟΝΝ άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.
Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Αρρίε. ο Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητα της. να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.
Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Αγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων. Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.
Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως ..
Aυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι.
Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας. Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται.
Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας .
Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής.
Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .
Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη. Και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό. που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα. κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το αμ πράγμα (σημαινόμενο) εννοείται με το αμ (σημαίνον).
Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν, δηλαδή, κάτι απλώς επειδή έτσι "συμφωνήθηκε1 μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν.
ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία = γη +μετρώ. προφητεία = προ + φάω. άνθρωπος = ο άναρθρων (ο αρθρώνω ν λόγο).
Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεοκ-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα Ίμυκος . Γνώσεις και Νεύτων αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Και τούτο επειδή η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση.
Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα ΟΠΩΣ : τηλέ . λάνδη =...Ι.ΛΝΙ). ΓΕΩ.,.,νάνο, μίκρο. μέγα. σκοπό....ισμύς. ΗΛΕΚΤΡΟ.......... κύκλο....... ΦΩΝΟ...... ΜΛΚΡΟ.... ΜΙΚΡΟ...... ΔΙΣΚΟ...... ΓΡΑΦΟ.... ΓΡΑΜΜΑ.... ΣΥΝ.... ΣΥΜ.... κ.λπ.. ΙΙΑΡΑΔΕΙΓΜΑ -ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ Γ Π - ΟΟΜΡΑΟΤ ϋΙδΚ -ΣΥΜΠΛΚ ΙΏΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ' αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες.
Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.
Γι' αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί Ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.

Πυρετός: Αίτια και Θεραπεία

Υγείαnline, Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Η θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος ελέγχεται από τον υποθάλαμο του εγκεφάλου στον οποίο βρίσκονται τα θερμορυθμιστικά κέντρα. Το θερμορυθμιστικό κέντρο στο φυσιολογικό άτομο, διατηρεί την θερμοκρασία του σώματος σταθερή, παρά τις περιβαλλοντικές αλλαγές, διότι εξισορροπεί τις διαταραχές θερμοκρασίας που μπορεί να προκύψουν από την μεταβολική δραστηριότητα του σώματος και την διακύμανση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ιατρικών επιστημονικών μελετών, σε υγιή άτομα ηλικίας 18 έως 40 ετών, η μέση θερμοκρασία του στόματος είναι 36,8 +_ 0,4 βαθμοί Κελσίου, με χαμηλότερα επίπεδα στις έξι το πρωί και υψηλότερα το απόγευμα στις τέσσερις με έξι το απόγευμα. Η μέγιστη φυσιολογική θερμοκρασία του στόματος είναι 37,2 στις έξι το πρωί και 37,7 στις τέσσερις το απόγευμα. Σε γυναίκες με εμμηνορρυσία, η πρωινή θερμοκρασία είναι γενικά χαμηλότερη επί δύο εβδομάδες προ της ωορρηξίας. Στη συνέχεια αυξάνεται κατά 0.6 βαθμούς Κελσίου περίπου με την ωορρηξία και παραμένει σε αυτό το επίπεδο, έως ότου αρχίσει η εμμηνορρυσία.Ο πυρετός ορίζεται ως θερμοκρασία άνω του 37,2 κατά τις πρωινές ώρες και ως θερμοκρασία άνω του 37,7 κατά τις απογευματινές ώρες από το στόμα, όπως μετράται με ειδικά θερμόμετρα στόματος. Η φυσιολογική ημερήσια διακύμανση είναι 0.5-1 βαθμός Κελσίου. Οι θερμοκρασίες στη μασχάλη είναι κατά μισό βαθμό χαμηλότερες από τις προαναφερόμενες, στο στόμα. Όσο μεγαλώνει η ηλικία, μειώνεται η ικανότητα αύξησης της θερμοκρασίας του σώματος. Η κύηση και η δυσλειτουργία των ενδοκρινών αδένων, επηρεάζουν την θερμοκρασία του σώματος. Η διαδικασία διατήρησης της θερμοκρασίας του σώματος, ανεξάρτητα από τις συνθήκες της θερμοκρασίας, που επικρατούν στο περιβάλλον, είναι σημαντική στο ανθρώπινο σώμα και υπάρχουν πολυάριθμοι ομοιοστατικοί μηχανισμοί, που περιλαμβάνουν το ρίγος κατά την έκθεση στο κρύο και την εφίδρωση σε συνθήκες καύσωνα. Η αύξηση της θερμοκρασίας του σε επίπεδα ανώτερα του φυσιολογικού, είναι πάντα παθολογικό φαινόμενο και οφείλεται είτε σε αδυναμία του σώματος να αποβάλει την πλεονάζουσα θερμότητα λόγω ανεπάρκειας των ομοιοστατικών του μηχανισμών, είτε σε άνοδο του υποθαλαμικού σημείου ρύθμισης βάσει του οποίου κινητοποιούνται οι ομοιοστατικοί μηχανισμοί λόγω ιατρικού νοσήματος. Η παθολογική άνοδος της θερμοκρασίας στην πρώτη περίπτωση, αποκαλείται ιατρικώς υπερθερμία και στην δεύτερη περίπτωση πυρετός, στο παρόν άρθρο όμως, επειδή απευθύνεται στο ευρύ κοινό, ο όρος πυρετός θα χρησιμοποιηθεί όπως είναι ευρύτερα γνωστός, δηλαδή για να περιγράψει την παθολογική αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, ανεξαρτήτως αιτιολογίας. Η μεγάλη άνοδος της θερμοκρασίας πάνω από 41 βαθμούς Κελσίου μπορεί να προκαλέσει οργανικές βλάβες. Η παθολογική αδυναμία του σώματος να αποβάλλει την πλεονάζουσα θερμότητα, μπορεί να είναι αποτέλεσμα υψηλών περιβαλλοντικών θερμοκρασιών, κόπωσης λόγω ηλικίας, αφυδάτωσης, άσκησης σε θερμό περιβάλλον, λήψης φαρμάκων ή χρήσης ουσιών, όπως αμφεταμινών, κοκαΐνης, λυσεργικού οξέως, σαλικυλικών, λιθίου, αντιχολινεργικών, συμπαθητικομιμητικών, τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών, αναστολέων ΜΑΟ, υπερθυρεοειδισμού, φαιοχρωμοκυτώματος, εγκεφαλικών βλαβών. Η υπερθερμία είναι συστατικό στοιχείο του κακοήθους νευροληπτικού συνδρόμου μίας επικίνδυνης και σπάνιας παρενέργειας ορισμένων ψυχοφαρμάκων, που χαρακτηρίζεται από σύγχυση, μυϊκή δυσκαμψία, πνευμονική συμφόρηση, ακούσιες κινήσεις, άνοδο μυϊκών ενζύμων και πυρετό. Η άνοδος της θερμοκρασίας μπορεί να οφείλεται σε ανύψωση του θερμορυθμιστικού κέντρου του υποθαλάμου από παράγοντες φλεγμονής. Ο πυρετός κατά την επίθεση των μικροβίων είναι συστατικό στοιχείο ενός αμυντικού συστήματος, το οποίο αμύνεται με επάρκεια.
Κατά την διάρκεια μιας λοίμωξης εκλύονται πυρετογόνα, με άμεσο αποτέλεσμα την εκκίνηση της διαδικασίας ρύθμισης της κεντρικής θερμοκρασίας σε υψηλότερα επίπεδα από τον υποθάλαμο. Στην παθογένεση του πυρετού στα λοιμώδη νοσήματα, σημαντικό ρόλο έχουν μικρές πρωτεΐνες, που ονομάζονται κυτοκίνες. Οι κυτοκίνες όπως είναι οι ιντερλευκίνες, η ιντερφερόνη α και ο παράγοντας νέκρωσης όγκων (TNF) ρυθμίζουν ανοσιακές και αιμοποιητικές διεργασίες και εκλύονται κατά την διάρκεια φλεγμονών. Τα ηλικιωμένα άτομα καθώς και τα άτομα που εξαιτίας συμπαρομαρτούντων νοσημάτων, εμφανίζουν πτώση του ανοσοποιητικού συστήματος, ενδέχεται να μην εμφανίσουν πυρετό ακόμη και κατά την διάρκεια σοβαρών λοιμώξεων και πρέπει να ευρίσκονται σε στενή παρακολούθηση κατά την διάρκεια των λοιμωδών νοσημάτων. Επιπροσθέτως, ορισμένα φάρμακα, όπως τα κορτικοστεροειδή, όταν λαμβάνονται συστηματικώς αλληλεπιδρούν με το ανοσολογικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού, με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκαλείται ελάττωση της ικανότητας του οργανισμού να αμύνεται και να ανεβάζει πυρετό, ακόμη και επί σοβαρών λοιμώξεων. Εκτός από τις λοιμώξεις, που είναι το πιο κοινό αίτιο πυρετού, υπάρχει μια ποικιλία καταστάσεων, που ενδέχεται να εμφανίσουν πυρετό. Ο κατάλογος είναι μακρύς και περιλαμβάνει εγκεφαλικά νοσήματα, καρκινώματα, την πνευμονική εμβολή, καρδιαγγειακά νοσήματα, λοιμώδεις και μη λοιμώδεις ηπατίτιδες, τον μεσογειακό πυρετό, την σαρκοείδωση, την χρήση ορισμένων φαρμάκων και ουσιών, τα αυτοάνοσα νοσήματα, παθήσεις ενδοκρινών αδένων. Tί πρέπει να γνωρίζετε για τον πυρετό επιπροσθέτως: Περιπτώσεις πυρετού που επιβάλλουν επείγουσα ιατρική αξιολόγηση, είναι ο υψηλός πυρετός, ο πυρετός που εκδηλώνεται σε υψηλές περιβαλλοντικές θερμοκρασίες, ο πυρετός που δεν ανταποκρίνεται σε αντιπυρετικά, ο πυρετός που συνοδεύεται από δυσχέρεια αναπνοής, κεφαλαλγία, έμετο, ή εξάνθημα, ο πυρετός που ενώ είναι σε βελτίωση επιδεινώνεται, ο παρατεινόμενος πυρετός πάνω από τετραήμερο, ο πυρετός που συνοδεύεται από επίμονο ρίγος. Ειδικές περιπτώσεις εμπύρετων συνδρόμων ενδέχεται να οδηγήσουν στον θάνατο, εάν δεν αντιμετωπιστούν ή δεν διερευνηθούν άμεσα. Στις περιπτώσεις αυτές επιβάλλεται νοσηλεία. Τα χλιαρά μπάνια, τα ψυχρά επιθέματα, τα αντιπυρετικά ελέγχουν τον πυρετό. Οι έγκυες, οι θηλάζουσες, τα παιδιά και οι έφηβοι δεν πρέπει να λαμβάνουν ως αντιπυρετικό την ασπιρίνη για τον έλεγχο του πυρετού, για να αποφευχθεί ένα σπάνιο και επικίνδυνο σύνδρομο, το σύνδρομο REYE. Κατά την διάρκεια του πυρετού συνιστάται αποφυγή υπερκόπωσης, αποφυγή ενεργητικού και παθητικού καπνίσματος, ελαφρά διατροφή και άφθονα υγρά μακράν των γευμάτων, αποφυγή φαρμάκων που καταστέλλουν τον βήχα. Κατά την ιατρική εξέταση, πρέπει να μην αποκρύπτετε και να αναφέρετε οπωσδήποτε τυχόν φάρμακα που λαμβάνετε, τις σεξουαλικές σας συνήθειες, τις εμφυτευμένες συσκευές ή επιθέματα που τυχόν υπάρχουν στο σώμα σας, άλλα άτομα με πυρετό που ευρίσκονται στο στενό σας περιβάλλον, έκθεση σε τοξικές ουσίες, έκθεση σε ζώα, τις ταξιδιωτικές σας συνήθειες, την χρήση απαγορευμένων ουσιών ή αλκοόλ, προηγηθείσες μεταγγίσεις ή αλλεργίες, δήγματα ζώων ή εντόμων, ασυνήθιστες απασχολήσεις ή διατροφικές συνήθειες όπως για παράδειγμα κατανάλωση άπλυτων τροφίμων, τα ζώα που υπάρχουν στο σπίτι ή στο στενό σας περιβάλλον, την χρήση βοτάνων. Τα στοιχεία αυτά μπορεί να σας φαίνονται άσχετα με τον πυρετό σας, είναι όμως στοιχεία που ο μαχόμενος ιατρός θα συνυπολογίσει κατά τον σχεδιασμό της θεραπείας ή κατά την διερεύνηση.

Dr. Μοσχοβάκη Αναστασία Ιατρός Ειδική Παθολόγος

Παθητικό κάπνισμα:

Νέα σοκαριστικά στοιχεία
[www.mantata.gr, Δευτέρα, 01.06.2009]

Νέα στοιχεία για τις βλαβερές επιδράσεις που προκαλεί το παθητικό κάπνισμα , ακόμη και για λίγο χρόνο προκύπτουν απο τα συμπεράσματα μελέτης που διεξήγαγε το Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και η πνευμονολογική κλινική της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Σωματικής Απόδοσης και Αποκατάστασης του Κέντρου Έρευνας, Τεχνολογίας και Ανάπτυξης Θεσσαλίας (ΚΕΤΕΑΘ) και το Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Η έρευνα εξέτασε τις επιδράσεις του παθητικού καπνίσματος στην υγεία του ανθρώπου, με υπεύθυνους της επιστημονικής ομάδας τους Ανδρέα Φλουρή και Γιάννη Κουτεντάκη.
Στη μελέτη συμμετείχαν υγιείς μη-καπνιστές άνδρες και γυναίκες, που εκτέθηκαν σε συνθήκες παθητικού καπνίσματος, παρόμοιες με αυτές που συνήθως απαντώνται σε κοινά μπαρ/εστιατόρια της χώρας, επί μια ώρα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο εργαστήριο.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, ακόμη και μια ώρα έκθεσης σε παθητικό κάπνισμα προκαλεί σοβαρές βλάβες στην αναπνοή, τη λειτουργία της καρδιάς αλλά και σε πολλές ορμόνες και λειτουργίες του σώματος.
Για παράδειγμα, ή αποδοτικότητα της αναπνοής μειώνεται κατά 10-15% ενώ οι έκκριση ορμονών του θυρεοειδούς και διάφορες ουσίες του ανοσοποιητικού συστήματος πολλαπλασιάζονται.
Κάποιες από τις επιδράσεις του παθητικού καπνίσματος είναι πιο εμφανείς στους άνδρες όπως, π.χ. η συστολική (μεγάλη) πίεση των ανδρών που διπλασιάζεται.
Επιπλέον, η έρευνα έδειξε ότι πολλές από αυτές οι βλαβερές επιδράσεις του παθητικού καπνίσματος διαρκούν για τουλάχιστον τρεις ώρες αφότου αποχωρήσουμε από το χώρο καπνίσματος.
Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά του εξωτερικού, όπως το Περιοδικό Κλινικής Ενδοκρινολογίας και Μεταβολισμού και το Αμερικανικό Περιοδικό Φυσιολογίας. Στο κύριο άρθρο του τελευταίου τεύχους του Αμερικανικού Περιοδικού Πνευμονολογίας και Επείγουσας Ιατρικής, ο αρχισυντάκτης σχολιάζει τη μελέτη γράφοντας ότι "η πρωτότυπη έρευνα της Ελληνικής ερευνητικής ομάδας παρέχει σημαντικά νέα στοιχεία που δείχνουν ότι το παθητικό κάπνισμα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στον πνεύμονα" καθώς και ότι "τα στοιχεία πλέον δείχνουν ξεκάθαρα ότι το παθητικό κάπνισμα παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία χρόνιων πνευμονικών παθήσεων."
Θετικά αποτελέσματα του Ιατρείου Διακοπής Καπνίσματος
Εξάλλου, θετικά είναι τα αποτελέσματα για τους καπνιστές από το Ιατρείο Διακοπής Καπνίσματος του Π.Π.Ν. Λάρισας, που εντάσσεται στη λειτουργία της Πανεπιστημιακής Πνευμονολογικής Κλινικής και λειτουργεί τα τελευταία έξι χρόνια, κάθε Δευτέρα πρωί και πρόσφατα κάθε Τρίτη απόγευμα.
Ο αριθμός των καπνιστών που το επισκέπτονται αυξάνει σταδιακά κάθε χρόνο. Συγκεκριμένα, τα δύο τελευταία έτη ο αριθμός επισκέψεων το 2007 ήταν 550 ενώ το 2008 ήταν 700.
Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Χρύσα Χατζόγλου, επικ. καθηγήτρια Φυσιολογίας, Ιατρικού Τμήματος Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπεύθυνη Ιατρείου Διακοπής Καπνίσματος του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, όταν οι καπνιστές προσπαθούν να διακόψουν μόνοι τους το κάπνισμα το καταφέρνουν σε ποσοστό περίπου 3%, ενώ το ποσοστό αυξάνει κατακόρυφα, όταν επισκέπτονται τα ειδικά κέντρα διακοπής και λαμβάνουν τα νεότερα φάρμακα.
Το ποσοστό διακοπής του καπνίσματος διαμορφώνεται ανάλογα με τη χρονική στιγμή, μετά τη διακοπή, που υπολογίζεται. Το γενικό (στο σύνολο των ετών που λειτουργεί το ιατρείο) ποσοστό διακοπής του καπνίσματος ένα χρόνο μετά τη διακοπή, διευκρινίζει, ανέρχεται στο 35%, ενώ είναι σχεδόν διπλάσιο στην ολοκλήρωση του προγράμματος, περίπου τρεις μήνες μετά τη διακοπή.
Οι περισσότεροι που προσήλθαν στο ιατρείο είναι άνδρες (60%), υψηλού μορφωτικού επιπέδου, καπνιστές με υψηλή εξάρτηση από τη νικοτίνη και με συχνότερη ηλικία έναρξης του καπνίσματος τα 18 έτη.
Το ποσοστό διακοπής του καπνίσματος είναι μεγαλύτερο στα άτομα με υψηλή μόρφωση, όπως επίσης και στο άρρεν φύλο. Όσο μεγαλύτερη είναι η βαρύτητα του καπνίσματος τόσο μικρότερο γίνεται το ποσοστό διακοπής του καπνίσματος έτσι ώστε οι υψηλά εξαρτημένοι καπνιστές να διακόπτουν πιο δύσκολα το κάπνισμα.
Λόγω της χρόνιας υποτροπιάζουσας φύσης της εξάρτησης από το κάπνισμα οι επισκέψεις επανελέγχου θεωρούνται- σύμφωνα με την κ. Χατζόγλου- ιδιαίτερα σημαντικές για τη μακροχρόνια αποχή από το κάπνισμα. Το ποσοστό υποτροπής των καπνιστών που προσήλθαν στο ιατρείο (39%) είναι από τα χαμηλότερα που παρατηρούνται. Τα ποσοστά υποτροπής σε διεθνές επίπεδο στους 6 μήνες είναι 30-50% και ένα χρόνο μετά φθάνουν στο 60%. Η δε τήρηση των επισκέψεων επανελέγχου του προγράμματος διακοπής αύξησε στατιστικά σημαντικά τη διατήρηση του ποσοστού αποχής από το κάπνισμα.
Η πρόσληψη σωματικού βάρους είναι ένα από τα σημαντικά προβλήματα στην προσπάθεια διακοπής του καπνίσματος. Μάλιστα, έρευνες έδειξαν- σε ό,τι αφορά το σύνολο του χρόνου διακοπής- πως ένα ποσοστό 41% δεν πήρε βάρος, ενώ το 59% των πρώην καπνιστών πήρε κατά μέσο όρο 5 κιλά.

Για μια ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση!

Χολέβας Κωνσταντίνος, Πολιτικός Επιστήμων

(ΑΝΤΙΒΑΡΟ, Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009)

Στήν ἐπικαιρότητα καί πάλι βρίσκεται τό ζήτημα τῆς Ἐκπαιδευτικῆς Μεταρρυθμίσεως. Ἄν καί γιά πολλούς θεωρεῖται ὡς ἕνα ἁπλό σύνθημα ἤ πυροτέχνημα, ἔχουμε λογους νά ἐλπίζουμε ὅτι ἡ παρουσία τοῦ καθηκητοῦ καί πρώην Πρυτάνεως τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη ὡς Προέδρου τῆς σχετικῆς Ἐπιτροπῆς θά βοηθήσει ὥστε νά ἔχουμε χρήσιμα ἀποτελέσματα. Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή ἄς ἐκφράσουμε ὁρισμένες σκέψεις ἀγωνίας καί προβληματισμοῦ γιά τό μεγάλο αὐτό πρόβλημα τῆς ἀγωγῆς καί τῆς εὐρυτέρας μορφώσεως τῶν νέων μας.
Πρῶτον: Κάθε προσπάθεια ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως πρέπει νά ἐκκινεῖ ἀπό τήν παραδοχή ὅτι στό σχολεῖο δέν στέλνουμε τά παιδιά μόνον γιά νά μάθουν πληροφορίες καί νά ἀποκτήσουν ἕναν ὄγκο γνώσεων, ἀλλά παραλλήλως, θά ἔλεγα πρωτίστως, γιά νά διαμορφώσουν χαρακτῆρα. Σχολεῖο πού δέν διαπλάθει ἦθος δέν εἶναι σχολεῖο, ἀλλά ἐργοστάσιο κατασκευῆς ρομπότ. Καί οἱ στρατηγοί τοῦ Χίτλερ εἶχαν γνώσεις, ἤξεραν μάλιστα ἀπό στήθους πολλούς στίχους τοῦ Ὁμήρου καί τῶν Ἀρχαίων Κλασσικῶν. Δέν εἶχαν, ὅμως, ἦθος καί ἀνθρωπιά. Μετά τήν ἀπαγγελία στίχων καί τήν ἀκρόαση κλασικῆς μουσικῆς πήγαιναν καί ἐκτελοῦσαν χιλιάδες Ἕλληνες στό Δίστομο, στά Καλάβρυτα, στήν Κάνδανο τῆς Κρήτης κ.ἀ. Ἡ μεταρρύθμιση δέν πρέπει νά ἀπομακρύνει τά παιδιά μας ἀπό μαθήματα ἠθοπλαστικά ὅπως εἶναι ἡ Ἱστορία, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Ἀγωγή καί ἄλλα. Μόρφωση σημαίνει δια - μόρφωση χαρακτήρων. Εἰδικά δέ στήν ἐποχή μας, μέ τήν ἐπίδραση πολλῶν ἀρνητικῶν προτύπων, ὀ δάσκαλος μαζί μέ τόν γονέα ἔχουν τήν εὐθύνη νά διαμορφώσουν ὁλοκληρωμένους χαρακτῆρες καί ὑπεύθυνους δημοκρατικούς πολίτες.
Δεύτερον: Θεωρῶ λανθασμένη τήν πρόταση πού ἀκούεται ἀπό ὁρισμένα χείλη, ὅτι δηλαδή εἶναι ἀνάγκη νά μειώνουμε συνεχῶς τήν ὕλη. Ἡ πρόταση ἀναφέρεται κυρίως στό Λύκειο καί στήν προετοιμασία τῶν μαθητῶν γιά τήν εἰσαγωγή στά Α.Ε.Ι. Ἄν ἰσχύσει, ὅμως, θά συμπαρασύρει καί ἄλλες βαθμίδες τῆς ἐκπαιδεύσεως. Φυσικά δέν διαφωνοῦμε νά γίνει κάποια ἀφαίρεση ἐπουσιωδῶν κεφαλαίων. Ὅμως, ὡς θέμα ἀρχῆς, ἡ λιγότερη προσπάθεια, ἡ ἥσσων προσοπάθεια πού ἔλεγαν οἱ παλαιότεροι, ὄχι μόνο δέν βοηθεῖ, ἀλλά βλάπτει τούς νέους. Μόνον ἄν κοπιάσεις θά πετύχεις στή ζωή σου. Ἄν τούς συνηθίσουμε ἀπό τά πρῶτα βήματα στήν φιλοσοφία τῆς ὅλο καί λιγότερης προσπάθειας τούς ἐθίζουμε στή χαλάρωση καί στήν ὀκνηρία. Ὅσοι δώσαμε εἰσαγωγικές ἐξετάσεις πρό τριῶν –περίπου-δεκαετιῶν θυμόμαστε ὅτι ἡ ὕλη τῆς Ἱστορίας γιά τή Νομική, τή Φιλοσοφική καί τή Θεολογική Σχολή ξεκινοῦσε ἀπό τούς ἀρχαίους Αἰγυπτίους καί ἔφθανε μέχρι τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι ὅμως γενιές ἑλληνοπαίδων μπήκαμε στά Πανεπιστήμια μέ αὐτή τή μεγάλη ὕλη καί δέν πάθαμε τίποτε, οὔτε βαρυγκομήσαμε. Σήμερα ἡ ὕλη τοῦ μαθήματος περιορίζεται σέ 100 σελιδες καί πάλι γίνεται συζήτηση γιά μείωση! Τό οὐσιαστικό δέ ἐρώτημα εἶναι: Πόσο καλά μάθαμε ἐμεῖς οἱ παλαιότεροι τήν Ἱστορία καί πόσο οἱ σύγχρονοι νέοι μας; Ἐδῶ παίζουν ρόλο και τά βιβλία Πολλά ἀπό τά σημερινά ἐγχειρίδια Ἱστορίας στεροῦν τά παιδιά μας ἀπό τήν γλαφυρή ἀφήγηση, ἀπό τήν προβολή ἡρωικῶν προτύπων, ἀπό τόν ἐνθιουσιασμό καί τή συγκίνηση τῶν ἐνδόξων στιγμῶν. Περιορίζονται στήν προβολή οἰκονομικῶν στοιχεἰων καί στήν παράθεση ἀναλύσεων μέ βάση τόν ὑλιστικό μονισμό. Ἄν διδάσκεις στά παιδιά ὅτι στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχουν μόνον τά ὑλικά κίνητρα καί δέν προβάλλεις τήν αὐτοθυσία καί τή γενναιότητα, τότε διαμορφώνεις νέους καί νέες μέ ψυχολογικά προβλήματα. Χωρίς ἐλπίδα, χωρίς ἰδανικά.
Τρίτον: Διάφορες καινοτομίες πού προτείνονται δέν εἶναι ἐκ προοιμίου ἀπορριπτέες, ἀλλά πρέπει προηγουμένως νά μελετηθοῦν, νά γίνουν ἀντικείμενο πειραματισμοῦ καί νά ἀξιολογηθοῦν. Πάντως πειραματισμοί, ὅπως ἡ εἰσαγωγή τῆς Σεξουαλικῆς Ἀγωγῆς ἀπό τή Α΄ Δημοτικοῦ μέ βρίσκουν ἀντίθετο καί νομίζω ὅτι ἐκφράζω τή συντριπτική πλειοψηφία τῶν γονέων τῆς πατρίδος μας. Βεβαίως πρέπει, ὅταν ὑπάρχει ἡ σχετική ψυχοσωματική ὡρίμανση ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν, νά λέγονται ὁρισμένα πράγματα γιά τό θεῖο δῶρο τῆς ἀνθρώπινης ἀναπαραγωγῆς. Ὄχι, ὅμως στήν Α΄καί Β΄ Δημοτικοῦ. Εἶναι παιδαγωγικά ἐπικίνδυνο καί δέν ἀποκλείεται νά προσβληθεῖ καί δικαστικῶς. Βάσει καί τῶν εὐρωπαϊκῶν διατάξεων περί Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων κάθε γονεύς ἔχει δικαίωμα νά παρέχει ἐκπαίδευση στό παιδί του συμφώνως πρός τίς θρησκευτικές καί φιλοσοφικές του πεποιθήσεις. Εἶναι προφανές ὅτι μία τέτοια ἀντιπαιδαγωγική μεθόδευση προσκρούει στἰς ἠθικές καί παιδαγωγικές ἀντιλήψεις μεγάλης μερίδος γονέων μέ Ὀρθόδοξες Χριστιανικές ἀρχές. Γιατί, λοιπόν, τέτοια βιασύνη ἀπό τούς ἁρμοδίους;
Τέταρτον: Εἶναι σεβαστό τό αἴτημα νά ἀρχίσει ἡ συζήτηση ἀπό τό μεγάλο οἰκογενειακό ἄγχος πού λέγεται «Πανελλήνιες ἐξετάσεις» καί γενικότερα πρόσβαση τῶν νέων στήν Τριτοβάθμια Ἐκπαίδευση. Ἄς μή λησμονεῖται, ὅμως, ὅτι οἱ ρίζες τῶν προβλημάτων βρίσκονται στό Δημοτικό Σχολεῖο. Τό ὅτι ἔχουμε σήμερα φοιτητές πού δέν γνωρίζουν ὀρθογραφία καί σύνταξη δέν ὀφείλεται στόν φόρτο μελέτης τοῦ Λυκείου. Όφείλεται στήν ὑποβάθμιση τοῦ γλωσσικοῦ μαθήματος σέ ὅλες τίς κατώτερες βαθμίδες. Ὀφείλεται στήν οὐσιαστική κατάργηση τῆς Ἐκθέσεως Ἰδεῶν καί στόν ἐξοβελισμό τῶν καλῶν Ἑλληνων λογοτεχνῶν ἀπό τά διδακτικά βιβλία. Μία οὐσιαστική μεταρρύθμιση θά ἦταν νά ἀρχίσει ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπό τήν Ε΄ Δημοτικοῦ μέ εὐχάριστο τρόπο, πχ. μέσα ἀπό τά Θρησκευτικά μέ τή βοήθεια ὁρισμένων προσευχῶν. Πρόσφατα πειράματα ψυχολογικῶν ἐγαστηρίων στή χώρα μας ἔχουν ἀποδείξει ὅτι τά Ἀρχαῖα καί τό πολυτονικό βελτιώνουν τίς ἐγκεφαλικές καί ὀπτικοαντιληπτικές ἱκανότητες τῶν μαθητῶν τοῦ Δημοτικοῦ. Ἱκανότητες, οἱ ὁποῖες θά χρησιμοποιηθοῦν ἀργότερα ἀπό τό παιδί σέ ὅλα τά μαθήματα π.χ. Μαθηματικά καί ὄχι μόνο στό γλωσσικό μάθημα. Ἄς δώσουμε αὐτή τήν εὐκαιρία στά παιδιά μας. Ἄν θέλουμε νά κάνουμε βήματα πρός τά ἐμπρός καί ὄχι πρός τά πίσω.
Ἐφέτος τιμοῦμε τά 200 χρόνια ἀπό τή κοίμηση τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἄς ἀναρωτηθοῦμε πῶς ἔμαθε ἄριστα ὅλες τίς μορφές τῆς ἑνιαίας ἑλληνικῆς γλώσσας; Πῳς μποροῦσε νά χρησιμοποιεῖ καί τήν Ὁμηρική καί τήν ἀττική καί τή νεοελληνική μορφή τῆς γλώσσας μας; Πῶς κατόρθωναν τά ἑλληνόπουλα τοῦ 18ου αἰῶνος ὑπό συνθῆκες δουλείας νά ἔχουν ουσιαστική ἑλληνική παιδεία, ἐνῶ σήμερα παρατηροῦμε τέτοια γλωσσική ἔνδεια; Ἀντί νά ζηλεύουμε τό φινλανδικό ἐκπαιδευτικό πρότυπο μήπως πρέπει νά μεταφέρουμε στίς σύγχρονες ἀνάγκες τό δοκιμασμένο ἑλληνορθόδοξο πρότυπο Παιδείας;